30. Trzy rodzaje poczucia winy

Istnieją trzy rodzaje poczucia winy, które się w nas zakorzeniają i zabijają naszą inteligencję:

• 1. Poczucie winy stworzone przez najbliższą rodzinę
• 2. Poczucie winy stworzone przez prawa społeczne
• 3. Poczucie winy stworzone przez nas samych

Poczucie winy stworzone przez najbliższą rodzinę

Do wieku lat siedmiu, poczucie winy jest tworzone przez waszą najbliższą rodzinę. Jeśli nie zachowujecie się według życzeń waszych rodziców, zaszczepiają w was winę. Mówią wam, iż bóg nie aprobuje tego, co robicie. Biedny bóg, musi dźwigać wszystko, co ktokolwiek o nim mówi! Lub wasi rodzice mówią wam, iż powinniście respektować ich życzenia, gdyż są rodzicami. Natychmiastowo czujecie winę z powodu tego, iż są niezadowoleni. W ten sposób, rodzina zasiewa w was pierwsze ziarna winy. Wy, z kolei, przekazujecie je waszym dzieciom. Jak korona, przekazywana następnym pokoleniom.

Ponieważ nie posiadacie wiedzy, aby wyjaśnić, czemu rzeczy powinny być robione w odpowiedni sposób, zmieniacie to w zasady i nakazujecie je dziecku i tworzycie przez to winę. Na przykład, dzieci kochają się kręcić w kółko. Kochają się poruszać i płynąć z ciałem. Jest to naturalny dla nich sposób, aby koncentrować ich energię. Ale co my robimy? Zatrzymujemy dziecko i wkładamy mu strach, iż może upaść. Nie przerywamy naszych prób, dopóki dziecko nie będzie sztywne, skostniałe i nudne jak my!

Dziecko może chcieć wyjść na zewnątrz, aby bawić się w słońcu lub zebrać kwiaty lub po prostu poskakać dookoła na świeżym powietrzu. Jeśli się nad tym zastanowicie, dziecko nie prosi o wiele. Lecz matka mówi 'nie' – może zachorować z powodu gorącego słońca. Jeśli spojrzycie trochę głębiej, zauważycie, iż mówiąc 'nie', matka ma subtelne poczucie władzy, kontroli. Może mówić, iż to jest słońce, ale to jest bardziej subtelne.

'Nie', powiedziane przez matkę, ma wielki wpływ na dziecko. Tworzy winę w dziecku. Teraz, dziecko może zmuszać siebie do zostania wewnątrz lub może wyjść w tajemnicy na zewnątrz. W obydwu przypadkach, jego żywa energia została stłumiona. Jeśli zmusza się ono do zostania w domu, nie pozwolono na ekspresję jego energii. Jeśli wyszło na zewnątrz, będzie czuć się winne, będzie się obawiać, iż ktoś może go zobaczyć. A to wszystko z tak niewielkiego powodu – zabawy na słońcu!

Jak dziecko będzie dorastać, ten głęboki engram winy osadzi się w nim. Nawet, kiedy dorośnie i będzie niezależne, może siedzieć na trawniku na słońcu i te dziecięce wspomnienia mogą się uaktywnić. Może poczuć winę i dyskomfort bez powodu. Nie ma żadnej winy w siedzeniu na trawniku, lecz te dawne wspomnienia będą ożywione.

W ten sposób powstaje wina. Doświadczając niewielkich incydentów tego typu, poczucie winy stanie się waszym naturalnym sposobem bycia.

Poczucie winy i szczęście

Czemu nie możemy cieszyć się i zachęcać do naturalnej radości i szczęścia, w jakim żyje dziecko?

Jeśli spojrzycie głębiej, zobaczycie, iż szczęście zostało powiązane z winą. Małe dziecko nie wie nic o winie – jest po prostu dzikie i naturalne. Dlatego obserwowanie małych dzieci może być takie urzekające. Ono jest całe w tym, co robi. Nie zna masek cywilizacji. Jest wciąż dzikie. Dlatego jest tak pełne energii. Jest przepełnione radością i ciekawością; wibruje energią, która się w nim kotłuje.

Dziecko chce cieszyć się wszystkim, lecz rodzice są wypełnieni uwarunkowaniami społeczeństwa – winą, powagą, hipokryzją. Dziecko chce krzyczeć, skakać i tańczyć – to jest jego naturalna ekspresja. Lecz dorośli je powstrzymują, 'Nie krzycz! To złe zachowanie. Powinieneś być bardziej cywilizowany. Powinieneś się dobrze zachowywać, jak my.' Wkrótce, pojęcie wolności i szczęścia zostaje powiązane z uczuciem winy.

Poczucie winy stworzone przez społeczeństwo

Od wieku siedmiu do czternastu lat, społeczeństwo tworzy w was winę przez swoje zasady. Prawa społeczne tworzą winę bazującą na strachu.

Do wieku lat czternastu, rodzina i społeczeństwo tworzy w was winę. Ważną winą, w tym, jest poczucie winy związane z seksem. Rodzice lub rodzina nigdy otwarcie nie poruszają tematu seksu. Kiedy zachodzą w was przemiany chemiczne, czujecie, iż wasze ciało jest nowe. Powstaje wiele pytań i potrzebne są wyjaśnienia, lecz nikt nie jest przygotowany, aby je udzielić.

Aby dodać do zakłopotania i pragnień, media dookoła stale bombardują was fantazjami w tym wrażliwym okresie zmiany.

Aby dodać do tego, społeczeństwo zaszczepia w was poczucie, iż nie jesteście wystarczająco dobrzy. Powodują poczucie winy, za to kim jesteście, co robicie. Kiedy zostaniecie przekonani, iż jesteście grzesznikami, zostajecie złapani w jego szpony. Wtedy nie możecie już cieszyć się radościami życia.

Według mnie, poczucie winy jest największym grzechem. Przynajmniej za inne grzechy będziecie cierpieć po śmierci. Poczucie winy kara was, kiedy żyjecie.

Tybetański poeta-święty Milarepa* śpiewał, 'Moją religią jest żyć – i umrzeć – nie żałując.'

Jesteście nazywani świętym lub grzesznikiem jedynie przez społeczeństwo. Dopóki społeczeństwo nazywa was świętym, jesteście świętym. W momencie, gdy społeczeństwo nazwie was grzesznikiem, będziecie grzesznikiem. Jeśli zabijecie kogoś w społeczeństwie, zostaniecie nazwani mordercą, zostaniecie ukarani. Lecz jeśli zabijecie kogoś na polu bitwy, zostaniecie nazwani bohaterem, dostaniecie wielką nagrodę! Nie ma zatem absolutnej skali, aby decydować, co jest słuszne a co nie. To jest logika danego społeczeństwa.