3. Να κυλάτε με αγάπη

Η ψυχολογία εξηγεί ότι οι σκέψεις ξεκινούν από τον εγκέφαλο και τα συναισθήματα από την καρδιά. Ανεξάρτητα από πού προκύπτουν, οι σκέψεις και τα συναισθήματα είναι αδιαχώριστα. Οι αρχαίες γραφές λένε ότι οι σκέψεις μας δημιουργούν. Το ίδιο και τα συναισθήματα. Μετατρεπόμαστε στα συναισθήματά μας. Η διαχείριση των συναισθημάτων μας είναι ζωτικής σημασίας για τη μεταμόρφωση της ζωής μας.

επικεντρώνεται στο εκάστοτε αντικείμενο ή πρόσωπο.

Γίνεται λοιπόν να στρέψουμε την προσοχή μας προς τον δικό μας εσωτερικό χώρο και να αναρωτηθούμε: "Τι μπορώ να συνεισφέρω;", "Τι μπορώ να προσθέσω;", "Πώς μπορώ να εμπλουτίσω τους άλλους;". Αν οι ερωτήσεις μας περικλείουν μόνον το να ρωτάμε: "Τι μπορώ να βγάλω από αυτό;", τότε αυτή η διαδικασία καθοδηγείται από

Τι είναι η αγάπη;

Κάθε φορά που εξετάζουμε κάτι, το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να υπολογίζουμε πως μπορούμε να ωφεληθούμε από αυτό. Μπορεί να είναι ένα πρόσωπο ή ένα αντικείμενο, αυτό δεν έχει σημασία. Οι σκέψεις μας αρχίζουν να λειτουργούν είτε μέσω του φόβου είτε μέσω της απληστίας υπολογίζοντας τι υπάρχει για εμάς στην εκάστοτε κατάσταση. Η προσοχή μας την λαγνεία. Αν όμως περικλείονται ερωτήσεις όπως: "Πώς μπορώ να τους εμπλουτίσω;", τότε αυτή η διαδικασία καθοδηγείται από την αγάπη! Ο πόθος είναι μια ενέργεια που απαιτεί. Η αγάπη είναι μια ενέργεια που δίνει.

Η αγάπη είναι μια έντονη εμπειρία στον εσωτερικό χώρο του ατόμου. Πολλοί από εμάς πιστεύουμε ότι η αγάπη είναι μια επιλογή. Νομίζουμε ότι η εμπειρία και η έκφραση της αγάπης είναι μία επιλογή. Νομίζουμε ότι αν το θελήσουμε να την αφήσουμε να φύγει. Όχι! Δεν είναι επιλογή όπως νομίζουμε. Είναι μια βασική αναγκαιότητα της ζωής.

Όταν λέω ζωή, δεν εννοώ απλώς να αναπνέει κανείς και να μένει ζωντανός. Εννοώ να είναι ζωντανός στο βαθύτερο επίπεδο της ύπαρξης, ως μία ζωντανή Συνειδητότητα. Αν μπορείτε να εκφράσετε την αγάπη, αν μπορείτε να βιώσετε την αγάπη, αυτός είναι ο μόνος τρόπος να είστε ζωντανοί ως Συνειδητότητα. Αν δεν βιώνετε και δεν εκφράζετε την αγάπη, μπορεί να εισπνέετε και να εκπνέετε, αλλά δεν μπορείτε να πείτε ότι είστε ένα ζωντανό ον. Υπάρχουν τόσα πολλά ζώα, φυτά και άλλα πράγματα που αναπνέουν κάθε μέρα. Απλώς Θα συνεχίσετε να υπάρχετε όπως αυτά, αυτό είναι όλο.

Μια μικρή ιστορία: *Ένας μαθητής ρώτησε έναν δάσκαλο Ζεν, "Μιλάει τελικά ένας φωτισμένος δάσκαλος;

Ζεν - ιαπωνική βουδιστική πρακτική. Προέρχεται από το dhyana, τον διαλογισμό.

Αν προσπαθήσετε να δημιουργήσετε αγάπη, θα είναι σαν να ανοίγετε με το ζόρι τα πέταλα ενός λουλουδιού για να το κάνετε να ανθίσει.

Ο δάσκαλος είπε: "Όχι, ένα φωτισμένο άτομο δεν μιλάει ποτέ. Μόνο

το άτομο που δεν γνωρίζει τη φώτιση μιλάει".

Τότε ο μαθητής ρώτησε, 'Τότε, ένας φωτισμένος δάσκαλος σιωπά;'

Ο δάσκαλος είπε: "Όχι, ένας φωτισμένος δάσκαλος δεν σιωπά ποτέ. Αν σιωπά, τότε δεν είναι φωτισμένος".

Ο μαθητής προβληματίστηκε. Ρώτησε: "Λέτε ότι ούτε μιλάει ούτε σιωπά. Τότε τι κάνει;

Ο δάσκαλος απάντησε: "Τραγουδάει! Η ύπαρξή του τραγουδάει. Ούτε μιλάει, ούτε σιωπά. Η ίδια η ύπαρξή του τραγουδάει.

Η αγάπη είναι η απόλυτη εμπειρία που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος. Όταν συμβεί η εμπειρία αυτή, τότε δεν θα είμαστε άλλο σε θέση του να κατέχουμε την εμπειρία, αντίθετα η εμπειρία αυτή είναι που θα μας κατέχει! Αυτό εννοεί ο δάσκαλος. Όταν αυτή η η εμπειρία μας κατέχει, ό,τι κι αν κάνουμε θα μοιάζει με ένα όμορφο τραγούδι. Κάθε λέξη που θα βγαίνει θα μοιάζει με ποίηση. Η ύπαρξή μας θα είναι τόσο ελαφριά. Απλά θα αιωρούμαστε. Το περπάτημά μας θα είναι ένας χορός. Η γλώσσα του σώματός μας θα ακτινοβολεί χάρη. Όλες οι εκφράσεις μας θα είναι μία μεγάλη υπηρεσία προς την ανθρωπότητα.

Όλα τα ανθρώπινα όντα γεννιούνται ως όντα που αγαπητικά. Τα νεογέννητα μωρά εκπέμπουν μία αναίτια αγάπη. Γνωρίζουν κανέναν κατά την γέννησή τους;

Όχι! Η ενέργειά τους είναι η αναίτια αγάπη. Καθώς μεγαλώνουμε, η κοινωνία μας ενσταλάζει τον φόβο και την απληστία και καταλήγουμε να προσανατολίζουμε την αγάπη μας έχοντας ως βάση την απληστία και τον φόβο. Τότε δεν είναι πλέον μία αναίτια αγάπη. Είναι αγάπη με συγκεκριμένο λόγο. Μετατρέπεται έτσι σε κάτι το ασφυκτικό. Εμείς αρχίζουμε να αισθανόμαστε άλλα συναισθήματα όπως η ζήλια, ο φόβος και ο θυμός. Βιώνουμε μόνο την αγάπη εξαιτίας μιας αιτίας, ενός λόγου. Αλλά με λίγη συνειδητοποίηση και αφύπνιση, γίνεται να επανακτήσουμε την αρχική μας αγάπη.