145. Η πραγματική φύση

Παρατηρούμε αυτό το αναίτιο και εκστατικό παιχνίδι της Ύπαρξης μέσα από τη δική μας ατομική αντίληψη! Η ίδια η

αντίληψή μας 'κατεβάζει' το όμορφο αυτό συμβάν σε μια εντοπισμένη πραγματικότητα. Κάθε άτομο 'κατεβάζει' το όμορφο συμβάν στη δική του ατομική πραγματικότητα.

Κάποιος με ρώτησε: "Βλέπω αυτό το τραπέζι εδώ. Όλοι οι άνθρωποι σε αυτό το δωμάτιο βλέπουν το ίδιο τραπέζι. Τότε πώς μπορείς Δάσκαλε να λες πως αυτό το τραπέζι δεν αποτελεί μια πραγματικότητα;' Παρακαλώ καταλάβετε ότι αυτό που βλέπετε ως αυτό το τραπέζι εδώ δεν είναι το ίδιο με αυτό που βλέπει ο άλλος! Κάθε άτομο σε αυτό το δωμάτιο αντιλαμβάνεται αυτό το τραπέζι διαφορετικά! Αυτή είναι η αλήθεια. Αυτό είναι που προσπαθώ να σας εξηγήσω εδώ.

Όσο ο νους σας προσπαθεί να αντιληφθεί, αυτό που θα αντιλαμβάνεται δεν θα είναι η απόλυτη πραγματικότητα. Διότι μόνο ένα άπειρο ον μπορεί να αντιληφθεί ακριβώς την πραγματικότητα

Σίβα - Φωτισμένος Δάσκαλος.

Devi - Η Υπέρτατη θεά στον Ινδουισμό, η Κοσμική Μητέρα. Parabrahma - Το Υπέρτατο Ον.

Όταν παρατηρούμε, μέσα από το δικό μας σύνολο κοινωνικών προυποθέσεων ή των ενγραμάτων

καθώς αυτή εκτυλίσσεται. Δεν μπορεί όμως να την εξηγήσει με λέξεις γιατί οι λέξεις

.

μας.

δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό που είναι πέρα από το χώρο και το χρόνο. Το μόνο που θα μπορεί να σας πει είναι να περιμένετε μέχρι αυτό να γίνει και μια δική σας εμπειρία! Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Σίβα απαντά με τεχνικές και όχι με τη φιλοσοφία. Παραδίνει άμεσα τις τεχνικές στην Ντέβι* για να βιώσει την Πραγματικότητα - τη φύση του σύμπαντος.

Επιτρέψτε μου να εξηγήσω αυτή την έννοια με βάση την ιδέα της ενέργειας-ύλης. Είδαμε ότι η ύλη είναι στην πραγματικότητα η ενέργεια. Η κλασική φυσική έλεγε ότι το ηλεκτρόνιο ήταν ένα σωματίδιο. Ωστόσο, η κβαντική φυσική λέει ότι είναι ένα κύμα. Στην πραγματικότητα, το ηλεκτρόνιο εμφανίζει τις ιδιότητες τόσο ενός σωματιδίου όσο και ενός κύματος σε διαφορετικές καταστάσεις. Οι φυσικοί έχουν πλέον καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το ηλεκτρόνιο έχει μια διπλή φύση, ως 'κύμασωματίδιο'!

Η πράξη της παρατήρησης μετατρέπει την πιθανότητα σε μια πραγματικότητα

Εφόσον το ηλεκτρόνιο είναι ένα σωματίδιο, ποια είναι η τοποθεσία του ηλεκτρονίου; Αφού είναι κύμα, ποια είναι η

ορμή του κύματος; Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα οδήγησαν σε μια πολύ εκπληκτική ανακάλυψη ότι το σωματίδιο-κύμα μπορεί να είναι είτε ένα σωματίδιο είτε ένα κύμα ή ακόμα και τα δύο ταυτόχρονα*.* Αλλά δεν μπορείτε να προσδιορίσετε τόσο τη θέση όσο και την ορμή του ηλεκτρονίου την ίδια στιγμή, διότι η ίδια η πράξη της παρατήρησης της θέσης του ηλεκτρονίου θα αλλάζει την ορμή του, και η ίδια η πράξη του προσδιορισμού της ορμής του ηλεκτρονίου θα αλλάζει τη θέση του! Αυτό είναι γνωστό στην

επιστήμη ως η αρχή της αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ.

Το σωματίδιο-κύμα είναι ταυτόχρονα ένα σωματίδιο και ένα κύμα, μέχρι να εμφανιστεί η πράξη της παρατήρησης. Αυτή η πράξη της παρατήρησης μπορεί τώρα να συνδεθεί εδώ με τη δικιά μας πράξη της παρατήρησης των αναίτιων γεγονότων της Ύπαρξης. Όταν παρατηρούμε, παρατηρούμε μέσα από το δικό μας σύνολο του κοινωνικού προγραμματισμού μας ή από αυτό που ονομάζουμε ως engrams, τα οποία είναι προκατασκευασμένες και βαθιά χαραγμένες αναμνήσεις αλλά και συμπεράσματα. Η πράξη της παρατήρησης του κάθε ατόμου χρωματίζεται από τη δικό του σύνολο του κοινωνικού του προγραμματισμού ή από τα δικά του engrams-ενγράματα. Με βάση αυτό, καταλήγει σε κάποιο συμπέρασμα σχετικά με το γεγονός με έναν τρόπο που να ταιριάζει

στη δική του εμπειρία της πραγματικότητας!

Στην περίπτωση του σωματιδίουκύματος, η ίδια η πράξη της παρατήρησης "καταρρέει" αυτό το 'κύμα-σωματίδιο' είτε σε ένα σωματίδιο ή σε ένα κύμα. Αυτό μας οδηγεί σε μια βαθιά κατανόηση ότι και οι δύο δυνατότητες υπάρχουν ταυτόχρονα, και είναι η ίδια η πράξη της παρατήρησης που μετατρέπει την πιθανότητα σε μια συγκεκριμένη πραγματικότητα.

Επιτρέψτε μου να δώσω ένα άλλο επιστημονικό πείραμα που να αναδεικνύει

πώς η ίδια η πράξη της μέτρησης διαστρεβλώνει την όμορφη πραγματικότητα. Ίσως έχετε ακούσει για το πείραμα φωτός της 'διπλής σχισμής'.

Σε αυτό το πείραμα, μια δέσμη φωτός κατευθύνεται σε ένα φράγμα με δύο κάθετες σχισμές. Στην άλλη πλευρά του φράγματος υπάρχει μια φωτογραφική

Devi - Η Υπέρτατη Θεά στον Ινδουισμό, η Κοσμική Μητέρα.

πλάκα που χρησιμοποιείται για την καταγραφή του φωτός καθώς πέφτει πάνω τηςμετά τη διέλευση του από το φράγμα. Εάν μόνο η μία σχισμή είναι ανοικτή, το μοτίβο στη φωτογραφική πλάκα θα είναι το αναμενόμενο, δηλαδή μια ενιαία γραμμή φωτός ευθυγραμμισμένη με τη σχισμή. Εάν και οι δύο σχισμές είναι

ανοιχτές, θα περιμέναμε δύο γραμμές φωτός στην πλάκα ευθυγραμμισμένες με τις σχισμές, αλλά αυτό που παρατηρείται είναι πολλαπλές γραμμές φωτός και σκοταδιού και σε διαφορετικές μοίρες. Αυτή είναι και η αρχή της παρεμβολής, όπου οι φωτεινές δέσμες συμπεριφέρονται ως κύματα τα οποία παρεμβάλλονται μεταξύ τους.

Τώρα, εάν υποθέσουμε πως η δέσμη του φωτός επιβραδυνόταν αρκετά, ώστε αντί να προσκρούει στην πλάκα ένα ρεύμα φωτεινών σωματιδίων ή φωτονίων , το κάθε φωτόνιο ξεχωριστά να προσέκρουε στην πλάκα, τότε δεν θα έπρεπε να υπάρχουν παρεμβολές και η πλάκα θα έπρεπε να εμφανίζει ένα φωτεινό μοτίβο ευθυγραμμισμένο με τη σχισμή. Όμως, το μοτίβο που προκύπτει τελικά από αυτήν την υπόθεση εξακολουθεί να παρουσιάζει παρεμβολές!

Πώς είναι αυτό δυνατόν; Αφού υπάρχει μόνο αυτό ένα φωτόνιο, τότε από τι παρεμβάλλεται... εκτός από τον εαυτό του; Κατέληξαν λοιπόν στο συμπέρασμα ότι κάθε φωτόνιο όχι μόνο περνούσε και από τις δύο σχισμές, αλλά έπαιρνε ταυτόχρονα και κάθε πιθανή διαδρομή στο δρόμο του προς το στόχο!

Για να δούμε πώς θα μπορούσε να

Η ίδια η πράξη της παρατήρησης αλλάζει την .δυνατότητ α σε μια συγκεκριμένη πραγματικότητα

. συμβεί αυτό, έγιναν πειράματα για την παρακολούθηση των διαδρομών των μεμονωμένων αυτών φωτονίων. Αυτό όμως που συνέβη ήταν ότι η μέτρηση με κάποιο τρόπο διατάραξε τις διαδρομές των φωτονίων. Κάθε φορά που γινόταν η προσπάθεια της παρατήρησης, υπήρχαν μόνο δύο φωτεινές γραμμές στη φωτογραφική πλάκα ευθυγραμμισμένες με τις σχισμές! Όταν δεν επιχειρούσαν όμως να μετρήσουν, το μοτίβο γινόταν και πάλι οι πολλαπλές γραμμές φωτός και σκότους!

Καταλάβετε, ότι καθε φωτόνιο κινείται ταυτόχρονα

σε μια σειρά

διαδρόμων. Αλλά όποια προσπάθεια μέτρησης των διαδρόμων προκαλεί την 'κατάρριψή' του σε ένα μόνο διάδρομο! Με τον ίδιο τρόπο, η ίδια η προσπάθειά μας να αντιληφθούμε τις άπειρες ανόδους του ωκεανού της Ύπαρξης, τελικά προκαλεί την εμφάνισή του με μια μορφή που να την αντιλαμβάνεται ο περιορισμένος νους μας!

Κάποτε ένας μαθητής ρώτησε έναν Δάσκαλο του Ζεν, "Ποιο είναι το μονοπάτι; Ο δάσκαλος απάντησε: "Η καθημερινή ζωή είναι το μονοπάτι". Ο μαθητής ρώτησε, 'Μπορεί να μελετηθεί;'.

Ο Δάσκαλος είπε: "Αν προσπαθήσεις να το μελετήσεις, θα απομακρυνθείς περισσότερο από αυτό". Ο μαθητής ρώτησε, 'Αν δεν το

μελετήσω, πώς θα μπορώ να ξέρω ότι είναι το μονοπάτι;'

Ο Δάσκαλος είπε: "Το μονοπάτι δεν ανήκει στον κόσμο της αντίληψης. Ούτε στον κόσμο της μη αντίληψης. Η αντίληψη είναι μια πλάνη και η μη αντίληψη είναι επίσης παράλογη. Αν θέλετε να φτάσετε στο αληθινό μονοπάτι πέρα από την αμφιβολία, τοποθετήστε τον εαυτό σας στην ίδια ελευθερία με αυτή του ουρανού. Να μην το ονομάζετε τότε αυτό ούτε ως καλό ούτε ως μη-καλό'.

Η Φυσιολογία της αντίληψης

Ας ξεκινήσουμε με το τι πραγματικά συμβαίνει στο σωματικό επίπεδο όταν αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα.

Όταν υπάρχει η αντίληψη της φυσικής πραγματικότητας, τα διάφορα μέρη του εγκεφάλου μας παρουσιάζουν μια αλλαγή στη νευρική τους δραστηριότητα, καθώς οι νευρώνες, που είναι τα βασικά δομικά στοιχεία του νευρικού συστήματος, πυροδοτούνται συγχρονισμένα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα

τα τυχαία οπτικά μοτίβα του φωτός να γίνονται αντιληπτά ως συγκεκριμένα σχήματα και μορφές. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο κάθε μία από τις αισθήσεις μας αντιλαμβάνεται την εμπειρία ενός συγκεκριμένου ήχου, αφής, όσφρησης, γεύσης ή όρασης.

Αν τώρα κάνετε ένα βήμα πίσω και κοιτάξετε, θα μπορέσετε να δείτε ότι πριν από την παρατήρηση ή την αντίληψη, τόσο ο κόσμος όσο και εσείς, δηλαδή ο παρατηρούμενος και ο παρατηρητής, υπήρχαν σε μια δυναμική και χαοτική κατάσταση δραστηριότητας. Η πράξη της αντίληψης αλλάζει αυτή τη χαοτική κατάσταση σε κάποιου είδους τάξη που μετατρέπει ταυτόχρονα και το αντίστοιχο φαινόμενο στον εξωτερικό κόσμο και τη διαδικασία της όρασης μέσα στον παρατηρητή (ως δραστηριότητα στο νευρικό σύστημα). Τη στιγμή της όρασης, η πιθανότητα αυτού που παρατηρούμε 'καταρρέει' σε μια συγκεκριμένη μορφή.

Στην Bhadavad Gita*, ο Κρίσνα, ο Θεός και Δάσκαλος, επιλέγει να δώσει στον Αρτζούνα* την εμπειρία της υπαρξιακής μορφής του Κρίσνα. Μέχρι τότε, ο Αρτζούνα έβλεπε τον Κρίσνα μόνο ως τον δίμετρο ψηλό και όμορφο φίλο του. Αλλά μετά από αίτημα του Αρτζούνα, και αφού ο Κρίσνα είδε ότι ο Αρτζούνα ήταν έτοιμος να λάβει την εμπειρία της υπαρξιακής του μορφής, αποφάσισε να του τη δώσει. Ο Αρτζούνα είδε τότε τον Κρίσνα ως την εκδήλωση ολόκληρου του σύμπαντος - σε όλο το φαινομενικό του χάος.

Ο Άρτζουνα φώναξε τότε, "Κύριε! Μπορώ να δω όλους τους θεούς και τις θεότητες στο σώμα Σου. Μπορώ να δω όλους τους σοφούς και τα θεϊκά φίδια(Nagas). Ω Κύριε του Σύμπαντος,

βλέπω πολλά χέρια, στομάχια, πρόσωπα, μάτια και την απεριόριστη μορφή Σου. Ω Συμπαντική Μορφή,

δεν μπορώ να δω την αρχή, τη μέση ή το τέλος σου.

Ο Αρτζούνα δεν μπορούσε να αντέξει αυτήν την εμπειρία, επειδή είχε χάσει τον διανοητικό του έλεγχο πάνω στα πράγματα! Ικέτευε για ισορροπία, δηλαδή ήθελε ο νους του να είναι και πάλι υπό τον νοητικό του έλεγχο. Ήθελε να γνωρίζει την αιτία και το αποτέλεσμα των πραγμάτων και να αισθάνεται ότι αυτά βρίσκονται υπό τον έλεγχό του, επειδή αυτή η εμπειρία τον ξερίζωνε από την αντίληψή του για την ίδια τη λογική της αιτίας και του αποτελέσματος.

Όσο η λογική του αιτίου και του αποτελέσματος είναι υπό τον έλεγχό σας, θα αισθάνεστε ότι αντιλαμβάνεστε την πραγματικότητα! Το εγώ σας είναι θα ισχυρό και σταθερό. Αλλά τη στιγμή που η λογική σας κλονίζεται, θα αισθάνεστε τρομερό φόβο. Θα αισθάνεστε ότι είστε απλώς μια σταγόνα στον ωκεανό. Αυτό που βλέπει ο Αρτζούνα είναι η απόλυτη Πραγματικότητα, αλλά φοβάται αυτή την ίδια την Πραγματικότητα επειδή αυτή δεν συμμορφώνεται με τη λογική του. Ικετεύει να επιστρέψει στην προηγούμενη κατάσταση της αντίληψης του-αυτής των πέντε αισθήσεών του και μόνο, της δικής του στερεάς ταυτότητας και του δικού του στερεού εγώ.