Να κυλάτε με αγάπη🔗

Η ψυχολογία εξηγεί ότι οι σκέψεις ξεκινούν από τον εγκέφαλο και τα συναισθήματα από την καρδιά. Ανεξάρτητα από πού προκύπτουν, οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι αδιαχώριστα. Οι αρχαίες γραφές λένε ότι οι σκέψεις μας δημιουργούν. Το ίδιο και τα συναισθήματα. Μετατρεπόμαστε στα συναισθήματά μας. Η διαχείριση των συναισθημάτων μας είναι ζωτικής σημασίας για τη μεταμόρφωση της ζωής μας.

Γίνεται λοιπόν να στρέψουμε την προσοχή μας προς τον δικό μας εσωτερικό χώρο και να αναρωτηθούμε: "Τι μπορώ να συνεισφέρω;", "Τι μπορώ να προσθέσω;", "Πώς μπορώ να εμπλουτίσω τους άλλους;". Αν οι ερωτήσεις μας περικλείουν μόνον το να ρωτάμε: "Τι μπορώ να βγάλω από αυτό;", τότε αυτή η διαδικασία καθοδηγείται από

Η αγάπη είναι μια έντονη εμπειρία στον εσωτερικό χώρο του ατόμου. Πολλοί από εμάς πιστεύουμε ότι η αγάπη είναι μια επιλογή. Νομίζουμε ότι η εμπειρία και η έκφραση της αγάπης είναι μία επιλογή. Νομίζουμε ότι αν το θελήσουμε να την αφήσουμε να φύγει. Όχι! Δεν είναι επιλογή όπως νομίζουμε. Είναι μια βασική αναγκαιότητα της ζωής.

Ζεν - ιαπωνική βουδιστική πρακτική. Προέρχεται από το dhyana, τον διαλογισμό.

Τότε ο μαθητής ρώτησε, 'Τότε, ένας φωτισμένος δάσκαλος σιωπά;'

Ο δάσκαλος είπε: "Όχι, ένας φωτισμένος δάσκαλος δεν σιωπά ποτέ. Αν σιωπά, τότε δεν είναι φωτισμένος".

Ο μαθητής προβληματίστηκε. Ρώτησε: "Λέτε ότι ούτε μιλάει ούτε σιωπά. Τότε τι κάνει;

Ο δάσκαλος απάντησε: "Τραγουδάει! Η ύπαρξή του τραγουδάει. Ούτε μιλάει, ούτε σιωπά. Η ίδια η ύπαρξή του τραγουδάει.

Η αγάπη είναι η απόλυτη εμπειρία που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Όταν συμβεί η εμπειρία αυτή, τότε δεν θα είμαστε άλλο σε θέση του να κατέχουμε την εμπειρία, αντίθετα η εμπειρία αυτή είναι που θα μας κατέχει! Αυτό εννοεί ο δάσκαλος. Όταν αυτή η η εμπειρία μας κατέχει, ό,τι κι αν κάνουμε θα μοιάζει με ένα όμορφο τραγούδι. Κάθε λέξη που θα βγαίνει θα μοιάζει με ποίηση. Η ύπαρξή μας θα είναι τόσο ελαφριά. Απλά θα αιωρούμαστε. Το περπάτημά μας θα είναι ένας χορός. Η γλώσσα του σώματός μας θα ακτινοβολεί χάρη. Όλες οι εκφράσεις μας θα είναι μία μεγάλη υπηρεσία προς την ανθρωπότητα.

Όλα τα ανθρώπινα όντα γεννιούνται ως όντα που αγαπητικά. Τα νεογέννητα μωρά εκπέμπουν μία αναίτια αγάπη. Γνωρίζουν κανέναν κατά την γέννησή τους;

Όχι! Η ενέργειά τους είναι η αναίτια αγάπη. Καθώς μεγαλώνουμε, η κοινωνία μας ενσταλάζει τον φόβο και την απληστία και καταλήγουμε να προσανατολίζουμε την αγάπη μας έχοντας ως βάση την απληστία και τον φόβο. Τότε δεν είναι πλέον μία αναίτια αγάπη. Είναι αγάπη με συγκεκριμένο λόγο. Μετατρέπεται έτσι σε κάτι το ασφυκτικό. Εμείς αρχίζουμε να αισθανόμαστε άλλα συναισθήματα όπως η ζήλια, ο φόβος και ο θυμός. Βιώνουμε μόνο την αγάπη εξαιτίας μιας αιτίας, ενός λόγου. Αλλά με λίγη συνειδητοποίηση και αφύπνιση, γίνεται να επανακτήσουμε την αρχική μας αγάπη.

Η αγάπη δεν μπορεί ποτέ να συμβεί μόνο μέσω των λογικών σας αποφάσεων. Ο ίδιος ο τρόπος σκέψης μας θα πρέπει να χτιστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνουμε η αγάπη και οι πράξεις μας να μιλούν την αγάπη. Η λογική μας θα πρέπει να αρχίσει να εκπέμπει μια αγάπη που θα είναι πέρα από την ίδια την λογική!

Αν προσπαθήσετε να δημιουργήσετε την αγάπη, θα είναι σαν να ανοίγετε με το ζόρι τα πέταλα ενός λουλουδιού για να το κάνετε να ανθίσει. Μπορεί το ονομάσετε αυτό ως άνθιση; Όχι. Η αγάπη είναι ένα λουλούδι που ανθίζει βαθιά μέσα στην ύπαρξή μας το οποίο εκπέμπει ένα γλυκό άρωμα που μοιραζόμαστε με τους άλλους.

Ένα όμορφο περιστατικό συνέβη στη ζωή του Ραμανούτζα. Αν μελετήσετε τη ζωή του Ραμανούτζα , θα δείτε πώς έκανε κάθε βήμα της ζωής του προς την κατεύθυνση της Φώτισης.

Όταν ο δάσκαλός του μύησε τον Ραμανούτζα, του έδωσε ένα ειδικό ψαλμό. Ο δάσκαλος του είπε να μην μεταδώσει τον ψαλμό αυτό σε κανέναν και ότι αν το έκανε, θα πήγαινε στην κόλαση. Ο Ramanuja τον ρώτησε τι θα συνέβαινε στους άλλους με τους οποίους θα μπορούσε να το μοιραστεί. Ο δάσκαλος είπε ότι θα οδηγούνταν στη σωτηρία.

Τι θα κάναμε; Φυσικά θα είχαμε παραμείνει σιωπηλοί, σκεπτόμενοι: "Γιατί να πάμε άσκοπα στην κόλαση;

Ο Ραμανούτζα στάθηκε αμέσως σε μια εξέδρα σε έναν ναό και φώναξε σε όλο το χωριό. Εκφώνησε δυνατά την ψαλμωδία που είχε δώσει ο δάσκαλός του και είπε στους ανθρώπους: "Να πάτε όλοι στον ουρανό! Δεν με απασχολεί αν θα πάω εγώ στην κόλαση. Ας φτάσετε εσείς όλοι στον παράδεισο!

Όταν είστε βαθιά ερωτευμένοι, νιώθετε ότι όλο σας το είναι είναι ανοιχτό και είστε έτοιμοι να φτάσετε σε οποιαδήποτε ακραία κατάσταση για χάρη του οποιουδήποτε. Είστε έτοιμοι να φτάσετε σε οποιοδήποτε όριο, καθώς δεν υπάρχει τίποτα για να προστατεύσετε μέσα στην ύπαρξή σας. Η ύπαρξή σας είναι εντελώς ανοιχτή. Δεν αισθάνεστε ανασφάλεια όταν είστε γεμάτοι με αγάπη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι που είναι ερωτευμένοι κάνουν πάντα ριψοκίνδυνα πράγματα. Παίρνουν το ρίσκο επειδή νιώθουν ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Δεν υπάρχει ανασφάλεια για τίποτα. Αισθάνονται ότι επεκτείνονται. αγάπη δίνει τρομερό θάρρος και ενέργεια. Σας ανοίγει. Σας κάνει επιτέλους διαθέσιμους στους εαυτούς σας. Μέχρι στιγμής, δεν είστε διαθέσιμοι , η αγάπη όμως μπορεί έτσι να σας κάνει διαθέσιμους στους εαυτούς σας.

Όταν ο δάσκαλος είδε τι έκανε ο Ραμανούτζα, παραδέχτηκε ότι πήρε ένα μάθημα από τον

Ramanuja - Ιδρυτής της Vishishtadvaita ή της τροποποιημένης αρχής της δυαδικότητας. Μαζί με τον Adi Shankara και τον Madhva, θεωρείται ότι είναι ένας από τους τρεις μεγάλους δασκάλους της ινδουιστικής φιλοσοφίας.