112. Από τους κανόνες στην ευθύνη

Μια μικρή ιστορία:

Κάποτε, ένας λοχίας στην εκπαίδευσή του ρώτησε τους νεοσύλλεκτους γιατί χρησιμοποιείται το ξύλο καρυδιάς για την κατασκευή του τυφεκιού. Για τους νεοσύλλεκτους η ερώτηση αυτή ήταν πολύ δύσκολη

αλλά ένας από αυτούς απάντησε: "Επειδή το καρύδι είναι πιο σκληρό από άλλα είδη ξηρών καρπών".

Ο λοχίας του είπε ότι η απάντηση ήταν λάθος. Ένας άλλος τόλμησε να πει: "Επειδή είναι πιο ανθεκτικό". Η φωνή του λοχία βροντοφώναξε: "Λάθος!" Ένας τρίτος δοκίμασε την τύχη του: "Επειδή είναι αδιάβροχο".

Ο λοχίας, κουρασμένος πια από τις απαντήσεις, απάντησε: "Εσείς παιδιά έχετε σίγουρα πολλά να μάθετε. Ο λόγος είναι απλός: αυτό ορίζει το βιβλίο των κανόνων!''

Στη ζωή, επειδή είναι εύκολο να ρίχνετε την ευθύνη στους άλλους, ακολουθείτε τυφλά τις οδηγίες των άλλων αντί να βασίζεστε στη δική σας ευφυΐα.

Μιλώντας για την ευθύνη, ένα μικρό αστείο για το πώς οι άνθρωποι την αντιλαμβάνονται:

Κάποτε, ένας κατάδικος έβριζε τον δικηγόρο του: "Είσαι ένας άχρηστος δικηγόρος. Δεν καταλαβαίνεις καν το πότε πρέπει να κάνεις ένσταση".

Ο απορημένος δικηγόρος τον ρώτησε: "Δεν καταλαβαίνω. Πότε πιστεύετε ότι θα έπρεπε να είχα προβάλει ένσταση και δεν το έκανα;".

Συνήθως, αντιδρούμε μόνο όπως προγραμματισμέ νες μηχανές- δεν ανταποκρινόμασ τε σε καταστάσεις.

Ο κατάδικος απάντησε: "Όταν μίλησε ο αντίδικος δικηγόρος, αντιτάχθηκες. Αλλά, όταν ο δικαστής με κήρυξε ένοχο, κράτησες το μεγάλο σου στόμα κλειστό. Εκείνη ήταν η στιγμή που έπρεπε να κάνεις πραγματικά ένσταση!''

Είναι πάντα εύκολο να επιρρίπτουμε την ευθύνη σε όλο τον κόσμο για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας. Αλλά, αν κοιτάξετε λίγο βαθύτερα, θα μπορέσετε να δείτε ότι είστε απόλυτα υπεύθυνοι για ό,τι συμβαίνει!

Εδώ και τώρα

Το να είστε έξυπνοι απαιτεί την προσπάθεια να είστε ο εαυτός σς, κάτι που δεν το έχετε συνηθίσει. Έτσι, επιλέγετε να αντιδράτε με βάση τις εμπειρίες του παρελθόντος.

Συνήθως, αντιδρούμε μόνο σαν να ήμασταν προγραμματισμένες μηχανές- δεν ανταποκρινόμαστε στις καταστάσεις. Κάποιος σας προσβάλλει και θυμώνετε, πριν καν να συνειδητοποιήσετε τι είναι αυτό που κάνετε.

Μια όμορφη ιστορία από τη ζωή του Βούδα, του φωτισμένου Δασκάλου από την Ινδία:

Κάποτε ένα άτομο πρόσβαλε ανοιχτά τον Βούδα. Ο μαθητής του, ο Ανάντα, είπε: "Θύμωσα τόσο πολύ με αυτό το άτομο, γιατί έμεινες σιωπηλός; Τουλάχιστον εγώ θα του έδινα μια πληρωμένη απάντηση".

Ο Βούδας είπε ήρεμα: "Με εκπλήσσεις. Αυτό που έλεγε ήταν εντελώς άσχετο και το ξέρεις αυτό, οπότε γιατί θυμώνεις; Τιμωρείς τον εαυτό σου. Είναι ανοησία. Όταν κάποιος άλλος έχει κάνει το λάθος, γιατί να υποφέρετε εσυ γι' αυτό;''

Το να κινείστε με το χρόνο, να ρέετε με τη ζωή, να γίνετε μια ρευστή διαδικασία αντί να είστε το συμπαγές 'εγώ' σας είναι αυτό που ονομάζω ως νοημοσύνη.