53. Το 'εγώ' γεννιέται από την δυσαρέσκεια

Αν είστε πολύ εγωιστικό άτομο, δεν χρειάζεστε μια ξεχωριστή κόλαση, επειδή ο νους σας μπορεί να υπάρχει μόνο μέσω της σύγκρουσης και τη δυσαρέσκειας. Μέσω της ικανοποίησης και της ευχαρίστησης, χάνετε τα όριά που σας αποσαφηνίζουν. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο δεν επιθυμείτε την χαρά ή την ευδαιμονία. Παρακαλώ να μην έχετε την εντύπωση ότι επιθυμείτε πραγματικά την ευδαιμονία. Όχι! Στην πραγματικότητα φοβάστε τη χαρά και την ευδαιμονία. Κάθε φορά που βιώνετε ένα ειρηνικό και χωρίς ανησυχία συναίσθημα, απλά παρακολουθήστε τον εαυτό σας. Θα νιώθετε ότι κάτι σας λείπει όταν δεν υπάρχει τίποτα για να σκεφτείτε! Εάν δεν έχετε κάτι βαρύ για να μελαγχολήσετε, δεν θα βιώνετε πως έχετε ξεκάθαρα όρια στον εσωτερικό σας χώρο.

Το μυαλό σας υπάρχει κάθε φορά που χτυπάει στις γωνίες του πόνου σας. Εάν δεν έχετε αρκετό πόνο τότε δεν θα αισθάνεστε τα όριά που σας αποσαφηνίζουν ή την ταυτότητά σας . Εάν κοιτάξετε λίγο

βαθύτερα, θα καταλάβετε ότι πολλές φορές νιώθετε μοναξιά όταν δεν έχετε κάτι για το οποίο να χρειάζεται να ανησυχείτε ή να υποφέρετε. Έτσι κατανοείτε τον εαυτό σας, επειδή από τη φύση του ο νους μπορεί να καταγράφει μόνο τα αρνητικά πράγματα. Ο νους μπορεί να ακμάσει, μπορεί να δημιουργήσει περισσότερες σκέψεις, μπορεί να ταυτιστεί πιο ξεκάθαρα με τον πόνο, τη δυσαρέσκεια και την λύπη. Η ποιότητα της χαράς, είναι η έλλειψη κάποιων ορίων που αποσαφηνίζουν την ταυτότητα μας. Όταν είστε χαρούμενοι, δεν θα αισθάνεστε τα όριά σας. Κάθε φορά που δεν αισθάνεστε τα όρια σας, θα βρίσκεστε σε μία κατάσταση χαράς, σε μια ικανοποιημένη και ολοκληρωμένη διάθεση.

Η δυστυχία οδηγεί στο Εγώ

Το 'εγώ' σας δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον πόνο. Η οδύνη είναι η ρίζα του 'εγώ' σας. Αυτό είναι το σημαντικό που θα πρέπει να καταλάβετε. Νομίζουμε πάντα ότι το 'εγώ' διαταράσσεται από τον πόνο. Όχι! Το εγώ εμπλουτίζεται από τον πόνο. Ένα ακόμη σημαντικό πράγμα είναι ότι εάν ο πόνος σας είναι λιγότερος, τότε και το 'εγώ' σας θα είναι μικρότερο. Αισθάνεστε ότι είστε πολύ λίγοι, οπότε μεγενθύνετε τον πόνο σας για να αισθανθείτε ότι είστε κάποιος.

Όσο λιγότερα είναι τα βάσανα, τόσο πιο αδύναμο είναι το εγώ. Όσο περισσότερο υποφέρετε, τόσο δυνατότερο γίνεται το εγώ σας. Έτσι, πάντα θα υπερβάλλετε σχετικά με τον πόνο σας. Το πρόβλημα είναι ότι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ξεχνάτε ότι υπερβάλλατε. Έτσι παγιδεύεστε και εσείς επίσης στο ίδιο δίχτυ. Εδώ μπορεί να διαφωνήσετε και να πείτε: "Όχι, δεν ξέρετε τη ζωή μου, δεν ξέρετε τα βάσανά μου". Αλλά να είστε πολύ ξεκάθαροι, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα παγιδεύεστε στο ίδιο δίχτυ που εσείς οι ίδιοι δημιουργήσατε!