ஞானமடைதலுக்கான வரைமுறைகள்🔗

18.49 துறவைப் பயிற்சிசெய்வதன் மூலம், யார் ஒருவனுடைய மனம் சுயநல நோக்கிலிருந்து விடுபட்டிருக்கிறதோ, யார் ஒருவன் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்தியிருக்கிறானோ, யார் ஒருவன் ஆசைகளிலிருந்து விடுபட்டிருக்கிறானோ அவன் கர்ம பலன்களின் மீதுள்ள பற்றிலிருந்து முழுமையாக விடுபடுகிறான்.

18.50 குந்தியின் புதல்வா, இனி நான் கூறப்போகும் வழியில் நடப்பதன் மூலம் ஒருவர், மேலான உண்மை நிலையை, ப்ரஹ்ம நிலையை எப்படி அடையமுடியும் என்பதை அறிந்துகொள்.

18.51,52,53 தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட பட்டறிவு, உறுதியான தீர்மானத்தின் மூலம் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல், புலனின்ப பொருட்களிலிருந்து விலகியிருத்தல், விருப்பு வெறுப்புகளை விட்டுவிடுதல், ஏகாந்தமாக வாழ்தல், மித உணவு, மனம், பேச்சு, கர்மேந்திரியங்களைத் தன் வசப்படுத்துதல், தியானத்திலேயே கரைந்திருத்தல், பற்றின்மை மற்றும் அஹங்காரம், வன்முறை,

> பெருமை, காமம், கோபம், உடைமைக் குணம் ஆகியவற்றைத் துறந்திருக்கும் ஒருவர் அமைதியை, சாந்தத்தை அடைந்து 'நான்' மற்றும் 'எனது' என்னும் கருத்துகளிலிருந்து விடுபடுகிறார். மேலும் அந்த மேலான பரம்பொருளுடன் ஒன்றிணையும் தகுதியுடையவராகிறார்.

இந்த ஸ்லோகங்கள் இறுதி, இறுதி ஸூத்ரங்கள். ஒருவர் முக்தி அடைவதற்கும், ப்ரம்மத்தை - இறுதி ஸத்யத்தை உணர்ந்துகொள்வதற்குமான ஒரு நுட்பம். கிருஷ்ணர், ஒருவர் இறுதி ஸத்யத்தை எப்படி அடைவது என்று விளக்குகிறார். அவருடைய அறிவுரைகளை வெறுமனே பின்பற்றினாலே போதும் நாம் ப்ரம்மத்தை அடைந்து விட முடியும் என்கிறார்.

கிருஷ்ணர், பகவத்கீதையில் சொல்லும் அறிவுரைகளின் அழகே, அவை அரைகுறையானவை அல்ல என்பதுதான். அவர் எந்த அனுமானங்களையும் தரவில்லை. அவர், அர்ஜூனன் கேட்ட சந்தேகங்களுக்கு மட்டுமல்ல, கேட்காமல் மனத்திற்குள் பூட்டி வைத்திருந்த சந்தேகங்களின் ஆழத்திற்கே சென்று, மிகத் தெளிவான வார்த்தைகளால் விளக்கிப் பதிலளிக்கிறார். அதில் எந்தவிதமான ஒளிவுமறைவோ அல்லது புரிபடாத, பிடிபடாத வார்த்தைகளோ இல்லை.

பகவத்கீதை, அடிப்படையில், அது அறிவைத் தரும் ஒரு சாஸ்த்ர நூல். அதைத் தருகின்ற ஆசிரியரான கிருஷ்ணர் கடவுளேயானாலும், அவர் மனிதப் பிறவியான அர்ஜூனனின் நிலைக்குக் கீழே இறங்கி வர வேண்டியுள்ளது.

அர்ஜூனனின் மனம் கேள்விகளால் நிறைந்துள்ளது. நீங்களும் அப்படித் தான். கேள்விகள், அறியாமையிலிருந்து பிறக்கின்றன, ஞானத்திலிருந்து அல்ல. கேள்விகளுக்கு ஒருபோதும் பதிலளிக்க முடியாது. கேள்விகளுக்குச் சொல்லப்படும் பதில்கள், மேலும் கேள்விகளையே உருவாக்கும். ஏனென்றால் மக்கள், என்ன சொல்லப்படுகிறதோ அதைச் புரிந்துகொள்ளாமலேயே, தொடர்ந்து கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் பதில்களைக் கவனித்து கேட்பதில்லை. அதனால்தான் கிருஷ்ணர், அதே கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்க, அதே சொற்களையும், கருத்துகளையும் திரும்பத் திரும்பச் சொல்கிறார். அர்ஜூனன் முழுவதையும் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்ற அவரின் கருணையின் வெளிப்பாடே, அவரை அப்படிச் சொல்ல வைக்கிறது.

நாம், 'ஏன்' என்று கேட்டுக் கொண்ட இருக்கும்வரை, நமக்குத் தெளிவான பதில் கிடைக்காது. முக்கியமாக, கடவுளிடம் கேட்கும் 'ஏன்' என்ற கேள்வி பொருளற்றதாகி விடுகிறது. நான் முன்பே சொன்னபடி, நாம், தெய்வத்திலிருந்து ஒரு வித்தியாசமான அலைவரிசையில் செயல்படுகிறோம். அதனால்தான், அவை விளக்கப்பட்டாலும்கூட, நாம் அவற்றைப் புரிந்துகொள்வதில்லை.

வெளியுலக விஞ்ஞானத்தில், தொடர்ந்து நாம், 'ஏன்?' என்று கேட்டுக் கொண்டே இருப்போம். அதற்கு நம்மால் பதில் பெற முடியாதபோது, நாமும் அதோடு நின்றுவிடுவோம். பிறகு அதற்கு அரைகுறையான விளக்கங்களை உருவாக்குவோம். அவை யாரையுமே திருப்திப்படுத்துவதில்லை.

பெருவெடிப்புக்கு முன் என்ன நடந்தது என்ற கேள்விக்கு பதில் தரமுடியாத, பெருவெடிப்புக் கோட்பாட்டுக்கு (Big Bang Theory) என்ன அர்த்தம்?

ஆன்மிகம், ‘ஏன்’ என்ற கேள்வியைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை. அது, ‘எப்படி’ என்பதைப் பற்றியது. ‘ஏன்’ என்பது தர்க்கத்தைப் பற்றியது ‘எப்படி’ என்பது ஸத்யத்தைப் பற்றியது. சாஸ்த்ரங்கள் ‘ஏன்’ என்ற கேள்விக்கு பதிலளிக்கின்றன. ஸூத்ரங்கள் ‘எப்படி’ என்ற கேள்விக்கு பதிலளிக்கின்றன.

எப்பொழுதாவது ஒருமுறை குரு, சாஸ்த்ரங்களுக்கு நடுவே ஸூத்ரங்களையும் தருகிறார். ஏனென்றால், அர்ஜுனனை அமைதிப்படுத்த அவர் அவ்வாறு செய்ய வேண்டியிருந்தது. இங்கு அவர் எப்படி புக்தியடைவது என்பதைப் படிப்படிப்பாக விளக்குகிறார் அப்படியென்றால் மட்டுமே அங்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவும் முடியாது, எழவும் முடியாது.

அவர், ‘மனத்தை ஒருநிலைப்படுத்து, புலன்களைக் கட்டுப்படுத்து’ என்று சொல்கிறார். இதை நீங்கள், போக்குவரத்து நெரிசல்மிகுந்த ஒரு நாற்சாலை சந்திப்பின் அருகே அமர்ந்து கொண்டு செய்ய முடியுமா? முடியாது! அதனால்தான் அவர் சொல்கிறார், ‘நீங்கள் தனிமைமிக்க ஒரு இடத்திற்குச் சென்றுவிடுங்கள்’.

எப்படித் தியானம் செய்ய வேண்டுமென்பதற்கான தெளிவான வரைமுறை, விதிமுறை இவையே: உங்களைத் தொல்லைப்படுத்தும் விஷயங்களிலிருந்து விலகி இருங்கள். சிறிதளவே உண்ணுங்கள், அப்படியென்றால் மட்டுமே நீங்கள் தொல்லை ஏதுமின்றி இருப்பீர்கள், தியானத்திற்குள் செல்லுங்கள், வெளியுலகப் பொருட்கள் நுழையாமல் உங்கள் புலன்களை மூடிக்கொள்ளுங்கள்.

உங்களை இடைஞ்சலுக்குள்ளாக்கக்கூடிய எல்லா விஷயங்களிலிருந்தும் விலகியிருங்கள். இன்னும் சிறிதுநேரத்தில் விருந்தாளி ஒருவர் வரப்போகிறார் என்று தெரிந்த பிறகும், உங்களைத் தொலைபேசி மூலம் யாராவது தொடர்புகொள்ளக்கூடும் என்று தெரிந்த பிறகும், நீங்கள் தியானத்தில் அமர்வது அர்த்தமற்றது. நீங்கள் உங்கள் நேரத்தைத்தான் வீணடித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்; தனிமையிலும், எந்தவொரு இடையூறுமின்றியும் இருக்கும் நேரத்தையும் காலத்தையும் தேர்வுசெய்யுங்கள்.

புலன்களின் தொல்லைகளைக் குறைப்பதற்கென சில எளிதான வழிகள் உள்ளன. கண்களை மூடிக்கொள்வது மட்டுமே போதுமானதன்று. அப்போதும் உங்கள் கண் கருவிழிகள் அசைந்துகொண்டுதான் இருக்கும்; உள் தொலைக்காட்சி ஓடிக் கொண்டுதான் இருக்கும்.

மனரீதியாக கருவிழிகளை அசைக்காமல் அப்படியே உறையச் செய்யுங்கள். அவை கற்களால் ஆனதுபோல் பாவித்து, அப்படியே நிறுத்திக்கொள்ளுங்கள். அதே சமயத்தில் உங்கள் நாக்கை மேல் அன்னத்தில் ஒட்டிக்கொள்ளுங்கள். நாக்கில் ஏதாவது அசைவிருந்தால், அது வார்த்தைகளை உருவாக்கும், பிறகு பாவனை செய்வது என்பது கடினமான செயலாகிவிடும். அதனால், கண் விழிகளை அசையாமல் நிறுத்துவது மற்றும் நாக்கை மேல் அண்ணத்தில் ஒட்டிக்கொள்வது, இந்த இரண்டு செயல்களும், புலன்களின் தொந்தரவு காரணமாக அலைபாயத் தொடங்கும் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன.

வெறும் வயிற்றோடு தியானியுங்கள். முழு வயிறு நம்மைத் தூக்கத்தில் ஆழ்த்தும். அது சுய உணர்தலுக்கு நம்மை எடுத்துச்செல்லாது. தியானத்தினால் உருவாகக் கூடிய சக்தியே அந்த இடத்திலேயே சேமித்து வைக்க, நாம் தினமும் ஒரே இடத்தில் அமர்ந்து தியானம் செய்வதே மிக நல்லது.

இவையெல்லாம் உடல் ரீதியாக நாம் செய்ய வேண்டிய விதிமுறை ஆகும். அடுத்து, கிருஷ்ணர், இதுவரை முக்கியத்துவம் கொடுத்துச் சொல்லி வந்தவற்றையே இப்போதும திரும்பச் சொல்கிறார்: உங்களுடைய புற இயல்புத் தன்மையை (Personality), உங்கள் அஹங்காரத்தை, பற்றை, நான், எனது என்ற கருத்துகளை விட்டுவிடுங்கள்.

இவற்றுக்குப் பின்பே நீங்கள் விடுதலையடைவீர்கள். அந்தப் பரமாத்மாவைச் சென்றடையத் தயாராவீர்கள்.

கேள்வி: ஸ்வாமிஜி, கிருஷ்ணர் உங்கள் பற்றுதல்களையெல்லாம் விட்டுவிடுங்கள். அது ஒன்றே வழி என்று சொல்கிறார். அது எப்படி சாத்தியமாகும்?

பதில்: நல்ல கேள்வி. இதனால்தான் கிருஷ்ணர் முன்னமேயே சொன்னார்: "ஸாத்விக குணத்திற்குள் நுழைவது என்பது ஆரம்பத்தில் விஷத்தைப்போலத்தான் இருக்கும். ஆனால், இறுதியில் அது அமுதமாகிவிடும்!"

கீதையின் மொத்த செய்தியுமே, 'துறத்தலை'ப் பற்றியதுதான். அது, உலகியல் வாழ்க்கையைத் துறப்பதையோ, ஏகாந்தமாக காட்டுக்குள்ளேயோ அல்லது மலையின் உச்சியிலோ போய் அமர்ந்துகொள்வதையோ பற்றியது அல்ல. அது, நீங்கள் எடுத்துக்கொண்ட பொறுப்புகளையும், உங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கடமைகளையும் நிறைவேற்றுவதையும், அவ்வாறு நிறைவேற்றும் போது, 'இவற்றைச் செய்பவன் நானே' என்ற உணர்வுகொள்ளாமல், அவற்றைச் செய்து முடிப்பதையும் பற்றியது!

இதன் நோக்கம் என்ன? வேலைகளை நீங்கள்தான் செய்கிறீர்கள் என்றும், அவையெல்லாம் உங்களுடைய வேலைகள் என்றும் நினைக்கத் தொடங்கிய கணமே, நீங்கள் அவற்றின் வெற்றி, தோல்வியோடு உங்களை உணர்ச்சி ரீதியாக இணைத்துக்கொள்வீர்கள்.

மனித இயல்பே, ஒரு ஆசை நிறைவேறியவுடன், அதைத் திருப்தியுடன், தளர்வுடன் அனுபவிக்காமல், அதிலிருந்து இன்னொரு ஆசைக்குத் தாவுவதுதான்.

நவீன நிர்வாக நுட்பங்கள் வேண்டுமானால், இந்த உணர்ச்சி ரீதியான பற்றுதல் மிக முக்கியமானது என்றும், உங்கள் கடமையை நிறைவேற்றுவதற்கு அந்தப் பேரார்வம் மிக அவசியமானது என்றும் வாதிடலாம். ஆம். உங்களுக்குப் பேரார்வமும் பொறுப்புணர்வும்

சாத்தியக்கூறு விதிகளைப் (Law of Probability) பற்றிய இயற்கை நியதியைப் புரிந்துகொண்டாலே போதும், பாதி நேரம் நீங்கள் தோல்வியிலும், துக்கத்திலும் ஆழ்ந்திருப்பதை நீங்களே பார்க்கலாம். ஒரு சுழல் ஊர்தி சவாரிபோல (Roller Coaster Rider) நீங்கள் மகிழ்ச்சிக்கும் துக்கத்திற்கும் முன்னும் பின்னுமாகத் தள்ளப்பட்டுச் கொண்டிருப்பீர்கள்.

‘நான் எப்படி உணர்ச்சிவசப்படாமலிருக்க முடியும்? நான் எப்படி பற்றற்று இருக்க முடியும்? என்பதே உங்கள் கேள்வி.

மகிழ்ச்சி, துக்கம், எரிச்சல், கிளர்ச்சி, வன்முறை, பயம் போன்ற இந்த உணர்ச்சிகளெல்லாம் நீங்கள் இலக்கை நிர்ணயிக்கும்போதும், எதிர்பார்ப்புகளை வளர்த்துக் கொள்ளும்போதும், உங்கள் எதிர்காலத்தை இவற்றோடு இணைத்துக் கொள்ளும்போதும் நிகழ்கின்றன.

நீங்கள் விரும்புகிற விதத்தில் விஷயங்கள் நிகழ்ந்தால்தான் உங்கள் எதிர்காலம் பாதுகாப்பாக இருக்கும்; இல்லையெனில், உங்களின் எதிர்காலமே அபாயத்தில் இருக்கிறது என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள். ஆனால், இப்படிப்பட்ட வாழ்வா, சாவா என்ற நிலைமையை - தினந்தோறுமோ, வாரந்தோறுமோ, மாதந்தோறுமோ, வருடந்தோறுமோ

நீங்கள் மனக்கோட்டைகளை கட்டுகிறீர்கள்; பிறகு அவை நிறைவேறவில்லையென்றால் நீங்கள் மகிழ்ச்சியாயிருக்கப் போவதில்லை என்றும் நினைக்கிறீர்கள். விளைவு... நிச்சயம், நீங்கள் மகிழ்ச்சியாயிருக்கப் போவதில்லை. அதனால்தான் உங்களில் பெரும்பாலானோர் மகிழ்ச்சியாகவே இருப்பதில்லை. நிஜ வாழ்க்கைக்கு சம்பந்தமேயில்லாத மனக்கோட்டைகளையே நீங்கள் கட்டுகிறீர்கள்.

முதலில், உங்களிடம் இல்லாத ஒன்றைப் பற்றிய மனக்கோட்டைகளை துறந்துவிடுங்கள். உங்களிடம் இருப்பதை வாழ்ந்து அனுபவியுங்கள். நாமெல்லோருமே இதைச் செய்ய முடியும். நிச்சயமாக இதை அடைவது நம் எல்லோருக்கும் சாத்தியமே! அப்படித்தானே? இதை அடைவது ஒன்றும் சாதாரணமான காரியம் அல்ல. இதற்கு சிறப்புப் பண்புகள் தேவை என்பது இல்லை. இதற்கென அசாதாரணமான சக்தி தேவையா? நீங்கள் உங்களின் பேராசையைக் குறைத்துக்கொள்ள வேண்டும். அவ்வளவுதான்.

உங்களிடம் இருப்பத்தைக் கொண்டாடுவதற்கான முயற்சி மேற்கொள்ளுங்கள். உங்களிடம் இருக்கும் அனைத்தையும் - உடல் ரீதியான, மன ரீதியான சிறப்பம்சங்களைப் பட்டியலிடுங்கள். அவற்றையெல்லாம் உங்களுக்கு அருளிய இறைவனுக்கு, அந்தக் கருணைக்காக நன்றி கூறுங்கள்.

உங்கள் எல்லோராலும் பார்க்க முடியும், கேட்க முடியும், இல்லையா?

உங்களுக்குத் தோன்றியிருக்கிறதா?

நீங்கள், இயற்கையிலேயே ஒரு துறவிதான்! ஒரு எண்ணத்தைக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்றாலே, முந்தைய எண்ணத்தைத் துறந்தாக வேண்டும். ஒரே நேரத்தில் இரண்டு எண்ணங்களைக் கொண்டிருப்பது என்பது முடியாத காரியம். நீங்கள் நிற்க முடிவுசெய்யும்பொழுது, உட்கார்ந்திருக்க வேண்டுமென்ற எண்ணத்தையும், உட்கார்ந்திருக்கும் செயலையும் துறக்கிறீர்கள்.

உங்கள் உடலில் ஒரு செல் இறக்கிறது. இன்னொரு செல் பிறக்கிறது. உங்களுக்குள் உடல் ரீதியாக, மனோ ரீதியாக, உணர்ச்சி ரீதியாக தொடர்ந்து துறவு நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. நீங்கள் அதை அறியவில்லை, உணரவில்லை, அவ்வளவுதான்.

நீங்கள் நிகழ்காலத்தினுள் நுழையும்போது, கடந்தகாலத்தையும் எதிர் காலத்தையும் துறக்கிறீர்கள். நிகழ்காலத்தின் மேல் கவனம் வையுங்கள்; இனி என்ன நடக்க வேண்டுமென்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், இப்பொழுது என்ன செய்ய வேண்டுமென்பதில் கவனம் வையுங்கள். என்ன நடக்கிறதோ அது நடக்கட்டும் என்று விட்டுவிடுங்கள். நீங்கள் செய்ய வேண்டியதைச் செய்யுங்கள்.

நீங்கள் பாதையின் மீது கவனம் வையுங்கள்; சேருமிடத்தின் மீதல்ல. ஜப்பானியர்கள், இந்த ஒரு எளிய கோட்பாட்டைப் புகுத்தித்தான் உற்பத்தி நுட்பத்திலேயே மிகப் பெரிய புரட்சி செய்து காண்பித்தார்கள். சிக்ஸ் சிக்மா கோட்பாடு (Six Sigma Principle), பொருளை அல்லது இறுதி இலக்கை முக்கியமாகக் கருதாமல், உற்பத்தி செயல்முறையின் (Process) மீது மட்டும் கவனம் செலுத்துவதை வலியுறுத்துகிறது. இந்தக் கோட்பாட்டின் மூலமே, ஜப்பானியர்களால் பிழையற்ற பொருட்களை உற்பத்தி செய்ய முடிகிறது.

பாதையின் மீது கவனம் செலுத்தும்போது, நீங்கள் பயணத்தை ஆனந்தமாக அனுபவிக்கத் தொடங்குவீர்கள். நீங்கள் பயணம்செய்யும் அந்தப் பாதையில், நீங்கள் அடைய வேண்டிய இலட்சியம் என்று எதுவுமே குறிக்கப்படவில்லை. அதனால், எந்தவொரு பற்றும் அங்கே இல்லை. தேவையானது எல்லாம், நீங்கள் அந்தப் பாதையில் பயணிப்பது ஒன்று மட்டும்தான். நீங்கள் எங்குப் போய்ச்சேர்ந்தாலும், அது சரியான சேருமிடமாகவே இருக்கும்.

வாழ்க்கையை உங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டபடியே வாழுங்கள். என்ன நடக்கிறதோ அதை அப்படியே அனுபவியுங்கள். பிரபஞ்சம், எப்போதும் உங்களிடம் கருணை காட்டுவதாகவே உள்ளது என்ற புரிதலில் நிலைத்திருங்கள். என்ன நடக்கிறதோ அது நம்முடைய நன்மைக்கே. அந்தக் கணத்தில் அதை நாம் அறிந்துகொள்கிறோமோ இல்லையோ, அது நம் நன்மைக்குத்தான். இதுவே சரணாகதி. இதுவே துறவு. இந்த துறவு நிகழும்பொழுதும், எது நிகழ்ந்தாலும் அது நம் நன்மைக்கே என்று நீங்கள் நம்பும்பொழுதும், பிரபஞ்சமே உங்களைப் பார்த்து புன்னகைக்கிறது. ஆனந்தம் உங்களுக்குள் இறங்குகிறது!