Intelligentie van het spijsverteringsstelsel
# **Intelligentie van het spijsverteringsstelsel**
Neem het voorbeeld van ons spijsverteringsstelsel. Het hele proces van het omzetten van brood in bloed is zo'n complex en delicaat proces, waarvoor fijne intelligentie nodig is om de verschillende soorten voedsel om te zetten in energie voor het lichaam.
Wat bereikt wordt door een paar meter opgerolde darm zou een paar kilometer vergen, als het een industrie buiten het lichaam zou zijn!
Het proces van de spijsvertering begint vanuit onze mond. We kauwen het voedsel en het speeksel dat we afscheiden start de spijsvertering. Er zijn zoveel grote en kleine lichaams elementen die in dit proces verbazingwekkende functies uitvoeren. We slikken het voedsel in en het gaat door de keel in de voedselpijp. Prachtig. Hoe het voedsel wordt geblokkeerd door het epiglottis om in de luchtpijp te komen, in plaats van de voedsel pijp. Het voedsel komt in de maag, die als een elastische zak is en een delicaat en krachtig spijsverterings mechanisme heeft. Afhankelijk van het soort ingenomen voedsel zoals koolhydraten, eiwitten of vetten, varieert het spijsverteringsmechanisme.
Het spijsverteringsvuur in ons, wat we jataraagni noemen in het Sanskriet, is gerelateerd aan het zuur in de maag. De maag is zo'n delicaat orgaan, maar het bevat dit krachtig zuur dat nodig is om het voedsel te verteren dat we eten. De maag zelf is prachtig beschermd tegen dit zuur door een dikke slijmlaag rond de wand die het zuur neutraliseert.
Al het complexe voedsel dat we eten, het duurt slechts een paar uur om te verteren en in ons systeem op te nemen. Stel je voor er hoeft over geen enkel proces bewust over nagedacht te worden! Het wordt automatisch bestuurd en zo precies, het past zich zo mooi aan om al onze diëten aan te passen.
Na de maag, gaat het voedsel naar de dunne darm waar het grootste deel van de vertering plaatsvindt. Het is eigenlijk een lange structuur, maar zo efficiënt geplaatst in een klein gebied met vele plooien die het absorptieoppervlak vergroot. Het merendeel van de voedingsstoffen worden geabsorbeerd in de dunne darm. De belangrijkste functie van de dunne darm is de absorptie van voedingsstoffen. De complexe producten zoals koolhydraten en eiwitten worden afgebroken tot basiselementen en geabsorbeerd. De voedingsstoffen die worden geabsorbeerd gaan naar de lever voor verdere verwerking.
Dan gaat het voedsel naar de dikke darm waar voornamelijk water wordt geabsorbeerd. Dan wordt het voedsel dat niet kan worden geabsorbeerd, zoals vezels, gemengd met andere afvalproducten van het lichaam en wordt eruit gegooid als afvalstof.
Dit is slechts een basisuitleg van spijsvertering. Maar in het lichaam is het zo'n complex, goed georganiseerd en adaptief mechanisme.
Net als het complexe proces van spijsvertering, is het controleren van het niveau van bloed suiker een ingewikkeld mechanisme. Als we eten, verhoogd het suikergehalte in het bloed omdat het voedsel wordt afgebroken tot glucose of suiker. Omdat het bloed alle delen van het lichaam bereikt, is het zeer belangrijk om iemands suikergehalte niveau te controleren. Anders kunnen veel delen en functies van het lichaam zoals de nieren, ogen en zenuwen worden aangetast. Dit is wat gebeurt bij mensen met diabetes.
Insuline, een hormoon dat wordt afgegeven door de alvleesklier die het suikergehalte in het bloed verlaagt, is belangrijk bij het regelen van de bloedsuikerspiegel wanneer we voedsel eten. Dit hormoon helpt ons te beschermen tegen een te hoge bloedsuikerspiegel. Als het bloedsuikerspiegel te laag zakt, wordt suiker opgeslagen in de lever afgebroken tot glucose door een hormoon genaamd glucagon dat ook wordt vrijgegeven door de alvleesklier. De glucose wordt dan vrijgegeven in de bloedstroom en de bloedsuikerspiegel stijgt.
Dezelfde alvleesklier die de insuline produceert die de bloedsuikerspiegel verlaagt produceert ook een ander hormoon, glucagon, dat de bloedsuikerspiegel verhoogt!
Elk moment, wordt de bloedsuikerspiegel zo mooi geregeld door het lichaam, dat de bloedsuikerspiegel aanvoelt en het juiste mechanisme activeert om het binnen een veilig bereik te houden.