14. Η Αγάπη, το μίσος και η ανάγκη για προσοχή.

Το μίσος και η αγάπη είναι οι αντίθετες όψεις του ίδιου νομίσματος, όσο η αγάπη είναι αγάπη υπό όρους. Η αγάπη μπορεί να μετατραπεί σε μίσος τη στιγμή που θα νιώσουμε ότι απειλούνται οι προσδοκίες μας. Αυτού του τύπου η αγάπη, παραμένει αγάπη μόνο όσο οι συνθήκες παραμένουν ώς έχουν. Τη στιγμή που οι συνθήκες αλλάξουν, θα αλλάξει και η αγάπη.

Συχνά αυτό που πιστεύουμε πως είναι αγάπη σχετίζεται στην πραγματικότητα με το χρόνο και το χώρο. Όσο η απόσταση μεταξύ των εραστών είναι μεγάλη και ο χρόνος επαφής ελάχιστος, αυτοί θα νιώθουν αγάπη ο ένας για τον άλλον.

Όταν όμως έρθουν πιο κοντά και περάσουν περισσότερο χρόνο μαζί, θα νιώσουν ότι τελικά δεν είναι και τόσο ερωτευμένοι! Γι' αυτό λένε ότι "η εξοικείωση γέννα την περιφρόνηση". Η εξοικείωση μπορεί επίσης να μετατρέψει την αγάπη σε μίσος. Για να υπερβούμε τόσο την αγάπη όσο και το μίσος, πρέπει πρώτα να αφήσουμε τις προσδοκίες μας. Η προσδοκία είναι ο πρώτος εχθρός της αγάπης.

Όλοι μας περνάμε από διάφορα στάδια σχέσεων κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Αν παρατηρήσετε πολύ προσεκτικά, σε όποιο στάδιο κι αν βρισκόμαστε, όταν ζητάμε αγάπη, στην πραγματικότητα ζητάμε μόνο την προσοχή του άλλου ατόμου. Όταν λέμε ότι ένα άτομο δεν μας αγαπάει, στην πραγματικότητα εννοούμε ότι το άλλο άτομο δεν μας δίνει την απαραίτητη προσοχή. Η βασική ανάγκη κάθε ανθρώπινου όντος είναι η προσοχή των άλλων. Η ανάγκη για προσοχή, μαζί με την εξάρτησή μας από τους άλλους για επιβίωση, είναι αυτό που τελικά βιώνουμε ως αγάπη.

Η εξάρτηση από τους άλλους μπορεί να είναι ψυχολογική, σωματική ή πνευματική. Για παράδειγμα, όταν περιμένετε έναν ώμο για να κλάψετε, τότε εξαρτάστε από αυτό το άτομο ψυχολογικά. Όταν περιμένετε από κάποιον να σας δώσει χρήματα ή να εκπληρώσει τις σωματικές σας απολαύσεις, εξαρτάστε από αυτό το άτομο σωματικά. Με οποιονδήποτε τρόπο και αν εκπληρώνουν οι άνθρωποι αυτή την εξάρτηση, αυτό στο οποίο καταλήγει είναι η προσοχή που δίνουν σε εμάς! Όλη η ιδέα της αγάπης δεν είναι τίποτα άλλο

από το να τραβάτε με κάποιο τρόπο την προσοχή των άλλων.

Στην πρώτη συνεδρία του προγράμματος διαλογισμού, ζητώ από τους ανθρώπους να κάνουν μια ειλικρινή λίστα με τουλάχιστον ένα ή δύο άτομα στη ζωή τους που αγαπούν πραγματικά. Συνήθως στην αρχή, οι άνθρωποι καταλήγουν σε μια μεγάλη λίστα: σύζυγο, πατέρα, μητέρα, αδελφό, αδελφή και ούτω καθεξής. Συμπεριλαμβάνουν ανθρώπους που θα ήθελαν να ευχαριστήσουν ή που θα πρέπει να ευχαριστήσουν για να είναι οι ίδιοι ευτυχισμένοι. Καθώς με ακούνε να μιλάω για την πραγματική αγάπη, αρχίζουν να διαγράφουν ονόματα από τη λίστα τους - ένα προς ένα! Καταλάβετε, αν διαγράψετε κάτι, τότε αυτό εξ'αρχής δεν υπήρχε πραγματικά.

Πολλοί άνθρωποι συμπεριλαμβάνουν ορισμένους ανθρώπους στη λίστα αγάπης τους επειδή αυτοί οι άνθρωποι τους δίνουν ένα "όμορφο συναίσθημα". Τι εννοώ με τον όρο "όμορφο συναίσθημα"; Είναι σαν ένα πιστοποιητικό το οποίο λέει: "Είσαι καλός. Είσαι αυτό, είσαι εκείνο" κ.λπ. Αγαπάμε όσους μας κάνουν κομπλιμέντα, έτσι δεν είναι; Το σκεφτόμαστε δύο φορές πριν διαφωνήσουμε μαζί τους. Καλλιεργούμε κρυφά την καλή μας εικόνα μαζί τους στο όνομα της αγάπης. Αν πάρουν πίσω την έγκρισή τους για εμάς, μπορεί να πέσουμε σε κατάθλιψη, οπότε συνεχίζουμε να τους ευχαριστούμε και να τους αγαπάμε. Έτσι με αυτόν τον τρόπο, πάντα θα υπάρχει κάποιος κρυφός λόγος για την αγάπη μας.

Μερικοί άνθρωποι μου λένε: "Όχι Σουάμιτζι, δεν αγαπώ τον γιο ή την κόρη μου για κανέναν από αυτούς τους λόγους". Τους ρωτώ: "Εντάξει, αν ο γιος σας αρχίσει ξαφνικά να παίρνει τις δικές του αποφάσεις, αν ξαφνικά δεν ταιριάζει στο δικό σας πλαίσιο, αν δεν ακολουθήσει άλλο την καθοδήγησή σας, αν δεν ζήσει σύμφωνα με τους κανόνες σας, η αγάπη σας γι' αυτόν θα είναι η ίδια;".

Μου λένε, "Όχι, δεν θα είναι. Η αγάπημου

μάλλον θα μειωθεί λίγο!'

Τι σημαίνει αυτό; Αγαπάμε την επόμενη γενιά μας για όσο διάστημα αποτελεί προέκταση της ζωής μας. Όσο εμπίπτουν στο δικό μας πρότυπο σκέψης, όσο ζουν σύμφωνα με τις δικές μας συμβάσεις, τους αγαπάμε. Απλώς όμως εκπληρώνουμε τις δικές μας επιθυμίες μέσω αυτών. Εκπληρώνουμε τις ζωές μας μέσω αυτών. Ό,τι δεν μπορέσαμε να πετύχουμε στα νιάτα μας, προσπαθούμε να το πετύχουμε μέσω αυτών. Αν θέλαμε να γίνουμε γιατρός και δεν μπορούσαμε για κάποιο λόγο, τους εμπνέουμε να γίνουν γιατροί. Εφόσον ενεργούν και ζουν ως προέκταση της δικής μας ζωής, η σχέση μεταξύ μας είναι όμορφη. Αλλά τη στιγμή που αρχίζουν να αποφασίζουν μόνοι τους, τη στιγμή που νιώθουν ότι τους πνίγουμε, τη στιγμή που σηκώνονται και λένε "όχι", η σχέση τότε παίρνει μία διαφορετική τροπή.