Οι Τύποι ‘Εγώ’🔗

Μια μικρή ιστορία:

Ένας ψυχίατρος ρώτησε τον ασθενή του εάν πάσχει από φαντασιώσεις αυτοσπουδαιότητας. Ο άνδρας απάντησε: "Απολύτως όχι. Στην πραγματικότητα, πιστεύω πολύ λιγότερα για τον εαυτό μου απο αυτό που πραγματικά είμαι!"

Το παθητικό εγώ όμως είναι πολύ λεπτεπίλεπτο και πονηρό. Οι άνθρωποι που έχουν τον παθητικό εγωισμό συνήθως θα παρουσιάζονται ως πολύ ταπεινοί, δεν θα έχουν το θάρρος να αντιμετωπίζουν τους άλλους και θα αποφεύγουν συνήθως να παίρνουν τα εύσημα. Το χειρότερο είναι ότι θα νομίζουν ότι είναι έτσι επειδή δεν είναι εγωιστές. Στην πραγματικότητα όμως προστατεύουν τόσο προσεκτικά τον εγωισμό τους από το να πληγωθούν, κάνοντας τον εαυτό τους υποσυνείδητα να νομίζει ότι είναι ταπεινοί!

Οι άνθρωποι που έχουν ενεργό εγωισμό είναι σαν τα ξερά, σκληρά κλαδιά. Μπορούν να σπάσουν εύκολα. Οι άνθρωποι με το παθητικό ‘εγώ’ όμως είναι σαν τα φρέσκα, πράσινα κλαδιά. Κάθε φορά που το εγώ τους χτυπιέται, λυγίζουν αλλά δεν σπάνε! Το εγώ τους είναι τόσο καλά προστατευμένο που είναι πολύ δύσκολο να το αντιμετωπίσεις. Στην πραγματικότητα, προσπαθούν πολύ σκληρά να το διαφυλάξουν, αλλά με έναν γλυκό και παθητικό τρόπο.

Το "εγώ" είναι ο εγωισμός μας, η ρίζα του φόβου. Το "δικό μου", "αυτό είναι το σπίτι μου", "αυτό είναι το αυτοκίνητό μου", "αυτοί είναι οι φίλοι μου", είναι η ρίζα της απληστίας.

Δασκάλους, θα ακολουθείτε το ‘εγώ’ σας,

μπορεί να έχετε ένα απλό αυτοκίνητο τώρα αλλά θα θέλατε να έχετε ένα πιο πολυτελές αυτοκίνητο- μπορεί ακόμη να θέλετε περισσότερα από ένα αυτοκίνητα. Έχετε ένα σπίτι για να ζήσετε, αλλά θέλετε ένα μεγαλύτερο σπίτι. Αυτό το είδος προσωπικότητας βασίζεται στο να έχετε. Τέτοιοι άνθρωποι αισθάνονται ευτυχισμένοι, ασφαλείς και χαλαροί μόνο όταν κατέχουν συνεχώς όλο και περισσότερα πράγματα.

Το βαθύ αίσθημα της ανασφάλειας, αυτός ο φόβος, μας οδηγεί σε περισσότερη απληστία, στη συνεχή προσπάθεια να αποκτήσουμε περισσότερα πράγματα. Η συνεχής κατοχή αντικειμένων δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αίσθηση μίας βαθιάς ανασφάλειας. Μπορείτε να δείτε ότι η ίδια η ιδέα του να κατέχουμε συνεχώς όλο και περισσότερα πράγματα, βασίζεται ακριβώς πάνω στον φόβο και την ανασφάλεια.