Η πραγματική φύση🔗

Κάποιος με ρώτησε: "Βλέπω αυτό το τραπέζι εδώ. Όλοι οι άνθρωποι σε αυτό το δωμάτιο βλέπουν το ίδιο τραπέζι. Τότε πώς μπορείς Δάσκαλε να λες πως αυτό το τραπέζι δεν αποτελεί μια πραγματικότητα;’ Παρακαλώ καταλάβετε ότι αυτό που βλέπετε ως αυτό το τραπέζι εδώ δεν είναι το ίδιο με αυτό που βλέπει ο άλλος! Κάθε άτομο σε αυτό το δωμάτιο αντιλαμβάνεται αυτό το τραπέζι διαφορετικά! Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτό είναι που προσπαθώ να σας εξηγήσω εδώ.

Σίβα - Φωτισμένος Δάσκαλος. Devi - Η Υπέρτατη θεά στον Ινδουισμό, η Κοσμική Μητέρα. Parabrahma - Το Υπέρτατο Ον. Όταν παρατηρούμε, μέσα από το δικό μας σύνολο κοινωνικών προυποθέσεων ή των ενγραμάτων μας. καθώς αυτή εκτυλίσσεται. Δεν μπορεί όμως να την εξηγήσει με λέξεις γιατί οι λέξεις δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό που είναι πέρα από το χώρο και το χρόνο. Το μόνο που θα μπορεί να σας πει είναι να περιμένετε μέχρι αυτό να γίνει και μια δική σας εμπειρία! Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Σίβα απαντά με τεχνικές και όχι με τη φιλοσοφία. Παραδίνει άμεσα τις τεχνικές στην Ντέβι για να βιώσει την Πραγματικότητα - τη φύση του σύμπαντος.

Επιτρέψτε μου να εξηγήσω αυτή την έννοια με βάση την ιδέα της ενέργειας-ύλης. Είδαμε ότι η ύλη είναι στην πραγματικότητα η ενέργεια. Η κλασική φυσική έλεγε ότι το ηλεκτρόνιο ήταν ένα σωματίδιο. Ωστόσο, η κβαντική φυσική λέει ότι είναι ένα κύμα. Στην πραγματικότητα, το ηλεκτρόνιο εμφανίζει τις ιδιότητες τόσο ενός σωματιδίου όσο και ενός κύματος σε διαφορετικές καταστάσεις. Οι φυσικοί έχουν πλέον καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το ηλεκτρόνιο έχει μια διπλή φύση, ως ‘κύμα- σωματίδιο’!

Εφόσον το ηλεκτρόνιο είναι ένα σωματίδιο, ποια είναι η τοποθεσία του ηλεκτρονίου; Αφού είναι κύμα, ποια είναι η ορμή του κύματος; Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα οδήγησαν σε μια πολύ εκπληκτική ανακάλυψη ότι το σωματίδιο-κύμα μπορεί να είναι είτε ένα σωματίδιο είτε ένα κύμα ή ακόμα και τα δύο ταυτόχρονα. Αλλά δεν μπορείτε να προσδιορίσετε τόσο τη θέση όσο και την ορμή του ηλεκτρονίου την ίδια στιγμή, διότι η ίδια η πράξη της παρατήρησης της θέσης του ηλεκτρονίου θα αλλάζει την ορμή του, και η ίδια η πράξη του προσδιορισμού της ορμής του ηλεκτρονίου θα αλλάζει τη θέση του! Αυτό είναι γνωστό στην επιστήμη ως η αρχή της αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ.

Το σωματίδιο-κύμα είναι ταυτόχρονα ένα σωματίδιο και ένα κύμα, μέχρι να εμφανιστεί η πράξη της παρατήρησης. Αυτή η πράξη της παρατήρησης μπορεί τώρα να συνδεθεί εδώ με τη δικιά μας πράξη της παρατήρησης των αναίτιων γεγονότων της Ύπαρξης. Όταν παρατηρούμε, παρατηρούμε μέσα από το δικό μας σύνολο του κοινωνικού προγραμματισμού μας ή από αυτό που ονομάζουμε ως engrams, τα οποία είναι προκατασκευασμένες και βαθιά χαραγμένες αναμνήσεις αλλά και συμπεράσματα. Η πράξη της παρατήρησης του κάθε ατόμου χρωματίζεται από τη δικό του σύνολο του κοινωνικού του προγραμματισμού ή από τα δικά του engrams-ενγράματα. Με βάση αυτό, καταλήγει σε κάποιο συμπέρασμα σχετικά με το γεγονός με έναν τρόπο που να ταιριάζει στη δική του εμπειρία της πραγματικότητας!

Στην περίπτωση του σωματιδίου- κύματος, η ίδια η πράξη της παρατήρησης "καταρρέει" αυτό το ‘κύμα-σωματίδιο’ είτε σε ένα σωματίδιο ή σε ένα κύμα. Αυτό μας οδηγεί σε μια βαθιά κατανόηση ότι και οι δύο δυνατότητες υπάρχουν ταυτόχρονα, και είναι η ίδια η πράξη της παρατήρησης που μετατρέπει την πιθανότητα σε μια συγκεκριμένη πραγματικότητα.

Σε αυτό το πείραμα, μια δέσμη φωτός κατευθύνεται σε ένα φράγμα με δύο κάθετες σχισμές. Στην άλλη πλευρά του φράγματος υπάρχει μια φωτογραφική

Devi - Η Υπέρτατη Θεά στον Ινδουισμό, η Κοσμική Μητέρα. πλάκα που χρησιμοποιείται για την καταγραφή του φωτός καθώς πέφτει πάνω τηςμετά τη διέλευση του από το φράγμα. Εάν μόνο η μία σχισμή είναι ανοικτή, το μοτίβο στη φωτογραφική πλάκα θα είναι το αναμενόμενο, δηλαδή μια ενιαία γραμμή φωτός ευθυγραμμισμένη με τη σχισμή. Εάν και οι δύο σχισμές είναι

ανοιχτές, θα περιμέναμε δύο γραμμές φωτός στην πλάκα ευθυγραμμισμένες με τις σχισμές, αλλά αυτό που παρατηρείται είναι πολλαπλές γραμμές φωτός και σκοταδιού και σε διαφορετικές μοίρες. Αυτή είναι και η αρχή της παρεμβολής, όπου οι φωτεινές δέσμες συμπεριφέρονται ως κύματα τα οποία παρεμβάλλονται μεταξύ τους.

Τώρα, εάν υποθέσουμε πως η δέσμη του φωτός επιβραδυνόταν αρκετά, ώστε αντί να προσκρούει στην πλάκα ένα ρεύμα φωτεινών σωματιδίων ή φωτονίων , το κάθε φωτόνιο ξεχωριστά να προσέκρουε στην πλάκα, τότε δεν θα έπρεπε να υπάρχουν παρεμβολές και η πλάκα θα έπρεπε να εμφανίζει ένα φωτεινό μοτίβο ευθυγραμμισμένο με τη σχισμή. Όμως, το μοτίβο που προκύπτει τελικά από αυτήν την υπόθεση εξακολουθεί να παρουσιάζει παρεμβολές!

Πώς είναι αυτό δυνατόν; Αφού υπάρχει μόνο αυτό ένα φωτόνιο, τότε από τι παρεμβάλλεται... εκτός από τον εαυτό του; Κατέληξαν λοιπόν στο συμπέρασμα ότι κάθε φωτόνιο όχι μόνο περνούσε και από τις δύο σχισμές, αλλά έπαιρνε ταυτόχρονα και κάθε πιθανή διαδρομή στο δρόμο του προς το στόχο!

Για να δούμε πώς θα μπορούσε να

συμβεί αυτό, έγιναν πειράματα για την παρακολούθηση των διαδρομών των μεμονωμένων αυτών φωτονίων. Αυτό όμως που συνέβη ήταν ότι η μέτρηση με κάποιο τρόπο διατάραξε τις διαδρομές των φωτονίων. Κάθε φορά που γινόταν η προσπάθεια της παρατήρησης, υπήρχαν μόνο δύο φωτεινές γραμμές στη φωτογραφική πλάκα ευθυγραμμισμένες με τις σχισμές! Όταν δεν επιχειρούσαν όμως να μετρήσουν, το μοτίβο γινόταν και πάλι οι πολλαπλές γραμμές φωτός και σκότους! Καταλάβετε, ότι καθε φωτόνιο κινείται ταυτόχρονα σε μια σειρά διαδρόμων. Αλλά όποια προσπάθεια μέτρησης των διαδρόμων προκαλεί την 'κατάρριψή' του σε ένα μόνο διάδρομο! Με τον ίδιο τρόπο, η ίδια η προσπάθειά μας να αντιληφθούμε τις άπειρες ανόδους του ωκεανού της Ύπαρξης, τελικά προκαλεί την εμφάνισή του με μια μορφή που να την αντιλαμβάνεται ο περιορισμένος νους μας!

Κάποτε ένας μαθητής ρώτησε έναν Δάσκαλο του Ζεν, "Ποιο είναι το μονοπάτι; Ο δάσκαλος απάντησε: "Η καθημερινή ζωή είναι το μονοπάτι". Ο μαθητής ρώτησε, 'Μπορεί να μελετηθεί;'.

μελετήσω, πώς θα μπορώ να ξέρω ότι είναι το μονοπάτι;'

Ο Δάσκαλος είπε: 'Το μονοπάτι δεν ανήκει στον κόσμο της αντίληψης. Ούτε στον κόσμο της μη αντίληψης. Η αντίληψη είναι μια πλάνη και η μη αντίληψη είναι επίσης παράλογη. Αν θέλετε να φτάσετε στο αληθινό μονοπάτι πέρα από την αμφιβολία, τοποθετήστε τον εαυτό σας στην ίδια ελευθερία με αυτή του ουρανού. Να μην το ονομάζετε τότε αυτό ούτε ως καλό ούτε ως μη-καλό'.