3 க்ரியை
This text was machine-transcribed from the printed book and may contain errors. Select the words and choose “Report a mistake”.
1. சுந்தரர்
க்ரியை: பிரபஞ்ச பேரருளான, அகண்ட சச்சிதானந்த பரம்பொருளான சதாசி வனோடு பக்தியில் சங்கமித்து, பக்தியால் பொங்கும் ஆனந்தத்தை அனுபவித்து, சிவஞானத்தால் பொங்கிப் பெருகும் சிவபோதத்தில் சிந்தை கரைந்து நிறைந்து உறைந்து கிடந்து வாழும் வாழ்க்கைமுறைதான் க்ரியை.
சுந்தரமூர்த்திப் பெருமானைப்போல க்ரியையின் சக்தியை, பக்தியின் சக்தியை வெளிப்படுத்திய வேறொரு பக்தரை, ஞானபுருஷரை சைவம் மட்டுமல்ல
வேறு எந்த சம்பிரதாயமும் காட்ட முடியாது.
பகவான் பக்தனுக்காக இறங்கிவந்து சேவை செய்திருப்பது பல சம்பிரதாயங்களிலும் நிகழ்ந்திருக்கின்றது. கிருஷ்ணனே வந்து அர்ஜுனனுக்குத் தேரோட்டியாய் இருந்ததும், பெருமாட்டியே நேரடியாய் வந்து வள்ளலாருக்கு சோறு சுமந்ததும் நிகழ்ந்திருக்கின்றன.
ஆனால் சுந்தரர் வாழ்க்கையில் பெருமான் வந்து பக்தனுக்காக செய்த சேவை கள் ஒரு சிறப்புடையவை.
காரணம் என்னவென்றால்... கிருஷ்ண பரமாத்மா அர்ஜுனனைப் பார்த்து, "என்னிடம் சரணடைந்து, எல்லாவற்றையும் என்னிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, போர் செய்," என்று சொன்னவுடன், அந்தக் கட்டளைக்கு அர்ஜுனன் அடிபணிந்தான். அவருக்கு அர்ஜுனன் உண்மையாக இருந்ததனால், ஜீவன்
- ஜீவாத்மா பரமாத்மாவிற்கு உண்மையோடு இருப்பதனால், பரமாத்மா ஜீவாத்மாவிற்கு சேவை செய்தது உண்மை.
ஜீவன் சிவனுக்குப் பொய்த்தாலும், சிவன் ஜீவனுக்குப் பொய்ப்பதில்லை
ஆனால் இங்கு, தம்பிரான்தோழர் வன்தொண்டர் அவருடைய வாழ்க்கையைப் பார்த்தோமானால், மோதலில்தான் பெருமானுடனான அவர் காதலே துவங்குது. முதலில் பெருமானைப் பார்த்தவுடன் அவர் சொன்ன வார்த்தையே ‘பித்தா...’
பெருமானே சொல்கிறார், "வன்மையான வார்த்தைகளை என்னை நோக்கிச் சொன்னதனால், நீ 'வன்தொண்டன்' எனப்படுவாய் என்று.
தம்பிரான்தோழர் பெருமானுக்கு தோழனாய் இருந்து, பல இடங்களிலே பெருமானுடைய உபதேசமான ஆகமத்தை வாழவேண்டிய ஆதிசைவ குலத்தில் பிறந்தும், ஆகமத்திற்கு அப்பாற்பட்டு, ஜீவன் சிவனுக்குப் பொய்த்தாலும், சி வன் ஜீவனுக்குப் பொய்க்காமல் இருக்கின்ற சத்தியத்தை, பக்தியின் சக்தியை சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகளின் வாழ்க்கையில் மாத்திரம்தான் பார்க்க முடியும்.
சைவத்தால் மட்டும்தான் பக்தியின் சக்தியை இத்துணை அழகாக விளக்க இயலும். சைவம் அன்றி வேறொரு சம்பிரதாயத்தினாலும், சமயத்தினாலும் இதைச் சொல்ல இயலுமா என்று நிச்சயம் நாம் நினைக்க முடியாது. ஏனென்றால் வேறு ஒரு இடத்திலும் காணாத ஒன்றை சைவத்தில் நாம் கண்டோம்.
சுந்தரப்பெருமான், பெருமானுக்கே கைக்கலகு தாங்கும் திருப்பணி செய்பவர். கைக்கலகு தாங்கும் சேவையென்றால் 24 மணிநேரம் கூடவே இருந்தாக வேண்டும். ஏனென்றால் எழுந்தவுடன் திருநீற பூசிக்கொள்வார் பெருமான். வருபவர்களுக்கெல்லாம் அளிப்பார். தூங்கும்முன் பூசிக்கொள்வார், தூங்கி யெழுந்தவுடன் பூசிக்கொள்வார், அதனால் வாசலிலேயே நிற்க வேண்டும், எப்போதும் உடனிருக்க வேண்டும்.
இறைவனுக்கு அருகாமையில் 'திருநீற்று ஆலயம்' என்று சொல்லப்படும் திருநீ ற்று பெட்டகமான கைக்கலகு தாங்கும் திருப்பணி செய்து வரும் சாமீப்ய முக்தி பெற்ற அடியார், சுந்தரப்பெருமான்.
நான்கு நிலை முக்தி நிலை : சாலோக்ய முக்தி - திருக்கயிலாயத்திலே இடம் கிடைத்து அங்கே வாழ்வது. சாமீப்ய முக்தி - அருகாமையில் இருந்து பணி செய்கின்ற புண்ணியம். சாரூப்ய முக்தி - அவருடைய ரூபத்திலேயே வாழ்ந்து அவருடைய நிலையிலேயே இருப்பவர்கள். ஏகாதச ருத்ரர்கள், அஷ்ட பைரவர்கள் - இவர்களெல்லாம் சாரூப்ய முக்தி பெற்றவர்கள். கோவிலில் இருக்கும் துவார பாலகர்கள் பெருமானைப்போலவே சடா மகுடந்தாங்கி, நான்கு கரங்களோடு மான் மழுவேந்தி இருப்பார்கள். சாயுஜ்யம் - பெருமானோடேயே இரண்டறக் கலந்து முக்தியடையும் நிலை. மாணிக்கவாசகப் பெருமானும், ஞானசம்பந்தப் பெருமானும் சாயுஜ்ய முக்தர்கள்.
இந்த நான்கு நிலை முக்தியிலே, சாமீப்ய முக்தி நிலையில், அருகாமையில் இருந்து, கைக்கலகு தாங்கும் பெருந்தொண்டு செய்துவந்தவர் சுந்தரமூர்த்திபெருமான்.
சாயுஜ்யமான 'ஜீவன் முக்தி' அமையும் வரை, எது வேண்டுமானாலும் நம்மைக் கீழ் இறக்கலாம்
ஒரு நாள் காலை, பெருமான் திருமுடியிலே மலர் சூட்டுவதற்காக, கைலாயத்தின் நந்தவனத்திலே மலர் பறிக்கச்சென்றார். சென்ற இடத்தில், மலர் பறிக்க வந்திருந்த தேவியாரின் இரண்டு சேடிமார்கள் அழகில் இவர் மயங்கினார், இவருடைய அழகில் அவர்கள் மயங்கினார்கள்.
நாதனின் சந்நிதிக்கு வந்த பொழுது, அவர் பறித்து வந்த மலரிலேயே சுந்தரனின் எண்ணத்தையும் கண்டார் எம்பெருமான். தொடும் பொருளில் தொட்டவன் எண்ணமும் ஒட்டியிருக்கும். மலர் கண்டதும், அதில் மலர்ந்த இரண்டு மங்கையரின் முகத்தையும் கண்டார் எம்பெருமான்.
கண்டதும் கேட்டார், சுந்தரா 'இருவரையும் கண்டாயா?'
நாணி குறுகி வெட்கத்தோடு தலை கவிழ்ந்து தம்பிரான் தோழன் நிற்க, கயிலை நாதனோ, "அஞ்சாதே அப்பனே! செல்வாய் பூவுலகிற்கு, சிறப்பொடு இருபெண்ணோடு வாழ்ந்து, கொண்ட மோகம் தணிந்த பின் மீண்டும் வருவாய்," என்றார்.
கேட்டதும், உளமெலாம் நடுநடுங்கினார் சுந்தரர். 'ஐயகோ, ஒரு பெண்ணின் மோகம், பெண்ணின் எண்ணம், சாமீப்ய முக்தியிலிருக்கும் என்னைத் தள்ளி வைக்கும் சக்தி வாய்ந்ததா?'
இரண்டற இறைவனோடு ஒன்றிவிடும் சாயுஜ்யமான ‘ஜீவன் முக்தி’ அமையும் வரை, எது வேண்டுமானாலும் நம்மைக் கீழ் இறக்கலாம் என்பதற்கு சாட்சி, இந்த நிகழ்வு.
எப்படியானாலும் சரி, ஒரு வினாடி மயங்கினார் என்பது உண்மைதான், ஆனால், உளம் முழுவதும் இறைவன் பாகமல்லவா? அதனால், நடுநடுங்கினாலும், வரமொன்று கேட்கிறார், "அப்பனே! பிறவாமை வேண்டியே வந்தேன்; பிறந்தாலும், உன்னை மறவாமை வேண்டும். அங்கு செல்லும் பொழுதும், ஆபத்தில் நீயே வந்து, நானே மறுத்தாலும்... நீயே வந்து என்னை தடு த்தாட்கொண்டிடல் வேண்டும்," என்ற வரம் கேட்டு வாங்கிக்கொள்கிறார்.
திருநாவுக்கரசர் கூட "பிறவாமை, பிறந்தாலும் உனை மறவாமை வேண்டும்"
- என்றுதான் கேட்டாரே தவிர, சுந்தரமூர்த்திப் பெருமான், நான் உனை மறந்தாலும், அதுமட்டுமல்ல மறுத்தாலும் எனைத் தடுத்தாட்கொள்ள வேண்டும் என்ற வரம் கொடு என்ற வரம் கேட்டுப் பெற்றுக்கொள்கிறார்.
இதுதான் பெரு வரம்!
நான் உனை மறந்தாலும் எனை ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று கேட்டால் அது திருவரம், நான் உனை மறுத்தாலும் எனை ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று கேட் டால் அது பெருவரம்.
அப்பனும், "ஆகட்டும் அப்படியே," என்று அருளி விடுகின்றார். தம்பிரான் தோழனல்லவா? பக்கத்தில் இருந்து பணிவிடை செய்தவர், அவன் கருணையின் ஆழம் தெரிந்தவர். பெருமான் கருணையின் ஆழம் தெரிந்தவர்களுக்கே தவறு செய்யும் தைரியம் வந்துவிடுகின்றது. எல்லா இடத்திலும் நடக்கின்ற ஒரு நிகழ்ச்சி. ஏனென்றால் எப்படியும் அவன் ஏற்றுக்கொள்வான் என்ற நம்பிக்கை.
என்னிடம் அடிக்கடி கேட்கப்படும் கேள்விகளுள் இதுவும் ஒன்று: இறைவனையே நேரில் தரிசித்த சுந்தரர் ஏன் சாதாரண ஆசைகளில் வீழ்ந்தார்?
வலி சுகத்தில் உழல்கின்ற மனம் பக்தியை எடை போடுவது சாத்தியமற்றது
தர்க்க ரீதியான கேள்வி, ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள், சுந்தரரை போன்றதொரு இறைவனோடேயே விளையாடித்திரியும் ஒருவருடைய வாழ்க்கையை, நம்முடைய சாதாரண மிகவும் தாழ்ந்த மனத்தைக் கொண்டு, அது சொல்லுகின்ற சரி, தவறுகளை வைத்துக்கொண்டு, எடை போடுவது சாத்தியம் இல்லை, அப்ப டிச் செய்வது சரியானதும் அல்ல. அவர் இருக்கின்ற உணர்வு நிலை வேறு, நாம் இருக்கின்ற உணர்வு நிலை வேறு.
கருத்துச் சுதந்திரம் என்ற பெயராலேயே ஒரு சில முட்டாள்கள், ஞான சம்பந்தப்பெருந்தகையை மிகுந்த அவதூறு செய்து எழுதியிருக்கும் சில நாவல்கள், புத்தகங்கள், கட்டுரைகள் அவரவர்கள் மனத்திலிருக்கும் வக்கிரத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றனவே தவிர, ஞானசம்பந்தர் போன்றதொரு பெரிய மகானை நம்முடைய சாதாரண மனம் சார்ந்து மதிப்பிடவோ, ஒப்பிடவோ இயலவே இயலாது.
அதே போல், சுந்தரமூர்த்தி பெருமானின் வாழ்க்கையையும் சாதாரண லாப நஷ்டங்களில், நன்மை தீமைகளில், கொடுக்கல் வாங்கலில், வலி சுகத்தில், துக்கம் ஆனந்தத்தில் உழல்கின்ற மனம் எடை போட இயலாது. சாத்தியமும்
இல்லாதது.
விதர்க்கத்தால், ஏற்கெனவே பக்தி இருப்பதனால், சந்தேகம் மட்டும் தெளிய வேண்டும் என்ற அன்பர்களுக்கான பதில் இது: நம்முடைய சாதாரண மனம் கொண்டு அவருடைய செயல்களை எடை போட இயலாது. எடை போட வேண்டாம்.
அடுத்து, குதர்க்கத்தால் வரும் சில கேள்விகள் - இந்த குதர்க்கவாதிகளுடைய பெரிய பிரச்சினையே என்னவென்றால், அவர்கள் கேள்விகள் கேட்பதில்லை, அவர்களுடைய முடிவை நம் மீது திணிப்பார்கள்.
ஆழ்ந்து புரிந்துகொள்ளுங்கள் - குதர்க்கவாதிகளுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. தேவையும் இல்லை. ஆனால் உங்கள் எல்லோருக்கும் சில விஷயங்களை, சில சத்தியங்களை சொல்லவும், வெளிப்படுத்தவும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன், விரும்புகிறேன்.
நான் நினைக்கிறேன் - மடமையை ஒழிக்காத, மடங்களினுடைய தலைமையை மட்டும் பிடித்த சில பேருடைய சீடர்கள் அல்லது கை தொண்டர்கள் என்று சொல்ல முடியாது, குண்டர்களாக இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். அந்த கேள்விகளே எப்படி இருக்கிறதென்றால், நாம் சுந்தரரை அவமானப்படுத்தி விட்டதாகவும் அவமரியாதை செய்து விட்டதாகவும் இகழ்ந்து உரைத்து விட்டதாகவும்தான் கேள்வியையே கேட்கிறார்கள்.
துக்கத்திலும், சுகத்திலும், இன்பத்திலும் துன்பத்திலும், நல்லதிலும் கெட்டதிலும் அலைகின்ற மனம் சார்ந்து இவர்களை எடைபோடுவது சாத்தியமில்லை. ஆனால் தம்பிரான் தோழரான சுந்தரரும் தம்பிரானும் இருக்கின்ற, எம்பெருமான் ஈசனும் இருக்கின்ற உணர்வு நிலையை என் வாழ்க்கையில் உணர்ந்ததனால், எந்த உணர்வு நிலையில் இந்த மொத்த நிகழ்ச்சியும் நடந்தது என்று நடந்ததை நடந்தவாறு, நடந்த நிலையிலிருந்து பார்த்து உங்களுக்கு சொல்லவேண்டிய கடமை எனக்குள்ளது.
இப்பொழுது, ஈசனான தம்பிரானுக்கும் தம்பிரான் தோழனுக்கும் இடையிலே நடந்த பக்தியின் லீலையை, பக்தியின் விளையாட்டைப் பார்ப்போம்.
சாமீப்ய முக்தி பெற
உள்ளுக்குள் திரும்பி ஒருமுறை
அவனது பாதத்தைப் பிடித்துவிடுங்கள்
சுந்தரமூர்த்தி பெருமான், மிக உயர்ந்த ஆதிசைவர் குலத்திலே அவதரிக்கிறார். அரசனாலே வளர்க்கப்படுகின்றார். ஆதிசைவர் குலத்திலே அவதரித்தாலும், நாட்டு அரசன் அவருடைய தேஜஸைக்கண்டு, 'நான் இவரை அரசிளங்குமரனாக மாற்றுகின்றேன் என்று வலிந்து சென்று அரண்மனையிலே வளர்க்கின்றார்.
திருமணப்பருவம் வந்ததும், தந்தையார் பெண் பார்க்கின்றார். அருகாமையில் ஆதிசைவர் குலத்திலே பெண் பார்த்து திருமணமும் நிச்சயிக்கிறார்கள். அரசிளங்குமரனாக வளர்ந்ததனாலே, அரசனே திருமணத்திற்கு வருகின்றார்.
எல்லாச் சடங்குகளுக்கும் தேவையான எல்லாப் பொருட்களும் தயாராக இருக்கின்றன. இரவு நடைபெறவேண்டிய சடங்குகள் நிறைந்து, மறுநாள் திருமணத்திற்கான சடங்குகள் துவங்குகின்ற நேரம்.
சுந்தரமூர்த்தி பெருமான், அரசு உடையுடன் வேதியர் உடையும் - அரசனுக்கு உரிய உடையும் ஆபரணங்களும், வேதியருக்கு உரிய திருநீறும் தாங்கி ஆதிசைவ அரசன்போலவே வருகின்றார்.
திருமணம் ஆரம்பிக்கும் முன் திடீரென்று வயதான ஒரு அந்தணர், எந்த நிமிடமும் கீழே விழுந்து இறந்து போகலாம் என்கின்ற நிலையிலே, முதுகு
வளைந்து, மூன்றாவது கால் ஊன்றி மட்டுமே நடக்க முடியும் என்கின்ற நிலையிலே இருக்கின்ற வயதான அந்தணர் சபைக்குள் நுழைகின்றார்.
நுழைந்தவுடனேயே, "நிறுத்துங்கள் திருமணத்தை!" என்று உரத்த குரலில் சத்தம் கொடுக்கின்றார். மூன்றாவது கால் என்றால் கோல், கைத்தடி. மூன்றாவது கண் திறக்கலாம், மூன்றாவது காது கேட்கலாம், ஆனால் மூன்றாவது கால் தேவைப்படக்கூடாது.
நீங்கள் யார்? ஏன் நிறுத்த வேண்டும் திருமணத்தை? என எல்லோரும் வின வ, அதற்கு அந்தணர் சொல்கிறார்... "திருமண கோலத்தில் இருக்கின்ற இந்த சுந்தரன் என்னுடைய அடிமை. இவன் எனக்கு ஊழியம் செய்ய வேண்டியவன். இவன் திருமணம் செய்து கொள்ளலாமா? வேண்டாமா? என்று முடிவு செய்ய வேண்டியது நான். என்னைக் கேட்காமல் இவன் எப்படித் திருமணம் முடிக்கலாம்?" என்று உரத்த குரலில் உரைக்க, அங்கிருந்த ஆதிசைவர்கள் எல்லாம் அரண்டு போனார்கள்.
ஏனென்றால், அந்தணர் அந்தணர்க்கு அடிமை ஆதல் என்பது உலகத்திலே இல்லாத மரபு.
"அது எப்படிச் சாத்தியம்?" என எல்லோரும் கேட்க, சுந்தரரோ இரண்டு கையையும் இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டு, "நன்று நன்று," என்று இகழ்ச்சியான புன்னகையோடு பார்க்கிறார்.
ஓடுவதும் பிடிப்பதும் ஓட்டத்தின் வேகம் சார்ந்தது அல்ல
புதிய அந்தணர் ஒரு ஓலையை எடுத்துக் காட்டி, "இதுதான் சாட்சி, சுந்தரனுடைய முப்பாட்டன் எனக்கு எழுதி கொடுத்த ஓலை," என்கிறார். சுந்தரர் படுவேகமாக ஓடி அந்த ஓலையைப் பறிக்க முயற்சிக்கின்றார். கிழவனாக வந்ததோ ஈசன் எம்பெருமானே!
அவரும் ஓடுகிறார், இவரும் ஓடுகிறார். ஒருவர் ஓடும்போது பிடிக்க வேண்டுமானால், வேகம் தேவை இல்லை, அவருடைய ஓட்டத்தினுடைய போக்கைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். பாம்பு விரட்டும் பொழுது, நாம் நேராக ஓட வேண்டும், ஏனென்றால், பாம்பின் போக்கு வளைந்து வளைந்து செல்லும் வகையிலே இருப்பதால், அதிலேயே அதிக நேரம் செலவு ஆயிடும்.
யானை விரட்டும் பொது வளைந்து வளைந்துதான் ஓட வேண்டும், ஏனென்றால், யானையின் ஓட்டம் நேராகத்தான் இருக்கும்.
ஓடுவதும் பிடிப்பதும் ஓட்டத்தின் வேகம் சார்ந்தது அல்ல, ஓடுபவர் பிடிப்பவர் தன்மையைச் சார்ந்தது. வேகம் சார்ந்ததாக இருந்தால், பெருமானை ஒருவர் பிடிக்க முடியுமா?
நம் எல்லோர் உள்ளத்திற்கு உள்ளேயும் அமர்ந்து கொண்டு, நாம் திரும்பிப்பார்க்கின்ற ஒரு கணம்கூட, நம் கண்ணில் சிக்காமல் எங்கோ ஓடி ஒளிந்து மறைந்து கொண்டு இருக்கின்றவனை, முப்புரம் எரித்தவனை, அயனும் மாலும் - பிரமனும் விஷ்ணுவும் தேடியே காணாத பாதத்தை பிடிக்க முடியுமா?
சாத்தியமே இல்லை!
ஆனால் உள்ளுக்குள் திரும்பி, ஒருமுறை அவனது பாதத்தைப் பிடித்தோமேயானால், வெளியில் அவன் ஓடினாலும் பிடிப்பது சாத்தியம்.
சுந்தரர் ஏற்கெனவே ஒரு முறையாவது பிடித்து இருக்கிறார் என்பதனால், வெளியிலே ஓடிய அந்தணரைப் பிடித்து விட்டார். உள்ளுக்குள் அவனை ஒரு முறையாவது அவனைத் தேடி பிடித்து இருந்தால்தான், சாமீப்ய முக்தி வரை செல்ல முடியும்.
உள்ளே பிடித்தவர் என்பதனால், ஓடுபவருடைய ஓடும் முறை தெரிந்து அந்தணரைப் பிடித்து விடுகின்றார், அவரிடமிருந்த அந்த ஓலையைப் பறித்துக் கிழித்தெறிந்து விடுகிறார்.
மறந்தாலும் மறுத்தாலும் ஆட்கொள்ளும் அருட்பெருங் கருணையாளன்
ஓடும் முறையை சுந்தரர் கற்றாரே தவிர, பெருமான் உள்ளத்து முறையைக் கற்கவில்லை. அதனால்தான் அந்த ஓலையைக் கிழித்துப் போட்ட உடனேயே அந்தணர், “மூல ஓலை தனியாக இருக்கிறது. இது ‘படி ஓலை’தான் அப்பனே,” என்கிறார்.
முதியவராக வந்த பெருமான் “என்னுடைய சொந்த ஊரான திருவெண்ணெய் நல்லூரில் ‘மூல ஓலை’ பக்குவமாக பாதுகாப்போடு இருக்கிறது, சுந்தரர் கிழித்துப்போட்டது படி ஓலைதான். அங்கே சென்று மூல ஓலையை உங்கள் எல்லோருக்கும் காட்டுகிறேன், வாருங்கள்,” என்று வழக்குக்கு அழைக்கிறார்.
ஊராரெல்லாம், ‘இந்த வழக்கு என்ன ஆகுமோ?’ என்ற கவலையுடன் சுந்தரரோடு செல்கிறார்கள் சென்றவுடன், திருவெண்ணெய் நல்லூரிலே, சான்ே றார் சபையிலே அந்தணர் ஒரு நிபந்தனையை சொல்கிறார், படி ஓலையை கிழித்த இவன் மூல ஓலையையும் கிழிக்க மாட்டான் என்று சபையோர் உறுதிகொடுத்தால், ஓலை காட்டுகிறேன்!’
உறுதி அளிக்க, மூல ஓலையை எடுத்துக் காட்டுகிறார். சுந்தரருடைய முப்பாட்டனார் எழுதிக் கொடுத்த மூல ஓலை தெளிவாகச் சொல்கிறது, “வழி வழியாக திருவெண்ணெய் நல்லூர் சித்தருக்கு, பித்தன் என்கிற பெயருடைய சி த்தருக்கு நாங்கள் அடிமைசெய்யக் கடவது.”
முப்பாட்டன் கையெழுத்தும் இருக்கின்றது. அதற்கு, மூவர் சாட்சி கையெழுத்து இட்டும் இருக்கிறார்கள். அக்கையெழுத்துக்களை, சான்றோர் சபை தீர ஆய்ந்து அறிந்து, "சுந்தரா நீ இவருக்கு அடிமை," என்று தீர்ப்பு அளிக்கிறார்கள். சுந்தரரும் வேறு வழி இல்லாமல், 'இவருக்கு அடிமைதான்' என்று அவர் பின்னாலேயே செல்கிறார்.
திடீரென்று ஒரு சந்தேகம். "நீங்கள் திருவெண்ணெய் நல்லூரைச் சேர்ந்தவர் என்று ஓலையில் போட்டு இருக்கிறதே. நாங்கள் இதற்குமுன் உங்களை இவ் வூரில் பார்த்ததே இல்லேயே! உங்கள் வீடு எது? எங்கு வாழ்கிறீர்கள்?" என்று தீர்ப்பிற்குப் பிறகும் ஆராய்ச்சி நோக்குடன் கேள்வி கேட்க, சிரித்துக்கொண்டே, "வா, காட்டுகிறேன்," என்று சென்று, 'பித்தன்' என்கின்ற பெயரிலே வந்த முதியவர் ஆலயத்திற்குள் சென்று, கருவறைத் திருமேனிக்குள் இரண்டறக் கலந்தார்.
சுந்தரனுக்கு சுளீரென்று உரைத்தது.
உடலெல்லாம் நடுங்க விதிர் விதிர்த்துப் போய், "இறைவா! நீயே நேரில் வந்து செய்த இந்த லீலையின் காரணம் என்ன? திருமணத்தைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டிய காரணம் என்ன?" என்று கேட்க, பெருமான் ரிஷபாரூடராய் அன்னையாரோடு தோன்றி, "சுந்தரா வந்த வேலை சொந்த வேலை எந்த வேலையோ, அந்த வேலை மறந்தாயா? மனித உடல் தாங்கியதும் கைலாய நினைவெல்லாம் போனதா? இந்தக் காலைப் பற்றவே இந்த வேலை கொண்டு வந்தோம் என்பதை மறந்தாயா? என் கைக்கலகு தாங்கும் சாமீப்ய முக்தி பெற்ற ஆலால சுந்தரன் நீ.
ஆலகால விஷத்தைக் கண்டவுடன் பிரம்மா, விஷ்ணுவுடன் எல்லோரும் அஞ்சி நடுங்கி ஓட, 'அதை நான் பருகி உலகத்தைக் காக்கவேண்டும், அதை இங்குக் கொணர்' என்று நான் கட்டளை இட, தைரியத்தோடு சென்று அந்த விஷத்தையே உருட்டி ஒரு குடத்திலிட்டு வந்ததனால், 'ஆலாலசுந்தரன்' என்று பெயர் பெற்ற சுந்தரன் நீ!
மறந்தாயோ உன் நிஜ நிலையை? இரு பெண் மீது கொண்ட காமத்தால் நீ பூவுலகம் வந்தாய், வந்தாலும் உன்னை நான் தடுத்தாட்கொள்ள வேண்டும் என்று வரம் வாங்கி வந்தாயே!" என்று அவருடைய பூர்வ திருக்கயிலாய வாச நிலையை நினைவூட்டுகிறார்.
சொன்னவுடன் சுய நினைவுக்கு வந்தார் சுந்தரர். அரச வாழ்க்கை வாழ்ந்த உடனேயே கைலாய எண்ணம் மறைந்ததும், வந்த நோக்கம் மறந்ததும் சுந்தரருக்குப் புரிந்து விட்டது.
புரிந்ததும் விழித்துக்கொள்கின்றார் சுந்தரமூர்த்திப் பெருமான். விழித்து, "ஆஹா பெருமானே! நானே மறுத்தாலும், எனை தடுத்தாட்கொள்ள வேண்டும் என்ற என்னுடைய வேண்டுதலை நிறைவேற்ற வந்தாயோ, வந்த நோக்கத்தைக் காட்டியதற்கு நன்றி. இனி நான் தவ நிலையில் இருந்து வந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றி, உன்னுடைய பாதத்தைப்பற்றிட வேண்டும், தவநிலை அருளுக," என்று உளம் எலாம் உருகி, நெஞ்சு பஞ்சாய்க் கரைய, தன்னுடைய சுய நிலையை உணர்ந்து, திருமணத்தை மறுத்து, பெருமானிடம் தவ வாழ்க்கை வரம் கேட்க, சுந்தரமூர்த்திப்பெருமானுக்கு பெருமான் தம்பிரான் அவ்வாறே தவ நிலை அருளுகிறார்.
இந்த முதல் நிகழ்ச்சி மிக அருமையான நிகழ்ச்சி. நம்முள் உள்ள நாளமிலா
சுரப்பிகள் மனத்தாலே கட்டுப்படுத்தப்படுவதனால், உடலோடு எந்த நாள இணைப்பும் இல்லாதது. அதனால்தான் அதற்கு 'நாளமிலா சுரப்பிகள்' என்று பெயர்.
உங்களுடைய உணவு, உங்களுடைய உடலினுடைய இயற்கையான எந்த ஒரு விஷயத்தாலும் இந்த நாளமிலா சுரப்பிகள் கட்டுப்படுத்தப்படுவதில்லை. மன ரீதியாக மட்டும்தான் அதை இயக்கவும் கட்டுப்படுத்தவும் முடியும்.
இந்த சத்தியத்தை நன்றாக ஆழ்ந்து கேளுங்கள், ஒருமுறை நாளமிலா சுரப்பிகள் சுரந்து விட்டால், அதன் இயக்கத்தை அதற்கு பிறகு மனம்கூட கட்டுப்படுத்த முடியாது. அதாவது இது ஒன்றோடு ஒன்று ஆழமாக இணைந்தது.
முதலிலிருந்தே மனம் கட்டுப்பாட்டுடன் இருந்தால், இந்த நாளமிலா சு ரப்பிகளின் போக்கையும், இயக்கத்தையும் நீங்கள் கட்டுப்படுத்திவிடலாம். அதற்கான மார்க்கம் - இறைவனுடைய 64 லீலைகளையும் அறுபத்துமூவர் கதைகளையும் நீங்கள் உள்வாங்குது.
அப்படியில்லையென்றால், அந்த நாளமிலா சுரப்பிகள் தானாகவே இயங்கத் தொடங்கிவிடும், அதற்குப் பிறகு மனத்தால்கூட அதைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது.
ஒரு உதாரணம் சொல்ல வேண்டும் என்றால், அண்ணீரகச் சுரப்பி (அஞீணூனுண ச்டீேண ஞ்ஞீசணஞீண்) பயம் சார்ந்தது. உங்கள் மனம் கட்டுப்பாட்டோடு, பயம் இல்லாமல் இருக்குமானால் நல்லது. ஒரு முறை பயந்து, அண்ணீரகச் சுரப்பி நீர் உடம்பு முழுக்கப் பரவ அனுமதித்தீர்களானால், அதற்குப் பிறகு நீங்கள் மனதைக் கட்டுப்படுத்தினாலும்கூட, பயத்தால் வருகின்ற பக்க விளைவுகளான நடுக்கம், விதிர்விதிர்ப்பு, நரம்பு தளர்ச்சி இதை எல்லாம் கட்டுப்படுத்த முடியாது.
இந்த நாளமிலா சுரப்பிகளின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் விழுந்தீர்களானால் போய்விட்டது. ஒருவர் விழக்கூடாத இடம் அதுதான். அங்கு விழுந்தால் கடவுளாலும், கடவுளின் அவதாரமான குருவாலும் மட்டும்தான் உங்களைத் தூக்கி விட முடியும்.
வரம் கொடுத்தல் - வரம் வாங்கல்
சூட்சுமத்தைப் புரிந்துகொண்டவர்களே
பெரும் புண்ணியவான்கள்
ஆனால் பிரச்சினை என்னவென்றால், அங்கு விழுந்தால், பிறகு கடவுளையோ கடவுளின் அவதாரமான குருவையோ கூட 'தூக்கி விடுங்கள்' என்று கேட்க கூடத் தெரியாது. அதனால்தான் விழுவதற்கு முன்பு, "அப்பனே! ஒருவேளை நான் விழுந்தாலும், நான் வேண்டாம் என்று சொன்னாலும், என்னத் தூக்கி விட் டுவிடு," என்று கேட்டுவிடுவதே நல்லது.
‘சில வினாடிகள் மாத்திரம்தான் அந்த உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பில் விழுந்தேன், அதற்காக மானுட ஜென்மம் வந்ததே. சரி நடந்தது நடந்துவிட்டது, இதற்கு மேலாவது இந்த மானுட ஜென்மம் அடுத்தடுத்த ஜென்மங்களுக்கும் தொடராமல் இருப்பதற்கான பாதுகாப்பு உறுதியையாவது கேட்டு வாங்கிக்கொள்ளலாம்’ என்றுதான் பெருமானிடம் கேட்டு வாங்கிக்கொள்கிறார். சுந்தரர் கேட்ட வரம் சரியான வரம்.
நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், இந்த வரம் கொடுத்தல் - வரம் வாங்கல் என் பதன் மொத்த தாத்பரியமும் புரிந்தால்தான், சுந்தரர் எந்தத் தெளிவில் இருந்து இந்த வரத்தை வாங்கி இருக்கிறார் என்று புரியும்.
எத்துணை வரம் நான் கொடுத்தாலும், நீங்கள் அதை வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டீர்கள் என்றால், அதை நிறைவேற்ற வேண்டும் என்ற கட்டுப்பாடு எனக்கு இல்லை. நீங்கள், 'வேண்டாம்' என்று சொல்லாத வரைதான், அந்தக் கட்டுப்பாட்டிற்குக் கட்டுப்பட்டு இருக்க வேண்டிய தேவை இருக்கிறது.
ஏனென்றால், தனி சிந்தனை சுதந்திரத்திற்கு மிக பெரிய சக்தி உண்டு. முக்தியே வேண்டும் என்று நீங்க கேட்டு மூவாயிரம் ஆண்டு தவம் கிடந்து, ஏதோ ஒரு நாள், "இல்லையப்பா வேண்டாம்," என்று பெருமானிடம் சொல்லிவிட்டீர்களென்றால், உங்களுக்கு முக்தி கொடுக்க வேண்டும் என்கின்ற அவசியம் அவருக்கு இல்லாமல் போய்விடுகிறது. அது தனி சுதந்திரத்தின் ச க்தி.
பொதுவாக பெருமான் சோதனை செய்யும்பொழுது, அந்தத் தனி சுதந்திரத்தின் சக்தியைத்தான் கிளறிவிடுவார். கிளறி விட்டு, நம்முடைய வாயாலேயே வேண்டாம் என்று சொல்ல வைத்துவிடுவார். அதற்குத்தான் எல்லா விளையாட்டும் செய்வார்.
சிவபெருமான் என்ன வரம் கேட்டாலும் கொடுத்துவிடுவார். காரணம் என்னவென்றால் எந்த வரம் கொடுத்தாலும் அதிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்வதற்கான வழி இருக்கும் என்பது அவருக்குத் தெரியும்.
ஆனால் அவரே காரணம் சொல்லித் தப்பித்துகொள்ள முடியாத ஒரு வரத்தைக் கேட்டுப் பெறுவதற்கு பக்கத்திலேயே இருந்து பார்த்தவரால் மட்டும்தான் முடியும். சுந்தரர் பக்கத்திலேயே இருந்து பார்த்தவர்தானே, எல்லாமே தெரியுமல்லவா?
எப்பொழுதாவது உங்கள் வாழ்க்கையில், தன்னை மறந்து, கரைந்து, இறைவனோடு இணைந்து இருக்கின்ற தரிசனமோ, அனுபவமோ வந்தால், இந்த ஒரு வரத்தை - நானே மறந்தாலும் எனை நீ மறவாது தடுத்து ஆட்கொள்ள வேண்டும், நானே மறுத்தாலும் நீ என்னை மறுதலிக்காது தடுத்து ஆட்கொள்ள வேண்டும், நானே எதிர்த்தாலும் நீ எனை எரிக்காது தடுத்து ஆட்கொள்ள வேண்டும் - என்ற இந்த ஒரு வரத்தை மறக்காமல் வாங்கி விடுங்கள்.
இந்த ஒரு வரத்தை வாங்கி விட்டீர்களானால், சுந்தரர் செய்ததுபோல என்ன செய்தாலும் வேறு வழி இல்லை, அவர் காப்பாற்றியே ஆக வேண்டும்.
இந்த ஒரு வரம் பெற்றவன் திருவரம் பெற்றவன். பக்கத்திலேயே இருந்து பார்க்கின்றவர்களுக்கு பெருமான் எந்தத் தர்மத்தை சார்ந்து இயங்குகிறார் என்கின்ற அவருடைய தர்மம் புரியும்.
சில பேர் என்னிடம் கேட்பதுண்டு, "நீங்கள் கொடுக்கின்ற எந்த வரம் நிஜமாகும், எந்த வரம் நிஜம் ஆகாது என்கிற சூட்சுமத்தை எப்படி நாங்கள் தெரிந்துகொள்வது, புரிந்துகொள்வது?
என் பக்கத்தில் கைக்கலகு தாங்குகிறவர்கள் கண்களைப் பார்த்தீர்களென்றால் புரிந்துவிடும். இது ஆறுதலா? அருளா? வரமா? மறமா? அல்லது மறுதலிக்கவைக்கும் திறமா?
வியாதி என்று ஒருவர் வந்தால், "சரியாகும், போங்க சாமி பாத்துக்கறேன்," என்று சொன்னால் அதற்கு ஒரு அர்த்தம். "கட்டாயம் சரி பண்றேன் கவலைப்படாதீங்க போங்க, மாங்கல்யம் நிரந்தரமா இருக்கும்," என்று சொன்னால் அதற்கு ஒரு அர்த்தம். "ஒழுங்கா இருந்துருக்கலாமேப்பா, திருநீறு பூசிக்கோ, கஷ்டம் குறையும்," என்று சொன்னால் அதற்கு ஒரு அர்த்தம். "கோவில்ல போய் பிரார்த்தனை பண்ணிட்டு போ," என்று சொன்னால் அதற்கு ஒரு அர்த்தம். "தைர்யமா இரு" என்று சொன்னால் அதுக்கு ஒரு அர்த்தம். "ஆனந்தமா இரு," என்று சொன்னால் அதுக்கு ஒரு அர்த்தம். "முடியலேன்ன ஜாலியா இரு," என்று சொன்னால் அதற்கு ஒரு அர்த்தம். கைக்கலகு தாங்கும் அனுக்க தொண்டர்களுக்குத்தான் இந்த ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் என்ன அர்த்தம் இது அருளா? மருளா? மறமா? திறமா? இதன் பக்க விளைவு என்ன? எதிர் விளைவு என்ன? அடுத்த விளைவு என்ன? என்று புரியும்.
த்வைத, அத்வைத, விசிஷ்டாத்வைத
வட்டங்களுக்குள் அடங்கா சைவம்
தன்னுடைய சுய நிலையான சாமீப்ய முக்த நிலையை அனுபூதியாக உணர்ந்து, தான் வந்த நோக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு வாழத்துவங்கிய சுந்தரர், திருவாரூர் கோவிலுக்குப் போகிறார், கோவிலில் பரவை நாச்சியாரைப் பார்க்கிறார்.
திருவெற்றியூர் திருக்கோயில்
பார்த்தவுடனேயே தன் வாழ்க்கையின் நோக்கத்திலே, நாம் வாழ்ந்து அனுபவிக்க வேண்டிய பெண் இவள் என்று புரிகின்றது. தன்னை மறந்தார், பரவை நாச்சி வயப்பட்டார்.
உடனே அவர் பரவை நாச்சியாரிடம் சென்று தன் காதலைச் சொல்லவில்லை. பெருமானிடம் சென்று, ஆரூரன் தியாகராஜப் பெருமானிடம் சென்று, புற்றிடம்கொண்ட நாதர், வன்மீகநாதர் பெருமானைப் பார்த்து, "நீயே பொறுப்பு," என்கிறார்.
நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், ஆதிசைவம் என்பது வெறும் த்வைத, அத்வைத, விசிஷ்டாத்வைத என்கின்ற தத்துவ கோட்பாடு வட்டங்களுக்குள் அடக்கிவிட முடியாத பெரும் ஞானத் தத்துவம்.
'உயர்ந்த ஆன்மிகத் தேவைகளுக்காக மட்டுமே, பக்திக்காக மட்டுமே பகவானிடம் செல்' என்று சொல்வது த்வைதம்.
'ஞான அனுபவத்திற்காக மட்டுமே பகவானிடம் செல்' என்று சொல்வது
விசிஷ்டாத்வைதம்.
‘முக்திக்காக மட்டுமே இறைவனை நாடு’ என்று சொல்வது அத்வைதம்.
‘முக்தியானாலும் சரி, மூக்குத்தியானாலும்சரி பெருமானிடம் போ’ என்று சொல்வது சைவம்.
வேறு எந்தப் பாரம்பரியத்திலும், ‘மண் வேண்டும், பெண் வேண்டும், பொன் வேண்டும்’ என்று ஒரு த்வைத குருவிடம் சென்று கேட்டீர்களானால், “அதெல்லாம் பகவானுக்குத்தான் சொந்தமப்பா, அவரயே பிடி, போதுமப்பா,” என்பார்.
ஒரு விசிஷ்டாத்வைத குருவிடம் சென்று கேட்டீர்களானால், “அதையெல்லாம் வைத்து என்னப்பா பண்ணப்போற, காலம் வீணாகப்போகும், பெருமானை நினைப்பா,” என்று சொல்வார்.
ஒரு அத்வைத குருவிடம் சென்று கேட்டீர்களானால், “அதெல்லாம் மாயையப்பா விடப்பா, ஞானத்தை அடைப்பா,” என்று சொல்வார்.
ஒரு சைவ குருவிடம் சென்று கேட்டால் மட்டும்தான், “இரப்பா, எவ்வளவு வேணும், எப்பவேணும்னு சொல்லப்பா பெருமானிடம் கேட்டு வாங்கித் தருகிறேன்,” என்பார்.
“ஒரு பெண்ணைப் பார்த்தேன், திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கின்றேன், திருமணத்தை நடத்திவையுங்கள்,” என்று பெருமானை நேரடியாகக் கேட்கின்றார்.
ஐயனும், “ஆகட்டும் செய்கிறேன் அப்பா!” என்று சொல்லிவிட்டு, அன்று இரவே பரவை நாச்சியாருடைய குடும்பத்தார் சுற்றத்தார் கனவிலும், தம்பிரான் தோழரின் உற்றத்தார் குடும்பத்தார் கனவிலும் சென்று, ”இருவருக்கும் திருமணம் நடத்திவையுங்கள்!” என்று ஆணையிடுகின்றார்.
உடனடியாக ஏற்பாடுகள் செய்து திருமணம்செய்து வைக்கப்படுகிறது. இனிமையோடு திருவாரூரில் பரவை நாச்சியாரோடு வாழ்ந்துவருகின்றார்.
சில காலம் கழித்து, எல்லா சிவத்தலங்களையும் சென்று பார்க்க வேண்டும் என்று கிளம்புகிறார். வழியெல்லாம் பல்வேறு விதமான அற்புதங்களை நிகழ்த்தி, எத்துணை எத்துணையோ இறைவனின் லீலைகளை விளையாடல்களை மக்களுக்குக் காட்டி, பெருமானைக் கசிந்துருகி ஸ்தோத்திரங்கள் செய்து, பாடல்கள்செய்து, சைவம் பரப்பி திருத்தலம் திருத்தலமாக தம்பிரான்தோழர் யாத்திரை செய்து திருவெற்றியூர் வருகின்றார்.
இறைவனுக்கும் நிபந்தனை விதிக்கும் சங்கிலி நாச்சியார்
திருவெற்றியூர் வந்து தங்கியிருந்து, தினந்தோறும் பெருமானை தரிசித்து வரும் வேளையிலே, சங்கிலி நாச்சியாரைப் பார்க்கின்றார். இதில் பிரச்சி னை என்னவென்றால் சங்கிலி நாச்சியார் சைவ வேளாளர் குலத்துப் பெண்மணி, சுந்தரமூர்த்திபெருமானோ ஆதிசைவ குலத்து உதித்தவர். குலம் சார்ந்த பிரச்சினை வேறு! சங்கிலி நாச்சியாரின் தகப்பனார், குலம் சார்ந்த ஒரு நபரைத் திருமணம் செய்துகொள்ள தயார்செய்தபொழுது, சங்கிலி நாச்சியார் இறைவனுக்கு அடிமை செய்யும் வன்-தொண்டருக்குத்தான் நான் என் வாழ்க்கையை முடிப்பேன் என்று உறுதியோடு திருமணத்தை மறுத்து, ஆலயத்திலேயே இருந்து பெருமானுக்கு சேவை செய்து கொண்டிருக்கின்றார்.
சுந்தரமூர்த்தி நாயனாருக்கு சங்கிலி நாச்சியாரைக் கண்டவுடன் காதல், இரண்டாவது காதல். திரும்பவும் சிறிதும் அச்சம், மடம், நாணம், வெட்கம் எதுவுமில்லாமல் நேராக பெருமானிடம் செல்கின்றார். இவர் ஒன்னும் அத்வைதி இல்லையே, இவர் சைவர்! நேராகப் பெருமானிடம் செல்கின்றார், “ஐயனே.. ச ங்கிலி நாச்சியாரைப் பார்த்தேன். நீங்கள்தான் இந்தத் திருமணத்தையும் நடத் தி வைக்க வேண்டும்.” என்ன இனிமையான உறவுபாருங்கள், பக்தியின் ச க்தி பாருங்கள். இதற்கு முதல் மனைவியான பரவை நாச்சியாரிடம் அனுமதிமெ யல்லாம் வாங்கவில்லை.
திருவெற்றியூர் பெருமான், “சரி, என்ன செய்வதென்று பார்க்கிறேன்,” என்று சொல்கிறார். சொல்லிவிட்டு சுந்தரமூர்த்திபெருமான், தான் தங்கியிருக்கின்ற இடத்திற்கு சென்று விடுகின்றார்- நன்றாக இந்த இரவின் நிகழ்ச்சியைப் புரிந்துகொண்டீர்களென்றால், சைவம் என்னவென்று புரிந்துவிடும். ஆழ்ந்துகேளுங்கள், இந்த இரவு என்ன நடந்ததோ அதைப் புரிந்துகொண்டால், உங்கள் வாழ்க்கை விடிந்தது! வேறு ஒன்றும் வேண்டாம்.
பிரபஞ்சத்தையே இயக்கும் பெருமான், முப்பத்துமுக்கோடி தேவர்களும், நாற்பத்து எண்ணாயிரம் ரிஷிகளும், கின்னர, கிம்புருட, கந்தர்வ, காந்தார,
யக்ஷ, ராக்ஷ, தேவர், மானுடர் எல்லாம் நின்று துதிக்கும் திருக்கயிலாயத்து காமதேனு கற்பகவிருக்ஷத்தோடு கொலுவிருக்கும் பெருமான், எத்துணைகோடி சூழல்களைக் காத்து இரட்சித்து நடத்திக்கொண்டிருக்கும் பெருமான், இந்த சுந்தரர் விஷயத்திற்காக மட்டும், அன்று இரவு ஏறத்தாழ ஒரு 20 முடிவுகள் எடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.
முதல் முடிவாக, அன்று இரவு சங்கிலி நாச்சியார் கனவிலே பெருமான் தோன்றுகின்றார், தோன்றி "அம்மா! எனக்கே அடிமையான பக்தர்களில் ஒருவரைத்தான் மணம்புரிவேன் என்கின்ற எண்ணத்தோடு இருக்கிறாயே. வன்தொண்டன் தம்பிரான் தோழன், நல்ல சிவபக்தன் - எனது அடிமை, அவனைத் திருமணம் செய்துகொண்டு வாழ்!" என்று சொல்ல, அவள் "ஆகட்டும் அப்பனே அவ்வாறே செய்கின்றேன், ஆனால் என்னுடனேயே இங்கேயே வாழவேண்டும், என்னை விட்டுப்பிரியக்கூடாது என்று அவர் உறுதிமொழி கொடுத்தால், செய்து கொள்கிறேன்," என்று சொல்கிறார். ஏனென்றால் சங்கிலி நாச்சியாருக்குத் தெரியும், சுந்தரருக்கு ஏற்கெனவே ஒரு மனைவி இருக்கிறார் என்று!
"ஏற்கெனவே அவர் ஒருவரைத் திருமணம் செய்துகொண்டிருக்கிறார் அதனால், இங்கேயே இருப்பதாக உறுதிமொழி பெற்றுத்தந்தால் செய்துகொள்கிறேன்," என்று சொல்கிறார். அந்தம்மாவினுடைய பக்தியைப் பாருங்கள், பெருமான் சொன்னாரே என்று நேரடியாக 'மாட்டேன்' என்று சொல்லவில்லை. நிபந்தனை விதித்துத்தான், 'மாட்டேன்' என்று சொல்கிறார்கள்.
இருபக்கமும் சாரும் பெருமான்
பெருமான், "என்ன செய்வது? இந்த வேலைக்கு வந்துவிட்டோம், எல்லாத்தையும் கேட்டுத்தானே ஆகனும் - பொறுத்துட்டுதானே ஆக வேண் டும். உடனே சுந்தரமூர்த்தியிடம், சென்று "அப்பா! அவளை விட்டுப்பிரியாமல் இங்கேயே இருக்க வேண்டும் என்று அவள் சொல்கிறாள்," என்கிறார். இவர் உடனே, "இந்த நிபந்தனைகளெல்லாம் இல்லாமல், திருமணம் செய்து வைக்க ஏதாவது திட்டம் செய்யுங்களேன்," என்கிறார். நல்லவேளை பெருமானுடைய முடியெல்லாம் சடை முடியாக இருந்ததனால் பிச்சிகிட்டு கீழ வரல. சாதாரண முடியாக இருந்திருந்தால் பிச்சிகிட்டு எல்லாம் உதிர்ந்து போயிருக்கும். "சரி, யோசித்து சொல்கிறேனப்பா!
அங்கே திரும்பச் செல்கிறார். "ஏம்மா அவன் நிறைய சிவஸ்தலங்களுக்கெல்லாம்
சென்று வருகின்ற பக்தன், இந்த மாதிரி ஒரே இடத்தில் இருக்கச் சொல்லி விதி போட்டால், அவனுக்கு அது கட்டுப்படுத்த முடியுமா? அது சாத்தியமா? கொஞ்சம் யோசித்துப் பார்," என்று சொல்ல, சங்கிலி நாச்சியார் தெளிவாகச் சொல்லிவிடுகிறார், "என்னோடு மட்டும்தான் வாழ்வேன், திருவெற்றியூரிலேயே இருப்பேன் என்று உறுதிமொழி கொடுத்தால், வாருங்கள், அந்த உறுதிமொழியோடு வாருங்கள்.''
உடனே பெருமான் சுந்தரரிடம் வருகிறார், "இல்லைப்பா, அவள் மிக உறுதியாக இருக்கிறாள், மிக தெளிவாக இருக்கிறாள், அவளோடுதான் வாழ்ந்தாகவேண்டும், இந்த ஊர் எல்லையை விட்டுத் தாண்டக்கூடாதென்று சொல்கிறாள், அதுவும் உறுதிமொழி வேறு செய்துகொடுக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறாள்,'' என்கிறார்.
சுந்தரமூர்த்தி நாயனார், இவர்தான் பெருமானுக்கே விளையாட்டுக் காட்டியவராயிற்றே... உடனே சொல்கிறார், "அவ்வளவுதானே. சரி, நாளை அவளை அழைத்து வந்து, உங்களுடைய சன்னிதியில், 'அவளை விட்டுப்பிரிய மாட்டேன், திருவெற்றியூரிலேயே இருப்பேன் என்று சத்தியம் செய்து கொடுக்கின்றேன், நீங்கள் ஒரு அரைமணி நேரம், அருகிலிருக்கும் மகிழ மரத்தடியில் போய் அமர்ந்துகொள்ளுங்கள், நான் சத்தியம் செய்து கொடு த்தவுடன் திரும்ப வந்துவிடுங்கள், அப்பொழுது சத்தியத்திற்குப் பலமில்லாமல் போய்விடும்,'' என்று சொல்ல, பெருமான் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு பிறந்ததென, 'அப்பா'ன்னு பெருமூச்சு விட்டார். பாருங்கள், பெருமானுக்கே விளையாட்டு!
எப்படியோ பிரச்சினை தீர்ந்தால் சரிதான் என்று சங்கிலி நாச்சியாரிடம் வருகிறார், சங்கிலி நாச்சியாரைப் பார்த்தவுடனேயே "இந்தப் பேதை, ஏழைப்பெண், என்ன சிரத்தையோடு எனக்கு பக்தி செய்கின்றாள், இவளுக்கு நான் பொய்ப்பது சரியா?'' என மனம் கழிந்து, மனம் குழைந்து, "மகளே... சுந்தரன், வன்தொண்டன், சூட்சுமக்காரன், திருவெற்றியூர் எல்லை தாண்டாமல் உன்கூடவே இருக்கிறேன் என்று சத்தியம் செய்து கொடுக்கிறேன் என்று ஒத்து க்கொண்டான், ஆனால் இதில் ஒரு சின்ன விளையாட்டு செய்கிறான். நாளை அவன் கோயிலில் சத்தியம்செய்து கொடுக்கும்பொழுது, என்னை, கருவறையில் இல்லாமல் மகிழ மரம் பக்கம் ஒதுங்கிக்கொள்ள சொல்லியிருக்கிறான். அவன் சொல்லும்பொழுது, 'சரி... சரி' என்று சொல்லிவிட்டு வந்துவிட்டேன், உன் முகத்தைப் பார்த்தவுடன் எனக்குத் தாளவில்லை, ஆனால் நீ சத்தியத்தை என் சன்னிதியில் கேட்காமல், மகிழ மரத்தின் முன்னால் கேள், இதை நான் சொன்னேன் என்று அவனிடம் சொல்லாதே,'' என்று சொல்லிவிடுகின்றார்.
ஐயகோ!!! இதைவிட ஒரு இனிமை வேண்டுமா? சைவம் வாழ்ந்திட!! பெருமானே!! இந்த ஒருகதை போதுமையா.. ஒரு ஜென்மம் மட்டுமல்ல... நூறு ஜென்மம் எடுத்து சைவம் வாழலாம், சிவனைத் துதிக்கலாம், சிவனோடு வாழலாம், அவனை வாசிக்கவும், நேசிக்கவும், சுவாசிக்கவும், உனக்கே தாசியாய் இருந்து தாசிக்கவும் இன்னொரு கதை வேண்டுமா ஐயனே! இந்த ஒரு கதை போதுமைய்யா! ஆசுதோஷானந்தன், 'ஆசுதோஷன்' என்று சொன்னால் எளிமையாக மனம் இளகிவிடுபவன், இறங்கிவிடுபவன் என்று பொருள்.
மறுநாள் பொழுதும் விடிந்தது. சுந்தரமூர்த்திப் பெருமான் வெற்றி நடையோடு, வெற்றிப் புன்னகையோடு, தான் எல்லாவற்றையும் சரியாகத் திட்டமிட்டு, முதல்நாள் இரவே முடித்துவிட்டோம் என்கின்ற தெளிவோடு வருகிறார். வந்து கருவறை முன்னின்று சங்கிலி நாச்சியார் கரம் பற்றி, "அம்மா, சத்தியம் செய்கின்றேன் வா!" என, உடனே சங்கிலி நாச்சியார், "ஐயனே! பெருமான் முன்னிலையில் சத்தியம் செய்துவிட்டு, என்றாவது நீங்கள் வழுவிவிட்டால், அது உங்களுக்குப் பெரும் துக்கமாகுமல்லவா? அது எனக்கு மனம் தாளாது. ஆதலால் மகிழ மரத்தின் முன்பாக சத்தியம் செய்தால்போதுமானது ஐயனே! பெருமான் முன்பு எதற்காக இவ்வளவு பெரிய வேதனை? இந்த வினை வேண்டுமா? மகிழ மரம் முன்பாகவே செய்துகொள்ளலாம் ஐயனே!
பெருமான் சிரிக்கிறார்...
மகிழ மரம் சிரிக்கிறது...
சங்கிலி நாச்சியார் சிரிக்கிறார்...
சுந்தரமூர்த்தி நடுங்குகின்றார்...
சிரிப்புக்கு தமிழில் பல வார்த்தை உண்டு! பெருமான் முகத்திலே மலர்ந்தது - புன்னகை. மகிழ மரத்தின் முகத்தில் மலர்ந்தது எள்ளி நகையாடுதல், 'ஏமாந்தாயா?' சங்கிலி நாச்சியார் முகத்தில் மலர்ந்தது மாயப்புன்னகை, 'மாட்டிக்டிகொண் டாயா?'
பெருமான் புன்னகைக்கிறார், மகிழ மரம் எள்ளி நகையாடுகிறது,
சங்கிலி நாச்சியார் மாயப் புன்னகையால் முகம் மலர்கின்றார், சுந்தரமூர்த்தி மூன்றையும் கண்டு நடுங்குகின்றார்.
பெருமானைச் சற்றே சந்தேகத்தோடு பார்க்கின்றார். "சொல்லிட்டியா“ ? - நமக்கொன்றும் தெரியாதப்பா, நான் சிவனே நீ சொன்னதைத்தானே செய்தேன்! மகிழ மரத்தில் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கின்றார். எனக்கென்ன தெரியும்? நீ வேற யார்கிட்டயாவது பேசனியான்னு கேட்டுப்பாரு, இராத்திரி ஏதாவது சத்தமா இதையெல்லம் பெனாத்தினியாப்பா ? பக்கத்துல இருந்தவன் கேட்டு சங்கிலி நாச்சிக்கு உளவு சொன்னானான்னு கேட்டுப்பாரு..! எனக்கென்ன தெரியும்!?
சங்கிலி நாச்சியாரைக் கூர்ந்து நோக்குகிறார் சுந்தரர், எப்படி டீ கண்டுபிடிச்ச?.. கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே இவ்வளவு வில்லங்கம் பன்ற. அவள் மாயப் புன்னகையை மந்தகாசப் புன்னகையோடு கலந்து, அச்சம் மடம் நாணம் பயிர்ப்பு என்கின்ற பெயராலே முக்காடிட்டு முகத்தை மூடிக்கொள்கின்றாள். பார்த்தா கண்டுபிடிச்சிடுவாரோ என்னவோ? யாருக்குத் தெரியும்! பெருமானோடே விளையாடும் வன்தொண்டர். இதுக்கு மேல ரொம்ப நேரம் யோசிக்க
திருவாரூர் திருத்தலம்
விட்டா ஆபத்து, “வாங்கபோலாம் மகிழ மரத்துக்கு.” இதுக்கு மேல என்ன பன்றது! பூந்தோட்டத்துல ஆரம்பிச்சது மகிழ மரத்துலதான் முடியனும்போல இருக்கு. சத்தியமும் செய்துகொடுத்து விடுகிறார், திருமணமும் இனிதாக நிறைவேறிவிடுகின்றது.
மனம் தளரா சைவன்...
சில நாட்களிலேயே, கால் அரிக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறது. தம்பிரான் தோழன், பெருமான் சுகம் கண்டவர், ஒருவேளை மனம் மயங்கி, ஒருவிநாடி பெண் சுகத்தைச் சிந்தித்திருக்கலாம், ஆனால் பெண் சுகத்திலேயே இருந்துவிட முடியாது. ஆசை 60 நாள், மோகம் 30 நாள் என்பது சாதாரண மனிதர்களுக்கே!
தெற்கு வீதி, தெற்கு மாடத்தில்
அமைந்துள்ள பரவை நாச்சியின்
மாளிகை - திருவாரூர்
சிவனையே உயிராய் வைத்து வாழ்கிற சிவனடியார்களுக்கு ஆசை 6 மணி நேரம், மோகம் 30 நிமிடம். ஆசை, மோகம் - இவையிரண்டும் பறந்தன, திருத்தலங்கள் செல்ல வேண்டும் என்று கால்கள் வேகவேமாய் கேட்கத்துவங்கியது. ஆனால் ஒரு நல்ல விஷயம் பரவை நாச்சியை சென்றுப் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல, பெருமான் திருத்தலங்கள் சென்று பார்க்கவேண்டும் என்றுதான் சுந்தரமூர்த்தி நாயனாருக்கு உணர்வு மேலோங்குகிறது.
ஆனால் இதை, பெருமானிடம் சொல்வதற்குப் பயம்! என்னபன்றது பயம்! அதுமட்டுமில்லாமல், இப்பொழுது ஒரு அளவிற்கு அனுமானத்திற்கு வந்துவிட்டார், பெருமான் இரண்டு பக்கமும் விளையாடுகிறார், ஓ! நம்முடைய பக்தி அளவிற்கே அவளுடைய பக்தியும் பலமானதுபோல, அதனால், நான் சொன்னாலும் கேட்டுக்கொள்கிறார், கேட்டதைச் சரியாக அந்தப்பக்கம் போய் சொல்லிவிடுகிறார். எப்படிச் சொல்வது? திருத்தலங்களுக்கு எப்படிச் செல்வது?
கடைசியில் ஒருநாள், ரொம்பவும் தாள முடியாமல், திருத்தல யாத்திரை புறப்படுவதென்று முடிவெடுத்து, திருவெற்றியூரைத் தாண்டி விடுகின்றார். தாண்டியவுடன் இரண்டு கண்ணும் போய்விடுகிறது. தம்பிரான் தோழனே ஆனாலும் சத்தியத்திற்கு மாறாய் நடந்ததனால், இரண்டு கண்ணும் போய்விடுகிறது.
‘எத்துணைநாள் இரண்டு கண்ணும் இல்லாமல் எனை இறைவன் வைத்திருப்பான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்’ என்ற வைராக்கியத்தை இருத்தி, வன்தொண்டன்... மனம் தளரவில்லை. சைவன்... மனம் தளரவில்லை.
மெதுவாக அருகில் இருந்த திருத்தலங்களெல்லாம் தரிசிக்கச் செல்கிறார். தரிசிப்பதற்காகச் செல்வதனால்தான், கண்கள் போய்விடுகிறது. ஆனாலும் மனம் தளரவில்லை. ‘நான் உன்னைக் காணாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, நீ என்னைக் காண்பாய், அதுபோதும், அதற்காக கோவில் கோவிலாக வருகி றேன்’ என்று நினைத்துத்தான் தல யாத்திரை தொடங்குகிறார்.
அடுத்த ஆலயத்திலேயே பெருமான் பார்க்கிறார், சுந்தரர் அடியார்கள் தோளைப் பற்றிக்கொண்டு வருவதைப் பார்க்க அவராலேயே தாங்க முடியவில்லை. ஊன்றி வரத் தங்கத்தடி கொடுக்கின்றார். தடி ஊன்றி நடக்கின்றார் சுந்தரர்.
அடுத்த திருத்தலம் காஞ்சிபுரம். காஞ்சிபுரம் வந்து சுந்தரமூர்த்திப் பெருமான் பாட
திருவாரூர் தெருக்களில் பாதுகையின்றி நடந்த எம்பெருமான்
இறைவன் தம்பிரானுக்கே தாங்கவில்லை, ஒரு கண்ணை அளித்துவிடுகின்றார்.
பாதுகை வேதனையே வந்தாலும் சோதனைன்னு நினைத்தால் சாதனையாகிவிடும்
ஒரு கண்ணுடனேயே பல திருத்தலங்களுக்குச் சென்று, இறுதியில் திருவாரூரும் வந்துவிடுகின்றார். புற்றிடம்கொண்டாரைத் தியாகராஜனைச் சென்று, “ஐயனே! உன் அழகு காண்பதற்குக் கோடிக்கண்களும் போதாது, ஒரு கண்ணை வைத்து எப்படி நான் கண்டு ரசிப்பேன், ருசிப்பேன் என்று கரைந்து அழுதவுடன், எம்பெருமான் பேரருள் பெருங்கருணை பேராளன் மற்றொரு கண்ணையும் அளித்துவிடுகின்றார்.
எம்பெருமான் என்றென்றும் நிறைவுத்தன்மையிலேயே இருக்கின்றவர், நாம் நிறைவுசெய்தால் போதும், நாம்தான் குறைவுணர்வென்னும் படுகுழியில் விழுந்து கிடக்கிறோம். அவர் நிறைவுத்தன்மையில்தான் இருக்கிறார், நம் குறைவுணர்வினுடைய ஆழம் என்னவென்று ஆழம் பார்ப்பாரே தவிர அவர் குறைவுணர்வினுள் போவதே இல்லை.
மரம், மண் சார்ந்தது. மண்சார்ந்த மரத்தின்முன் செய்த சத்தியம் என்பதனால், பஞ்ச பூதங்களிலே மண் சார்ந்த திருத்தலங்கலான திருவாரூரிலும் காஞ்சிபுரத்திலும்
- இரண்டிலும், ஒவ்வொன்றிலும் ஒவ்வொரு கண்ணை அளித்துவிடுகின்றார்.
நன்றாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள், இறைவன் கொடுக்கும் ‘தண்டனைகள்’ என்று நீங்கள் நினைக்கின்ற எல்லாமே, நம்முடைய பலத்தை அவர் செய்கின்ற சோதனை தானே தவிர, தண்டனை கிடையாது. சோதனையை வேதனையாக எடுத்தால் வாழ்க்கை போய்விட்டது.
வேதனையே வந்தாலும் சோதனைய்ன்னு நினைத்தால் சாதனையாகிவிடும்.
சத்தியம் செய்து கொடுக்கும்பொழுது, அதில் குளறுபடி செய்ய முயற்சித்தது, அதன்பின், செய்துகொடுத்த சத்தியத்தையும் மீறியது - இவற்றுக்கான தண்ட னையையும் பெற்று, அந்தத் தண்டனையையும் அனுபவித்து முடித்து வெற்றிக ரமாக வெளியில் வந்துவிட்டார்.
அடுத்த கதையைக் கேளுங்கள், இதுதான் கதையின் உச்சம்! சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் வந்துவிட்டார், திருவாரூரில் இருக்கிறார், வீட்டுக்கு வரப்போகிறார் என்று செய்தி அனுப்புகிறார் பரவை நாச்சியாருக்கு, உடனிருக்கும் தொண்டர்கள் மூலமாக. பரவை நாச்சியார் கதவைப் பளீரென்று சாத்திவிட்டு, ‘சொல்லாமல் இன்னொரு திருமணம் செய்ததனால், இந்தப்புரம் வரக்கூடாது’ என்று ஜன்னல் வழியாக சொல்லியனுப்புகிறார்கள். சந்திக்கக்கூட மறுத்துவிடுகிறார்கள்.
சுந்தரமூர்த்திபெருமான் ஊரில் இருக்கும் சான்றோர்களையெல்லாம் ஒன்றுசேர்த்து அனுப்புகிறார். முதலில் படை நடத்தும் சேனை முதலியார்கள் செல்கிறார்கள், கதவைப் ‘படாரென்று’ சாத்தி அனுப்பிவிடுகிறார்கள் பரவை நாச்சி. சான்றோர்கள் சைவ வேளாளர்கள் செல்கிறார்கள், கதவைப் ‘சடாரென்று’ சாத்தி அனுப்பிவிடுகிறார்கள். ஆதிசைவர்களான சிவாச்சாரியார்கள் தூது போகிறார்கள், அப்பொழுதும் கதவைச் சாத்தி திருப்பி அனுப்பிவிடுகிறார். பிறகு சுந்தரருக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. இப்ப ஒரே வழி
என்ன? பெருமான்தான்!
நேராக பெருமானிடம் செல்கின்றார். ‘என்ன?’ ‘அது வந்து, அது வந்து, ம்ம்ம்... பரவை நாச்சி வீட்டிற்கு வரவேண்டாமென்று சொல்கிறாள்...’ ஒருவேளை பெருமான் மனசுக்குள்ளயே நினைத்திருக்கலாம், ‘நீ செய்த வேலைக்கு ஊருக்குள்ளேயே விட்டிருக்கக்கூடாது, வீட்டுக்கு மட்டும்தானே வரவேண்டாமென்று சொன்னாள். வெளிப்படையாகவே சொல்லியிருக்க மாட்டாரு... ஆசுதோஷன் அல்லவா! அன்பிற்கு இனியான். ‘சரி, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’ ‘பெருமானே, ஒருதரம் தூது போய்விட்டு வந்தால் நன்றாக இருக்கும்!’ ஆஹா!! அது ஒன்னுதாம்பா செய்யாம இருந்தோம். சரி நான் சென்று என்ன சொல்ல வேண்டுமென்பதைச் சொல். இவர் உடனே, பெருமான் சொல்ல வேண்டிய அந்த வசனங்களை எல்லாம் தயார்செய்து கொடுக்கின்றார். பெருமான் அதைக்கேட்டுவிட்டு, "சரி அப்படியே சொல்கிறேன்,” என்று சொல் லி, பரவை நாச்சியாரின் வீட்டுக்குப் புறப்படுகிறார்.
பாதுகை அணியாமல், கால் தேய தூது
இன்னொரு விஷயம், அக்காலத்தில் தூது போகிறவர்கள் பாதுகை அணிந்து செல்லக்கூடாது, இது பாரம்பரியம். பாதுகை அணிந்துசென்றால் பரவை நாச்சி அடையாளம் கண்டுகொள்வாள் என்பதற்காக, பாதுகையை விட்டுவிட்டு பெருமான் செல்கின்றார். கால் தேய திருவாரூரிலே, சுந்தரன் தங்கியிருந்த மாளிகைக்கும் பரவை நாச்சியின் மாளிகைக்கும் தூதாகச் செல்லுகின்றார்.
பெருமான் சிவனடியார் திருக்கோலத்தில் கிளம்பி போகிறார். பரவை நாச்சியாரின் வீட்டுக் கதவைத்தட்டி, நடு ராத்திரியில் சுந்தரன் சொல்லி அனுப்பிய எல்லாவற்றையும் போய் பரவை நாச்சியாரிடம் சொல்கிறார். பரவை நாச்சியார் எல்லாவற்றையும் கேட்டுவிட்டு, "வேறு ஏதாவது சொல்ல வேண்டுமா அடியாரே? நீங்கள் சிவனடியாராக இருந்ததனால் உங்கள் வார்த்தைகளை இவ்வளவு நேரம் கேட்டேன், நீங்கள் சென்று வரலாம்,” என்று திருப்பி அனுப்பிவிடுகிறார்.
சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரோ வாசலில் அமர்ந்துகொண்டு, எப்பொழுது பெருமான்
வரப்போகிறார் என்று நல்ல செய்திக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார். தூரத்தில் இருந்து பார்த்தால் பெருமான் தலையைத் தொங்கப்போட்டுக்கொண்டு வருகின்றார். முகத்திலே மலர்ச்சி இல்லை.
“சொன்னால் கேட்க மாட்டேன் என்கிறாள். நீ சொன்னதையெல்லாம் சொன்னேன், அவள் என்னென்னவோ எதிர்கேள்வி கேட்கிறாள்.”
அப்பொழுதுதான் சுந்தரனுக்கு உரைத்தது! பெருமானை, ‘இதைச் செய்து முடித்துவிட்டு வா’ என்று சொல்வதை விட்டுவிட்டு, ‘நான் சொன்னதைச் சென் று சொல்லிவிட்டு வா’ என்றா சொல்வது?
ஆஹா!! சுந்தரனுக்கு சுளீர் என்று உரைத்தது! உரைத்த உடனே, “பெருமானே! பெருமானே வந்திருக்கிறீர்கள் என்று சொன்னீர்களா?”
“அதைச் சொல்லச்சொல்லி நீ என்னிடம் சொல்லவில்லை இல்லையா, அதனால் சொல்லவில்லை.” “ஆஹா!! “என்ன?” “இன்னொருமுறை சென்று வந்துவிடுங்கள்.” “சரி -ம்“ வேஷம் போட்டாச்சு செய்துதானே ஆக வேண்டும்.
பக்தனுக்காய் பரம்பொருள் இன்னொருதரம் கிளம்புகிறார். இந்தமுறை கிளம்பும்பொழுது “என்னென்ன சொல்ல வேண்டுமென்று ஒழுங்காகச் சொல்லிவிடு. எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டு வருகிறேன்.”
இவர் சொல்கிறார், “நீங்கள் வேறு எதுவும் சொல்ல வேண்டாம், நான்தான் பெருமான்ன்னு அவளுக்கு காட்டுங்கள், அதுக்கு மேல நீங்க என்ன சொல்ல வேண்டுமோ அது உங்கள் விருப்பம், ஆனா வேலையை முடித்துவிட்டு வாருங்கள்!“
பக்தன் சரணாகதிக்கு வந்துவிட்டான் என்கிற ஆனந்தத்தைத் தன் புன்னகையில் காட்டிவிடாமல் மறைத்துக்கொண்டு, பெருமான் பாதுகையின்றி திருவடி தோய, மீண்டும் திருவாரூர் தெருக்களில் இறங்கி நடக்கத் துவங்கினான்.
வானவரெல்லாம் பெருமான் கருணையை நினைந்து ஒருபுறம் ஆனந்தத்தால் கண்ணீர் சொரிய, வானவப் பெண்டிரெல்லாம் பெருமான் திருப்பாதம், திருவடி இன்றி திருவாரூர் தெருக்களில் தேய்வதைப் பார்த்து துக்கத்தால் கண்ணீர் சொரிய, இரண்டு கண்ணீரும் மழையாய்ப் பொழிந்து திருவாரூரை நனைக்க, பெருமான் பெய்யும் மழைதனில் பரவை நாச்சியாரின் மாளிகை நோக்கிச் செல்கின்றார்.
தானேதான் 'தான் யார்' என்று காட்ட முடியும்
மாளிகைக்குச் சென்று கதவைத் தட்டுகிறார்... கதவைத் திறந்தவுடன், சுந்தரனுக்கு அளித்த வாக்கின்படி, நான்கு திருக்கரங்களோடு, தானே பரம்பொருள் என்கின்ற ஆதிசிவ ஸ்வரூபத்தை, சதாசிவ வடிவத்தைக் காட்டி அருளுகின்றார்.
பெருமான் திருவடியில் வீழ்ந்தாள் பரவை நாச்சி, “ஐயனே! தாங்களே வீடுதேடி வர என்ன புண்ணியம் செய்தேன்!? வந்த காரியம் யாதோ! வாருங்கள் என்று, ஆசமனம் ஆசனம் முதலாகிய 16 உபச்சாரங்களையும் செய்து பெருமானைத் துதிக்க, “அம்மா நம் தொண்டன், வன்தொண்டன், நம்தோழன் சுந்தரனுக்காய் தூதாய் வந்திருக்கின்றோம், நீ அவனை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்,” என்று கேட்க, “ஐயனே வந்தது தாங்கள்தான் என்று சென்றமுறை வந்தபோதே சொல்லியிருக்கக்கூடாதா? இருமுறை உங்களை நடக்க வைத்தேன் என்று திருமுறை ஓதும் பக்தர்களுக்கெல்லாம் தெரிந்தால், அவர்கள் என்னை என்ன நினைப்பார்கள்? கருணையே இல்லாத கொடுமைக்காரி என்று நினைக்கமாட்டார்களா? அவர்கள் மனமெல்லாம் நோகுமே! ஐயனே! இது தகுமா? இது முறையா? என்று இறைவனின் பாதங்களில் பூக்களாய்ச் சமர்ப்பித்து, பாத்யமாக தன்னுடைய கண்களில் பொங்கும் ஆனந்தக் கண்ணீரையே அர்ப்பித்து, ஐயனே! தங்களுடைய ஆணைக்கு மற்றொரு எண்ணம் உண்டோ! சுந்தரனை ஏற்றுக்கொள்கிறேன்,” என்று உறுதிமொழி அளிக்கிறார்.
ஆனந்தத்தோடு பெருமான் மீண்டும் தூது செல்லும் தூதுவனின் தர்மப்படி, திருவடி இல்லாது திருவாரூர் தெருக்களில் கால் தேய நடந்து சுந்தரன் தங்கியிருக்கும் மாளிகையை வந்து சேர்ந்து, “சுந்தரா, ‘உன்னை ஏற்றுக்கொள்கின்றேன்' என்று பரவை நாச்சி வார்த்தை கொடுத்துவிட்டாள், சென்று அவளோடு வாழ்!“ என்று ஆசீர்வதிக்கிறார்.
மறுநாள் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் பெருமானைத் தொழுது, தியாகராஜனைக் கண்குளிரக் கண்டு தரிசித்து, வன்மீகநாதரை, புற்றிடம்கொண்டாரை தரிசி த்து, பூஜித்து பரவை நாச்சியாரின் இல்லத்தை அடைந்து, பரவை நாச்சியார் மனம் உவந்து அவரை ஏற்றுக்கொள்ள, இருவரும் இனிதே வாழ்க்கையைத் துவங்கினார்கள்.
பெருமான் கருணை இதோடு முடிந்துவிடவில்லை! பெருமான் கருணையின் ஆழத்தை, சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரின் பக்தியின் சக்தியை மேலும் காண்போம்.
விளையாடல்கள் செய்து சங்கிலி நாச்சியார் திருமணத்தை நடத்தியது உச்சம் அல்ல! கால்தேய திருவாரூர் வீதிகளில் முன்னும் பின்னுமாய் தூது சென்று இருவரையும் சேர்த்து வைத்தது இதன் உச்சம் அல்ல!
இந்தச் செய்தியைக் கேள்விப்பட்டதும் சிவனடியார்களுள் ஒருவர், சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் மீது கடும்கோபம் கொண்டார். நல்ல சிவ பக்தனாக இருந்தால் யாராக இருந்தாலும் இதைக் கேட்டவுடன் கடும்கோபம் கொள்வான். இரவிலே திருவடி இல்லாமல் பெருமானைத் தெருவின் தரைமீது முன்னும் பின்னுமாக தன் பெண்ணாசைக்காக நடக்க வைப்பவன் சிவபக்தனா? யாருக்குத்தான் கோபம்
வராது. யாருக்குத்தான் கொதிப்பு வராது? கொதிப்படைந்த பக்தனையும் சுந்தரனையும் எப்படி சேர்த்து வைக்கிறார் என்பதுதான் உச்சம்!
ஆனால் அதற்குமுன், இதைக் கேட்டவுடன், உங்களுள் விதர்க்கத்தோடு சிரத்தையோடு குதர்க்கமில்லா எழும் ஒரு சந்தேகம் என்னவென்றால், நீங்கள் சுந்தரர் கதையை, அவர் பக்தியின் சக்தியை விவரித்த முறையைக்கண்டு ஆழ்ந்து சிந்தித்தால், பெருமான் தடுத்தாட்கொண்ட பின்பும், இரண்டு மனைவியரை மணந்துகொண்டு, ஒருவரின் உத்தரவு பெறாமலேயே இரண்டாம் திருமணம் செய்துகொண்டு, இது சமூக ஒழுக்கத்திற்கு எதிரானதல்லவா? இது சரியா? என்பதாகத்தான் இருக்கும்.
தம்பிரான் தோழன் சுந்தரமூர்த்தி பெருமான் திருமேனி தாங்கியதே, உடல் தாங்கியதே, இந்த இரண்டு பெண்களின் மீதும் ஏற்பட்ட காமம் தணிந்து வாழ்ந்து முடித்துசிவனின் அனுக்கிரஹத்தோடு மீண்டும் தன் சாமீப்ய முக்தி நிலையான பெருமானின் தொண்டு செய்யும் நிலைக்கு சென்றிட வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். பிறவியின் நோக்கமே இந்த இச்சையை வாழ்ந்து தீர்ந்து முடிக்க வேண்டும் என்பது. அதனால்தான், இரண்டு பெண்களின் மீதும் காதல் வயப்பட்டார். இறைவனைக் கண்டபின்னும் காதல் வயப்பட்டார். தர்க்க ரீதியாக வந்த கேள்வி இது, அதனால் அதற்கு இதுதான் விடை.
சுந்தரர் வாழ்க்கையே சுந்தரம்
உண்மையில் பார்த்தால் இந்தக் கேள்வியை நீங்கள் ரொம்ப வேகமாக கேட்டுவிட்டீர்கள். இன்னும் முழுக்கதையையும் நீங்கள் முழுமையாகக் கேட்டு முடிக்கவில்லை. இன்னும் இறுதிக் காட்சி முடியவில்லை. இறங்கி வந்ததில் இருந்து திரும்பிப் போகிற வரைக்கும் ஒரு விறுவிறு நாவல் மாதிரிதான் சுந்தரர் கதை மட்டும் போகிறது, அவர் வாழ்க்கையே சுந்தரம்.
தனிமனித ஒழுக்கம், சமூகத்தைச் சமச்சீர் நிலையில் வைக்கின்ற ஒழுக்கம், சமூகத்தின் கோட்பாடுகள் எதையுமே மதிக்காமல், இது எதையுமே வாழாமல், என்னவேண்டுமானாலும் எப்படி வேண்டுமானாலும் செய்கிறார். அது அத்துணைக்கும் பெருமானே தூது செல்கிறார். அப்பொழுது நானும் அதுபோல் செய்தால் எனக்கும் பெருமான் தூது செல்வாரா?
ஆழ்ந்து கேளுங்கள், இந்தப் பிரச்சினையை சிறிது ஆழ்ந்து சிந்தித்தால் மட்டும்தான் இதற்கு தீர்வு கிடைக்கும், புரியும்.
உடல்-மனம்-உணர்ச்சி-உணர்வு-ஆன்மா இந்த ஐந்தும் ஒன்று இணைந் தவன்தான் ஒரு மனிதன். சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் உடலாலும், மனத் தாலும் செய்ததை மட்டும்தான் நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள். உடலாலே இரண்டு பெண்களை மணந்துகொண்டார். மனத்தாலே இரண்டு பெண்களிடம் காதலில் விழுந்தார். இதைத்தான் பார்க்கிறீர்கள். உணர்ச்சியாலும், உணர்வாலும், உயிராலும்-ஆன்மாவாலும் அவர் எப்படி இருந்தார் என்பதை நீங்கள் பார்க்கவோ நினைக்கவோ மறந்து மறுக்கிறீர்கள். காரணம் என்னவென்றால், நீ ங்கள் உங்களையே வெறும் உடல்-மனமாக மட்டும்தான் பார்க்கிறீர்கள்.
நாத்திக நாராசம் தமிழ்நாட்டில் பரப்பப்பட்ட பொழுது, இந்த உடல்-மனம் தாண்டி உங்களுடைய பரிமாணங்கள் வளர்வதற்கான வாய்ப்பே அழிக்கப்பட்டது. பகுத்து அறிவதற்காக, பகுத்தறிந்தால் தவறில்லை... பகுத்து எறிவதற்காக பகுத்தறிவைப் பரப்பினார்கள். பகுத்து எறிய பகுத்தறிவை உபயோகித்தார்கள். அதுவும் இந்து மதத்திற்கு எதிராக மட்டும்தான் உபயோகித்தார்கள்.
தமிழ்நாட்டில் நாத்திகம், பகுத்தறிவு இயக்கம் பரவிற்று என்று தயவுசெய்து யாரும் தவறாக நினைக்காதீர்கள். முட்டாள் தனமான, மூடத்தனமான இந்து மத விரோதக் கருத்துக்களை மொத்தமாகத் தொகுத்து, அதற்கு ஏதாவது ஒரு தலைப்
©Nithyananda [?]am2017
பு கொடுக்க வேண்டுமல்லவா? அதற்காக, அதற்கு 'பகுத்தறிவு இயக்கம்' என்ற தலைப்பு கொடுக்கப்பட்டது.
ஆனால் கொடுமை என்னவென்றால், சாத்தியங்களை மறுக்கின்ற இந்த முட்டாள்தனமான மூடக்கருத்துகள் பரவியதனாலே, நீங்கள் எல்லாருமே, உங்களை உடல்-மனம் தாண்டி வேறு ஒன்றுமே இல்லை என்ற முடிவுக்கே வந்துவிட்டீர்கள்.
இது ஒரு பெரிய கொடுமை. உங்களை நீங்கள் உடல்-மனம் என்று நினைப்பதினால், சுந்தரரையும் உடல் மனம் என்கின்ற நிலையிலிருந்து மட்டும்தான் பார்க்கிறீர்கள்.
'நீங்கள்' என்கின்ற உங்களுடைய உடல் வெறும் 5 சதவிகிதம்தான். உங்கள் மனம் வெறும் 5 சதவிகிதம்தான், உங்களுடைய உணர்ச்சிகளும், உணர்வும், உயிரும்தான் மீதி 90 சதவிகிதம். உடல் 5 சதவிகிதம், மனம் 5 சதவிகிதம் - இந்த 10 சதவிகிதம் செய்த செயலைப் பார்த்தீர்களே தவிர, மீதமுள்ள 90 சதவிகிதம் இந்த 10 சதவிகிதத்தின் செயல்களின்பொழுது எந்த நிலையில் இருந்தது என்று பார்க்கவில்லை.
உங்களுடைய வாழ்க்கையின் நோக்கம்மீது குரு கொள்ளும் நம்பிக்கையே சக்தி
சுந்தரர் மிக அழகாகச் சொல்கிறார் தடுக்கி விழுந்தாலும் உன் நாமமே என் தருக்கில் செறுக்கும். தடுக்கி விழுந்தாலும் உன் நாமமே என் நாவில், நெஞ்சி ல் சுரக்கும். அவருடைய இந்த உணர்வுநிலை, அவருடைய இந்த உணர்ச்சி நிலை, அவருடைய உயிர் எதிலே நிலைகொண்டிருந்தது என்பதைத் தெள்ளத் தெளிவாகத் தெரிவிக்கிறது.
நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், அரசிளங்குமரனாக, எதிர்கால அரசனாக, அந்த நாட்டு அரசனாலே வளர்க்கப்பட்டும், பெருமான் ஆட்கொண்டவுடன் அரசைத் துறந்து ஊர் ஊராய் சைவம் பரப்பச் சென்று விடுகின்றார். அப்படியென்றால் என்ன அர்த்தம், அவர் உயிர் 'பொருள், உலகம், சுகம்' - இதன் மீது நிலைகொள்ளவில்லை. அதுவே வேண்டுமானாலும் பெருமானிடம்தான் கேட்டுப்பெறுவேன், வேறு ஒருவரிடம் கேட்கவும், வேறு ஒருவரிடம் வணங்கலும் ஆகாது. அஞ்சுவதும், அடிபணிவதும் அப்பன் ஒருவனுக்கே! அவனேதான் மன்னவனும்,
அவனேதான் என்னவனும். கடவுளும் அவன்தான், தலைவனும் அவன்தான், இறைவனும் அவன்தான். வேறு ஒருவருக்கு ஊழியம் செய்ய மாட்டேன். வேறு ஒருவருக்கு என் வாழ்க்கையும், தலையும் வணங்காது.
சைவத்தினுடைய சாரம், சைவத்தின் ஒரு அடிப்படையான விளக்கம்: பரம்பொருளான சதாசிவனை, பக்தியால் பரவுவதும், நம் பக்தியை அவர் ஏற்றுக்கொண்டு நம்மை வாழ்விக்கின்றார், நாம் அவர்மீது வைத்த நம்பிக்கைபோல் அவரும் நம்மீது அதே நம்பிக்கையை வைத்திருக்கின்றார் என்கின்ற சிரத்தை, என்று புரிந்துகொண்ட சரணாகதி. அவ்வளவுதான், மொத்த சைவமுமே இவ்வளவுதான், வேறு ஒன்றும் இல்லை.
வாழ்க்கையையே எனக்கு ஒப்படைத்த ஒரு சன்யாசி தெருவில் நடந்துபோகும்பொழுது தெரியாமல் என்னுடைய படத்தை மிதித்துவிட்டுப் போவதைப் பார்த்த ஒருவர் என்னிடம் வந்து, "சாமி, உங்கள் படத்தை அவர் மிதித்துவிட்டுப் போனார்," என்று சொன்னாரென்றால், நான் சொல்வது இதைத் தான்: அப்பா, தெரியாமல் நடந்திருக்கும். விடப்பா!
தவறே செய்தாலும் அவன் தெரிந்து செய்திருக்கமாட்டான் என்கின்ற ஒரு மனப்போக்கு எப்பொழுது எனக்குள் வருமென்றால், அவனுடைய வாழ்க்கையின் நோக்கம் அந்த அளவிற்கு ஆழமாக என்னுடைய நம்பிக்கையைப் பெற்றிருக்கும்பொழுதுதான் வர முடியும்.
ஜீவன் சிவனுக்குப் பொய்த்தாலும், 'இல்லை, அவன் வாழ்க்கையின் நோக்கமும், அந்த நோக்கம் அவனுக்குள் பொதிந்திருக்கும் ஆழமும், அந்த ஆழத்தின் தாக்கமும் கண்டவன் நான், அதனால் நான் அவனுக்குப் பொய்க்க மாட்டேன்' என்று சிவனே நினைக்கின்ற அளவிற்கு ஜீவனின் பக்தியின் சக்தியை வெளிப்படுத்தியது சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகளின் வாழ்க்கை மாத்திரம்தான்.
'எனக்கு அவரைத் தெரியும், நான் விழுந்து விழுந்து கும்பிடுகிறேன். ஆனால் என்னை அவருக்குத் தெரியுமா என்று தெரியவில்லையே' என்று நினைக்கின்றீர்கள். உங்களுக்கே அவரைத் தெரியும்பொழுது, அவருக்கு உங்க ளைத் தெரியாதா? மொத்த சைவமும் இவ்வளவுதாங்க ஐயா.
நினைத்தவுடன் அடிவயிறே இனிக்கின்ற நம்பிக்கை -
இறை நம்பிக்கை
நினைத்தவுடன் அடிவயிறே இனிக்கின்ற நம்பிக்கை... நினைத்தவுடன் அடிவயிறு கலங்குகின்ற துன்பத்தை எல்லாரும் பார்த்திருப்பீர்கள் வாழ்க்கையில்.
ஒரு புது வார்த்தையைச் சொல்கின்றேன், 'நினைத்தவுடன் அடிவயிறே ஆனந்தம் கொள்ளுகின்ற நம்பிக்கை'
நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், நினைத்தவுடனேயே அடிவயிறே கலங்குகின்ற துக்கம் ஏன் வருகிறதென்றால், ஏற்கெனவே வந்த துக்கங்களெல்லாம் நினைவில் பொங்கி, அலைமோதி, 'ஐயோ! அந்த மாதிரியே திரும்ப ஆயிடுமோ, இல்லை அதைவிட மோசமாக ஆகிவிடுமோ? என்று கலங்குவதுதான் அடிவயிறு பொங்குகின்ற துக்கம்.
பெருமானையும், அவர்தம் அடியாரின் வாழ்வில் அவர் நிகழ்த்திய விளையாடல்களையும் நினைத்தவுடனேயே, 'என் வாழ்விலும் அந்தமாதிரி ஆகுமோ, அதைவிட வேறமாதிரி ஆகுமோ!' என்று மனதெல்லாம் ஆனந்தத்தால் பொங்குகிற மாதிரியான சத்தியங்கள்தான் சைவம்.
திருவண்ணாமலை
அடிவயிறு பொங்குகின்ற துக்கம் வரவேண்டும் என்றால், உங்கள் வாழ்க்கையையே நினைத்துக்கொண்டிருப்பது.
அதாவது, உங்கள் வாழ்க்கையில் நீங்கள் ஏற்கெனவே செய்த விளையாடல்களெல்லாம் ஞாபகத்தில் இருக்க வேண்டும். அடிவயிறு பொங்குகின்ற ஆனந்தம் வரவேண்டுமென்றால், உங்கள் வாழ்க்கையில் பெருமான் ஏற்கெனவே செய்த விளையாடல்களெல்லாம் நினைவிற்கு வரவேண்டும்.
எதை அதிகமாக உங்கள் உயிர்-நினைவில் சேமித்து வைத்துள்ளீர்களோ, அதுதான் திரும்பத் திரும்ப மேலே வரும். என்ன சாப்பிட்டீர்களோ, அது தான் ஏப்பமாக வரும். 24 மணிநேரமும், தொலைக்காட்சி தொடர் கதை களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தீர்களானால் - அதாவது, மருமகளுக்குத் தெரியாமலேயே, மருமகளிடமிருந்து மகனைப் பிரிப்பது எப்படி? சட்டத்தின்
பிடியில் மாட்டாமல் மாமியாரைச் சாகடிப்பது எப்படி? தானாகவே மருமகளை ஓடச்செய்வது எப்படி? - என்று இருக்கின்ற எல்லாவிதமான கடுமையான குற்றச் செயல்களையும் எப்படிச் செய்வது என்று வருடக்கணக்காக எடுக்கப் படுகின்ற பாடம்தான் இந்த தொலைக்காட்சி தொடர்கள் - இவையே உங்கள் உயிர்-நினைவில் பதியும்.
அந்நிலையில், ஒரே ஒருநாள் புருஷன் 5 நிமிடம் தாமதமாக வந்தால்கூட மனசுக்குள் என்ன ஆகிறது, 50 காரணங்கள் வந்துவிட்டுப் போகிறது. வே வறொரு பெண்ணை வைத்திருக்கிறாரா? யாராவது கடத்திக்கொண்டு போய்விட்டார்களா? அவரே இதுக்குமேல வீட்டுக்கு வரவேண்டாம் என்று முடிவுசெய்து விட்டாரா? அலுவலகத்தில் வேலை போய்விட்டதா? துக்கத்தில் தற்கொலை செய்துகொண்டாரா? நான் வேறு இன்று காலை அவரிடம் கடு மையாகப் பேசியிருக்கக்கூடாது. நான் கொஞ்சம் ஒழுங்காகப் பேசி அனுப்பி இருந்திருக்க வேண்டும் என்று.
சமூகம் சார்ந்த குற்றம், கொலை போன்றவற்றை அலசி ஆராய்வதாகக் கூறிக்கொண்டு ஒலிபரப்பப்படும் ‘க்ரைம்-ஷோ’வின் பின்னணி இசையைப் பார்த்தீர்களென்றால்.. அப்பா.. இடி மாதிரி அந்த இசை இடிக்கும்.
நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், தொலைக்காட்சி தொடர்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையின் பாகமாக மாறுவதற்கு முன்பாக, இந்த அளவிற்கு மனக்கொந்தளிப்பு, மன உளைச்சல், நினைத்தவுடன் அடிவயிறு கலங்குகின்ற துக்கம் நமக்கு இருந்திருக்கவில்லை. நினைத்துப் பார்ப்பதற்கு தவறான நினைவுகளை அளவுக்கதிகமாக உண்டுவிட்டு, கண்டுவிட்டு, எப்பொழுது ஒரு சிறு காரணம் வரும், துக்கப்படலாம், உயிரே நடுங்கும் அளவிற்கு வேதனைப் படலாம் என்று காத்துக்கொண்டிருக்கின்ற ஜீவன்களைப்போலே மாறிவிட்டோம்.
உங்கள் உடலிற்குள்ளும் மனத்திற்குள்ளும் எப்பொழுது துக்கத்தைப் பரப்பலாம் என்கின்ற உணர்ச்சிகளையும், உணர்வுகளையும் நீங்கள் வைத்திருந்தால் அந்த வாழ்க்கைதான் நாத்திக வாழ்க்கை. அப்பொழுது எந்த ஒரு சிறு காரணம் கிடைத்தாலும், அது உங்களை ஒரு துக்க சுனாமி மாதிரி தாக்குகிறது. அதனால்தான் வாழ்க்கை துக்கமாக இருக்கிறது.
ஆனால் அதுவே, கரிக்குருவிக்கு உபதேசித்ததும்,
வந்திக்காக, பிட்டுக்காக மண் சுமந்ததும், நரியெல்லாம் பரியாக்கி தானே குதிரைச் சேவகனாய் வந்ததும், பாலைக் கொடுத்து சம்பந்தனை ஆண்டதும், சூலை கொடுத்து அப்பரை ஆண்டதும், குதிரையோட்டும் கோலை எடுத்து மணிவாசகரை ஆண்டதும், ஓலை கொடுத்து சுந்தரனை ஆண்டதும், இதெல்லாம் நினைவில் இருந்தால், இதெல்லாம் உங்கள் உயிர்-நினைவில் இருந்தால், எந்த ஒரு சூழலிலும் இது வெடித்து, பக்தியை, ஆனந்தத்தை உங்களுக்குள் பொங்க வைக்கத் தயாராக இருக்கும். அதுதான் சைவத்தை வாழ் வது.
துக்கமும், துயரமும், வேதனையும், கல்மஷமும், வலியும் கொண்ட தொலைக்காட்சி தொடர்களைத் தொடர்ந்து பார்த்தீர்களென்றால், வாழ்க்கையில் எது தவறாக போகுமோ? எப்படித் துக்கம் வருமோ? என்று துக்கமும், துயரத்தையும், வேதனையையும், வலியையும் எதிர்நோக்கியே காத்திருப்பீர்கள். கடும் பயத்தையும் நரம்புத்தளர்ச்சியையும் உருவாக்கக்கூடிய அண்ணீரகச் சுரப் பியைச் (அஞ்ஞாணுணச்ச்டீணனு ஞ்ஞீசணஞீண்) சுரக்கச்செய்ய உங்களுடைய உயிர்-நினைவு காத்துக்கொண்டிருக்கிறது.
ஒரு சிறுவிஷயமாக இருந்தால்கூடபோதும், உயிரே நடுக்குகின்ற மாதிரி உடலும்- மனமும் நடுநடுங்கி, தன் இருப்புநிலையை இழந்து, இயல்பு நிலையை மறந்து, இயைபாக இருக்கும் நிலையும் ஒழிந்து, மீண்டும் மீண்டும் துக்கச் சுனாமி உங்களுக்குள் அடிப்பதற்கு, துக்கப்பேரலை உங்களுக்குள் அடிப்பதற்கு நீங்களே காரணமாகிறீர்கள். இதுதான் நாத்திகம். எந்த நினைவுகள் அதிகமாக உங்களுடைய உயிர்-நினைவில் இருக்கிறது என்பதுதான் நீங்கள் எந்த வாழ்க்கை வாழ்கிறீர்கள் என்பதை முடிவுசெய்கிறது.
நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், செய்கின்ற செயல் சார்ந்து உங்கள் வாழ்க்கை அமைவதில்லை. நீங்கள் செய்கின்ற செயல், உங்கள் வாழ்க்கையின் மிகச் சி றிய பாகம், நீங்கள் இருக்கின்ற உணர்வுதான் உங்கள் வாழ்வின் பெரும்பாகம். பெரும்பாகத்தை தூய்மை செய்யுங்கள், பெருமான் பாகம் கிடைக்கும்.
பெரும்பாகத்தை தூய்மை செய்வதற்கு லீலாத்தியானம் மாதிரி ஒரு அருமையான வழி வேறு எதுவும் இல்லை. நன்றாகத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள், இப்பொழுது நீங்கள் சினிமாவில் பார்க்கின்ற, தொலைக்காட்சியில் பார்க்கின்ற செய்திகளைவிட, நம்முடைய புராணங்களும் இதிகாசங்களும் அதிக அளவு உண்மை உடையவை, அதுமட்டுமல்ல, அதிக அளவு உண்மையும், உண்மையான மனிதர்களாலும் உருவாக்கப்பட்டது. அதனால் இந்தப் புராணங்களும், நம்முடைய இதிகாசங்களும் பொய் என்று உங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த பொய்யர்கள்தான் பொய்யர்கள்.
'புராணம் பொய்' என்று அதைப் படிப்பதை நிறுத்தினார்கள், இப்பொழுது இவர்கள் புராணத்தைப் படிக்க வைக்கிறார்கள். இவர்கள் புராணத்தைப் படிக்க வைக்க, இதற்கு முன்பிருந்த புராணத்தை பொய் என்று உங்களை நம்ப வைத்தார்கள்.
எந்த ஒரு சூழல் உங்கள் கவனத்திற்கு முன்பு வந்தாலும், எந்த ஒரு நிகழ்வை நீங்கள் எதிர்கொண்டாலும், அதை எவ்வாறு நீங்கள் உள்வாங்கி உங்களுக்குள் பதிய வைத்துக்கொள்கிறீர்கள் (உணர்வுபடுத்திக்கொள்ளுதல்) என்பது மிக மிக முக்கியம். ஒரு மனித வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான அம்சம், எவ்வாறு நீ ங்கள் வாழ்க்கையை உணர்வுபடுத்திக்கொள்கின்றீர்கள், உணர்கின்றீர்கள் என் பதுதான்.
சிலபேர் என்னிடம் கேட்பதுண்டு: “தவறு செய்கிறவர்கள் எல்லாம் நல்லாவே இருக்கிறார்கள். நல்லது செய்கிறவர்கள் எல்லாம் கெட்டுப்போகிறார்களே சாமி!'' என்று. உங்கள் உணர்வுப்படுத்துதல்தான் தவறே தவிர, இறைவனின் தர்மம் தவறுவதே இல்லை.
சரி எது? நல்லது எது? நிம்மதி எது? துக்கம் எது? என்று இந்தக் கருத்துக்களை நீங்கள் உணர்வுப்படுத்திக்கொள்வதில் தவறு இருக்கிறதே தவிர, இறைவனின் தர்மம் தவறுவதே இல்லை.
எதுகாலம் வரை எந்த சக்தியும் இல்லாமல் அந்தரத்தில் பூமி தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறதோ, அதுவரை இறைவன் தர்மம் தவறுவதே இல்லை. எந்தச் சக்தியும் தாங்கலும் இல்லாது அந்தரத்தில் பூமி இருப்பதும், சுற்றுவதுமே இறைவனின் தர்மம்தான். அவன் தர்மம் தவறுவதே இல்லை.
உண்மையிலேயே சொல்கிறேன், என்னுடைய வாழ்க்கையில் நான் நினைத்து நினைத்து சந்தோஷப்படுகின்ற, ஆனந்தப்படுகின்ற ஒரு விஷயம், நல்லவேளை தொலைக்காட்சி மனித வாழ்க்கையின் அதீதமான பாகமாக மாறுவதற்கு முன்பாகவே பிறந்து வளர்ந்துவிட்டோம். அதுவும் அதெல்லாம் அண்ட முடியாத கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்தோம்.
நல்லவேளை, இன்னமும் எனக்கு நினைவிருக்கிறது, மாலையானால் எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம், அண்ணாமலையான் ஆலயம்தான். காலை புலர்ந்தாலும், மாலை மங்கினாலும், வாழ்க்கை அவன் வாழும் சாலைதான். காலை புலர்ந்தாலும், மாலை மங்கினாலும் அவன் ஆலயமே கதி.
வெள்ளித்திரையிலும் சின்னத்திரையிலும் இருக்கின்ற பலபேரை நான் சந்திக்கி றேன். அவர்களிடம் நான் கேட்கிறேன். "ஏன் தொடர்ந்து வேதனை, துக்கம், அழி த்தல், வஞ்சகத்தன்மை - போன்றவைதான் இயற்கையான வாழ்க்கைமுறை என்பதுபோன்ற தோற்றத்தைப் பதிக்கும் வகையிலான நிகழ்ச்சிகளையே தரு கிறீர்கள்?''
சாதாரண மக்கள் மத்தியில், 'என்னவேண்டுமானாலும் செய், மாட்டிக்கொள்ளாமல் திட்டம்போடுவதற்கு நாங்கள் கற்றுக்கொடுக்கிறோம், இதுவே இயற்கையான வாழ்க்கைமுறை என்ற ஒழுக்கமுறை நிறுவப்படுவது தான் மிகப்பெரிய கொடுமை. இதற்கு, 'சுதந்திரம்' என்று வேறு ஒரு தலைப்பு கொடுக்கிறார்கள்.
நல்லவேளை இதெல்லாம் நடப்பதற்கு முன் பிறந்து வளர்ந்துவிட்டோம்.
இதுபோன்ற கருத்துக்கள் தொடர்ந்து உள்சென்று கொண்டிருந்தால்.. உடலில் இரத்தத்திற்கு பதில் அமிலத்தை ஊற்றிச் சுத்த வைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.
எந்த ஒரு சூழலிலும், உங்களுக்கு அநீதி இழைக்கப்படுகிறது என்று நீங்கள் நம்பத்துவங்கிவிட்டால், உணர்வுப்படுத்திக்கொள்ளத் துவங்கிவிட்டால் நீ ங்களும் அநீதி இழைக்கத் தயாராகி விடுவீர்கள்.
இந்த நாகரீக உலகத்தில், எல்லாவிதமான ஊடகங்களும்... பொழுதுபோக்கு நிகழ்ச்சிகள் என்ற பெயரில், உங்களுக்கு அநீதி இழைக்கப்படுவதாக உங்களை நம்பவைக்கின்றன. நீங்களும் அந்த நம்பிக்கை ரொம்ப சுகமாக இருப்பதால் அதைச் சாப்பிட ஆரம்பித்து விடுகிறீர்கள்.
மாமியாரைச் கொடுமைக்காரியாக சித்தரிக்கின்ற நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்து, 'இதில் வருகின்ற மருமகள் நான், என் மாமியார் இது' என்று எல்லா மருமகளும் நினைக்கிறார்கள். மருமகள் கொடுமைக்காரியாகச் சித்தரிகின்ற நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்து, 'இதில் வருகிற மருமகள் என் மருமகள், இந்த மாமியார் நான்' என்று எல்லா மாமியாரும் நினைக்கிறார்கள்.
நீங்கள் வஞ்சிக்கப்படுவதாக உங்களை நம்பவைப்பது சுலபம். அந்த நம்பிக்கை உங்களுக்குள் சென்றுவிட்டால், அது மிகப்பெரிய கொடுமை, நீங்கள் மற்றவர்களை வஞ்சிக்க மனதளவிலும், கருத்தளவிலும், உணர்வளவிலும் தயாராகிவிடுகின்றீர்கள். அந்தத் தயார் நிலையிலிருந்து நீங்கள் செய்கின்ற எல்லாச் செயலுமே, உங்கள் இருப்பு நிலைக்கு எதிரானதாக, உங்கள் இயல்பான சுபாவமான சிவபோத நிலையான நித்யானந்த நிலைக்கு எதிரானதாக இருக்கின்றது.
எப்பொழுது நீங்கள் வஞ்சிக்கப்படுகிறீர்கள் என்று நீங்கள் நம்ப ஆரம்பிக்கின்றீர்களோ, அப்பொழுது எந்தவிதமான நல்லது-கெட்டது, ஞாயம்
- தர்மம் எதையும் பார்க்காமல், எதை வேண்டுமானாலும் செய்வதற்குத் தயாராகிவிடுவீர்கள். மிருகத்தன்மைக்குள் நுழைந்து விடுவீர்கள்.
அப்படியில்லாமல், இறைவனுடைய 64 லீலைகளையும் அறுபத்துமூவர் கதைகளையும் நீங்கள் உள்வாங்குவீர்களானால், எப்பொழுதும், எந்தச் சூழலிலும் நீங்கள் காக்கப்படுகிறீர்கள், இரட்சிக்கப்படுகிறீர்கள், தாங்கப்படுகிறீர்கள்.
பிரபஞ்சத்தையே இயக்கும் பேரருட் கருணை சக்தி, எப்பொழுதும் உங்கள் உள்ளும் புறமும் பொங்கி, உங்களை நித்யானந்தத்தில் நிலைபெறச் செய்துகொண்டே இருக்கின்றது. இந்த உணர்வுப் பதிவு உங்களுக்குள் செல்வதற்கு இறைவனின் திருவிளையாடல்கள் மிகப்பெரிய வழிவகுக்கும்.
உங்களைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்கும் திருக்கரம் எல்லாச் சக்தியுடையது மட்டுமல்ல, எல்லா வல்லமையும் உடையது மட்டுமல்ல, பெரும் கருணை உடையது. இந்த சத்தியம் உங்களுக்குள் மலரும்பொழுது எல்லோரையும் இனிமையோடும், ஆனந்தத்தோடும், அன்போடும், கருணையோடும், பொங்குகின்ற பொறுப்போடும், சிரத்தையோடும் அணுகத் துவங்கிவிடுவீர்கள்.
'தொலைக்காட்சித் தொடர்களும் - திருவிளையாடலும்' - அதுதான் இன்றைக்கு நான் சொல்ல விரும்புகின்ற கருத்து.
உங்களையும் வலிக்க வைத்துக்கொண்டு, உங்களைச் சுற்றி உலகமே உங்களை ஏமாற்றுவதற்காகத்தான் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்று உங்களை நம்ப வைத்து, நீங்கள் தொடர்ந்து வஞ்சிக்கப்படுகிறீர்கள் என்ற முடிவுக்கு உங்களை வரவழைத்து, தொடர்ந்து நீங்கள் வஞ்சிக்கப்படுவதனால் யாரை வேண்டுமானாலும் நீங்கள் என்ன செய்தாலும் அது தவறில்லை என்று உங்களை நம்பவைத்து, வஞ்சக வாழ்க்கைக்குத் தயார்படுத்தி உங்களை வாழ்க்கைக்குள் அனுப்புவதற்கு பதிலாக, ஒரு கொடூரமான, குரூரமான, அழிக்கும் சக்தியாக, இராட்சஸத் தன்மையை உங்களுக்குள் உருவாக்கி, உங்களை வாழ்க்கைக்குள் அனுப்புகின்ற ஒரு எதிர்மறை சக்தி தொலைக்காட்சித் தொடர்கள்.
நீங்கள் வஞ்சிக்கப்படுகிறீர்கள், நீங்கள் யாரை எப்படி வஞ்சித்தாலும் அதில் தவறில்லை என்று நம்பினால் நீங்கள்தான் இராட்சஸர்கள்.
நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுகிறீர்கள், எப்போதும் பேரருட் பெருங்கரத்தால் தாங்கிப் பிடிக்கப்படுகிறீர்கள் என மிகத்தெளிவாக உங்கள் உணர்வில் உணர வைக்கப்பட்டு, அதே பேரருள், ஆனந்தம், கருணை இவை எல்லாவற்றையும் உங்கள் வாழ்க்கையின் எல்லா நிகழ்வுகளிலும் நீங்கள் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தால், சிந்தனையும் செய்துகொண்டிருந்தால், வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தால் நீ ங்கள்தான் சிவகணங்கள்.
இந்த இரண்டே இரண்டு விதத்தில்தான் வாழ்க்கை நடக்க முடியும். நீங்கள் வஞ்சிக்கப்படுகிறீர்கள் என்று நம்பி நாசமாகப்போவது. நீங்கள் இரட்சிக்கப்படுகிறீர்கள் என்று நம்பி ஆனந்தமாக வாழ்வது.
எப்பொழுதும் நீங்கள் எம்பெருமானால் காத்து, இரட்சித்து, அவருக்கு நீ ங்கள் உண்மையாக இல்லாதபொழுதுகூட அவர் உங்களுக்கு உண்மையாக இருக்கின்றார் என்கின்ற சத்தியத்தை உங்களுக்குள் புகட்டுகின்ற, அந்த சாத்தியத்தை உங்களுக்குச் சொல்வதற்காகத்தான் சுந்தரமூர்த்திபெருமான் அவதாரம் செய்து, இந்த லீலை எல்லாம் நடத்திக்காட்டினார். நல்லவேளை பரவை நாச்சியும் - சங்கிலி நாச்சியும் தொலைக்காட்சித் தொடர்களையெல்லாம் பார்க்கவில்லை.
நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், தொலைக்காட்சித் தொடரில் காட்டுகிற மாதிரி துக்கங்களும், கொடுமைகளும் உங்கள் வாழ்க்கையில் எத்துணை முறை நடந்திருக்கிறது என்று நீங்கள் நம்புகின்றீர்களோ.. சத்தியமாக சொல்கிறேன் அதைவிட அதிக முறை திருவிளையாடல்களிலும், புராணங்களிலும், இதிகாசங்களிலும் பெருமான நடத்திக்காட்டியதாக சொல்லப்பட்டிருக்கின்ற ‘காப்பாற்றுதல், தாங்கிப்பிடித்தல், ஏற்றுக்கொள்ளுதல், தடுத்தாட்கொள்ளுதல்’ உங்கள் வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்திருக்கிறது.
தொலைக்காட்சித் தொடர்களில் காட்டுகிற மாதிரி 'உடைந்துபோவது' 100 முறை நடந்திருந்தால், திருவிளையாடற்புராணங்களில் சொல்லப்படுகிற மாதிரி 'ஒட்ட வைத்து, தூக்கி நிறுத்தப்படுவது' 101 முறையாவது நடந்திருக்கிறது. அதனால்தான் இன்னமும் நீங்கள் நின்றுகொண்டிருக்கிறீர்கள். 100 முறை விழுந்தால் 101 முறை எழுந்து நின்றிருக்கிறீர்கள் என்று அர்த்தம். அதனால்தான் இன்னும் நின்றுகொண்டிருக்கிறீர்கள்.
"எந்துனை?? என் அப்பன் துணை இருப்பான்" என்கின்ற தெளிவுதான் சைவம்!
இந்த நவ நாகரீக பகுத்து எறியும் பன்றிகள், 'எத்துனை என் அப்பன் துணை இருப்பான்'?? என்கின்ற கருத்தை, ஏதோ ஏமாற்றுக் கருத்துபோலவும், தன்னைத்தானே மயக்கத்தில் ஆழ்த்திக்கொண்ட வெகுளி மனிதர்கள்தான் இதுபோன்று நினைத்துக்கொண்டு வாழ்வார்கள் என்றும், இந்தக் கருத்தையே ஒரு சட்டவிரோத கருத்துபோன்று சமூகத்தில் மாற்றிவிட்டார்கள்.
நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், 'எந்த நேரத்திலும், எந்தப் பிரச்சினை வேண்டுமானாலும் வரலாம், நீ ஒன்றுமில்லாமல் போய் விடுவாய்’ என்கின்ற பயத்தை உங்களுக்குள் விதைப்பவர்கள் இராக்ஷஸர்கள். யார் அந்த பயத்தை உங்களுக்குள் விதைக்கிறார்கள் என்று உங்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும் - நாத்திகர்கள்.
‘எப்பொழுதும் எம்பெருமான் இருக்கின்றான், எத்துணை வந்தாலும் எம் துணையாய் எம்பெருமான் இருக்கின்றான்’ என்கின்ற சத்தியத்தை உங்களுக்குள் சாத்தியமாக்குபவர்கள் தெய்வங்கள்.
உண்மையில் நீங்கள் மாயையில் இல்லை. அவர்கள்தான் மாயையில் இருக்கிறார்கள். நீங்கள் தெளிவாக இருக்கிறீர்கள்.. மிகவும் தெளிவாகத்தான் இருக்கிறீர்கள்.
ஒரு குழு சொல்கிறது, “என்ன பிரச்சினை வேண்டுமானாலும் வரலாம், என்னவேண்டுமானாலும் நடக்கலாம், யாரையும் நம்பாதே, என்னை மட்டும் நம்பு, நான்தான் ஏதாவது பிரச்சினை வந்தால் உன்னைக் காப்பாற்றுவேன்’’ என்று!
இன்னொரு குழு சொல்கிறது, “ஒரு பிரச்சினையும் வராது அப்பனே, என் அப்பன் இருக்க எதுவும் வராது, நிம்மதியாக ஆனந்தமாக அவனைச் சிந்தித்து சிவமயமாய் வாழ்!” என்று!
‘நிம்மதியாக இரு’ என்று சொல்கின்ற குழுவுக்கு, அந்த இன்னொரு கூட்டத்தி னரைப் பார்த்தால் கோபம் வருவதில்லை. ஆனால் அந்த இன்னொரு கூட்டத் தினருக்கு, ‘நிம்மதியாக இரு’ என்று சொல்கின்ற இந்தக் குழுவைப் பார்த்தாலே அடிவயிறு எரிகிறது. இதைப் பார்த்தே தெரியவில்லையா?! யார் மாயையில் இருக்கிறார்கள், யார் ஞானத்தில் இருக்கிறார்கள் என்று.
இந்தப் பயமுறுத்துகின்ற குழுவை ஞானிகள் அடித்ததாக கதை இருக்கு. ஆனால் ஞானிகள் எப்போதாவது இவர்களை அடித்ததாகக் கதை இருப்பதாகப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? ஏனென்றால் நமக்குத் தேவையில்லை. அதிகபட்சமாக நம்மைக் காத்துக்கொள்வோம். ஞானிகளை அடித்த கர்மம் அவர்களுக்கே திரும்பிச் செல்கிறது. அவ்வளவுதான்.
முடிந்தவரை, பெருமான் ஆற்றிய லீலைகள், அறுபத்து மூவர் வரலாறுகளையும், 64 திருவிளையாடல்களையும் படித்து, சிந்தித்து, உணர்விற்குள்ளே பார்த்து, இரசித்து, அவைகளை உங்கள் மெய்-நினைவாகவும், உயிர்-நினைவாகவும்
மாற்றிக்கொள்ளுங்கள். நீங்கள் வாழ்க்கையே வசந்தமாய், ஆனந்தமாய், சிவபோதத்தில் இருப்பதை தானாய் உணர்வீர்கள்.
பிட்டிற்கு மண் சுமந்ததும்.. கால் தேய வெறும்காலோடு நடுநிசியில் சுந்தரருக்காக தூதுபோனதும்
கரிக்குருவிக்கு உபதேசித்ததும் இவையெல்லாம் சத்தியமாக கற்பனை இல்லை. கற்பனை கடந்த சத்தியம்.
இதெல்லாம் அப்பொழுது மட்டும்தான் நடந்தது என்று நினைக்காதீர்கள். இன்னமும் அவன் செய்துகொண்டே இருக்கின்றான். உங்கள் வாழ்க்கையில் எல்லாம்கூட நிகழ்த்திக்கொண்டே இருக்கிறான். ஆனால் ஊடகங்களினால் பதியப்படும் தகவல்களே உங்கள் தசைப்பதிவு, உயிர்ப்பதிவாக இருப்பதனால், கெட்டது நடக்கும்பொழுதுதான் ஒப்பிட்டுப்பார்த்து, ஆய்வுசெய்வதற் கான மூலப்பொருள் உங்களுக்கு இருக்கிறது. நல்லது நடக்கும்பொழுது ஒப்பிட்டுப்பார்த்து, ஆய்வுசெய்வதற்கான மூலப்பொருள் உங்களுக்கு இல்லாம் போய்விட்டது.
எதிர்பார்க்காமல் திடீரென்று ஒரு உதவி வரும்பொழுது, பெருமான்தான் அனுப்பியிருக்கிறார் என்று ஒப்பிட்டுப்பார்த்து, ஆய்வுசெய்வதற்கு, ஏற்கெனவே பெருமான் இதுபோன்ற லீலைகளை நடத்தியது எல்லாம் உங்கள் தசைப்பதிவிலோ, உயிர்ப்பதிவிலோ இல்லை.
காரணம் என்னவென்றால், அந்த மாதிரி நடந்ததெல்லாம் எதேச்சையாக நடந்ததென்று நினைக்கின்றோம். பிரச்சினையை மட்டும் அவர் திட்டமிட்டு உங்கள்மீது ஏவி விட்டார் என்று நினைக்கின்றோம். என்னங்க ஐயா இது? தீர்வு நடந்தால் ஏதேர்ச்சையாக நடந்தது, பிரச்சினை வந்தால், சிவன், அவர் வேலையெல்லாம் விட்டுவிட்டு.. னும் பார்வதியுடன் அமர்ந்துகொண்டு, நந்தியையும் கூட அழைத்துக்கொண்டு, விளக்குப் பிடிக்கச் சொல்லி.. எல்லாம் ப்ளான் பண்ணி.. "இவன் இருக்கான் பாரு.. இந்த ஊரில், இவனை நாம் சும்மா விடக்கூடாது.. இவனை கட்டம் கட்டு" என்று நமக்காகவே நான்கு நாள் உட்கார்ந்து சிந்தித்து, திட்டபோட்டு, அந்தக் கதாபாத்திரங்களையெல்லாம் நம்மீது ஏவி விட்டதுபோல நினைக்கின்றோம். ஆனால் தீர்வு வரும்பொழுது, "எதேர்ச்சையாக நடந்துவிட்டதப்பா, நான் படு புத்திசாலிப்பா, அதனால் தப்பித்துவிட்டேன்பா!" என்கிறோம்.
கிணறும் லிங்கமும் வன்னியும் சாட்சிசொன்னதெல்லாம் இன்னமும் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறதப்பனே!!!
சிவலிங்கம் சாட்சி சொன்ன கதை பொய் இல்லை! நீங்கள் வஞ்சிக்கப்படுகிறீர்கள், ஏமாற்றப்படுகிறீர்கள் என்று உங்களைத் தொடர்ந்து நம்பவைப்பவர்கள் உங்களைப் பலவீனர்களாக மாற்றுகிறார்கள்.
‘இறைவன் எப்போதும் உங்களைத் தாங்குகின்றான், எப்போதும் உங்களைக் காக்கின்றான், எப்போதும் உங்களை மேம்படுத்துகின்றான், எப்பொழுதும் உங்களைத் தாங்கி நிற்கின்றான்’ என்று நீங்கள் நம்பும்பொழுது பலசாலியாக, தெய்வீகத்தன்மை உடையவர்களாக மாறுகின்றீர்கள். எந்த நம்பிக்கை வேண்டும் என்று நீங்கள் முடிவு செய்யுங்கள்.
சுந்தரமூர்த்தி நாயனார்.. தன்னுடைய உணர்ச்சி - உணர்வு - உயிர் மூன்றிலும், பெருமான் என்னவன் நான் தம்பிரான் தோழன்.. என்கின்ற உணர்வை, தன் உணர்வுப்படுத்தி அனுபவமாக வைத்திருந்தார். அதனால் ஒரு பெண் என்ன? இரு பெண் என்ன? எத்துணை பெண், பொன், மண் கேட்டாலும் பெருமான் தூது சென்றிருப்பான். ஏனென்றால் அவர் உணர்வு எதுவோ அது மிகுந்த உத்தம நிலையில் இருந்தது. உணர்வை உத்தமமாக்கும் உயர் வாழ்க்கைமுறையே சைவம்.
பெருமான் தூது சென்றது மட்டுமல்ல, அடுத்தது என்ன செய்தார் என்றும் சொல்கிறேன், கேளுங்கள்..
இதுதான் உச்சக்காட்சி.
காமிக ஆகமம் - வாழ்வை வழிநடத்தும் விஞ்ஞானம்
ஆழ்ந்து கேளுங்கள், சுந்தரர் கேட்டதையெல்லாம் கொடுத்தது மட்டுமல்லாது, கேட்டதையெல்லாம் செய்தது மட்டுமல்லாது, அதையும் தாண்டி பெருமான், சுந்தரருடைய பெயர்கூட கெட்டுவிடக்கூடாது என்று எந்த அளவிற்கு சி ரத்தையோடு இருந்தார் என்று பாருங்கள்.
இரவிலே பெருமானை, கால்தேய திருவடிகூட இல்லாமல் திருவாரூரின் தெருக்களிலே தூதுக்காக நடக்கச் செய்து, தன்னுடைய காம சுகத்திற்காக பெருமானை ஏவல் கொண்ட செய்தி நாடு முழுவதும் தீ எனப் பரவியது.
சோழ நாட்டிலே, திருப்பெருமங்கலத்தில் ஏயர்கோன் கலிக்காமர் என்று ஒரு பெரிய சிவனடியார் இருந்தார். இதைக் கேட்டதும் அவருக்கு நெஞ்சு பதைத்தது! ஐயோ!! ஒரு சிவனடியார், தொண்டன், பக்தன் பெருமானை ஏவல் கொல்வது சரியா? ஏயர்கோன் கலிக்காமருக்கு மட்டுமல்ல, அதைக் கேட்ட எல்லாச் சிவனடியாருக்குமே நெஞ்சு பதறும். தன்னுடைய காம சுகத் திற்காக, தன்னுடைய தேவைக்காகப் பெருமானைத் தூது செய்வது, அதுவும் இரண்டுமுறை பெருமானை ஏவல்கொள்வதா? ஏயர்கோன் கலிக்காமரால் இதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.
ஆழ்ந்து கேளுங்கள் சோழ நாட்டிலே, திருப்பெரும் தலம் ஒன்று.. இதில் ஏயர்கோன் கலிக்காமர் என்கின்ற சிவனடியார் வன்தொண்டர் சுந்தரர், தன்னுடைய சுய நலத்திற்காகப் பெருமானை ஏவல் கொண்டார் என்கின்ற செய்தி கேட்டதும், கடும்கோபமடைந்தார்.
எல்லாத் சிவத்தொண்டருக்கும் கோபம் வந்துதான் ஆக வேண்டும். வரவில்லையென்றால் அவர்கள் சிவத் தொண்டர்கள் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் பெருமானோ, “இது எனக்கும் அவருக்கும் உள்ள தனி-உறவு, அதற்கெல்லாம் நீங்கள் கவலைப்படாதீர்கள், அதற்கெல்லாம் நீங்கள் கோபப்படாதீர்கள்,"
பார்த்ததும் அசுரர்கள், தேவர்கள் எல்லோரும் விட்டுவிட்டு ஓடிவிட்டார்கள். பிரச்சினை என்று வந்தவுடன் ஓடிப்போகின்ற கும்பல். பிரம்மா விஷ்ணு எல்லாரும்கூட ஓடிப்போய்விட்டார்கள்.
இந்த விஷத்திலிருந்து பூமியைக் காக்கவேண்டிய பொறுப்புடைய எம்பெருமான் அமர்ந்திருக்கின்றார். யாருமே இல்லை அருகில். அந்த சூழலிலும் தைரியத்தோடு, நெஞ்சுரத்தோடு எம்பெருமான் இருக்க, ஒரு தீங்கும் வராது என்ற சிரத்தையோடு உடன் நின்றவர் ஆலால சுந்தரர்.
உண்மையிலேயே பிரச்சினை வந்ததுபோன்றும், எல்லாமே அழிந்துபோய்விடுமோ என்கின்ற பயத்தையும் உருவாக்கி, அந்தச் சூழ்நிலையைக் காட்டினால்தான், யார் யார் ஆலால சுந்தரர் என்று நமக்கே தெரியவரும். ஒரு காலத்தில் என் தியான முகாம்களில் கலந்து கொள்வது என்பது நாகரிகம். இன்னொரு காலத்தில் என்னை எதிர்ப்பது நாகரிகம். நாக ரிகத்திற்காக வருவது, நாகரிகத்திற்காகப் போவது அதற்குப்பெயர்தான் அழ குப்போட்டிகளில் நடந்து காட்டப்படும் பூனைநடை (ஞிச்ண தீச்டுடு) -என்று சொல்வது. நாகரிகத்திற்காக வந்தது நாகரிகத்திற்காகப் போய்விட்டது.
அதுபோலத்தான், விஷம் திரண்டாலும் பெருமான் இருக்க ஒரு அழிவு வருமா? என்ற தைரியத்தோடு நின்றது மட்டுமல்லாமல், பெருமான் கடை க்கண் உத்தரவைப் புரிந்துகொண்டு, மொத்த விஷத்தையும் ஒன்றாய் உருட்டி, தன் கையில் தாங்கித் திரட்டிக் கொண்டுவந்து பெருமானிடம் ஒப்படைத்தவர் ஆலால சுந்தரர்.
அதன் அருகில் சென்றால் இறந்துவிடுவோமோ என்று விஷ்ணுவும்-பிரம்மாகவும் கூட ஓடிப்போய்விட்டார்கள். ஆனால் தைரியமாகச் சென்று கைகளில் தாங்கி, சோதனையின்போது உடன் இருந்தது மட்டுமல்லாமல், அதைச் சாதனை ஆக்குவதற்கு துணை நின்றதனால், ஆலால சுந்தரனுக்கு ஒரு துக்கமும் வராமல், ஒரு தீங்கும் வராமல் எம்பெருமான் காக்கின்றான். அதுதான் நட்பின் இரகசியம்.
‘நீ செய்த அந்த ஒரு செயல்போதும்ப்பா, நீ என்ன வேண்டினாலும் அதைச் செய்ய நான் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன் என்று, என்ன வேண்டுமானாலும் செய்கிறேன்’ என்று எம்பெருமானே உருகி, எம்பெருமானே முடிவுசெய்த, எம்பெருமானே நினைந்து, எம்பெருமானே அன்பு செய்த சுந்தரமூர்த்திப் பெருமான்.
ஏயர்கோன் கலிக்காமர்மீது சுந்தரருக்கு உண்மையில் எந்தக் கோபமும் வருத்தமும் இல்லை. ஆனால் ஏயர்கோன் கலிக்காமருக்கு சுந்தரர்மீது வருத்தம், அந்த வருத்தம் காரணத்தோடு விளைந்த வருத்தம். பெருமான் எப்படியாவது இந்த ஊடலை, பிணக்கைத் தீர்த்து வைக்க வேண்டும் என்று நினைக்கின்றார். இந்த வருத்தம் தீர வேண்டும், பூரணத்துவம் வரவேண்டும் என்று நினைக்கின்றார்.
உடனே ஏயர்கோன் கலிக்காமருக்குத் தீராத சூலை நோய் கொடுத்தார். கொடு த்தது மட்டுமல்லாது, அவர் கனவிலே போய், "நம் வன்தொண்டன் சுந்தரன்தான் இதைத் தீர்த்து வைக்கின்ற ஒரே வழிதெரிந்தவன், அவன் தொட்டால், அது மாத்திரம்தான் இதற்குத் தீர்வு," என்று சொல்கிறார்.
சுந்தரர் கனவில் வந்து, "அப்பா, போய் அவன் சூலை நோயைத் தீர்த்து வைத்து வா," என்று சொல்கிறார். இப்படியாவது இருவரையும் சேர்த்துவிடலாம் என்று.
ஆனால் சில நேரத்தில் பக்தர்கள் பகவானை விட புத்திசாலிகளாக இருக்கிறார்கள்.
ஏயர்கோன் கலிக்காமர் சொல்கிறார், "எம்பெருமானே! வழிவழியாய் உனக்கு அடிமையாய் இருக்கும் எனக்கு வந்த ஒரு வியாதியை, புதியவனாகிய சுந்தரன் வந்து தீர்ப்பதா? அவன் வந்து தொட்டு நான் நோய் தீர்ந்து வாழ வேண்டிய அவசியமே இல்லை," என்று உடைவாளை எடுத்து வயிற்றைக் கிழித்து இறந்துவிடுகின்றார்.
"உனக்கு ஒரு தீங்கு செய்து, உனக்கு ஒரு மாறு செய்த ஒருவன் தொட்டுத்தான் என் வயிறு சரியாக வேண்டும் என்றால், அந்த வியாதி தீர்ந்து அப்படி இந்த உடலில் வாழ்ந்து ஒரு தேவை எனக்கில்லை," என்று வயிற்றைக் கிழித்து இறந்துவிடுகின்றார் ஏயர்கோன் கலிக்காமன்.
பக்தியின் ஆழத்தைப் பாருங்கள். ‘நீயே சொன்னாலும் உனக்கு ஒரு தீங்கு செய்தவர்களைச் சும்மா விடமாட்டோம், நீயே மறுத்தாலும் உனக்கு ஒரு தீங்கு செய்தவரை மன்னிக்க மாட்டோம்.’
பெருமானையே நடுநடுங்கச் செய்யும் பெரும் பக்தி.
இதைக் கேள்விப்பட்டதும் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார், ஐயோ! என்று அலறி அடித்துச் செல்கின்றார். சென்ற இடத்திலே ஏயர்கோன் கலிக்காமரின் உடல் வீழ்ந்துகிடப்பதை, குருவாளால் வயிற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு அவர் விழுந்துகிடப்பதைப் பார்க்கிறார்.
‘ஐயோ! சிவ பக்தன் மனம் வருந்துகின்ற நிலைக்கு நாம் காரணமாகி விட்டோமே! நம் சுயநலத்திற்காக பெருமானை ஏவல் கொண்டது சரியா? அதைக் கண்டு வருந்தி இவருடைய வருத்தம் நியாயமானதுதானே!’ என்று சுந்தரர் உருகுகின்றார். அந்த உருகுதலில் பூரணத்துவம் நடந்துவிடுகின்றது. நடந்தது மட்டுமல்லாமல், ‘இவர் உயிர்விடக் காரணமாக இருந்ததனால் இதே உடைவாளால் நானும் உயிர் விடுகிறேன்’ என்று அதே உடைவாளை உருவி தன் வயிற்றைக் கிழித்துக்கொள்ள சுந்தரர் முயற்சிக்கின்றார்.
பெருமான் தோன்றி, ஏயர்கோன் கலிக்காமருக்கு உயிர்கொடுத்து, சுந்தரரைத் தடுத்தாட்கொண்டு அருள்கொடுத்து, இருவருக்கும் இருவருடைய பக்தியின் சிறப்பையும், இருவருடைய பக்தியின் வேறுபட்ட பரிமாணத்தையும் புரியவைத்து, இருவருக்குள்ளும் இனிமைத்தன்மையை நிலவச்செய்து மறைகின்றார்.
கொடுத்த வரத்திற்காக தடுத்தாட்கொள்ள வந்து, பித்தா! என்று அவதூறு செய்யப்பட்டு, ஓலை கிழித்தெறியப்பட்டு, அப்பொழுதும் மனம் சளைக்காது, மூல ஓலை வெண்ணைநல்லூரில் உள்ளது என்று சொல்லி, அங்கு அழைத்துச் சென்று, உண்மையைச் சொல்லி தடுத்தாட்கொண்டு, பரவை நாச்சியாருக்குத் தூதுசென்று, இரண்டாவது ஓர் பெண் வேண்டும் என்று கேட்க, சங்கிலி நாச்சி க்குத் தூது சென்று, அவள் இட்ட நிபந்தனையை விளக்கி, நிபந்தனையை பூர்த்தி செய்வதற்கு ஞானத் தெளிவும் கொடுத்து, நிபந்தனையிலிருந்து எப்படியாவது வெளியேற முயற்சித்த சுந்தரன் சங்கிலி நாச்சியாரை ஏமாற்றாத வண்ணம் ச ங்கிலி நாச்சியையும் காத்து, இதையும் மீறி சுந்தரன் கொடுத்த சத்தியத்தை மீறி இரு கண்களையும் இழந்தாலும் அதையும் பொறுத்து, இரண்டு கண்களையும் மீண்டும் கொடுத்து, மீண்டும் பரவை நாச்சியாருக்கு தூது சென்று, அதை நாச்சியார் கேளாத போது இரண்டாவது முறையும் தூது சென்று, இத்துணையும் என்னை செய்தலால் மற்றவர் உன்னைத் தவறாக நினைக்க கூடாது என்று, அந்தப் பிரச்சனையும் தீர்த்து வைத்து, என்ன கேட்டாலும் செய்வேன் மற்றும் அல்லாது செய்வது நான் என்பதினால் கெட்ட பெயர் உனக்கு வந்திடக் கூடாது என்று, அதற்கும் நானே பொறுப்பு என்று, இத்தனையையும் செய்த பெருமானின் கருணையை எண்ணி வியப்பதா? இத்தனையையும் பெருமானைச் செய்ய வைத்த சுந்தரரின் பக்தியின் சக்தி எண்ணி வியப்பதா? இது சுந்தரரின் பக்தியின் சக்தியா? பெருமானின் கருணையா?
பெருமானின் கருணை, பொங்கும் கங்கை போல் என்றென்றும், எப்போதும் எல்லோர் மீதும் உள்ளது. உண்மையில் இதை ஆழ்ந்து பார்த்தால், இதற்கு
முக்கியமான காரணம், பெருமான் கருணை என்பதை விட சுந்தரரின் பக்தியின் சக்தியே என்ற முடிவுக்குத்தான் வர வேண்டும், ஏனென்றால் அந்த முடிவுதான் நமக்குள்ளும் சக்தி தரும் பக்தியை உருவாக்க முடியும்.
பக்தி 3 விதம் உண்டு. தன்னைத்தானே தாழ்த்திக் கொள்வதை ‘பக்தி’ என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் மூட பக்தி. அடுத்து, முக்தி தரும் பக்தி, முக்திக்காகப் பெருமானோடு சம்மந்தம் செய்துகொண்டு பக்தி வைத்துக் கொள்ளுதல். திருநாவுக்கரசருக்கு இருந்தது முக்தி தரும் பக்தி.
அடுத்தது, சக்தி தரும் பக்தி. சுந்தரமூர்த்தி பெருமானுக்கு இருந்தது சக்தி தரும் பக்தி, என் மீது அவனுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் மனக்கசப்பின் ஆழத்தைவிட, என்மீது அவனுக்கு இருக்கும் பக்தியின் இனிமையின் ஆழம் அதிகம் என்று பெருமானே நம்பிக்கை கொண்டிருக்கும் பக்தியின் சக்தி.
நன்றாகப் புரிந்துகொள்ளுங்கள் ஐயா! பெருமானுக்கே அந்த நம்பிக்கை வரவேண்டும் என்றால், தன் உயிரையே உருக்கி ஊற்றினால் அவன் உருவாக வார்த்தெடுத்தால் மட்டும்தான் அது சாத்தியம்.
நீங்கள் பெருமானை நம்பினால் அது பக்தி. பெருமான் உங்களை நம்பினால் அது சக்தி. ஜீவன் சிவனை நம்பினால் அது பக்தி. சிவன் ஜீவனை நம்பினால் அது சக்தி. ‘இவனுக்கு இதுகொடுக்க வீணாகவோ, விரயமாகவோ ஆகாது’ என்று அவன் நம்பிக்கை வைக்கும்பொழுதுதான், அது உங்களுக்கு ஆகும்.
உண்ணும்பொழுது குழந்தை தவறி, உணவு சரியில்லை என்ற கோபத்தால் ஒருபொருளை நம்மீது விட்டெறிந்தால், அதைக் கொலை வழக்காக பதிவுசெய்ய நாம் நினைக்க மாட்டோம். அதைக் கொலை முயற்சி என்று நினைக்கமாட்டோம். நன்றாகத் தெரியும், செயலைவிட இருப்பின் நோக்கம் நமக்குப் புரியும்பொழுது, செயலை ஒரு பொருட்டாக பொருட்படுத்துவதில்லை. அவ்வாறு சிவன் ஜீவனை நம்பும் சக்தி தரும் பக்தியை வாழ்வதுதான் ஆதி சைவம்.
சூது வந்த போது பெருமானை அழைத்து வெற்றி கண்டவர் ஞானசம்மந்தர். சூது வாது இரண்டும் செய்வதற்காக பெருமானை அழைத்து என்ன வேண்டுமோ அதைத் தன் போக்கிலேயே சாதித்துக் கொண்ட ஒரே பக்தர் தம்பிரான் தோழர் சுந்திரமூர்த்தி பெருமான் நாயனார்.
சுந்தரரின் மொத்தக் கதையையும் படித்தீர்களானால், இவர் ஒருமுறைகூட ‘பெருமான் விதி’க்கு வணங்கவில்லை. தன்னுடைய மதிக்கு மட்டும்தான் பெருமானை வளைத்தார். ‘அப்பா பார்த்துக்கொள்’, ம்ம்ம் இதை செய்’ என்று தனக்கு என்ன தேவையோ அதற்குப் பெருமானை வளைக்கின்ற பக்தியின் சக்தி. இதுதான் வேண்டும்.