Η αθωότητα🔗

στόχο. Θα απολαμβάνουν απλά τη στιγμή με μια ολότητα, με μια απλότητα. Η αθωότητα ‘πιάνει’ τη στιγμή, ενώ η γνώση τη χάνει. Η γνώση γνωρίζει μόνο σκοπό, ενώ η αθωότητα γνωρίζει την ομορφιά της έλλειψης κάποιου σκοπού.

Αν αφήσετε στην άκρη τις γνώσεις σας θα είστε έτοιμοι να συλλάβετε τη στιγμή και την Αλήθεια. Το παρόν κρύβει μέσα του την αλήθεια. Το πρόβλημα είναι ότι σήμερα η εκπαίδευση διδάσκει μόνο τη γνώση και πώς να είστε έξυπνοι. Δεν σας διδάσκει σχετικά με την αθωότητα. Σε ποιο μέρος στα πανεπιστήμια διδάσκεται η αθωότητα;

Σήμερα υπάρχει μεγάλη πίεση στο να είστε έξυπνοι. Τα παιδιά χάνουν την αθωότητά τους εξαιτίας του προγραμματισμού που δέχονται στο όνομα του "πως να είσαι έξυπνος". Με την πάροδο του χρόνου, όπως και σε αυτό το μικρό αγόρι παρακάτω, ακόμη και η αθωότητα χρησιμοποιείται στο τέλος μόνο για να μασκαρέψει την εξυπνάδα!

Όλοι οι συνάδελφοί του στέκονταν γύρω από το αγόρι και ο πατέρας τους είπε: "Γιε μου, γιατί δεν τους λες πόσο χρονών είσαι;".

Το παιδί είπε αμέσως: "Όταν είμαι στο σπίτι είμαι επτά. Αλλά όταν βρίσκομαι στο λεωφορείο, είμαι πέντε".

Έτσι εκπαιδεύονται τα παιδιά σήμερα. Εκπαιδεύονται να βλέπουν τη χρησιμότητα σε όλα. Η εκπαίδευση σας αξιολογεί με βάση τη χρησιμότητά σας. Αλλά δεν είστε εσείς η χρησιμότητά σας. Είστε η ύπαρξή σας. Διότι το είναι δεν μπορεί ποτέ να αξιολογηθεί. Μόνο ο νους μπορεί να αξιολογηθεί, και ο ίδιος ο νους είναι ένας μύθος! Η κοινωνία δημιουργεί έναν μύθο, ο οποίος είναι ο νους σας, και τον κρατάει ως μέτρο για να σας αξιολογήσει. Αυτ. ός είναι ο λόγος για τον οποίο η γνώση είνα. ι τόσο δημοφιλής σήμερα. Μια

μικρή ιστορία:

Τέσσερις φίλοι ζούσαν σε μια πόλη. Περνούσαν πολύ χρόνο μαζί. Τρεις από αυτούς ήταν πολύ μορφωμένοι. Ο τέταρτος δεν ήταν τόσο μορφωμένος αλλά ήταν σοφός.

Μια μέρα, αποφάσισαν να ταξιδέψουν σε άλλες χώρες για να επιδείξουν τη γνώση τους στους ανθρώπους και να κερδίσουν χρήματα.

Ο τέταρτος φίλος δεν είχε κάποια μόρφωση για να καυχηθεί, αλλά εξέφρασε την επιθυμία του να τους συνοδεύσει.

Ο πρώτος φίλος του είπε: "Δεν γνωρίζεις αρκετά. Εάν μας συνοδεύσεις, θα πρέπει να μοιραστούμε άσκοπα τα χρήματά μας μαζί σου".

Ο δεύτερος φίλος είπε: "Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Καλύτερα να μείνεις πίσω.’’

Ο τρίτος φίλος ήταν πιο ευγενικός. Είπε: "Μεγαλώσαμε μαζί όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είναι σωστό να του λέτε να μείνει πίσω. Θα πρέπει να έρθει μαζί μας.’’

Έτσι οι τέσσερις τους ξεκίνησαν το ταξίδι τους.

Πέρασαν μέσα από ένα πυκνό δάσος. Είδαν πολλά άγρια ζώα και έζησαν πολλές συναρπαστικές στιγμές. Ξαφνικά μια μέρα, συνάντησαν έναν σωρό από οστά ζώων.

Ένας από αυτούς είπε: "Νομίζω ότι αυτός είναι ένας θαυμάσιος τρόπος για να δοκιμάσουμε τις γνώσεις μας. Ας επαναφέρουμε αυτό το ζώο στη ζωή.

Οι άλλοι δύο φίλοι συμφώνησαν, αλλά ο τέταρτος είπε: "Νομίζω ότι αυτά είναι τα οστά ενός πολύ μεγάλου ζώου, οπότε ίσως δεν πρέπει να επιχειρήσουμε να κάνουμε τέτοια πράγματα".

Οι άλλοι τρεις τον κορόιδεψαν και τον αποκάλεσαν δειλό. Είπαν, "Εάν είχες γνώση όπως εμείς, δεν θα ένιωθες τόσο φοβισμένος από κάτι τέτοιο. Μείνε ήσυχος και παρακολούθησε μας.

Οι τρεις τους συνέχισαν το πείραμα.

Ένας από αυτούς τοποθέτησε τα οστά με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να μοιάζει με κανονικό ζώο. Στη συνέχεια έψαλλε κάποιους στίχους, τα ράντισε με αγιασμό και τα οστά ξαφνικά πήραν τη μορφή σκελετού. Έμειναν έκπληκτοι από τη δύναμη της γνώσης τους.

Ο δεύτερος ήρθε μπροστά, έψαλλε μερικούς ακόμη στίχους και το ράντισε με περισσότερο νερό. Ο σκελετός ξαφνικά καλύφθηκε με μύες, σάρκα, αίμα και ένα παλτό από γούνα. Ήταν πλέον ένα λιοντάρι και του έλειπε μόνο η ζωή.

Οι φίλοι έμειναν έκπληκτοι με τον εαυτό τους.

Ο τρίτος φίλος ήρθε μπροστά και είπε ότι θα το εμφυσούσε με ζωή.

Ο τέταρτος φίλος έκανε άλλη μια προειδοποίηση, αλλά τον κορόιδεψαν. Στη συνέχεια ανέβηκε αργά σε ένα δέντρο και κάθισε εκεί παρακολουθώντας.

Ο τρίτος φίλος έδωσε ζωή λοιπόν στο σώμα του λιονταριού και το λιοντάρι ζωντάνεψε.

Με ένα βρυχηθμό, το λιοντάρι προχώρησε προς τους τρεις τους. Κοίταζαν ψηλά για να δουν πού βρισκόταν ο τέταρτος φίλος. Ήταν σκαρφαλωμένος πάνω στο δέντρο και παρακολουθούσε όλη τη σκηνή.

Το λιοντάρι τους ξεπάστρεψε με συνοπτικές διαδικασίες.

Η γνώση είναι ένα εργαλείο. Δεν οδηγεί άμεσα στην ευφυΐα. Είναι απλώς ένα εργαλείο. Εφόσον τη χρησιμοποιούμε ως ένα ισχυρό εργαλείο όπου χρειάζεται, είναι καλό. Μπορεί να κάνει εκπληκτικά πράγματα. Το λάθος που κάνουμε είναι ότι παραδίνουμε ολόκληρη τη ζωή μας στα χέρια της γνώσης. Από την άλλη πλευρά, η αθωότητα οδηγεί άμεσα στην καθαρή νοημοσύνη.

Η αθωότητα αντιλαμβάνεται διαστάσεις που η έξυπνάδα μπορεί να τις χάνει. Η αθωότητα μπορεί να χάνει τα γεγονότα, αλλά να συλλαμβάνει τις Αλήθειες. Η εξυπνάδα είναι πολύ απασχολημένη με τα γεγονότα. Όταν η εξυπνάδα συνδυάζεται με την αθωότητα, γίνεται ένας σπάνιος συνδυασμός εξυπνάδας και αθωότητας. Το να παραμερίζεις τη γνώση για χάρη της αθωότητας είναι η ευφυΐα. Δεν εννοώ ότι θα πρέπει να σταματήσετε να συγκεντρώνετε παραπάνω γνώση. Απλά να καταλάβετε ότι η γνώση δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αθωότητα.

Εάν παρατηρήσετε τους χωρικούς οι οποίοι δεν είναι μορφωμένοι, θα δείτε ότι επιδεικνύουν μια αγνή νοημοσύνη! Γι' αυτό θα διαπιστώσετε ότι όταν κολλήσετε κάπου, ένας χωρικός θα μπαίνει αβίαστα στη μέση και σας βοηθάει! Η αθώα νοημοσύνη έχει αυτή την ικανότητα.

Σήμερα όλα τα πανεπιστήμια εργάζονται για την όξυνση της διανοητικής ικανότητας του ατόμου. Μας διδάσκουν πώς να γινόμαστε πιο χρήσιμοι στην κοινωνία και πώς να είμαστε πιο παραγωγικοί ή αποτελεσματικοί. Δεν είναι κακό να είμαστε παραγωγικοί και αποτελεσματικοί, αλλά στην πορεία ξεχνάμε πώς να είμαστε αθώοι και δεκτικοί. Ξεχνάμε πώς να ανοιχτούμε στο σύμπαν, στην Ύπαρξη. Ξεχνάμε πώς να κινούμαστε συγχρονισμένοι με το σύμπαν, πώς να κάνουμε την παραγωγικότητα να

Υπάρχουν τρεις σημαντικές καταστάσεις: το είμαι, το κάνω και το έχω. Αυτή τη στιγμή, περνάμε από το να κάνουμε στο να έχουμε. Κάνουμε συνεχώς πράγματα. Μαθαίνουμε και βάζουμε τη μάθηση σε μια χρησιμοθηρική δράση. Στη συνέχεια "έχουμε" αυτό που θέλουμε, είτε πρόκειται για χρήματα, είτε για σχέσεις, είτε για άνεση είτε για οτιδήποτε άλλο. Μετά θέλουμε να έχουμε καλύτερα πράγματα ή να έχουμε περισσότερα πράγματα και έτσι συνεχίζουμε να πράττουμε. Βρισκόμαστε διαρκώς μεταξύ του να κάνουμε και του να έχουμε. Κατά τη διαδικασία αυτή, το ‘είμαι’ ξεχνιέται. Η πραγματική μας ξεκούραση βρίσκεται μόνο στην κατάσταση της ύπαρξης. Εξαιτίας αυτού, όσα κι αν κάνουμε και αν έχουμε, θα εξακολουθούμε να αναζητούμε την ξεκούραση. Αυτό το συναίσθημα είναι το "κάλεσμα της ύπαρξης".

Εάν καλλιεργήσουμε το 'είναι' μας και προκαλέσουμε το πράττειν να συμβεί από την ποιότητα του 'είναι', τότε δεν θα χρειάζεται να δουλεύουμε τόσο πολύ για το έχειν. Αυτό απλά θα συμβεί ως υποπροϊόν. Αυτό είναι το μυστικό της Ύπαρξης. Αλλά τα πανεπιστήμια δεν το θεωρούν αυτό ως άμεσα χρήσιμο για την κοινωνία. Αυτό είναι το πρόβλημα. Αλλά αυτό είναι που παραδίδει την πραγματική χρησιμότητα του κάθε ατόμου, όχι μόνο προς την κοινωνία αλλά και προς ολόκληρο το σύμπαν. Θα πρέπει πάντα να ενδιαφερόμαστε για το Όλον.

Στα αρχαία ινδικά πανεπιστήμια, όπως η Ταξίλα και η Ναλάντα, η προετοιμασία των φοιτητών ήταν πάντα σε επίπεδο ύπαρξης. Η μάθηση του εξωτερικού κόσμου συνέβαινε ως φυσικό επακόλουθο. Η Ινδία επικεντρωνόταν πάντα στην καλλιέργεια της αθωότητας του όντος, διότι μόνο αυτή μπορούσε να οδηγήσει στη δύναμη της ύπαρξης. Όταν υπάρχει η δύναμη του όντος, τα πάντα μπορούν να επιτευχθούν.

Συνεχίζει λέγοντας ότι η πνευματική εκπαίδευση μαγνητίζει τα κύτταραστέλνοντας ένα 'ρεύμα' ζωής γύρω από τον εγκέφαλο και τη σπονδυλική στήλη, εξασφαλίζοντας την εξελικτική πρόοδο του ατόμου. Με αυτόν τον θεϊκό μαγνητισμό, κάθε κύτταρο γίνεται ένας εγκέφαλος ζωντανός και έτοιμος να συλλάβει κάθε κομμάτι της γνώσης. Με αυτούς τους αφυπνισμένους εγκεφάλους, η νοητική ικανότητα του ατόμου πολλαπλασιάζεται και όλα τα είδη γνώσης μπορούν έτσι να κατανοηθούν αβίαστα! Αυτός είναι και ο αντίκτυπος της πνευματικής μάθησης.

Ο Αλέξανδρος, ο αυτοκράτορας της Ελλάδας, είχε κατακτήσει τα τρία τέταρτα του κόσμου και ταξίδεψε προς τα κάτω προς στην Ασία για να την κατακτήσει. Εγκαταστάθηκε στις όχθες του ποταμού Sindhu για να κατακτήσει την Ινδία.

Στις όχθες του ίδιου ποταμού ζούσε ένας ερημίτης.

Καθώς ο Αλέξανδρος και ο στρατός του περνούσαν, ο ερημίτης διαλογιζόταν και δεν σηκώθηκε να τον χαιρετήσει. Ο Αλέξανδρος αισθάνθηκε ταπεινωμένος και του φώναξε: "Πώς τολμάς και δεν με χαιρετάς!". Και έβγαλε το σπαθί του για να του κόψει το κεφάλι.

Ο ερημίτης τον κοίταξε και γέλασε.

Ο Αλέξανδρος σοκαρίστηκε. Ρώτησε: "Πρόκειται σε σκοτώσω και εσύ γελάς;".

Ο ερημίτης είπε: "Αναρωτιέμαι τι προσπαθείς να σκοτώσεις! Εγώ δεν μπορώ ποτέ να σκοτωθώ. Είμαι αθάνατος, αιώνιος και άφθαρτος. Τα όπλα δεν μπορούν να κόψουν, η φωτιά δεν μπορεί να κάψει, το νερό δεν μπορεί να βρέξει, ο άνεμος δεν μπορεί να στεγνώσει αυτή την ψυχή". Είπε αναφέροντας αποσπάσματα από την Μπαγκαβάντ Γκίτα.

Ο Αλέξανδρος πέταξε το σπαθί και χαιρέτησε τον ερημίτη λέγοντας: "Η Ινδία έχει τόσο σπουδαίους ανθρώπους που δεν φοβούνται το θάνατο. Προσφέρω τους χαιρετισμούς μου σε αυτή τη σπουδαία χώρα". Αποσύρθηκε από το ινδικό έδαφος ως σοφότερος άνθρωπος.

Κάποιος μπορεί να συνεχίζει να διαβάζει κάτι εδώ και εκεί και να διασκεδάζει. Αν η πρόθεσή του είναι απλώς να διαβάζει βιβλία, αυτό μπορεί να είναι μια καλή ψυχαγωγία, αλλά όχι η Φώτιση. Η ψυχαγωγία είναι διαφορετική από τη φώτιση. Το ότι έχει ψυχαγωγηθεί με κάποια καλά βιβλία, δεν σημαίνει ότι έχει φωτιστεί. Τα βιβλία που σας βοηθούν να οξύνετε τη λογική σας, σας δίνουν την αίσθηση ότι γνωρίζετε. Εκεί είναι που αρχίζει το πρόβλημα. Και κάτι ακόμη: δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον εκσυγχρονισμό για την απώλεια της αθωότητας. Ο Κύριος Κρίσνα λέει: "Εγώ είμαι ο Χρόνος". Όταν ο Κρίσνα το λέει αυτό, θα πρέπει να καταλάβετε ότι ο εκσυγχρονισμός είναι επίσης το θεϊκό παιχνίδι της Ύπαρξης. Ο άνθρωπος θα πρέπει να κατανοήσει τον εκσυγχρονισμό υπό το σωστό πρίσμα και να μην τον εκλάβει ως μια αντικατάσταση του αρχαίου θεμελίου της ανάπτυξης.