De drijvende krachten van angst en hebzucht.

We denken dat we heel intelligent zijn en dus proberen we onze kinderen zo te vormen om intelligent te worden zoals wij. Wanneer we met dit proces beginnen, leren we het kind eerst de logica van het rennen in het leven, gedreven door angst en hebzucht.

Of hij moet iets doen om meer te bereiken, of hij moet iets doen om te voorkomen wat hij niet wil, dat er gebeurt. Wanneer je wil dat er iets gebeurt is dat hebzucht. Wanneer je bang bent dat er iets gebeurt is dit angst.

Of hij moet studeren zodat hij betere cijfers haalt en toegelaten wordt tot een goede universiteit dit is gedreven worden door hebzucht. Of hij moet studeren zodat hij niet achterblijft in zijn toekomstige beroepsleven - dit is gedreven door angst.

De motivatie voor het kind is hebzucht of angst, nooit innerlijke vervulling. Natuurlijk komt het kind in de rat race terecht en blijft door rennen, zonder tijd om zelfs maar te kijken of hij rent voor wat hij echt wil. Hij weet niet eens dat hij van het rennen kan genieten! Hij heeft geleerd dat met elke andere afleiding, kostbare tijd zal worden verspild in het bereiken van het doel.

Maar hoeveel mensen hebben zich voldaan gevoeld na het bereiken van het 'doel'? Wanneer je het doel bereikt dat je hebt gesteld, realiseer je je dat de doelpaal er niet meer is. Deze is verder verplaatst en je wilt nu iets anders!

Kijk gewoon naar binnen. Kijk of je je kinderen echt opvoedt of dat je ze alleen maar leert om gedreven te worden door hebzucht en angst. Kijk eens diep naar jezelf en zie of gewoon de rat race rennen het gevoel van echte vervulling diep in je geeft. Doe je wat je doet omdat dat is wat je echt wilt doen? Of doe je het omdat dat van je verwacht wordt door je familie, vrienden en de maatschappij?

Begrijp, als je je leven leeft gebaseerd op wat anderen doen,verspil je gewoon je kostbare leven. Dit is wat ze noemen 'kudde mentaliteit' – meedoen in de rat race omdat iedereen er deel van uitmaakt. Je kunt zelfs de rat-race winnen, maar je bent nog steeds een rat!

Wat is de maatstaf voor intelligentie?

Kunnen we intelligentie meten? Is er een standaard om intelligentie te meten?

Al op school gebruiken we standaard maatstaven om iemands zogenaamde niveau van intelligentie te bepalen. In het beoordelingssysteem dat gebruikt wordt vanaf de basisschool tot aan de universiteit, vergelijken en beoordelen we alle kinderen op verschillende vaardigheden en bekwaamheden.

Het ene kind kan goed zijn in wetenschappen en het andere kan een natuurtalent voor muziek hebben. Maar beide krijgen dezelfde score voor natuurwetenschappen, en beide krijgen dezelfde score voor muziek. Hoe bepaal je nu welk kind 'intelligenter' is? Als de intelligentie wordt gemeten op basis van de prestaties in de wetenschap, zal het kind met belangstelling voor de wetenschap intelligenter worden verklaard. Als de intelligentie wordt gemeten op basis van muzikale prestaties, dan zal het kind met een flair voor muziek natuurlijk als intelligenter worden beschouwd dan het kind dat aanleg heeft voor wetenschap.

Stel dat je wetenschap kiest als maatstaf voor intelligentie. Dan krijgt de jonge dichter het idee dat hij niet zo intelligent is als het kind met de natuurwetenschappelijke aanleg. Bewust of onbewust begint het poëtische kind zijn natuurlijke intelligentie te onderdrukken en probeert het het wetenschappelijke kind te imiteren.

We moeten hier een belangrijk ding begrijpen: het ene soort intelligentie is nodig om een wetenschapper te zijn en een ander soort intelligentie is nodig om een dichter te zijn. Om een Olympisch zwemmer te zijn heb je nog een ander soort intelligentie nodig! Intelligentie is het vermogen om te reageren op een situatie of uitdaging. Als de situatie verschilt, verschilt ook de dimensie van intelligentie die reageert op de situatie. Het wetenschappelijke kind reageert op een

bepaalde situatie vanuit een bepaalde dimensie van intelligentie, terwijl het poëtische kind reageert op een andere situatie vanuit een andere dimensie. De zwemmer reageert op weer een ander soort situatie vanuit weer een andere dimensie van intelligentie!

Iedereen wordt intelligent geboren; het is een kwestie van het ontdekken van ieders unieke dimensie van intelligentie.

Spontaniteit - ongecompliceerde intelligentie

Je hebt een natuurlijke, spontane intelligentie in je. Je hebt deze geproefd als kind.

Als kind bekeek je de dingen op een heel eenvoudige, ongecompliceerde manier. Dat is waarom je zo spontaan was. Wat nam die spontaniteit weg toen je opgroeide? De maatschappelijke conditionering die je verteld heeft van toen je een kind was, 'Je bent niet niet genoeg...' Hierdoor probeer je voortdurend iets anders te worden, iets aan anderen te bewijzen. Door constant te denken dat je niet genoeg bent, probeer je anderen te imiteren en verspil je de prachtige natuurlijke energie welke in je borrelt.

Ik las een grappige one-liner op een bedrijfs prikbord:

De dood zal worden geaccepteerd als een excuus, maar we willen graag twee weken van tevoren een notie, omdat we vinden dat het je plicht is je werk iemand aan te leren, voor je dood.

Let op: dit nieuwe voordeelprogramma begon gisteren.

Als je blindelings iemand anders zijn prestaties of gedrag imiteert, in plaats van te handelen vanuit je eigen innerlijke spontaniteit, je eigen intelligentie, dan misleid en onthoud je jezelf van prachtige mogelijkheden.

Er was eens een student statistiek die, tijdens het rijden, altijd gas gaf voordat hij bij een kruising kwam en dan snel door de kruising reed om dan weer te vertragen, als hij voorbij het kruispunt was.

Op een dag reed hij met zijn vriend. Ze passeerden een kruispunt op zijn gebruikelijke manier. De vriend vroeg hem verbaasd: "Waarom rijd je zo snel op een kruispunt terwijl je eigenlijk langzamer zou moeten rijden?

De student statistiek antwoordde: 'Nou, statistisch gezien, heb je meer kans om een ongeluk te krijgen op een kruispunt, dus ik dus zorg ik ervoor dat ik daar minder tijd doorbreng!'

Kennis is alleen goed als ze intelligent wordt toegepast. Het is intelligentie die het echte resultaat geeft, niet de kennis zelf. Wanneer kennis op de juiste plaats en op het juiste moment wordt

toegepast, is er sprake van intelligentie. Spontaniteit is wanneer we onze kennis gemakkelijk op de juiste plaats en op het juiste moment toepassen, met andere woorden, onze intelligentie gebruiken.

Wanneer je iets niet gebruikt, begin je langzaam de kunst van het gebruiken te vergeten. Op dezelfde manier, wanneer je je intelligentie niet gebruikt, begin je langzaam te geloven dat je niet de intelligentie hebt om om te gaan met wat er op dat moment gebeurt en begin je te vertrouwen op anderen of op je ervaringen uit het verleden.

Intelligentie is het vermogen om op nieuwe situaties te reageren. Het komt voort uit je wezen, niet uit kennis die uit het verstand komt.