Translation Supervisor: Ensieh Sadat Taheri Translators: Yasaman Mirfendereski Yara Mirfendereski Yegane Kazemi Editor: Mohsen Hakimi Graphic & Layout: Aziz Mohseny

گ َ مسا � ن � ت آناندا ِ روشنگری زند� ن کتاب دی� پارامآه

رسپرست م� ت جمان: انسیه سادات طاهری م� ت جمان: ی یاسمن م�فندرسىك ی یارا م�فندرسىك یگانه كاظىم ویراستار: محسن حکییم یا�: عزیز ن محس� گرافیک و صفحه آر

Living Enlightenment ت آناندا ن � َ مسا � ن کتاب دی� پارامآه سخ� ن انیهای ارائه شده به سوآمیها و آناندا سوآمیجیهای تعالیم � ن � ت آناندا در رستارس جهان

ترجمه فاریس به کوشش: انسیهسادات طاهری Ensiehsadat Taheri

جای هیچ نگرانی نیست ........................ 44

بدون استرس پیش روید! ....................... 61

درد معلم بزرگی است............................. 84

آرزو انرژی پویا است.............................. 97

شما بهترین هستید، مقایسه چرا؟ ............ 130 مقایسه و حسادت ....................................... 131 چرا مقایسه؟ ................................................ 131 بیهودگی مقایسه .......................................... 132 داستانی زیبا از ذن.......................................: 132 باال و پایین نردبان........................................ 133 خواستهها در مقابل نیازها ............................ 133 انجام دادن، داشتن و بودن .......................... 134 شما منحصربهفرد هستید ............................. 134 حسادت وجود خارجی ندارد......................... 135 موضوع مورد حسادت را محکوم نکن ........... 136 رنج دیگران بدتر از رنج خودمان است........... 136 حسادت، مادر تدلیس.................................. 137 فشارگروه همتا، چوب حسادت...................... 137 چگونه بر حسادت غلبه کنیم ......................... 137

قدردانی کافی است؟ ............................. ۱۵۴ قدردانی- چیست و چرا................................. ۱۵۴ فقط بهخاطر وجود داشتن، شکرگزار باش...... ۱۵۶ همه چیز یک هدیه است ............................. ۱۵۷ به دیگران با »قدردانی« احترام بگذارید ......... ۱۵۸ از بدنت تشکر کن ........................................ ۱۶۰

همه چیز فرخنده و مبارک است................ ۱۶۱ قدردانی کارماهای شما را میسوزاند.............. ۱۶۶ قدردانی- عبادت و دین غائی ........................ ۱۶۶ توقع، مقصر است؛ آن را رها کنید!................. ۱۶۸ زبان بدن شما با قدردانی تغییر میکند.......... ۱۶۹ مراقبه........................................................... ۱۷۰

دنندگی کردن حال زه در زماشورمندان

شودایگزینکارتان جید که افاجازه ده

عاطفی ذهنی و جسمی،شکالتراه حل م

زمنیهای مرای بیمارراه حل ب

دگیرای افسرراه حل ب

ادبرای اعتیراه حلی

س ازرای ترراه حل ب

رشیکالت گوابرای مشراه حلی

یبرای آلرژراه حلی

یبرای پیرراه حلی

یبرای خستگیراه حلی

برای گناهراه حلی

دنشاهد بو

یستانتخابی نیستسعادت ابرکت و

ی غلطهویتها

،رها کنید

د رازدگی خو»شما« زنست کهآیا الزم ا

«ه نیستمام دهند»من انجتکنیک -

وشن- یک ررها کرد

ه ای مراقبتکنیکه

ته استات گذشمت تصمیمموع تمامحال مج

کشانا

ه ی آگاهانتخابهامجموع انکارما - م

ستب شما ای، انتخابادر زندگهمه چیز

ا و کارماسامسکارواسانا،

واسانا

ا سامسکار

کارما

ی بدنفت الیه اها در هسامسکار

سمانیالیهی جسمزمن و خستگی

های آرزوامسکارانیک و سالیهی پرا

ه اهای گناهسامسکاررهنی و الیهی ذ

د راهای درسامسکاساسی و الیهی اح

میقخواب ع)علی( وی سببیالیه

کارماسه نوع

های ی از رنجراه رهای

ماخهی کاری از چرخراه رهای

و معلولانی علتاصل کیه

هانجوش کیجنب و زندگی پر

ا پاسخواکنش ی

رندمایی ندهیچ کاراستادان

ت مهم استتنها نیت

ذارداثثیر میگیری نیتتستاد روحضور ا

ت آزاد استاز کارماون نیتاقدام بد

عملنیت و ع

شین؟ت یا ماًمأموری

چیست؟ین تولدکارمای ا

حلن تولد ارمای ایچگونه ک

.به سمت مشیر راهمان ش

غاز شد؟و مرگ آرخه‌ی تولدچگونه چ

. .حیوان .ت یکن به هیبآیا انسا

. .بعدی .رای تولدجبوریم بآیا ما م

خانه‌اشت بهی - بازگروشنگر

ر کارماای غلبه بتکنیکه

یینی‌مراسم آ

کهاویت کلی‌یینی- تقپوجای آ

پوجا

ما برای کارپادزهریآگاهی -مراقبه و

هی کارماییی دربارافسانهها

رگواب و مررانادر خحرکت پ

گگی و مرگ‌خهی زندگی‌ردن چرمتوقف ک

. .هزاران .حصولدایی، مفناوری و

شفاجتغییر جر یان پرانا

مرگزندگی وروبهرو شدن باشجاعت

ستشدن افضای کی مرگ، درهانی حل

ه ای مراقبتکنیکه

ه دو ای مراقبتکنیکه

نا دا اسپورا نیتیا برنامه‌ی

یدش هستشما هو

بیعی هوش ط

شوندولد میهوش متبچهها با

معرس و طمحرک تنیروهای

ت؟ش چیستجش هو؟معیار سن

اده هوش سختگی-خودانگی

هیکلی آگا

ن از قوانینت: فراتر مسئولیت

ینجااکنون و ا

ق استرای منطق‌انه، و هوش عا

ر کردندرک کردن، نه فکر

زار؟باب یا ابذهن - ار

ذهندر ژرفای

ارشییستم گوهوش س

غز هوش م

ب هوش قل

زیع شدههوش تو

دن اعتماد به هوش ب

تیاد صی از اعتنی خالراه تضمیم

ستهوش اا دارایبدن شمهر سلول

گرد درمانگروشمند خ انرژِی هو

مان کنیدوانید درشما میت

تیاعنوی نیشفای م

سعادت‌هوش،محبت،

بیندازیدود را راهندگی خو‌نیست زشما الزم

ن زندگیتناپذیرش پذیربودپذیرش ا

یا ش نیتقانون پذیرنون مراقبه - قائمهی

صغیرجهانی هانی - ج‌و جهان کبیرهوش ج

آشفتگینظم دردر نظم و آشفتگی

میدهدهانی بهما پاسخ‌هوش کی

دهدسخ میکار ما پاآب به اف

و واقعیتاریخیحادثهای

طبیعتارتباط با

ده قدرت ارا

ون مانعفضای بد

ست،جربه نیشهوش، ت

ش‌گراه هو‌ی در بزر‌ مانع‌ی عاطف‌ی - وابستگ

زندگی‌ی اداره شده برای‌برا‌ت تضمین‌هوش ت

وش‌مقابل ه‌عقل در

ت‌شتباها‌شی از ا‌هوش نا

اینکهای درکهوش بر

تجسم‌هوش و

ا کنید‌ی‌تکنیک مراقبه - عقل را ره

ی است‌ت و انرژ‌مسئولی‌مهربانی،

اختی‌تغییر شن

ردمت مت به متعهد خد

سئولی‌مقابل م‌نفس در

ت‌ت نیست‌ی جدی‌تپذیر‌مسئولی

صبر‌اعتماد و

ن‌ل دیگران‌ت در قبا‌مسئولی

گری‌ت روشن‌مسئولی

ت‌ه موقعیت‌حالت، ن

نه‌پیشزمین

یست؟رهبری چ

ت؟.ر چیست‌یک رهبر؟‌موفقیت‌یدی در‌عناصر کل

هبر‌آگاهی ر

. .نتخابی .نتیجه‌ی ا‌رهبری -ن

بر‌عیت رهبر در م‌قابل موق‌حالت ر

اضطراب‌گیری و ا‌تصمیمگ

بهرهوری

بهرهوری‌محرکه بر‌یر اثرات‌رقی - تأثیر‌عرفان ش

خودآگاه‌ذهن نا‌فروید از‌بازنمایی

ی‌د و نوآور‌ا بر شهو‌مسکاراه‌تأثیر سا

ی مراقبه‌روشها

ت؟‌)چیستی Intensityی(شورمند

ده‌ی سوزانن‌شورمند

»بودن«در مقابل»شدن«

ود‌شی وج‌شفابخ‌لمس اثر

ی است‌شورمند»بودن«

شم‌ی در خ‌شورمند

ب‌نه سرکو‌نه ابراز و

ورمندانهزندگی ش

ا‌سامسکار‌کارما و

دا‌و راه بودید‌راه بوفالو

است‌هیت کار‌تقل از ماشور مس

ور‌القه و ش‌تفاوت ع

ایزید‌داستان ب

جام‌ی که ان‌در هر کار

گاهی‌ر حالت آ‌یی و چها‌شورمند

حالت‌ی در سه اد - آگاه‌ی شورمندجستجو

!بیدار شو

ب‌ت خوا‌ی در حال‌شورمند

ه به‌بینند‌حالتها‌توجه از

مت چهاربه حالدروازهای

د؟وشنگر ش‌یتوان ر‌چگونه م

بینید‌یکباره به‌هی را به‌نیروی ال

ی خدا‌ستوجو‌ی در ج‌شورمند

یکند‌تعیین می‌سن را‌شورمند

دف‌برای ه‌ی شما را‌شورمند

میق‌معنوی ع‌تجربه‌ی

هی‌نیروی ال‌مواجه با

شی‌نا ماهاری‌مرگ راماتجربه‌ی

عی‌ی اجتماع‌ی خدمات‌انگیزه برا

اهمسا‌شنا پاراماورمندی - راماکریقدرت ش

ی بوداشورمند

م‌معنویا‌ن تجربه‌ی‌ی در اولی‌شورمند

دفن‌در محل‌راهرفتن

ستاد‌دگی - انگیری زند‌پیام روش

ستاد‌قعی با ا‌ارتباط وا

رمندی‌حرکه شور‌نیروی م

شود‌ما داده‌تا به‌ش‌بخواهید

ی‌ش نهای‌ی - روشورمند

گی کنید‌است‌روش مراقبه - استبخواهیدزندگی اد را زند

شدن‌شورمند‌قبه برای‌روش مرا

دن‌ورمند شده برای ش‌ای مراقبتکنیکه

ت؟ت چیستمعصومی

د.میانجام‌شنگری‌ت به رو‌معصومی

چیست؟عمومی‌انگیزهی

یری‌فاصلهی سکوت،‌بین یادگ

یت‌استفاده از معصوم‌ی از درک با ا

یر باشیدآسیبپذ

تماد‌تسلیم ش‌دن با اع

ّت، بلوغ‌ت، کلی‌معصومی

راءژی و ماوماده، انر

انتومیدنیای کو

محدود‌تماالت نا‌جهان اح

واقعی‌ماهیت

تمال‌اهده اح‌فعل مش

ی ادراکفیزیولوژ

ا-زماندرک فض

مان‌ی فضا-ز‌هار بعد‌جهان چ

ست‌ل شده از یازده بعداواقعیت‌عد تشکی

ی است‌، بینظمت - نظم‌، نظم است‌بینظمی

است‌ی انرژی‌بی نظم

ت‌نظم است‌بینظمی

ت‌می است‌ن بینظ‌نظم هما

هده‌ه ـ مشاهده‌هده شدمشاهده گر ـ مشا

. .اهدهگر .ی به‌مش‌ی آگاه‌دگردیس

معی‌آگاهی ج

ر‌اتفاق نظ

وش‌تری از ه‌طوح بالا‌دن به س‌تبدیل ش

ها‌ا و پاسخ‌پرسشه

ی‌دت فرد‌نبی سعا‌صول جا‌انی- مح‌صلح جه

ت‌ن را تح‌ردی جها‌آرامش ف

ی‌ی جمع‌هوشیار

رون‌نگاه به د

ییم‌هان برآ‌جهای ج‌پس رنج‌چگونه از

یابیم‌ن رهایی‌رنج جها‌چگونه از

صلح‌مراقبه بر‌ن اثرات‌ی پیرامو‌مطالعات

انی‌صلح جه‌مراقبهای

روشنگر‌وجوداتعشق متر نابناپذیر‌ِ‌ی‌تأثیر اجت

دارسالت ن‌ایتیانان

روش مراقبه برای صلح جهانی

ی است‌قمار غائ‌سانیاس

سانیاس

اشید‌د جاری ب‌مانند رو

ت‌نی نیست‌عزلتگزی‌سانیاس

ی کنید!‌ت زندگی‌در واقعی

س‌و سانیاسامسار

شو‌ی بیدار‌برای آزاد

سی!‌یک سانیا‌ویژگی ی‌وحدت -

ت!‌گری است‌ای روشن‌زندگی بر

ی است‌رطیساز‌مقصر، ش

ببرید!‌ری لذت‌از ناپایدا

نیاس‌بانی، ساشق، مهرتسلیم، ع

د‌خ میده‌نیاس ر‌وقتی سا

میشود‌اه شما نعیسد ر‌عشق واق

.ی کرهی‌شنگر رو‌ودات رو‌چرا موج

ت‌ی هست‌روشنگر

شنگری‌دهی رو‌طر به ای‌تعلق خا

ی زندگی‌روشنگر

د‌قبل و بع

حیت‌دون صلاح‌عمیق، ب‌خواستن

نگری‌جی روش‌ی و تدری‌ای ناگهان‌تکنیکه

موسیقی‌جادوی

روشنگر‌جامعهی

نویت‌ورش مع‌ستگاه پر‌هند - د

ر‌برای بشر‌خدمات‌بزرگترین

شدن‌روشنگر‌برتر برای‌ده دلیل

ه؟چرا مراقب

ت؟ی چیست؟‌لی زندگی‌هدف اص

چیست؟سعادت

یست؟مراقبه چ

ه؟چرا مراقب

هر لحظه مراقبه کن خود ی‌ید تا توری ا به هی زندگ‌یا را به

ییدوارد نما

م؟نیاز داری‌ی مراقبه‌کنیکها‌چرا به ت

قبهفواید مرا

ر‌د درمانگ‌افکار خو

راقبهمزایای م

ر مراقبه«‌از »مراقب زندگی‌گی« تا »ه در زند

هیم؟انجام دی مراقبه‌چه زمان

نیتیآ دایان -مراقبهی سعادت زندگی

| شفابخش شفای معنوی نی تی آ | |----------------------------|--------| | شفابخش شفای چیست؟ |

| اناندا دارشان | |-----|------------|

واژه نامه

درباره ...SPH

بسیاری از روشنفکران و دانشمندان بهاین نتیجه رسیدهاند که آگاهی افزایش یافته است. اینکه این موضوع به عصر آکواریوس-مانند مربوط بوده و یا به پایان استعاری دنیا-همانند مایانها در اینجا مورد سؤال نیست.

پرسش این است که تعریف ما از آگاهی چیست؟ بهعنوان موجودی اجتماعی که تمام زندگی ن احاطه شده، راهنمای رفتار ما همیشه شعور ما بوده است، اما شعور بهمعنای آگاهی نیست. آگاهی، بهمعنای والاتر از لذتهای دنیوی-که در جستوجوی آن هستیم-و از این امر مطلع بودن است که زی فراتر از آنچه میبینیم، وجود دارد. آگاهی همان تنش درونی است که به ما میگوید، چه هستیم. آگاهی مشعل هوشیاری درونی است که ما را به مقام بودن راهنمایی میکند که متوجه شویم فراتر از آنچه که فکر میکنیم، هستیم.

به همین دلیل انسان قدرتمندترین زیستی است. انسان بهمراتب والاتر از یک موجود صرفا زیستی هستیم و رایانه ها نمیتوانند جایگزین انسان شوند. ذهن و بدن را نمی توان جایگزین کرد، اما انرژی انسان قابل جایگزینی نیست. این واقعیت است که ما مخلوقات هستیم، اما باز هم میتوانیم از این جایگاه فراتر برویم.

به این مسأله ساده و در عین حال نامشهود، از زمانهای بسیار قدیم، خردمندان همهی فرهنگها، عمیقا ِ"درون ما چیست" اندیشیدهاند. این پرسش که "من چه هستم"، پرسش مکرر بسیاری از حکیمان بوده است و بسیاری از آنها پاسخ را یافتهاند. پاسخ تجربه بود. کتاب مقدس تمام ادیان بزرگ بیانگر نظرات این استادان خردمند است که تجربیات خود را از عرصه خود برای ما به یادگار گذاشتهاند.

این تجربه ای است از THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM

این جلد ماهیت حکمت THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM است که تاکنون به چاپ رسیده است. وی سخنرانیهای متعددی در این خصوص داشته و تفسیری دربارهی آثار بزرگ- چون بهاگاواد گیتا ارائه داده است که در طی پنج سال گذشته تعلیمات برای گروههای بزرگ عمومی و خصوصی بیان شده است. این کتاب شامل ماهیت این تعالیم است که شما را به درک این ضمیر میرساند که چرا ما بعضی از رفتارها را انجام میدهیم، بهاین که چگونه میتوانیم تغییرات در آنها ایجاد کنیم رهنمون میسازد تا بتوانیم با انرژی کیهانی به هماهنگی برسیم. تکنیکهای مراقبهی ارائه شده در این کتاب بهشما کمک میکند تا این همگام بودن را تجربه کنید. درک و تجربه ی این که ما با انرژی بیرون از خود یکی هستیم، آگاهی ما را باال میبرد و متوجه خواهیم شد که ما با هر شخص دیگری یکی هستیم. اگر چه آن شخص فرهنگ، رنگ، زبان، مذهب یا قبیلهای متفاوت داشته باشد. بنابراین ما هم امواجی از یک اقیانوس کیهانی هستیم. این تجربه THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM است. این تجربهای از روشنگری زندگی است. در حالیکه فصلهای این کتاب در چارچوب با نظم مشخصی قرار گرفتهاند، شما میتوانید با رجوع به هر فصل موضوع مورد نظرتان را مطالعه کنید. چراکه همهی فصلها مرتبط با موضوع "روشنگری زندگی" هستند و هر یک از آنها مسیر منحصربفردی برای تجربه است و نه گامی پیوسته. در این کتاب توضیحات کلمات غیر فارسی، عالوه بر بخش واژهنامه در پاورقی نیز ذکر شده است. همچنانکه تجربهی عمیقتری کسب میکنید و احساس نیاز به برقراری ارتباط با دیگران که نیاز مشابهی دارند، را میکنید. عالوه براین میتوانید به یکی از صدها Bliss Centers در سراسر دنیا ملحق شوید و با افراد دیگری که در حال طی این مسیر هستند، رابطه داشته باشید. این کتاب یک سفر شگفت انگیز به حقایق انسان و هدیهای از استادی روشنگر در این قرن است.

اگر شما اینجا هستید این بدان معنا است که »هستی« میخواهد که بدین شکل حضور داشته باشید. شما فقط نیستید، شما یک واقعهاید. شما معجزه ی آگاه »هستی« میباشید. تصور نکنید که این حضور تصادفی یک تفکر مثبت اندیشی است. این یک حقیقت ساده و واضح است. اگر بهآن اعتماد کنید، بهتجربهی زندگی در اوج خود خواهید رسید.

بدانید که »هستی« از طریق شما سعی در ابراز وجود خویش دارد. آنچه را که استعداد های نهفته مینامید چیزی جز ابراز وجود هستی از طریق شما نیست. هنگامی که شما آزادانه این اجازه را به آن میدهید، شروع به درک توانایی های بینهایت خود خواهید کرد. هنگامی که شما شروع به تحقق بخشیدن به هستی میکنید، با انرژی روشنگری، زندگی مینامم. زندگی که من آن را روشنگر زندگی مینامم به انرژی جاری تبدیل میشوید، چیزی که تجاری »هستی« همراه با اتفاقات معجزه آسای آن است.

هنگامیکه اینگونه زندگی میکنید متوجه خواهید شد که هیچ مانع شخصی، هیچ اشتباه عاطفی و هیچ چیزی عقب نگه دارد. زندگی بهطور مداوم مانند یک رودخانه در جریان است و هر لحظه سعادت و شکوفایی را با خود حمل میکند.

در این کتاب، شما حقایق عمیق و تکنیکهای قوی برای غلبه بر موانع شخصی و حل تعارضات احساسی خواهید یافت. شما هم میتوانید به حقایقی دست پیدا کنید که اهمیت تان را در این کیهان وسیع شناسایی خواهید یافت. شما همچنین شروع به حرکت در سطح باالتری از آگاهی میکنید.

این کتاب برای کسانی است که میخواهند یک زندگی شکوفا داشته باشند. در این مکتوب، ارسال نفس بر هر فردی واجب است. این تسهیل و جهان آشکار شده است. تجربهی هدف غایی بشریت در سیارهی زمین.

تجربیات شامل موارد زیر است: Shakti: انرژی برای درک وتغییر آنچه شما در زندگی میخواهید تغییر دهید. Buddhi: هوش برای درک و پذیرش آنچه که نیازی نیست در زندگی. Yukti: شفافیت در درک این که هرچقدر هم که شما تغییر کنید، باز هم هرآنچه که بهعنوان واقعیت بهآن مینگرید، خود رؤیایی مدام در حال تغییر است. Bhakti: صمیمیت (Devotion)، احساس ارتباط عمیق با آن چیزی که تغییر ناپذیر، ابدی و غایی است.

Mukti: رستگاری غایی، زمانی که همهی این چهار مورد با هم یکی میشوند. در روشنگری زندگی.

تابش جان یافت دلم وا شد و بشکافت دلم

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM- یگانه استاد روشنگر قرن بیستویکم - این کتاب بهقلم استاد بزرگوار هند، است. زندگین حقیقت، تجربههای شخصی من گواهی میدهند که کلمات این استاد، حقیقت است و آشکار شدن همگرايی. ترجمهی این کتاب پر محتوی -از انگلیسی به فارسی- را طوری بهعهده گرفتم که از همه موانع حتی ویروس کرونا، با قدرت تمام عبور کرد تا در دست همه ی روندگان راه حقیقت قرار بگیرد. چراکه استاد فرمود: »اگر صدبار این کتاب را به دست بگیرم، هیچ نه از آن کم خواهم کرد و نه بهآن اضافه.« امیدوارم با خواندن این کتاب یک سفر روحانی سرنوشتساز، برای آن هایی که با آن سر و کار خواهند داشت آغاز شود.

خوشا بهحال آنان که قرعهی این سفر به نامشان اصابت کند. میدانم که از چه سخن میگویم، زیرا که شاهد تحوالت چشمگیری در زندگی خود و سایر شاگردان و به نوعی اثر ماندگاری بهجا میگذارد، زیرا همانطور که در متون باستانی Bharat آمده است: ب مریدان این استاد ي نظير عرفان بودم. این تحوالت در کل وجود افراد و در نتیجه در اطرافیان آنها رخ میدهد

بینش انسان، رفتار او را بهوجود میآورد، رفتار انسان عادت او را شکل میدهد، عادت او شخصیت او را میسازد و شخصیت او، سرنوشتش را رقم میزند.

در حقیقت، واقعهای که در اثر حضور این استاد یگانه و تعلیمات او رخ میدهد، چیزی نیست جز، مردن و زنده شدن، تجربه کردن تولد دوباره و در آخر رسیدن به مقام روشنگری، رستگاری و سعادت دائم، مقام انسان کامل؛ و در فضای عشق و الهامات و خالقیت، دائمالحضور بودن.

اولین مالقات من با استاد در هندوستان در شهر ورنایس در ماه جوالی 2016 بود. پس از هفت روز اینگونه برایش نوشتم: »ناگفتهها را میشنوی، ننوشتهها را میخوانی، درد و رنج حل میشوند در دریای زیبایی و پاکی تو، چهرهی آن ندارد در مقابلت اظهار وجود کند، سوال، ز و آرزو، رنگ میبازد در تابش نور تو، برق اگر هزار بار چرخ زند به شرق و غرب، نمیتواند حتی نشانی از تو بیابد، چون تو، وسیعتری! میخواهم، با چشمان تو ببینم، با گوشهای تو بشنوم و با زبان تو سخن بگویم... سوا جمی!« استاد چه زیبا فرموده: »من بیکرانم. در جهان خرد من خود microcosms خود فرد هستم، اما در کالن گرا macrocosmos بینهایت از من ساخته شده است. هر دو از یک جنس هستیم. « در بدن تو یکسان است. آنها، سخت عاشق یکدیگرند »من در این بدن با «من ً یکسان، اصال دوست و کامال بیمعنا است. ي جدایی برای ما وجود ندارد، ً هستند و ً ما اینجا به جشن وجود یکدیگر نشستهایم بگذار من تو را جلوه دهم و تو مرا، فقط ي یکانهات با ما باش، تو هم بیا در جشن زندگی کافی است از ترس خود بگذری تا من شوی... منهای است ي این »من«ها ی که در وجود من و شما است یکسان اند و هیچ جدایی بین آنها نیست. در اینجا از یاسمن، یارا، یگانه، محسن، عزیز، اردوان، لنا، پیتر و داوید که در این راه ترجمه از همراهان من بودند، سپاسگزارم.

ایران، آوریل 2020

I had the great fortune to be around this living Master, whose presence radiated pure love, eternal bliss and the Cosmos itself.

Whose teaching and meditation techniques brought deep transformation and understanding that we all came to this world for, experiencing the Superconsciousness in us.

From oneness, healing, samadhi, kundalini awakening, levitation and power manifestation to a new being, to a beautiful fulfillment.

My first meeting with the Master took place unexpectedly on July 2016 in Varanasi Bharat.

Only few days in his presence my experiences were beyond any imagination. I wrote these sentences to Him:

I left Swamiji in Varanasi but He never left me. My living with Master began and His book Living Enlightenment became my companion.

So I decided translating this masterpiece into Farsi. Indeed this translation overcame all of obstacles we encountered during staying in Iran, including Covid-19!

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM said about Living Enlightenment:

And He said later beautifully:

With this, my sincere gratitude goes to all friends who worked on this Translation with me: Jasmin, yeganeh, Aziz, Mohsen, Ardavan, Lena, Peter and David.

• در عشق غوطهور شوید
• ن نیست جای هیچ نگرا�
• بدون اس� ت س پیش روید
• با ترسهای خود روبهرو شده و رها شوید
  • گ است درد معلم بزر�
  • آرزو انرژی پویا است
  • گناه، همان گناه اولیه است
  • شما به� ت ین هستید، مقایسه چرا؟
  • ن نیستید که فکر یمکنید! شما آ�
    • ف است! ن کا� قدردا�

علم روانشنایس، مغز را منشأ افکار و قلب را منشأ احساسات یمداند. رصفنظر از منشأ آنها، افکار و احساسات از ی یکدیگر جدا� ناپذیرند. بر اساس متون باستا� ن ، افکار و احساسات ما را خلق یمکنند و ما همان یمشویم که احساساتمان هست. کن� ت ل احساسات گ ، امری ضوری است. برای متحول ساخ� ت ن زند� ن که از انرژی، تنها زما� زمان، استعداد و لذت رسشار شویم یمتوانیم آنها را با دیگران قسمت کنیم.

ن کاری که یمکنیم زی یم ی نگریم، اول� هر زمان که بهیچ� محاسبهی این است که چه سودی از آن بهما ز انسان باشد ق هم نیمکند کهی آن چ� یمرسد، فر� ش ئ . ش افکار ما با ترس و حرص �وع به محاسبه یا ش ئ یا شخص متمرکز یمشود. یمکند و توجه ما بهآن اما این امکان وجود دارد که توجه را بهفضای درون بب�یم و از خود پ ب�سیم چهکاری یمتوانم انجام دهم؟ چگونه یمتوانم بهدیگران منفعت برسانم؟ اگر بهاین فکر کنیم که از آن چه سودی بهمن خواهد رسید، پس تحت ی تأث� شهوت هستیم و اگر بهاین بیاندیشیم که چگونه یمتو ت انم منفع� داشته باشم، بهن این مع� است که افکارمان توسط عشق هدایت ّا یمکند و یمشود. شهوت انرژیای است که تمن عشق انرژیای است که یمبخشد.

بهت راس�، تعریف عشق بقدری دشوار است که کلمات از بیان آن عاجزند. سیع یمکنم از کلمات محدودی برای تعریف آن استفاد خ ه کنم، شاید بر� از آنها جرقهای در درونتان روشن کند.

عشق تجربهای درو� ن است. اک� ث ما فکر یمکنیم که ز ب انتخا� عشق یک انتخاب است و تجربهی و ابراز آن ن� است. فکر یمکنیم که اگر بخواهیم یمتوانیم آن را کن� ت ت ل کنیم و یا ح� آن را کنار بگذاریم. ی خ�! عشق گ است. یک انتخاب نیست بلکهضورت زند� گ منظورم فقط نفس کشیدن و زنده توق� یمگویم زند�

ماندن نیست؛ بلکه زنده بودن از درون و آگایه است. اگر بتوانید عشق را ابراز کنید و آن را تجربه کنید بهاین معنا است که شما از درون زنده و آگاه هستید. اگر آن را ابراز نیمکنید و یا تجربه نکردهاید پس مثل حیوانات، گیاهان و موجودات دیگر فقط نفس یمکشید و نطور ادامه خواهید داد. یهم�

ن کوتاه: داستا�

1 پرسید: » آیا یک شاگردی از یک استاد ذن استاد روشنگر سخن یمگوید؟«. استاد پاسخ داد: ی »خ�، یک فرد روشنگر هرگز سخن نیمگوید. فقط کسا� ن که نیمدانند روشنگری چیست سخن یمگویند«. شاگرد پرسید: »پس فرد روشنگر سکوت یمکند؟«. استاد پاسخ داد: ی »خ�، سکوت نیمکند. اگر سکوت کند کهدیگر روشنگر نیست«. شاگرد که گیج شده بود پرسید: »منظورتان چیست؟ نه سخن یمگوید و نه سکوت یمکند؟«. استاد گفت: »او آواز یمخواند. بله او بهجای سخن گف� ت ن و سکوت کردن آواز یمخواند«.

عشق تجربهی عایل و غ یا� انسان است و زما� ن اتفاق یمافتد که قادر بهدر اختیار گرف� ت ن آن نیستیم، بلکه عشق است که ما را در اختیار یم یگ�د. منظور استاد این بود. ت وق� که ما تحت ی تأث� این تجربه قرار یم یگ�یم هرآنچه که انجام یمدهیم همانند آوازی زیباست. سخنمان مانند شعر و وجودمان نورا� ن یمشود. جاری یمشویم و راه رفتنمان مانند رقص خواهد بود. زبان بدن ما زیبا یمشود. تمایم سخنان ما در خدمت شب�یت قرار یم یگ�د.

همهی انسانها بهصورت موجودا� ت با محبت خلق شدهاند. نوزاد تازه متولد شده منبع عشق ب �قید شو �ط است. آیا والدین قبل از تولد فرزندشان، او را یم ی شناسند؟ خ�، انرژی او در هنگام تولد عشقب � ش قید و �ط است. اما به مرور که رشد

یمکنیم، جامعه ترس و حرص را در ما یمپروراند و ما عشقمان را بر اساس حرص و ترس پیش یمبریم. گ پس دیگر آن عشق ب ، � ش قید و �ط نیست؛ بلکه عش� ق است کهدلیل دارد و بهما احساس خف� یمدهد. ما احساسا� ت همچون حسادت، ترس و عصبانیت درک یمکنیم. ن یع� ما عشق با علت را تجربه یمکنیم. ویل این امکان وجود دارد که با کیم آگایه و بیداری بتوانیم عشق اصیل را تجربه کنیم.

عشق نیمتواند تنها با تصمیم منط� ق ما اتفاق بیفتد، بلکه برنامهن ی ذه� خایص الزم داریم تا عاشق شویم و کارهای عاشقانه انجام دهیم. پس باید ش�وع به ابراز عش� ق کنیم که فراسوی منطقمان باشد. ت وق� عشق واقیع در ما اتفاق یم ت افتد ح� متوجه نیمشویم کهدر حال ابراز عشق هستیم، ویل دیگران متوجه آن یمشوند.

هر زمان عشق حقی� ق بهوقوع یمپیوندد، ما رسشار از انرژی یمشویم و جرأت پیدا یمکنیم دار و ندارمان را ف پیدا با دیگران قسمت کنیم. اعتماد بهنفس شگر� یمکنیم چون یمدانیم کهعشق در درونمان اتفاق افتاده است. تنها زما� ن که از انرژی، زمان، استعداد و لذت رسشار شویم یمتوانیم آنها را با دیگران قسمت کنیم. عشق بهطور طبییع رخ یمدهد نه اجباری. پس اگر سیع در خلقت آن کنیم شبیه این است که با باز کرد ب ن گل�گهای گیل مجبورش کنیم ن عمیل را یمتوان گل دادن شکوفا شود. ی آیا چن� ی نامید؟ پاسخ خ� است. عشق همانند گیل است که از عمق وجود شما شکوفا یمشود و رایحهاش را به یب�ون منتقل یمکند و با دیگران به اش� ت اک یمگذارد.

واژهی عشق معا� ن ی ، تفاس� و نظرات مختل� ف را در بریم یگ�د. ابتدا اجازه دهید از ایدهی فداکارانه و عشق معنوی خارج شویم و عشق معمویل و ساده

را با تمایم احساس مالکیتها، حسادتها، علت و معلولها در نظر ی بگ�یم. ت ح� این عشق ن که عشق را ابراز زما� یمکنید، تبدیل به کانایل ن یمشوید برای انرژی درما�

هم یمتواند کارهای بسیاری برای ذهن و بدن انجام دهد. در آینده به برریس عشق فداکارانه، معنوی و بالغ خواهیم پرداخت.

روزی مشغول خواندن مقالهای تحت عنوان »برای گ کن« بودم. از مطالعهی آن بسیار همیشه زند� شگفت زده شدم. یازده تکنیک برای طوال� ن کردن گ حداقل برای بیست سال مطرح کرده بود که زند� توسط آمارها و مطالعات تأیید شده بودند. همهی آن یازده تکنیک دربارهی عشق بود. ت ح� مراقبت ِ هورمو� ن خاص گ سبب ترشح از یک حیوان خان� گ یمشود. ً در بدن است که باعث آرامش در زند� اگر مراقبت از یک حیوان این اثر را دارد، قطعا توجه به همرس اثرات بیش� ت ی خواهد داشت. آن ن در مورد اینکه افراد چهطور طول مقاله هم یچن� ن کاهش یمدهند و اینکه عمرشان را د ی ر سن پای� گ عشق یمتواند طول عمر را افزایش دهد، و یا اینکه ت وق� عاشق باشید احتمال ابتال بهرسطان و افرسد� زی که آن کاهش یمیابد، اشاره کرده بود. ت ح� ی چ� گ ساده یمنامیم یمتواند را عشق معمویل یا شیفت� ف بر روی ذهن و بدن ما بگذارد و ی تأث�ات شگر� باعث احساس عمی� ق از بهبودی و به� ت شدن شود. 1 عشق و مراقبت از یکدیگر، پنج نوع بر طبق تان� ت ا ناآرایم را کهدر یک فرد اتفاق یمافتد درمان یمکند.

ن کوتاه: داستا�

پرسی در کالس عاشق دخ� ت ی شد. روزی گرویه افرایط او را ربودند و جهت آموزش به اردوگایه نزدیک مرز فرستادند. چند ماه بعد به شهر خود بازگش ت ت تا کارهای تروریس� انجام دهد. هنگام ورود به روستایش متوجه شد که

^ِدیک هندوها در خصوص روشنگری از طریق تکنیکهای .1 Tantara سنت و روحانیت، مراقبه و مراسم پرستش

خانوادهی معشوقش در ع ت ملیات تروریس� کشته شده اند. بهدیدن دخ� ت رفت. دخ� ت ک گفت بسیار از این وضعیت ناراحت است و اگر پرس دست از این کار بردارد با او ازدواج خواهد کرد. ً تسلیم شد و به ارتش پیوست. علیه پرس فورا تروریستها مبارزه کرد و همیشهعکس دخ� ت را بههمراه داشت.

ابتدا یمخواهم در مورد یک محبت ساده و کاربردی که به هر دلییل با دیگران تجربه یمکنید صحبت کنم. خواه به این دلیل که آن شخص شما را در ت مقابل سخ�ها و اجتماع حمایت کند و یا اینکه شما فقط مایلید رابطه ای با او داشته باشید. هر عشق یمتواند بهدلیل این موارد باشد. ت ح� این ز پنج نوع ناآرایم را التیام یمبخشد. ن عش� ق ی ن� یچن� ن ناآرایم، ناآرایم محییط است. گایه اوقات ی اول� شما در محیط و یا مو ت قعی� خاص، احساس ناآرایم یمکنید. ن یع� با ترک آنجا احساس به� ت ی خواهید ن ش � ت اییط اگر شما ح� قیافه ای ز داشت. د ی ر چن� ز به خود ی بگ� ت ید یا حرک� محبت ی آم� محبت ی آم� از کیس احساس کنید، اوضاع برایتان به� ت و قابل تحملتر خواهد شد و منجر به بهبودش �ایط یمشود. ن نوع ناآرایم، تنش جسما� ن است کهعلت د یوم� ن ناآرایم یها� خایص ندارد. گفته یمشود کهی چن� ً یمپرسید عشق ن با ابراز عشق کاهش یمیابد. حتما چگونه ممکن است ناآرایم ی های جسیم را از ب� بب�د؟ برای مثال، مادری را د ی ر نظر بگ�ید که از فرزندش مراقبت یمکند. عیلرغم تمام اذیت یها� گ یمرساند، او هر روز بچه که او را به مرز دیوان� رسزندهتر یمشود، تنها بهدلیل عشق مادری! مادر با تمام تنشها کنار یمآید. در غی� اینصورت مراقبت از بچهغی� ممکن است. گ بهدلیل عشق و احسایس است که مادر

این رسزند� نسبت به فرزندش دارد. هنگایم که به فردی دیگر

توجه یمکنید، زما� ن که به شخیص لبخند یمزنید، زما� ن که با وجودتان ابراز عشق یمکنید، تمام ناآرایمها یا تنشهای بد� ن ناپدید یمشو ت ند ح� اگر یکبار اتفاق بیفتد. عشق به معلم و یا استاد یمتواند ناآرایمهای رویح را کاهش دهد

1 ابراز کنید، هوش دیده هنگایمکه خود را با رس یمشود و هنگایمکه خود را ابا قلب ابراز کنید عشق احساس یمشود. اما هنگایمکه خود را با وجودتان ابراز کنید، انرژی درو� ن تجربه یمشود و هنگایم که بدون ابراز وجود به آرامش یمرسید، رضایت و شادما� ن را به نمایش یمگذارید! همهی 2 اینها یک انرژی و از یک ذات هستند کهدر چهار منظر ابراز یمشوند.

ت پس وق� عشق را ابراز یمکنید، انرژی را بروز یم دهید. عشق برای مراقبت از انرژی متمرکز یمشود. ن یع� بهطور ط ت بییع، وق� ابراز عشق یمکنید، به کانایل برای تقویت انرژی تبدیل یمشوید که نهتنها باعث بهبود دیگران خواهد شد، بلکه ز التیام یمیابید. خود ی تان ن�

ن ن نوع ناآرایم، ذه� است. هرگونهن ناآرایم ذه� سو یم� توسط عشق قابل درمان است. محققان بهاین نتیجه رسیدهاند کهت وق� به کیس توجه یمکنید، گ مراقبت یا ابراز عشق یمکنید، یا از حیوان خان� یمکنید و یا با کودکان بازی یمکنید، احتمال بروز ب حمالت قل� را کاهش یمدهید و خطر بیماریهای مرگ بار کم یمشود.

ن نوع ناآرایم، ناآرایم عاط� ف است. ناآرایم ی چهارم� عاط� ف ن با ناآرایم ذه� فرق یمکند. ن ناآرایم ذه� یک تنش فکری است و بهت راح� قابل کن� ت ل است، حال ّ بخش آنکه ناآرایم عاط� ف تنها با چند کلمهی تسل کن� ت ل نیمشود و فقط با ابراز عشق التیام یمیابد. توق� کهش �وع به ابراز عشق یمکنید، وجودتان

.2 در سه آیینه شاهد ازیل _ پرتو روی تابناک افکند )هاتف اصفها� ن (

رسشار از انرژی یمشود ت و وق� وجودتان به انرژی باالتری برسد، ناآرایمهای عاط� ف درمان یمشوند. رسانجام، به ناآرایم رویح یمرسیم. افراد زیادی وجود دارند که یمتوانند با دیگران بنشینند، تلویزیون ببینند و یا روزنامه بخوانند، اما نیمتوانند با خودشان خلوت ن افرادی دچار ناآرایم رویح هستند. پس کنند. ی چن� ناآرایم رویح بهن این مع� است که قادر نخواهید بود با خودتان خلوت کنید و فقط یمتوانید با دیگران وقت بگذارنید!

عشق به معلم و یا استاد )master )یمتواند ناآرایمهای رویح را کاهش دهد. افراد زیادی مراجعه یمکنند و به من یمگویند سوایمج� )Swamiji )در حضور شما به آرامش دست یم ت یابیم اما وق� به م� ن ز ل بریمگردیم آرام نیستیم. چرا؟ زما� ن که شما در حضور فردی روشنگر هستید، اقدام به ایجاد رابطه و ابراز عشق بهاو یمکنید و بهصورت خودکار ناآرایم رویحتان التیام پیدا یمکند.

اگر دقت کرده باشید، موقع سخ� ن ا� ن اغلب کلمات را با فاصله ی زیاد ادا یمکنم. این باعث یمشود ناآرایم رویح شما کاهش یابد. زما� ن که جلوی تلویزیون یمنشینید آرامید، بهاین دلیل که اطالع ب ات �وقفه به وجود شما رانده یمشود و فرصت تجربهبی �قراری به شما داده نیمشود.در واقع در این زمان ناآرایمتان تقویت یمشود و افزایش یمیابد، ویل آن را تجربه نیم ت کنید و احساس راح� دارید.

اما در اینجا، اگر با حوصله بنشینید و به واژههای با فاصله گوش دهید، ناآرایم رویحتان کاهش یمیابد ز کم و تمایل ذهنتان برای جستجو ی ی فکر بعدی ن� ز یمشود. شما بهطور خودکار پذیرای آنچه شنیدهاید یمشوید و این واژهها نهتنها ذهن بلکهی قلبتان را ن� لمس یمکند.

ً در آرامش باشید و گفتگوی با خود را اگر شما کامال تمام کنید. سینه هاتان فراخ یمشود و آنچه جذب یمکنید باعث التیام ناارایمهای شما خواهد شد.

ف است اگر ذهنتان آرام باشد، تنها گوش دادن کا� ت و ح� نیاز به مراقبه ندارید.گوش دادن خود منجر به تجربهای در درونتان یمشود. اما اگر نیمتوانید درست گوش دهید، تبدیل به تجربه ای سخت خواهد شد.

ج�. کریشنامور� ت ،1 فیلسوف مشهور یمگوید: گوش دادن خدا است. گوش دادِن عمیق و کامل ً بهدرونتان بدون ناآرایم الیه است. اگر عمیقا بنگرید، حضور استاد کهعشق را در شما شعلهور یمکند منجر به التیام ناآرایم رویحتان یمشود. ت پس ح� عشق معمویل هم هر پنج نوع ناآرایم را التیام یمبخشد.

2« افتاد. اگر ی اتفاق زیبا� در زند� گ »رامانوجا زند� گ وی را مطالعه کرده باشید، خواهید دید که چگونه از هر مرحله از زند� گ اش جهت رسیدن به روشنگری استفاده کرده است. توق� استادش او را پذیرفت، مناجا� ت خاص را بهوی آموزش داد و گفت در موردش با کیس رفت. رامانوجا پرسید: »برای دیگران چه اتفا� ق سخن نگوید در غی� اینصورت به جهنم خواهد یمافتد اگر در موردش بشنوند«. استاد پاسخ داد: »آنها به رستگاری یمرسند«. رامانوجا بالفاصله روی سکوی معبد ایستاد و همهی روستا را فراخواند. پس مناجات را با صدای بلند تالوت کرد و رو به مردم کرد و گفت: »باشد که همهی شما به بهشت بروید. من نگران جهنم رف� ت ن خودم نیستم!«.

ً عاشق هستید، احساس یمکنید که وجودتان باز شده و پذیرا و آمادهی فرارف� ت ن هنگایم کهعمیقا

^-1 Krishnamurti فیلسوف مشهور هندی

گ اصالح شده -2 Ramanuja مؤسس ویشیشتادوایتا یا اصل دوگان� بههمراه آدی شانکارا و مادهاوا که سه تن از بزرگ� ت ین اساتید فلسفهی هندو محسوب یمشوند

از هر مرزی هستید. بهخاطر ن است کهعاشق، کارهای یهم� پرخطر یمکند. چون یمداند زی را از دست نیمدهد. کهی چ� زی هیچ مرزی را حس نیمکنید، در مورد ی هیچ چ� گ یمکنید. ن احساس ناام� نیمکنید. احساس گس� ت د� عشق، شجاعت و انرژی عظییم بهارمغان یمآورد و باعث یمشود در کن� ت ل خودتان باشید. در حال حاض شما در کن� ت ل خودتان نیستند و عشق اینرا ی تغی� یمدهد. زما� ن که استاد، کار رامانوجا را دید، اع� ت اف کرد که دریس بزرگ از او گرفته و اظهار داشت که رامانوجا بهدرجهی باالتری از او دست یافته است و بهاو ی پ�وزی ً عشق واقعا قلب است. هرکیس باید آن را تجربه کند

گفت که تو اکنون در فضای د ت یگری هس�.

اگر دقت کنید، می‌بینید در مقابل افرادی که با آنها گفتگو می‌کنید برنامه‌ی ذهنی مشخص دارید. تمام زندگی شما رد و بدل می‌شود با مکالماتی که از پیش می‌دانید. می‌دانید اگر گفت‌وگو را به گونه‌ای خاص شروع کنید آن فرد چه پاسخی می‌دهد! و اگر به روی دیگر سخن بگویید پاسخ آن فرد چگونه تغییر خواهد کرد. سناریو‌ی مجازی از تمام گفت‌وگو‌های روزمره در ذهنتان دارید. اگر فردی با سخن یا رفتار جدیدی وارد شود کمی آشفته می‌شوید و نمی‌دانید چگونه رفتار کنید یا پاسخ دهید و این فقط چند دقیقه زمان می‌برد تا به خودتان بیایید که چه پاسخی دهید. در غیر اینصورت مکالمات تمام روز را می‌دانید. به این مکالمات، مکالمات مرده می‌گویند که در آنها هیچ اثری از زندگی نیست.

مشکل اینجا است که همه‌مان فیلسوف شده‌ایم و نمی‌دانیم که زندگی انرژی خودجوش است که هر لحظه‌ی آن جدید است. فلسفه یعنی تکرار مکررات به راه‌های مختلف. تازه‌ای در آن نیست. در حالیکه زندگی هر لحظه‌ی چیز تازه‌ای دارد و فلسفه این تازگی زندگی را از بین می‌برد.

داستان کوتاه:

ده فیلسوف در یک سلول زندان بودند و تصمیم به فرار می‌گیرند. آنها شروع به کشیدن نقشه فرار کردند. طرح این بود که کلید زندان را بردارند و کلید را بسازند. روز فرار همه‌ی چیز طبق نقشه برنامه‌ریزی شد. تصمیم گرفتند که در شب موعود دو نفر از آنها با کلیدی که ساخته بودند در را باز کنند و به بقیه علامت دهند. بقیه فرار کنند و این دو نفر در را ببندند و به آنها ملحق شوند. آن شب فرار رسید و دو نفر در را باز کردند. بقیه منتظر علامت شدند ولی خبری نیامد. بعد از سه ساعت آن دو نفر آمدند و گفتند باید نقشه‌مان را عوض کنیم و روز دیگری را انتخاب کنیم. امشب زمانش نیست. دیگران پرسیدند چه شده است؟ گفتند زندانبان احمق فراموش کرده در را قفل کند!

کسانی که فلسفی فکر می‌کنند قادر نیستند که به چیز‌های جدید بیاندیشند و نیازمند تنظیمات از پیش تعیین شده‌اند. اگر تغییراتی رخ دهد یا موقعیت جدیدی پیش بیاید، قادر نیستند که خلاقانه فکر کنند. چرا که ذهنشان باز نیست و در محدوده‌ی بسته‌ای هستند. ما هم در زندگی مثل فیلسوفان فکر می‌کنیم و در گذشته سیر می‌کنیم. هرگز در لحظه نیستیم و اگر اتفاق تازه‌ای رخ دهد خود را می‌بازیم.

کسی که در لحظه زندگی می‌کند، وجودی باز و پذیرا دارد و با اطرافیانش به وحدت می‌رسد. در نظر داشته باشید که وجود باز یعنی به همه‌‌ی چیز احترام بگذاری و این به معنای پذیرش تحولات است. پذیرا بودن در این به این معنا است که بدانید منبع همه‌‌ی چیز کائنات »هستی« است و همواره شما در دست‌رس آن هستید. این به رسمت شناختن عمق هستی است که در آن نقش دارد. اگر وجودی باز و پذیرا داشته باشید دیگر فیلسوف نیستید و عشق هستید. با فلسفه آماده‌ی دریافت زندگی نیستید. شما افکار ثابت و ادعای فراوان خواهید داشت و زمانی که از حدش بگذرد دیگر نمی‌توانید عاشق شوید. ادعای زیاد مثل سدی مانع عشق می‌شود. وقتی زیادی مطمئن هستید و مغزتان پر از افکار از پیش تعیین شده است، عشق چگونه می‌تواند وارد شود؟ عشق نیازمند فضای زیبا جهت شکوفایی است. با فلسفه هیچ جایی برای ظهور عشق نیست. به نظرتان می‌شود در فضای محدود افکار عشق را تجربه کرد و شهد شیرین آن را چشید؟ شما خود باید آن شهد را بچشید، به آن فضا دهید و بگذارید با وجودش شما را سرشار کند. در درونتان به عشق فرصت شکوفایی و رشد در جایگاه حقیق اش را بدهید. عشق در حال جریان با هستی است، تا کاملا آن باشد

بگذارید در قلبتان اتفاق بیفتد نه در مغزتان. با قلبتان رشد باشید سپس خواهید دید که اتفاقی که در مغزتان شکست خورده است می‌کند. هیچ چیز نمی‌تواند در قلبتان پیروز باشد. عشق پیروزی قلب است و هر کس باید آن را تجربه کند. توقف در مغز راحت است و نوعی روشنفکری دنیوی است. اما رفتن به سمت قلب شجاعت می‌خواهد چون در زندگی جدید است. چیزی آشنا نیست و همه‌‌ی چیز قلب چیز ناشناخته است. در مغز، شما هویتی شکل گرفته با الگو دارید، اما در قلب، هیچ هویت و الگو بلکه فضای باز است که ورود به آن شجاعت زیادی می‌خواهد. به همین دلیل عشق برای بیشتر افراد ترس‌آفرین و نقطه‌ای ناآشنا است. ولی در مغز، زندگی راحت و آشنا است. همه‌‌ی چیز

اگر هستی را اقیانوس بزرگی فرض کنیم، ما قطرات از آن هستیم. با آن یکی هستیم و قطره‌های جدا از هم نیستیم. هر زمان خود را به عنوان قطره‌ای مستقل در نظر بگیریم، در مرز بین خود و احساساتمان جدایی است که احساس جدایی می‌کنیم. این همان چیزی است که »خود« نام دارد. »ما« توسط احساسات »من« و »مال من« رانده می‌شود و تا زمانی که این تفکیک وجود دارد هرگز انرژی اقیانوس که همان عشق است را تجربه نمی‌کنیم.

تا زمانی که قطره باشیم به زندگی »نه« گفته‌ایم. نه عاشق می‌شویم و نه اعتماد می‌کنیم. احساس خوشبختی نداریم، چرا که سعادت مزد کسانی است که می‌دانند چگونه عاشق شوند و اعتماد کنند. این اتفاق تنها برای کسانی می‌افتد که می‌دانند چگونه بخشی از اقیانوس باشند. سعادت تنها زمانی ممکن است که قلب ما بگوید »بله« و »نه« به طور کامل از وجود ما ناپدید شود. »نه« تاریک است و »بله« نور است. »نه« خود است و »بله« عبور از خود. »نه« راه فرد ناآگاه است و »بله« راه آگاهی و بیداری. تمام دل‌گیری‌ها و رنج‌ها در زندگی گفتن »نه« بوجود می‌آید. »نه« جنگ است، جنگ با »هستی«. »بله« عشق است و صلح با آنچه که هستیم. »بله« توافق عظیمی است در ارتباط با افراد در اقیانوس. سعادت، نام دیگر این توافق و هماهنگی است.

راه رسیدن به سعادت، حل شدن در اقیانوس است و نه قطره ماندن. قطره بودن، ماندن با »خود« است. »خود« ریشه‌ی تمام بدبختی‌ها است. وقتی »خود« محو شود، سعادت از هر گوشه‌ی اقیانوس به سمتمان سرازیر می‌شود. به طوریکه حتی انتظار آن را نداریم.

خود در و پنجره‌ها را می‌بندد. زندگی ما را مثل کپسول احاطه و مهروموم می‌کند و حتی یک شکاف کوچک هم وجود ندارد که چیزی بتواند وارد شود. خود را از ترس می‌بندیم. یعنی برای خودمان بدبختی خلق می‌کنیم. آگاهی می‌تواند دو کار انجام دهد. یا »خود« را خلق می‌کند یا «بی‌خودی» را

در عوض عشق در حال جریان با »هستی« است تا کاملا با آن باشد. تنها زمانی که سیال باشیم می‌توانیم کاملا با اقیانوس یکی شویم. آنوقت است که هیچگونه قصد و هدف شخصی نداریم. هر لحظه سعادت باورنکردنی است.

ذهن بخش از »خود« است که می‌داند چگونه بسته شود اما نمی‌داند که چگونه باید باز شد. دوست داشتن یعنی پذیرش و تسلیم شدن. باز شدن به سمت هستی، به سمت گل‌ها، زنبورها و ستارگان.

چگونه می‌توانیم به موسیقی زیبای که جهان را احاطه کرده است گوش فرا دهیم؟ چگونه می‌توانیم پذیرای نوری که در جریان است باشیم؟ رقص گلها در جشن باد، لذت درختان از باد و ستاره‌هایی که همیشه در حالت خوشبختی‌اند. به نظر می‌رسد به جز انسان، همه‌‌ی چیز در یک هماهنگی نظیر قرار دارد.

انسان از هماهنگی خارج می‌شود زیرا دارای نوعی »آگاهی« است که دیگر موجودات ندارند. آگاهی می‌تواند دو کار انجام دهد. می‌تواند »خود« را خلق کند یا »بی‌خودی« را. اگر »خود« را خلق کند، زندگی را بر ما جهنم خواهد کرد، در حالیکه »بی‌خودی«، ما را به بهشت می‌برد. کل دنیا بدون آنکه بداند در بهشت است. زمانی که انسان وارد بهشت می‌شود، آن را کاملا می‌شناسد. این عظمت و بزرگی انسان است. البته می‌تواند خطرناک هم باشد زیرا افتادن در دام »خود« راحت‌تر است تا وارد شدن به بهشت.

مشکل اینجا است که ما فراموش کرده‌ایم، که هستیم و هدف از آفرینش ما چه بوده. ما امپراطور عشق هستیم ولی گمان داریم تهیدستیم. ما پادشاه جهان را در درونمان داریم اما هم چنان برای چیز‌های پیش پا افتاده گدایی می‌کنیم. ما به دنبال جمع کردن چیز‌های معمولی هستیم فار از اینکه گنجینه‌ای لایتناهی و بی‌‌پایان در درونمان داریم. ما اقیانوس هستیم اما تشنه‌ایم چرا که از کل جدا مانده‌ایم. اما مهم نیست که جدا شده‌ایم، مهم نیست که چقدر فراموش کرده‌ایم. چرا که می‌توانیم در یک لحظه آن را به یاد آوریم و به آن ملحق شویم.

خوشبختی از عشق نشأت می‌گیرد. عشق، آوازی است که شما را به هستی باز می‌گرداند. عشق شمشیری است که »خود« را هلاک می‌کند و شما را به اقیانوس متصل می‌کند. زمانی که قلب لبریز از عشق شود، تمام زندگی از نظم به هماهنگی تبدیل می‌شود. موسیقی وجود این همان خوشبختی است که به سادگی دارد. فقط »بودن« کفایت می‌کند. اما برای درک خوشبختی باید آن را حس کرد و این حس را پرورش داد. این حس همان چیزی است که عشق نامیده می‌شود. زمانی که آنها را پرورش می‌دهید، درمی‌یابید که زندگی از افکار مستقل تشکیل نشده بلکه احساسی‌ست ادامه دار. در نتیجه »خود« شروع به محو شدن می‌کند.

وقتی که از فکر به سمت احساس پیش برویم، فقط یک قدم دیگر می‌ماند که آن گذشتن از »احساس« به سمت »بودن« است. به همین سادگی.

قدم اول یعنی عبور از فکر به احساس دشوار است، زیرا که »خود«، ذهن را به گونه‌ای تعلیم داده است که همواره فکر کند. با عبور از این مرحله، قدم دوم خود به خود می‌آید. از »احساس« به »بودن« فاصله‌ای نیست و می‌تواند هر لحظه اتفاق بیفتد. شاعر می‌تواند هر لحظه که اراده کرد، عارف شود چون با آن فاصله‌ای ندارد. مشکل فقط جدا شدن از فکر و رفتن به سمت احساس است. عشق حقیقی شما را در لحظه نگاه می‌دارد

فقط کافی است بیشتر عشق بورزید. قلب‌تان را دنبال کنید. تا بتوانید لذت ببرید و به قلب‌تان خوراک دهید. طلوع و غروب خورشید، ابرها، رنگین‌کمان، پرندگان، گلها، حیوانات، صخرهها و مردم را با هوشیاری بنگرید. به چشمان‌شان نگاه کنید. »وجود« چند وجه دارد. به هر وجه آن مانند یک شاعر بنگرید. تمجیدش کنید. احساسش کنید. از خود بی‌خود شوید. آگاهی‌تان را بالا برده و همه‌ی جزییات هستی را با عشق حس کنید. کم‌کم »خود« از بین می‌رود.

تنها مانع عشق، ترس است. زیرا که در عشق محو می‌شویم. این عامل تهدید کننده بنیان »نفس« است. وقتی عشق به وقوع می‌پیوندد، »نفس« ناپدید می‌شود. ترسی که احساس می‌کنیم، در واقع رفتن »نفس« است. بگذارید ترس همانجا بماند، فقط برای مدت کوتاهی و اگر آن را نادیده بگیریم ما را ترک خواهد کرد و رشد خواهد بود. زیرا از آن به بعد آن روز، روز بزرگی است و خودبه‌خود و به آسانی رشد می‌کنیم. دیگر ما نیستیم، بلکه عشق است.

با تک‌تک موقعیت‌های زندگی با عشق روبه‌رو شوید. طویل نمی‌کشد که به عشق ناب بدل می‌شوید. خواه طرف‌تان یک فرد باشد یا شغلتان، رهگذر باشد یا معبود و یا هر چیزی، فقط کافی است با عشق با آن برخورد کنید. اگر نقاش هستید، عاشق نقاشی‌تان باشید. اگر رقصید، عاشق رقصیدن باشید. اگر با کامپیوتر کار می‌کنید عاشقش باشید و در آن غرق شوید. فقط کافی است هر لحظه عاشق باشید.

وقتی خود را دوست نداشته باشید به بدبختی می‌افتید. اگر در حال نقاشی کشیدن هستید و همزمان به این فکر می‌کنید که اثرتان را در کدام گالری به نمایش بگذارید و آن را بفروشید، رک بگویم که در آن غرق نمی‌شوید و کارتان مرتبط با پول است. اگر رقاص هستید و در حین کار به این فکر می‌کنید که در اتمام کار چقدر پول نصیبتان می‌شود، پس شما این کار را با عشق انجام نداده‌اید. با انجام اینکار بیشتر و بیشتر خود را اسیر می‌سازید و حتی اگر استاد یوگا باشید با همین نیت این کار را انجام می‌دهید.

به مردم می‌گویم: »من ماه را با انگشتم به شما نشان می‌دهم. اگر به آن نگاه کنید، آنچه را که من حس کرده‌ام شما نیز حس می‌کنید. در عوض اگر شما به انگشت من نگاه کنید هرگز نه ماه را می‌بینید نه آرامش را درک می‌کنید«.

اگر در لحظه غرق شوید، شما عاشق هستید. هنگام کار تمرکزتان در بالاترین حالت ممکن قرار می‌گیرد، زیرا عاشق کارتان هستید. اینجاست که زندگی‌تان سرشار از عشق عمیق می‌شود و شروع به احساس ارتباط و احترام به همه‌ی چیز به عنوان موجود زنده می‌کنید. حتی می‌توانید افکار دیگران را بخوانید و شروع می‌کنید به پاسخ دادن به آن فرد بدون آنکه با شما سخن بگوید. هستی را به عنوان حضوری شفاف و همیشه زنده حس می‌کنید. شما هوش عظیمی دارید و می‌دانید که چگونه با دیگران ارتباط برقرار کنید. این قدرت عشق است.

عشق حقیقی شما را در لحظه نگه می‌دارد و به شما هوشیاری فراوانی ارزانی می‌دارد. هیچ چیز مهیج‌تر از زندگی کردن در لحظه نیست و عشق تجربه‌ی زندگی در لحظه است. عشق فقط محدود به دیگری و شخص یا چیزی نیست، بلکه عشق فقط به خاطر خود عشق است. اگر فقط یک لحظه عشق حقیقی را تجربه کنید، می‌توانید آن را در خودتان پرورش دهید تا تمام وجود و زندگی‌تان را در بر بگیرد. فقط یک جرقه کافی است.

اینجاست که شما تبدیل به خالق شگفت انگیزی می‌شوید، چون انرژی عشق، انرژی آفریننده است. به همین دلیل است که شاعران چنین خلاقیتی دارند. آنها خودشان را در عشق غرق می‌کنند و در لحظه، خلاقیت خالق می‌شوند. آنسوی تازگی رخ می‌دهد.

جلال‌الدین رومی عارف صوفی می‌گوید: هر کجا که هستید، سعی کنید که عاشق باشید. تمام هستی در یک رابطه‌ی عاشقانه با خودش است. شما نیز بخشی از آن هستید، بنابراین طبیعت شما یک عاشق در لحظه است و تنها در این صورت است که شما می‌توانید کمال طبیعت واقعیتان را تجربه کنید.

امروزه مشکل بزرگ ما این است که مردم عاشق خودشان نیستند. جامعه هرگز به آنها یاد نداده است تا خودشان را دوست بدارند.

اگر خودتان را دوست نداشته باشید، نمی‌توانید دیگران را دوست بدارید. تنها زمانی که در خودتان غرق شوید، می‌توانید در دیگران غرق شوید. ما یادگرفته‌ایم حتی برای دوست داشتن خودمان هم دلیل داشته باشیم. اگر خوب عمل کنیم خود را دوست داریم و اگر شکست بخوریم از خودمان متنفر می‌شویم، ما همین منطق را به دیگران نیز منتقل می‌کنیم، آنها را دوست داریم زمانی که برای آن دلیل داشته باشیم. ما هرگز کسی را بی‌دلیل دوست نداریم.

وقتی خود را دوست نداشته باشید به بدبختی می‌افتید. زمانی که تنها در رحم مادر بودید، خوشبخت بودید و در آن تنهایی می‌خوابید. وقتی ناراحت هستید به حالت جنینی می‌خوابید. این تنهایی سعادتمندانه ذات شماست. وقتی که به دنیا آمدید، جامعه این فکر را به شما القاء کرد که برای شاد بودن به دیگران یا به تلویزیون نیازمندید و هیچگاه ماهیت اصیلتان که خوشبختی و تنهایی است را رشد و پرورش نداد. اگر دوباره با ماهیت اصیل خود ارتباط برقرار کنید، آرامش درون را احساس خواهید کرد. هر روز چند دقیقه بنشینید و خود را سرشار از عشق ببینید و ببینید که چه موجود شگفت انگیزی هستید. ببینید اینکه چقدر خودتان را نادیده گرفته‌اید. وجودتان را به عنوان بخشی از هستی حس کنید و به این خاطر عاشق خود باشید. با احساس عشق به خودتان، در عشق ذوب شوید. اگر هر روز این تمرین را انجام دهید، به زودی خواهید دید که قبلا چقدر سخت گیر و خودمحور بوده‌اید و اکنون چه مهربان و دوست داشتنی هستید.

زمانی که با خود در آرامش و عشق خلوت می‌کنید، سعادت شما را فرا می‌گیرد. وقتی اعصابتان در آرامش باشد، حس سعادت در وجود شما می‌جوشد و همان سعادتی را که در زبان بدن استاد دیدید، نشان می‌دهید. سپس وقتی که مردم شما را دوست داشته باشند بی‌ارزش بودن نمی‌کنید. چرا که احساس گناه و یا شرمندگی از خودتان را ندارید. آنها شما را دوست دارند و شما نیز پذیرای عشق از دیگران می‌شوید. معمولا وقتی کسی به شما عشق می‌ورزد، احساس گناه به شما دست می‌دهد، چرا که فکر می‌کنید لیاقت عشق آنها را ندارید. اما وقتی عاشق خود باشید، عشق دیگران را با شادی دریافت می‌کنید.

هستی چیزی جز یک انرژی زنده نیست. هر درخت یا ساقه‌ی یک گیاه هر روز به عشق، تنفر و یا افکار شما واکنش نشان می‌دهد. پژوهشگری که چندین آزمایش مبتنی بر بررسی عکس‌العمل گیاهان را به احساسات و اندیشه‌های انسان بررسی کرده است - به این نتیجه رسید که گیاهان به احساسات انسان واکنش نشان می‌دهند. یک فکر ساده در انسان، مانند سوزاندن برگ گیاه، منجر به حرکات نامنظم در سلول‌های گیاه می‌شود. او این واکنش را »ادراک اولیه« نامید برای درک و بروز واکنش به اندیشه‌ها.

او در یک مورد نموداری را ثبت کرد که خط صاف را نشان می‌داد و بیانگر این بود که گیاه در حالت شوک قرار دارد. از صاحب گیاه پرسید که آیا به آن آسیبی رسانده؟ زن پاسخ داد چند برگ خشک را از آن جدا کردم.

ز توقّعی که شما به هستی عشق می‌ورزید، هستی نیز با زیبایی به شما جواب می‌دهد. در این حالت سعی زیاد نکنید، تفاوت‌های مردم، موقعیت‌ها، احساسات و یا هر تفاوت دیگری را نادیده بگیرید و همه چیز برایتان تبدیل به یک کل واحد می‌شود و حقیقت نیز در این دنیا جزئی از کل است و نه جدا از آن. اینها چیزهایی است که شما را به این باور می‌رساند. عشق تنها چیز است.

در کشور بهارت سنت عجیبی وجود دارد که مردم در طول و عرض کشور، در معابد و مراکز مذهبی با پای برهنه راه می‌روند. برایم عجیب بود که چگونه هنگام ورود می‌توانند این کار را بکنند. مخصوصاً به جنگل، خوابیدن در کنار حیوانات وحشی و درخواست غذا از مردم. راز این موضوع این است که آنها یاد گرفته‌اند چگونه با کائنات یکی شوند و کائنات نیز از شما محافظت می‌کند. چه هوا بارانی باشد یا آفتابی، حیوانات و درختان همه درک می‌کنند و از شما محافظت می‌کنند. اگر از لحاظ منطق انسانی درکش دشوار باشد، اما واقعیت دارد.

اگر شما با کمال عشق و احترام با هستی و تمام مخلوقات گفتگو کنید، کائنات آن، زندگی و عشق را از راه‌های مختلف به شما باز می‌گرداند. عشق اساس تمام ادیان است، هیچ منطقی در مورد خدا وجود ندارد فقط عشق است.

اغلب عشق با احترام اشتباه گرفته می‌شود. از کودکی یاد می‌گیریم که احترام بگذاریم و هرگز عشق خود را نشان ندهیم. همیشه به کودکان می‌گویند باید به بزرگترت احترام بگذاری اما به ندرت می‌شنوید که بگویند باید به بزرگترت عشق بورزی و مشکل همین جا است.

اینها چیزهایی است که باعث می‌شود فکر کنید که چون احترام می‌گذارید اول فرمانبردار هستید. چون باعث می‌شود احساس کنید از فردی که به او احترام می‌گذارید جدا هستید. به عبارت دیگر عشق، بذر خوشحالی و اتحاد را در شما می‌کارد و باعث می‌شود با هر چیزی احساس راحتی کنید. با احترام، ترس همراه است، اما در عشق، یک احترام واقعی همراه با درک عمیق از هستی وجود دارد. پس در احترام، درک زیادی وجود دارد. عشق به خودی خود نوعی دگرگونی در آن دخیل نیست ولی در عشق، درک عظیم و دگرگونی است که شما را نرم و ذوب می‌کند. استاد دانشمند نیکولسن (Nicholson) شعری در تصوف سروده است:

عشق نمی‌تواند نیستی را از بین ببرد. عشق همراه با دعاهای پر اشک و اشتیاق آتشین، بمکتبی است که هیچ جای دیگر پیدا نمی‌شود. هر قلب سنگ را می‌توان با عشق نرم کرد. تنها عشق می‌تواند شما را رام کرده و در شما نفوذ کند.

احترام شما و فرد مورد احترام منجر به ایجاد فاصله‌ای بین آنها می‌شود. احترام توسط دستگاه دروغ سنج بررسی می‌شود، اما عشق مانند پل فاصله را کم می‌کند. تنها افرادی که عشق را تجربه نکرده‌اند احترام را به عنوان شکلی از مقبولیت اخلاقی قبول دارند. با عشق هیچ چیزی غیرممکن نیست زیرا عشق می‌تواند خود را به خدا تبدیل کند.

احترام ساده است اما واقعی نیست. عشق ممکن است دشوار باشد چون هر کسی نمی‌داند که چطور درک آن شود، اما واقعی است. در عشق، احترام به خودی خود رخ می‌دهد و در احترام عشق غیرواقعی و غیراصیل به زور گنجانده می‌شود.

مذهب اصیل عشق است. عشق ریشه‌ی تمام معنویات است. بقیه‌ی مذاهب شاخه‌هایی از عشقند. عشق مثل ریشه‌ی درخت است و ادیان همانند شاخ و برگ‌های آن. حتی بزرگترین دین هم در مقابل عشق فقط شاخه‌های بزرگ است. عشق به هیچ معبد یا کتاب وابسته نیست و به زندگی ندارد. همانند ریشه‌ای در زیر زمین می‌رود، با برکت می‌دهد و بدون آن کل درخت از بین می‌رود. عشق شاخه‌ها و برگ‌های زیادی ایجاد می‌شود. اما ما چه می‌کنیم؟

ما به شاخه‌ها چنگ می‌زنیم به جای اینکه به ریشه توجه کنیم. اما اگر به ریشه تمسک جوییم، مستقیم و کامل تغذیه می‌شویم، در حالی که شاخ و برگ‌ها تنها یک وجه ماجرا هستند. هر چه عاشق‌تر که شدید، وارد معبد نامرئی عشق خواهید شد.

ریشه‌ها شامل اطلاعات در مورد همه‌ی درختان در این دنیا هستند، درست مثل شبنم که کل اطلاعات اقیانوس‌های دنیا را در خود دارد. اگر ساختار قطره آب را درک کنیم همه‌ چیز را در مورد اقیانوس‌ها درک خواهیم کرد. به این ترتیب انسان اتمی از عشق را می‌فهمیم. اینها چیزهایی نیست جز کیفیت هستی. اگر عشق را درک کنید، تمام هستی را درک خواهید کرد. فهم اینکه ساختار انسان محدود به فیزیک و یا حسی بعد شیمیایی و روانشناختیش نیست،

بلکه روح اوست که بسیار اهمیت دارد. هیچکس نمی‌تواند به ما بیاموزد که روح چیست بلکه باید آن را تجربه کنیم. همه‌ی فیزیک، شیمی، علوم و دانش‌ها تغییر می‌کنند، فقط به سادگی روانشناسیش. همه‌ی علم روحانیت است که تغییر ناپذیر است و قابل آموزش هم نیست بلکه باید حس شود. اگر عشق به عنوان هدف حذف شود، کل جهان خود "هدف" می‌شود.

• داستان کوتاه:

روزی استادی از شاگردانش پرسید: «یک شب به پایان رسیده و روز آمده است؟». یکی از آن‌ها پاسخ داد: «وقتی که بتوانید از دور تشخیص دهید که آن حیوان گاو است یا اسب». استاد گفت: «خیر». شاگردی دیگر پاسخ داد: «وقتی بتوانید درخت را ببینید و بگویید آیا درخت کاج است یا انبه». استاد گفت: «خیر». آن‌ها از استاد پاسخ را پرسیدند. وی گفت: «وقتی که بتوانید به صورت کسی نگاه کنید و برادرتان را در او ببینید و یا به صورت هر زنی که نگاه می‌کنید خواهرتان را در او ببینید و اگر نتوانید این کار را بکنید دیگر مهم نیست که چه وقت از روز است، همچنان شب است.»

استاد می‌خواست نشانه‌ای بدهد. پس ما باید راهمان را با احتیاط پیدا کنیم. عشق فقط راهنما است ولی اگر به آرامی آن را دنبال کنیم، احساس می‌کنیم از اینکه خدا برایمان واقعی‌تر می‌شود. خدا دیگر فقط یک فکر یا مفهوم نیست بلکه چیزی است که ما احساسش می‌کنیم. هر چه در عشق عمیق‌تر می‌شویم، به این احساس نزدیک‌تر می‌شویم و روزی که در عشق حل شویم به وحدت خواهیم رسید.

اساس تمام ادیان دنیا در عشق خلاصه می‌شود. با این وجود، مردم در منطق و الهیات غرق شده‌اند. الهیات از دین فاصله دارد. هیچ منطقی به جز عشق در مورد خدا وجود ندارد. خدا شعر است. خدا در موسیقی و رقص است، اما هرگز در منطق پیدایش نمی‌کنید. خدا یک ایده نیست که بتوان در مورد آن با قوه منطق بحث کرد، بلکه یک تجربه‌ی درونی است که هر کس خود به تنهایی باید آن را کشف کند. هیچ سودی از یک رابطه نباید ببرید، تنها در این صورت است که واژه‌ی عشق را درک می‌کنید.

از خیلی پیشتر، عرفا به این نتیجه رسیده‌اند که ماده با عشق به هم پیوسته است. یک نیروی نامرئی اتم‌ها و مولکول‌ها را به هم چسبانده است و این نیرو آن قدرها ناگسستنی هستند. علم به خاطر همین همچنان در جستجوی کشف این انرژی غائی است و تجلی آن را در نیروی جاذبه و الکتریسیته مشاهده کرده است. اما روزی که علم، عشق را کشف کند روزی است که مذهب و علم همراستا با هم در ارتباط خواهند بود.

در حال حاضر فقط شاد باشید. زیرا عشق در جریان است. به لذت برسید زیرا که پتانسیل درون شما عشق است. می‌توانید با عشق به قلب خدا برسید. با عشق غیر ممکن نیست، زیرا عشق شما را به خدا می‌رساند.

بسیاری شهوت را با عشق اشتباه می‌گیرند و این فاجعه‌ای بزرگ است. فردی که فکر می‌کند شهوت همان عشق است فکرش محدود به سطح فیزیک است و هرگز از آن بالاتر نمی‌رود. نمی‌داند که سطح بالاتری نیز وجود دارد و او در زیرزمینی پایین‌تری مانده است. سکس زیر زمین است. اگر از آن برای اهداف دیگر بتوان در آن زندگی استفاده می‌کنیم.

سه سطح وجودی آدمیت: حیوان، انسان و روح

بُعد حیوانی مربوط به شهوت است که شکل ناپخته‌ای از عشق است. منظور این نیست که در این بُعد عشق وجود ندارد، بلکه در اینجا عشق به تمایلات و آرزوها آلوده است.

هر چه وجودمان پاک‌تر می‌شود وارد سطح دوم می‌شویم یعنی عشق انسانی. عشق انسانی به دنبال مالکیت و حسادت است و می‌تواند شخص را به چشم هدف بنگرد.

نوع سوم عشق، عشق الهی نام دارد که بالاترین سوی عشق است. درست مثل عبادت. هیچ گونه حس مالکیت و هیچ چیز زمینی در آن نیست. عبادت، برای بار اول به رضایت درونی می‌رسیم. می‌گویم رضایت چون دو نوع قبلی همیشه به دنبال دستیابی بیشتر است و همواره با دلتنگی همراه و هیچ رضایتی در آنها نیست. زمانی که نوع سوم عشق اتفاق می‌افتد، حتی سکس عمیق و عمیقا روحانی می‌شود که فراسوی لذت جسمی است.

در بهارت، مکانی است که سه رودخانه به هم می‌رسند تا مقدس شوند. این مفهوم استعاری دارد چرا که انسان در جایی به ملاقات سه نیرو می‌رسد: جسمی، روانی و روحانی. زمانی که این سه نیرو با هم یکی می‌شوند رضایت و خوشحالی عظیمی به وجود می‌آید. در واقع وجود ما درون محفظه‌ای زندگی می‌کند. بدنمان در یک محفظه، ذهنمان در محفظه‌ای دیگر و روحمان در محفظه سوم. بدن از وجود ذهن آگاه نیست و ذهن از وجود بدن. ذهن روح را نمی‌شناسد. بدن از حضور روح نا آگاه است. آنها با هم هستند اما همدیگر را نمی‌شناسند. مرحله‌ی اولیه‌ی مراقبه نزدیک کردن این سه و شناساندنشان به یکدیگر است تا با هم متحد شوند. وقتی همهی این سه بُعد یک کل واحد شوند بُعد چهارم پدید می‌آید که در آن صورت می‌توانید آن را خدا، هستی، ربوبیت و یا هر آنچه که دوست دارید بنامید. هدف کل روحانیت ایجاد جادویی است که در آن بدن در ذهن، ذهن در روح و روح در ذهن و ذهن در بدن ذوب می‌شود. به آرامی، بسیار آرام. آنها پدیده‌ای واحد بنام عشق را به وجود می‌آورند. برای تحول عشق و نفرت باید انتظارات را رها کنیم، توقع اولین دشمن عشق است.

مردم به من می‌گویند که در حضورم عشق را احساس می‌کنند. من همیشه به آنها می‌گویم از این جریان عشق دری برای رسیدن به کل هستی بسازید. عشق به THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM همچون غذا است. اگر آن را هضم کنید پر انرژی می‌شوید و آن انرژی را به دیگران منتقل می‌کنید.

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM می‌گوید من به بودا توجهات را به من معطوف نکن بلکه به سمت کل جهان بنگر.

اگر «عشق» به عنوان هدف حذف شود کل جهان خود «هدف» می‌شود، آن وقت هرگز رنج نمی‌برید. چیزی که باید بدانیم این است که یک ارتباط ممکن است بدون هیچ دلیلی به وجود بیاید. تنها در این مورد می‌توانیم بفهمیم که تجربه‌ی عشق مهمتر از خود آن است. شما باید حداقل یک رابطه در زندگی داشته باشید که بدون دلیل باشد و اگر چنین رابطه‌ای ندارید واضح بگویم حتی اگر پولدار هم هستید باید آه بکشید چرا که هنوز فقیر هستید.

از امروز به دنبال چنین رابطه‌ای باشید رابطه با کسی بدون دلیل که در آن هیچ منفعت مادی یا جسمی نباشد. اگر چنین عشقی را تجربه کنید بعد برایتان حتی اگر پول یا جسم هم به اشتراک گذاشته شود کاملاً متفاوت است مشکل نیست. کیفیتش کاملاً مخالف پول یا ازدواج نیستم. من مخالف رابطه‌های جنسی نیستم اما اگر در رأس زندگی‌تان باشد شما زندگی‌تان را از دست می‌دهید.

• داستان کوتاه را به یاد آوردم:

دختری نابینا بود که به خاطر نابینایی‌اش از خود و از همه به جز دوستش متنفر بود. دکتری به دختر گفته بود اگر می‌توانستم دنیا را به دختر گفت کسی پیدا شده که می‌تواند چشمانش را به او بدهد. دختر تحت عمل جراحی قرار گرفت و بعد از اینکه چشمانش را باز کرد توانست همه چیز از جمله دوستش را ببیند. الان که او را دیده آیا با او ازدواج می‌کند؟ دوستش از او پرسید با دیدن من شوکه شد و گفت متاسفم، من با تو ازدواج نمی‌کنم چون تو نابینا هستی. دوستش با ناراحتی رفت و فقط یک چیز به او گفت، مواظب چشم‌هایم باش.

دلیل است که باید زندگی‌تان را از نو خلق کنید. باید عشق را در خود بیدار سازید. در زندگی باید حداقل یک رابطه داشته باشید که از آن هیچ انتظاری برآورده نشود. باید رابطه‌ای بسازید که در آن منتظر هیچ سودی نباشید چه مادی چه جسمی و یا راحتی و شهرت و نام. این رابطه حتی می‌تواند با یک درخت باشد یا ماه یا حتی خورشید. هیچ سودی از یک رابطه نباید ببرید تنها در این صورت است که معنای عشق را درک خواهید کرد.

من همیشه به مردم می‌گویم هر روز حداقل نیم ساعت کاری را انجام دهید که برایتان پول یا اسم و شهرت نیاورد. فقط برای نیم ساعت به معبد یا کلیسا بروید و یا خدمات دیگر ارائه دهید. نه اینکه عضوی از آن مکان شوید و زمانی برای نیم ساعت به فکر هیچ منفعتی نباشید. فقط همان نیم ساعت احساس ترس یا حرص و طمع نداشته باشید. به مردم بدون هیچ محاسبه‌ای لبخند بزنید. حسی کاملاً متفاوت به شما دست خواهد داد.

این شما هستید که تصمیم می‌گیرید چه اندازه لبخند بزنید، چقدر مودب باشید و چگونه خودتان را کنترل کنید. فقط برای نیم ساعت این تکنیک را اجرا کنید که نه پولی به شما می‌رسد نه شهرتی و نه هیچ موقعیت اجتماعی در قبال کاری که می‌کنید به شما می‌دهند. بعد متوجه خواهید شد که منظورم از عشق بدون قید و شرط چیست. ممکن است فکر کنید که این نیم ساعت هدر دادن وقت است، اما بعد از چند روز متوجه خواهید شد که فقط همان نیم ساعت را زنده بوده‌اید. افراد روشن‌ضمیر خود را به عنوان کل هستی تجربه می‌کنند.

همه‌ی کارهای شما با ترس و طمع همراه بوده و در نتیجه شما را از ترس و طمع سرشار می‌کند. به خاطر همین احساس تنهایی و خستگی می‌کنید. با اجرای این تکنیک می‌بینید که بدن و ذهنتان بدون ترس و طمع شروع به عمل می‌کند و با اجرای این تکنیک یاد می‌گیرید که چگونه بدنتان را بدون ترس و طمع به حرکت درآورید، یا واضح‌تر بگویم می‌توانید عاشق شوید. منبع جدیدی در شما بیدار می‌شود و یاد می‌گیرید چگونه انرژی عشق را فعال و با آن زندگی کنید.

تا زمانی که عشق شرطی است، عشق و نفرت دو روی یک سکه هستند. زمانی که انتظاراتمان مورد تهدید قرار بگیرند، عشق می‌تواند در یک لحظه به نفرت تبدیل شود.

عشق تا زمانی می‌ماند که شرایط در این رابطه، مطابق با انتظارات پیش برود. زمانی که شرایط تغییر می‌کند عشق نیز تغییر می‌یابد.

اغلب آنچه که ما به عنوان عشق باور داریم در واقع با زمان و فضا مرتبط است. زمانی که فاصله بین دو نفر زیاد است و فرصت ارتباط کم، آنها احساس عشق بیشتری نسبت به هم می‌کنند. ولی اگر مدت زیادی با هم باشند احساس می‌کنند که بعد از این همه زمان خیلی هم عاشق نیستند. هیجان یا انرژی به خود تجربه بسته دارد نه به یک شخص.

می‌گویند نزدیکی بیش از حد حرمت را از بین می‌برد، عشق را به نفرت تبدیل می‌کند. برای تحول عشق و نفرت، ابتدا باید انتظارات را رها کنیم. توقع اولین دشمن عشق است. همه‌ی ما روابط مختلف را در زندگی داریم. وقتی خواستار عشق هستیم، در واقع در زندگی دنبال توجه شخص دیگریم. وقتی می‌گوییم کسی ما را دوست ندارد در واقع منظورمان این است که به ما توجه نمی‌کند. مورد توجه واقع شدن نیاز اصیل هر انسان است. نیاز به توجه همراه با وابستگی به دیگران اصل ضروری بقا است و چیزی است که ما آن را عشق می‌نامیم. وابستگی به دیگران ممکن است روانی، جسمی و یا معنوی باشد. به عنوان مثال زمانی که از کسی انتظار دارید حضور داشته باشد تا بر روی شانه‌هایش گریه کنید، از لحاظ روانی به وی وابسته‌اید. وقتی از کسی انتظار دارید از لحاظ مالی یا لذت جنسی شما را حمایت کند، شما از لحاظ فیزیکی به وی وابسته‌اید. در هر موردی اگر کسی خلاء این وابستگی را پر نکند، یعنی اینکه به شما توجه نکرده و ایده‌ی اصیل عشق در این جا چیزی به جز توجه از جهت دیگران نیست.

در بخش اول اردوی مراقبه، از همه خواستم تا صادقانه لیستی از انسان‌هایی که دوستشان دارند بنویسند. همه در ابتدا شروع به نوشتن لیستی بلند بالا کردند که شامل: همسر، پدر، مادر، برادر و خواهر و غیره بود. آنها تمام افرادی را که دوست داشتند برای خوشحال کردن خودشان نوشتند. اما وقتی صحبت‌های مرا در مورد عشق واقعی شنیدند شروع به خط زدن اسامی یکی پس از دیگری کردند! ابتدا در جای دسترسی آورده نشده بودند. اکثریت مردم در مورد لیست اسامی‌شان مطمئن نبودند زیرا این اسامی به آنها حس خوبی منتقل کرده بود. منظورم از حس خوب این است که کسانی هستند که با اطمینان به شما می‌گویند شما خوب هستید. شما این هستید یا آن هستید. ما کسانی را که از ما تمجید می‌کنند دوست داریم، اینطور نیست؟ قبل از جر و بحث با آنها مجدد فکر می‌کنیم. عشق واقعی به هر دوی شما آزادی می‌بخشد.

ما به طور پنهانی حس خوبمان را به عنوان عشق پرورش می‌دهیم. اگر آنها ما را ترک کنند، ناراحت می‌شویم. پس همواره به دنبال راضی نگه داشتن آنها هستیم. اینگونه است که همیشه دلیلی پنهانی در پشت عشقمان هست.

بعض از مردم یمگویند، من دخ� ت یا پرسم را بدون هیچ دلییل دوست دارم. از آنها یمپرسم بسیار خوب اگر پرست ناگهان بهدنبال انتخابهای خودش برود و از چهارچوب تعریف شده ی شما خارج شود گ نکند، آیا باز هم او را ن شما زند� و مطابق قو ی ان� دوست دارید؟ آنها پاسخ یمد ی هند خ� عشقمان کم یمشود. ن خب این یع� چه؟ ما نسل بعدیمان را تا زما� ن که نسل ما را ترویــج یمدهند دوست داریم. گ یمکنند و با تا زما� ن کهطبق الگوهای ما زند� ی تغی�ات ما کنار یمآیند دوستشان داریم. در واقع ما گ مان را از طریق آنها کامل یمکنیم. یمخواهیم زند� ز یها� کهدر جوا� ن بهآنها نرسیدهایم، از طریق آنها برسیم. اگر یمخواستیم کهدک� ت شویم و گ کنند رابطهمان با آنها زیبا خواهد بود. تا زما� ن که باب میل ما زند� اما بهمحض اینکه بخواهند راه خودشان را بروند، از دستشان ناراحت یمشویم. در آن لحظه که مقابلمان یمایستند و یمگویند نه، رابطه فرم متفاو� ت به خودش یم یگ�د.

سه فرد بالغ در حال رصف چای صبحانه بودند در حایلکه فرزندان آنها بازی یمکردند. از هم یمپرسیدند که اگر خطری آنان را تهدید کند چه یمکنند. همهشان اع� ت اف کردند که اول از همه بچههایشان را بریمدارند و پا به فرار یمگذارند. ناگهان دریچهن ی ایم� گاز منفجر شد.در عرض چند ثانیه هم� گ بهی ب�ون از خانه گریختند بجز بچهها کهدر حال بازی بودند.

عشق ما به فرزندانمان آنقدری که ادعا یمکنیم بزرگ نیست، ح� عمق واقیع آن را نیمدانیم ن جا است. ما کارهای زیادی را بهنام عشق انجام یمدهیم اما حقیقت بهطرز زی متفاوت است. اگر با عشق همسو شویم یمتواند به یک بیان بسیار صادق و معت� از رسشت اصیل ما تبدیل شود.

بچهها فکر یمکنند کهت وق� نه بگویند در مقابل والدینشان بزرگ به حساب یمآیند. این غریزهای طبییع است. زما� ن که پاسخ من� ف یمدهند احساس مستقل بودن و قدرت به آنها دست یمدهد. ن دلیل است کهدر رسارس د ی نیا ن�وهای بهیهم� ش همیشه از جوانان هستند. شور

چهدر غرب و چهد شر �ق، در همهی کشورهای جهان، در همهی فرهنگها، جوانان نه یمگویند زیرا اینگونه احساس قدرت یمکنند. اما عشق ما همیشه به پاسخ مثبت وابسته است. ت وق� پاسخ من� ف یمدهیم عشق اف� ق نامیده یمشود. چرا که ش�وع و پایانش اف� ق است. ش �وع یمشود و به پایان یمرسد. همیشه باالخره بهدلییل بهاتمام یمرسد. اما نوع دیگری عشق است کهعمودی نامیده یمشود و هرگز پایان نیمیابد. چو شن �وع نیمشود و همیشه به شکل انرژی حاض است. آگاهانه است. عشق

عمودی زما� ن است که ناگهان در یمیابیم درست گ یمکنیم در همانطور کهدر درون خودمان زند� وجود دیگران هم هستیم. 1 وجوددارد: ی مثال زیبا� در این مورددر اوپانیشادها استادی از شاگردش پرسید: »آیا تو از همهی حواس پنج گانهات لذت یمبری؟«. شاگرد پاسخ داد: »بله«. استاد پرسید: »اگر ییک از آنها را از دست بدیه چه یمشود؟ آیا بهیهم� ن اندازه احساس خوشحایل یم نک�؟«. شاگرد پاسخ داد: ی »خ�، بیست درصد آن کم یمشود و اگر دو تا از حسهایم را از دست بدهم چهل درصد یمشود«. استاد ناگهان پرسید: »اگر پنج حس بیش� ت اش� چه یمشد؟«. ً خوشحالیم صد شاگرد پاسخ داد: »طبیعتا برابر افزایش یمیافت«. اگر یک بدن دیگر بهمن داده یمشد از همه یچ� ز دو برابر لذت یمبردم. و اگر پنج بدن داشتم خوشحالیم پنج برابر یمشد.

حال تصور کنید اگر خود را در بدنهای دیگر این دنیا زنده ببینید، چهقدر خوشحال خواهید شد. غی� قابل زی است که افراد روشنگر وجود خود را بهعنو ت ان کل »هس�« تجربه یمکنند و در باالترین شکل عشق قرار دارند. همهی اتفاقات راسلیال گ کریشنا در زند� ب� ش قیدو�ط است.

عشق ت الیه کل هس� را در بر گرفته است. راسلیال توسط بسیاری از افراد ی بد تفس� شده و بهن مع� ز ییک با زن گاوچران است. کریشنا داش� ت ن رابطهی ف� یک فرد فوقآگاه بود و راسلیال زما� ن که کریشنا هشت ساله بود اتفاق افتاد. ز ییک و هیچ ربیط به رابطهی ف� نداشت بلکه یک اتفاق پاک روحا� ن بود.

رادها وابسته بود اما هرگز تجربهی لذت ناب را نداشت. او نوسانات شدید خلقوخوی با حس مالکیت و حسادت داشت. در دوران راسلیال، کریشنا بهعنوان موجودی با باالترین آگایه و قدرت، به رادها این تجربه را داد که کریشنا را همزمان، با هر دخ� ت گاوچرا� ن که یمخواست ببیند. او یمخواست ز ییک یمتواند به رادها نشان دهد که او د ی ر هر شکل ف� حضور پیدا کند. این است مظهر یک موجود الیه.

ی شعر زیبا� از جاللالدین رویم

فردی بهدر خانهی معشوق رفت و در زد. یصدا� آمد که کیست؟ پاسخ داد من هستم. صدا گفت این جا جا� برای من و تو نیست. در بسته ماند و باز نشد. مرد بعد از یک سال تنها� و عزلت بازگشت و در زد. یصدا� از او پرسید کیس�؟ در برایش گشوده شد. گفت تو ت هس�.

گ وجود ندارد. فقط وحدت َ س. این هدف غا� ئ در عشق واقیع، دوگان� ز و همه ک است، در همهی چ� عشق است.

به محض اینکه عاشق یک ش ئ ت خاص، یا ح� انسان یمشویم سیع یمکنیم آن را به سطح تری بیاوریم. این دقیقا همان کاری است که انجام یمد ت هیم وق� که احساس مالکیت و یا وابست� ی پائ� به شخیص یمکنیم. همان کاری را که با اسباب و وسایل یمکنیم. همانگونه که صاحب خانه یا اشیاء یمشویم، یمخواهیم ز باشیم و صاحب افراد ی ن� انتظار داریم همانگونه که ما یمخواهیم باشند و این بدان معنا است که ما در واقع شخص را تا سطح مقوله ای ع نی� کاهش یمدهیم. پس زما� ن که زی است، عشق و توجهمان معطوف به کیس یا چ� ز را رسکوب یمکنیم مادیگرا یمشویم، آن فرد یا چ� و برای خودمان و دیگران رنج یمآفرینیم. بیان یک عشق ش ط همیشه ب�قیدو مطلق است

در حایلکه اگر توجهمان را فقط به سمت عشق ز و یا شخص آزادی بخشیدهایم بب�یم، هم به آن چ� و هم به خودمان. ی این زیبا� عشق است که فقط ز دیگر. بهخاطر خود عشق رخ یمدهد نهی چ�

زما� ن که سیع در بهدست آوردن کیس دارید، ز در بند یمکشید. اگر راه یمروید و خود ی تان را ن� ّ ده سگتان را بهدست دارید، بدانید که خودتان قل ز همانند آن سگ محدود شدهاید. فکر نکنید ین� که فقط سگ نیمتواند بههرجا که یمخواهد بدود، شما هم نیمتوانید. شما فکر یمکنید که ّ ده را گرفتهاید در حایل که سگ فکر یمکند او قل زی شما هدایت یمکند. ت وق� توجهی مان را روی چ� یمبریم، از تجربهی واقیع عشق غافل یمشویم و از هیجان و خوشحایل فکر یمکنیم این عشق بهخاطر ز است. اما اینگونه نیست. عشق یک انرژی ی آن چ� گ به تجربه خود است کهدر ما رخ یمدهد و بست� ز دارد نه بهی یک چ�

• داستان کوتاه: یک کلکسیونر ه� ن ی بهی روستا� سفر کرد. ش از گربهای را دید که جلوی مغازهی چای فرو ظر� ف ی قدییم ش� یمخورد. کلکسیونر ارزش آن ظرف قدییم را دانست و رفت آن را بخرد. داخل مغازه شد و گفت: »یمتوانم این گربه را بخرم؟«. فروشنده گفت: ی »خ� آن را نیمفروشم«. وی

گفت: »در خانهام موش وجود دارد و من یک گربه یمخواهم. لطفا آن را بهمن بفروش. قبالش ده دالر یمپردازم«. فروشنده گفت: »باشد قبول است«. وی گفت: »من گربه را یمبرم اما یمشود ی آن ظرف را ن� ز بهمن بدیه؟ چرا کهدیگر نیازی نیست برایش ظر� ف بخرم و گربهی ن� ز خوشحال یمشود کهد ی ر هم� ن ظرف غذایش را بخورد«. فروشنده گفت: ی »خ� آن ظرف شانس من است، بهخاطر آن من از هفته گذشته تا حاال شصت و هشت گربه فروختهام«.

آن مرد بهدنبال ظرف بود ویل صاحب گربه شد. گ محروم ز ها در زند� ما هم از تجربهی ی خییل چ� یممانیم بهاین دلیل کهدنبال حاشیه یمرویم. دفعهی بعد اگر با دوستتان یا هرکیس که خییل با او ت احساس راح� یمکنید، هستید این تکنیک را بهکار بب�ید. کنارش بنشینید. د یرگ� این نباشید که چکار ن ! در واقع کنید یا چه بگویید. فقط بنش ی ینید، هم� زی نیست بهجز مانع حرف زدن سخن گف� ت ن ی چ� دیگران شدن. حقیقت این است کهت وق� نیمتوانید به چشمان کیس نگاه کنید، سخن یمگویید. آن فرد به سخنان شما گوش یمدهد و زما� ن که مکث یم ش کنید �وع به سخن یمکند. ت وق� او به شما گوش یمدهد بهن این مع� است که همزمان دارد فکر یمکند و یا سخنان خودش را آماده یمکند. او یمنش ش یند و بعد از شما �وع به حرف زدن یمکند. با این تکنیک به فضای دیگری وارد خواهید شد. ت وق� پیش استاد، دوست یا معشوقتان یا هرکیس که با وی احساس نزدییک یمکنید هستید، این تکنیک را پیاده کنید، چون شما را به روشنگری یمبرد. این تکنیک برای داش� ت ن رابطهی به� ت یا تعایل روحتان نیست، بلکه تجربهی عشق ناب است که منجر به روشنگری یمشود. مشکل بزرگ اینجا است که هیچگاه د ی ر جا� راحت نیمنشینید. ن یع� اینکهدائم برای صحبت

کردن عجلهدارید و نیمدانید چکار کنید. ن این یع� د یرگ� ترس هستید و فقط یمخواهید کارتان تمام شود. چه ترس دارید چه حرص و طمع هم اکنون آرام باشید. د ی ر حال س� کنید. حضور دیگری را حس کنید. وجود دیگران را همانگونه که هستند ن کهدر درونت چه رخ خواهد بپذیرید. آن ی وقت بب� ً داد. چند روز این تکنیک را امتحان کنید. ناگهان شما فضای دیگری را تجربه خواهید کرد که قبال تجربه نکرده بودید.

2 است. وی مجموعهای 1سوتراها این تکنیک از شیوا از تکنیکها را جهت روشنگری گردآوری کرده است. این تکنیک شما را از طریق یک پرش کوانتویم، از فرم بهب �فریم و از عشق مالکیتجو بهعشقب � ش قیدو�ط یمبرد.

ممکن است به معشوقتان وابسته باشید، یا به استاد، دوست یا هر شخص دیگری. ی برای رها� گ ها و حرکت از فرم بهب �فریم از این از این وابست� ن با کمک آن یمتوانید تکنیک استفاده کنید. ی همچن� با یک پرش کوانتویم بهعشق برسید. سپس زی نیست گ بهی چ� گ خواهید دید کهعشق وابست� بلکه انرژیای در جریان است که نیاز به وابست� ندارد. فقط جریان انرژی شما است که آن را به اش� ت اک یمگذارید. خواهید دید آن اتفاق شگرف ش ئ آنجا باشد چه نباشد. رخ یمدهد چه آن

زما� ن کهعشق ب � ش قیدو�ط بهوقوع یمپیوندد، شما هم خود و هم آن شخص را از حس مالکیت گ آزاد یمکنید. زیرا همانطور که یمدانید و همبست� ز در بند خود مالکیت نهتنها آن فرد، بلکهی شما را ن� یمکشد و هر دو را رنج یمدهد. عشق ی واقیع رها� است. به جفتتان آزادی یمدهد.

زما� ن که سفر یمکردم مردم از من یمپرسیدند آیا شب گذشته خوب خوابیدی؟ جایت عوض شده

گ داشته بود. و من یم ت گفتم تنها وق� بهی جا� وابست� باشید محیط تازه برایتان جدید بهنظر یمرسد و اگر گ وابسته بهی جا� ی نباشید، هرجا� ت احساس راح� یمکنید. من حس یمکنم بهی هیچ جا� وابست� ندارم. ت راح� همیشهدر درون ماست نه خارج از ما. ت و احساس راح� درو� ن نتیجهی انرژی عشق گ نداشته ب� ش قیدو�ط است. ت وق� به خانهای وابست� ت راح� یمکنیم. مردم از من یمپرسند چگونه یمتوا� ن باشیم، کل دنیا خانهی ما یمشود ی و هرجا� احساس ش ب و حس �خانمان بود ن ن نک�؟ همواره در سفر با این سؤال بیش� ت از جانب کسا� ن است که برای کار سفر یمکنند. آنها یمگویند اگر به ییک دو جا سفر کنیم و برگردیم یک هفتهطول یمکشد تا تجدید قوا کنیم، تو چگونه پشت رس هم سفر یم نک�؟ زی است که بهشما گفتم. من بههیچ ی رازش همان چ� خانهای تعلق خاطر ندارم در نتیجه کل دنیا خانهی من است. با این احساس هر جا که بروم نشاط، آرامش و شادی را تجربه یمکنم، زیرا حس نشاط از یب�ون وارد نیمشود و در درون ما است.

گ واقیع همیشهدنبال ابراز عشق بهدیگران در زند� با روشهای محسوس هستیم. تنها اگر عشق به روش قابل لمس اثبات گردد آن را عشق یمنامیم. ن دو وجود ّا� ن است. ی ب� عشق واقیع مانند عشق رب که بدون اینکه ابراز شود قابل حس است و نیاز ً کیس به ارتباط ندارد، زیرا در جریان است. اگر واقعا را دوست دارید زبان بدنتان آن را فاش یمکند، و آنقدر واال است کهدر کلمات نیمگنجد چرا که کلمات از بیان آن قارص هستند. اما اگر از واژگان ت وق�که برای ابراز عشق مجبور به سخن گف� ت ن استفاده یمکنید پس عشق اتفاق نیفتاده است. غ در حال رخدادن هستید مطم� ئ ن باشید درو است. عشق واقیع رها است و نیازی به بیان دائیم ندارد. عشق واقیع به شما آزادی یمدهد بهت راح�

هرآنچه را که یمخواهید ابراز کنید، خواه مخالفت باشد خواه عصبانیت. هرآنچه که باشد از ارزش عشق کم نیمکند. نه فقط این بلکه هیچ تسلط یا قدر� ت در آن نیست. هر فرد مانند گیل زیبا است که شکوفا شده و عطرش را منعکس یمکند. در عشق ن واقیع هیچ ترس و ناام� نیست. در عشق ن دو فرد منجر بهن ناام� ز ییک ی ب� معمویل فاصلهیی ف� بو �اعتمادی یمشود.

• ن کوتاه: داستا� رسباز جوا� ن نزد افرس ارشدش یمرود و یمگوید: »قربان دوستم هنوز از میدان جنگ برنگشته. اجازه یمخواهم کهدنبالش بروم«. افرس گفت: ی »خ�! اجازه نیمدهم، زیرا دوستت بهاحتمال زیاد مرده. نیمخواهم تو را بهخطر بیاندازم«. رسباز جوان رفت و زخیم همراه با جنازهی دوستش بازگشت. افرس خش ی مگ� ن شد و فریاد کشید: »من به تو گفته بودم که او مرده است. االن هر دوی شما را از دست دادهام، آیا یمارزید دنبال این جسد بروی؟«. رسباز که نفسهای آخر را یمکشید پاسخ داد: »بله قربان. ت وق� رسیدم هنوز زنده بود و گفت مطم� ئ ن بودم که یم یآ�«.

عشق واقیع دنبال وسیله نیمگردد. بر پایهی اعتماد است. فراتر از زمان و مکان.

این روزها مردم را یمبینم که بههم هدیه یمدهند. هدیه، بیان عشق است. اگر هدیهدادن ب� ش قیدو�ط باشد خوب است اما اگر با انتظار باشد مشکل ایجاد یمشود و عشق ضعیف جایگزین عشق واقیع یمشود. تا زما� ن کهعشق واقیع وجود دارد، هیچ رابطهای کسل کننده نیمشود و هر ز یا هر فرد بی �همتاست. برای مثال اگر ییک از یچ� گ شما متوقف زی در زند� همکاران شما فو ی ت کند چ� نیمشود، اما اگر برای ییک از اعضای خانوادهتان گ تان د ی چار تغی� یمشود. اما اگر ق بیفتد، زند� اتفا�

گ مثل عاشق همکارتان باشید چه یمشود؟ زند� قبل نیمشود، درست است؟ زما� ن کهعاشق کیس زی باشید یا کیس عاشق شما باشد کل رابطه ی یا چ� ز را خاص یمکند. خاص یمشود عشق همهی چ�

1 از من پرسید شما هروز ما روزی ییک ش از ا�امیتها را و همهی مشکالت و د یرگ�یهایمان را یمبینید و هر روز برای تو همان است. آیا خسته نیمشوی؟ ن سؤال صادقانهای بود. بهآنها گفتم روشنگران، بهدلیل عشقشان همه را خاص یمبینند. بهیهم� علت است که استاد ب با ص� بسیار به کارش ادامه یمدهد و اگر تعداد مهم بود ش �ایط دشوار یمشد. ن عش� ق دارید، فضای درو� ن تان بهاین گونه ی اگر چن� است کهدلیل منط� ق پشت کارهایتان نیست. فقط گ عشقتان را ابراز یمکنید. عشق با احساس دلبست� ف است و حرص و طمع در ب� ش قیدو�ط همیشه کا� آن نیست. پس عاشق هر کیس که باشید بدون هیچ تردیدی دوستش دارید. عاشقش خواهید ماند تح� اگر شما را ترک کند برایش سوگواری نیمکنید. ت وق� کیس فوت یمکند برایش سوگواری یمکنید چون از اینکه او را کامل دوست نداشتید تأسف ً عاشق کیس یمخورید. فقط زما� ن یمتوانید کامال باشید کهعشقتان کامل باشد. نیاز نیست کار خایص کنید. مهم نیست که او کیست. این همان رسیدن به فردی. ی زیبا� عشق است. عشق به خاطر عشق نه برای

اگر برای از دست دادن شخیص سوگواری یمکنید در واقع برای این است کهدلتان برایش تنگ ً عاشقش بودید بهت راح� با او یمشود. اگر کامال وداع یمکردید. شما ناراحت یمشوید چون دلتنگش یمشوید. ت ح� اگر پدر یا همرستان باشد باز هم ن است. اگر عشق ب � ش قیدو�ط خودتان را یهم� زمان زنده بودنشان بهآنها دادهاید پس با رفتنشان نباید تأسف بخورید. اما اگر منط� ق پشت عشقتان

بوده، با رفتنشان رنجیده خاطر یمشوید، چون تمام عشقتان را نثار آنها نکرده بودید. مراقبه- جریان عشق را در درونتان حس کنید! د ی ر جا� آرام بنشینید و چشمانتان را ببندید. ز ی را از ذهنتان ب�ون و فقط روی قلبتان همهی چ� تمرکز کنید. آن را ب مانند یک مخزن �پایان از نعمت تجسم کنید کهرسشار از خو ت شبخ� است. ً حس کنید و بگذارید هر ضبان قلبتان را عمیقا ضبهدر بدن شما منعکس شود. ن ضبان احساس کنید که انرژی عشق بهوقوع د یر ب� یمپیوندد. در عمق وجودتان، در ذهن و روح، انرژی عشق در انتظار است که شناخته شود. از آن استقبال کنید تا همهی وجودتان -بدن، ذهن و روحتان- را رسشار از عشق کند. سپس بهآرایم چشمانتان را باز کنید.

رابطهی ما با دیگران است بلکهدر مورد رابطه ما با ِ خودمان، ز هست. بدون دوست داش� ت ن خود ی مان ن� زی ز نیمتوانیم دوست داشته باشیم. ی چ� د ی یگران را ن� که باعث یمشود خود را دوست نداشته باشیم اوضاع خوب پیش برود چه بد ما نگرانیم. نگرا� ن نگرا� ن ای است کهدر درونمان خلق یمکنیم. چه چیست؟

ن کوتاه: داستا�

مردی که نگران و آشفته به نظر می‌رسید وارد بار شد. پیشخدمت از او پرسید: »چه شده است؟ آیا نگران چیزی هستی؟«. مرد پاسخ داد: »من و همسرم با هم بحث کرده‌ایم و او گفته که برای یک ماه با من صحبت نخواهد کرد«. پیشخدمت او را دلداری داد و گفت: »یک ماه آنقدر هم زیاد نیست. مرد گفت: »بله می‌دانم، یک ماه امروز تمام می‌شود«.

هرکس نگرانی‌های خودش را دارد. اگر از شما بپرسم بزرگترین نگرانی‌تان چیست می‌گویید نداشتن شغل. نگران چه همسایه‌تان می‌گوید بزرگترین نگرانی من شغلم است. شخص دیگر می‌گوید بچه‌هایم و دیگری می‌گوید نداشتن فرزند. رؤیای یک شخص ممکن است نگرانی‌های شخص دیگر باشد و شما هیچ منطقی در آن پیدا نخواهید کرد.

نگرانی چیست؟ نگرانی زمانی رخ می‌دهد که اوضاع آنطور که شما می‌خواهید پیش نمی‌رود. یعنی ناهمانگی بین انتظارات شما و واقعیت. مثال دارید که دوست دارید پرنده‌تان در خانه پیش شما بماند، در حالیکه او می‌خواهد از شما دور شود. یا شما دوست دارید حقوقتان بالا رود، اما رئیس‌تان اینطور فکر نمی‌کند.

انتظار دارید پروژه‌تان زودتر به اتمام برسد اما اوضاع کند پیش می‌رود و اتمام آن کاری غیر ممکن به نظر می‌رسد. اینها همه‌اش انتظار هستند. شما دائما

طبق برنامه پیش رود، چه مربوط به شغلتان باشد و یا حتی مثل رفتن به منزل برای صرف غذاهای پیش پا افتاده باشد، شما دائماً در مورد آنچه که می‌خواهید اتفاق بیفتد نگران هستید.

ریشه‌ی نگرانی در افکار خودتان است. همواره دو چیز درون شما رخ می‌دهد. یک گفتگوی درونی است و دوم تک‌گویی است. نگرانی یک گفتگوی درونی است. شما یا با دیگران صحبت می‌کنید یا با خودتان که دائماً نگرانی را ایجاد می‌کند. وقتی با دیگران صحبت می‌کنیم اجتماعی هستیم و به طور خودکار تحت تأثیر قوانین اجتماعی هستیم و از عبارت‌های ممنوعه یا اشتباه استفاده نمی‌کنید. اما وقتی با خودتان سخن می‌گویید هیچ‌کس آن را نمی‌داند به جز شما. افکار درونی شما نگرانی‌های اصیل شما را می‌سازند.

شاعر لبنانی چه زیبا گفت که: »خلیل جبران« »شما صحبت می‌کنید چون می‌خواهید با افکارتان در صلح باشید«. حرف‌های ما به این دلیل است که نتوانسته‌ایم با درونمان در صلح باشیم.

اینگونه است که همیشه در طول شبانه روز با خود در حال صحبت هستیم، هفت روز هفته. و اینجا است که اخطارها ظاهر می‌شوند و شما را نگران می‌کند. نگرانی چیزی نیست جز افکاری که به طور ثابت در شما جریان دارد. مشکل اینجاست که این افکار بیشتر منفی هستند. اگر از شما بخواهم

خلاصه‌تان را در چند صفحه زندگی‌تان خالصه کنید، یکسری رویدادهای برجسته را می‌نویسید و به رویدادهای شادتان اشاره نمی‌کنید. ذهن ذهن فقط هویت روشن با درد دارد، نه شادی. شادی هرگز به عنوان فکر ضبط نمی‌شود

آموزش دیده است فقط حوادث منفی را ضبط کند. حتی اگر واقعه‌ی خوشحال کننده‌ای رخ داده باشد فقط به یاد می‌آورید نه لحظات خوب زیرا عادت کرده‌اید. حتی زمانی که در اوج خوشحالی باشید ابتدای جوانی‌تان آموزش دیده است که از یک نگرانی باز هم نگران تمام شدن آن حس هستید. ذهن از نگرانی به نگرانی دیگر برود، از دردی به درد دیگر، و نه از خوشی به خوشی دیگر.

در یک کلاس، معلم دید یکی از شاگردانش با چهره‌ای غمگین نشسته است، از او پرسید: »چه شده است؟ چرا نگرانی؟«. پرس گفت: »دلیلش والدینم هستند. پدرم همیشه کار می‌کند تا برای ما لباس و امکان تحصیل و هر آنچه که می‌خواهیم تهیه کند و مادرم از صبح تا شب مراقب من است و غذاهای خوشمزه می‌پزد«. معلم گفت: »خب مشکل کجاست؟ چرا نگرانی؟«. پرس پاسخ داد: »می‌ترسم اگر آنها را از دست بدهم، چه خواهد شد«.

ذهن، ماهیچه‌ای دارد که نگرانی را به سرعت شناسایی می‌کند اما خوشی را خیر. به همین دلیل است که رنجش را بیاد می‌آوریم. حتی لحظات خوش را نه. خوشی برعکس درد هیچگاه در افکار ثبت نمی‌شود. به همین دلیل است که افکار درونمان همیشه منفی است. برای مثال اگر کل زندگی‌تان را مثل یک پرتو دایره در نظر بگیرید، قسمت‌های مربوط به خوشی همیشه خالی است و هیچ چیز

آن ضبط نشده است. اما در لحظات رنج و درد همه لوح سیاهی ثبت می‌شوند. روی یک دیوار سفید و زیبا، نقطه ی سیاهی وجود دارد. اگر از شما بپرسم چه می‌بینید خواهید گفت که یک نقطه‌ی سیاه. شما کل آن دیوار سفید را نمی‌بینید. این همان پرتوی است که توسط نگرانی ها و رنج هایتان ساخته می‌شود. اگر بفهمید که هر چیزی خوشی‌مند است، دیگر انتظارات نخواهید داشت

بودا، استاد روشنگری، از واژه‌ی تاتهاتا یعنی »اشیاء را همانگونه که هستند ببینید« یعنی بدون قضاوت نگاه کنید، استفاده کرده است. وقتی با نگرانی همه چیز را می‌بینیم. اما اگر اکثر اوقات، ما همه چیز را همانطور که هست ببینیم، فقط خوشی هر چیزی را مشاهده می‌کنیم و در اینصورت هیچ فکری در شما ثبت نمی‌شود و فقط فضای خالی است. به همین دلیل است که وقتی خوشحال هستید به یاد نمی‌آورید. احساس سبکی دارید چون هیچ چیزی را با نگرانی ننگرید اما وقتی همه چیز ثبت می‌شود و احساس سنگینی می‌کنید. یک جمله‌ی معروف وجود دارد که می‌گوید: »ما چیزها را آنگونه که هستند نمی‌بینیم بلکه آنها را آنگونه که هستیم می‌بینیم«. اگر احساس می‌کنید اشتباهی در چیزی که می‌بینید وجود دارد آنموقع باید به خودتان برگردید، زیرا آنچه که در بیرون می‌بینید انعکاسی از درونتان است. اگر عشق خالص را در درونتان حس کنید، آن چیزی که در بیرون می‌بینید. پس همه چیز را در بیرون نیست بلکه به چیزی که می‌بینید.

چگونه می‌شود افکار را از آنچه واقعا هست نگهداشت؟ چگونه می‌شود از هر لحظه‌ی زندگی لذت برد؟

Tathata

این تکنیک کوچک را به کار ببرید. وقتی چیزی می‌بینید، به فرض شخص، موقعیت، کتاب یا هر چیز دیگری، معمولاً افکار قدیمی و عکس‌العمل‌های آشنا به سرعت در شما برانگیخته می‌شوند.

به خود بگویید: این افکار و خاطرات مثل ابری روی قضاوتم را پوشانده. پس، فرض کنید آن فرد و یا آن موقعیت یا چیزها را برای اولین بار است که می‌بینید! ناگهان متوجه می‌شوید که چه چیزهایی را بخاطر نگرانی هایتان از دست داده اید.

حتی وقتی همسر، برادر یا هرکسی را می‌بینید، انگار برای اولین بار است که آنها را دیده‌اید. نه تنها دیگر نگرانی های قبلی را ندارید بلکه همه را یکسان خواهید دید، چه غریبه باشد چه آشنا. نگاه دیروز تغییر ناپذیر نیست. حتی همسرتان برای شما در حال تغییر است، فقط ذهنتان سعی در ثابت نگهداشتن آنها دارد. وجود همه چیز در حال تغییر است.

وقتی شروع به دیدن هر چیزی آنگونه که هست می‌کنید دیگر جایی برای نگرانی و یا دگرگونی نمی‌ماند. زمانی که نگرانی نمی‌کنید انرژی‌تان ذخیره می‌شود و دیگر هیچ جایی پیش نمی‌آید که افکار شما در برابر آنچه که می‌بینند مقاومت می‌کند. زمانی که دگرگونی از بین می‌رود انرژی ذخیره شده در نگرانی، برای شما آزاد شده و در اختیارتان قرار می‌گیرد.

شخصی از کریشنا مورتی، یکی از معروف‌ترین فیلسوف‌های هندی پرسید: »چگونه به هر چیز همانگونه که هست بنگریم«. او به زیبایی پاسخ داد: »فقط کافی است برایش اسم نگذاری«.

وقتی چیزی را می‌بینیم معمولاً سریعاً داریم شناسایی‌اش می‌کنیم یا محکومش کنیم. برای مثال وقتی به شما بگویند آدم متکی هستید یا می‌پذیرید و یا سعی می‌کنید دیگر متکی نباشید! شما هرگز ماورای تکیه را درک نمی‌کنید! شما فقط آنچه را که با آن آشنا هستید در دیدگاه محدود درک می‌کنید به همین

شده‌اید و برای درک درست آن باید از این محدوده خارج شوید، و باز برای این کار باید از برچسب زدن به چیزی که متکی است فراتر روید. خواهید دید دیگر هیچ تکیه‌ای در کار نیست.

روزی مردی سوار اتوبوس شد و نزدیک مرد جوانی که ظاهر مناسبی نداشت و فقط یک کفش بر پایش بود نشست. مرد از او پرسید: »لنگه کفشت را گم کرده‌ای؟«. مرد جوان پاسخ داد: »خیر. من فقط یک لنگه کفش پیدا کرده‌ام«.

از اینکه برای هر موقعیت یا فردی تعریف اختصاص بدهید دست بردارید. فقط بنگرید. به پذیرش یا رد افکار فرصت ندهید. به همین

دلیل در ابتدا اجباری برای قضاوت هر چیزی وجود دارد چرا که به آن عادت کرده‌اید. اما وقتی اشیاء را آنچنان که هستند می‌بینید و انرژی عظیمی را که آزاد شده تجربه می‌کنید، مشتاق می‌شوید که از اخطارهای عقل، نگرانی ها و رنج رها شوید و شادی را در آغوش بگیرید. وقتی یاد بگیرید که چطور زندگی شاد را همانگونه که هستند ببینید، دیگر در بهشت هستید و هرگاه بخواهید چیزی خوشی‌مند است دیگر انتظارات می‌خواهید ببینید دوباره به جهنم وارد می‌شوید. اگر بفهمید که هر چیزی نخواهید داشت.

داستان کوتاه:

شاگردی از استاد پرسید: »بهشت کجاست؟«. استاد جواب داد: »واقعاً می‌خوایه بدانی؟«. شاگرد پاسخ داد: » آری«. استاد گفت: »بسیار خب، اولین شاگردم اکنون در بهشت است«. سپس هماچاندرا چشمانش را بست و به حالت مراقبه رفت. شاگرد می‌دانست که مدت زیادی طول می‌کشد

تا استاد چشمانش را بگشاید. پس رفت و از شاگردان دیگر سراغ هماچاندرا را گرفت. هیچ کس چیزی نمی‌دانست. سرانجام یکی از شاگردان گفت: »می‌دانم هماچاندرا کجاست، اما من خودم آنجا نبوده‌ام.« شاگرد آدرس را دقیق نوشت و نزد استاد رفت و گفت: »می‌خواهم نزد هماچاندرا بروم«. استاد که عمیقا نگاه نکردن به او گفت: »باشد، برو«. شاگرد سفرش را آغاز کرد. صد روز راه رفت و گرما و برف و باران را تحمل کرد. تا حد مرگ خسته شد تا به آن دره رسید. پس به آنجا نگاه کرد و گفت: »این دره اصلاً شگفت انگیز به نظر نمی‌آید. من درههای بهتری را دیده‌ام. چرا استاد اینجا را بهشت نامیده است؟«. اطراف را گشت و سرانجام به کلبه‌ی هماچاندرا رسید. او از دیدن شاگرد بسیار خرسند شد. به او غذا داد و خبر استاد و دیگر شاگردان را گرفت. شاگرد مدام با خود می‌گفت که باورم نمی‌شود چرا استاد اینجا را بهشت نامیده است. بعد از یک هفته بازگشت. صد روز دیگر به طول انجامید تا به استاد برسد. نزد استاد رفت و از او پرسید: »شما مستقیماً گفتید بهشت آنجا است. اما چیزی که من آنجا دیدم مکان معمولی بود«. استاد پاسخ داد: » اگر سؤالات را واضح‌تر می‌پرسیدی من حقیقت را به تو می‌گفتم«. شاگرد پرسید: »حقیقت چیست؟«. استاد گفت: »هماچاندرا در بهشت نیست. بلکه بهشت درون اوست«.

وقتی در جو «هستی» زندگی کنید و بدون هیچ انتظاری همه چیز را همانطور که هست ببینید و سعادت را درون آن بیابید. در این حالت است که بهشت را در درونتان احساس می‌کنید. بهشت

موقعیت جغرافیایی نیست! یک روان هم نیست! یک فلسفه نیست! بلکه یک ذهن است. اگر تصمیم بگیرید می‌توانید الان در بهشت باشید. به همین

افراد بسیاری در مورد آنچه در رؤیا می‌بینند، نگرانند و برای تعبیر خواب‌هایشان نزد من می‌آیند. به آنها می‌گویم وقتی ما قادر نیستیم حتی واقعیت‌ها را بپذیریم پس چرا باید نگران رؤیاها باشیم؟

روزی مردی خواب عجیبی می‌بیند و در مورد تعبیرش خیلی کنجکاو می‌شود. پس نزد استادش می‌رود و تعبیرش را می‌پرسد. استاد می‌گوید با رؤیایی که در »بیداری« به سوی تو می‌آید نزد من بیا. سپس روی آن کار می‌کنیم. خوابهایت نه در حد خرد من است نه در حد تصورات تو.

اگر هنوز نگران خواب‌هایتان هستید، باید بدانید که خواب‌هایتان بخش ن از اتفاقات ذهن‌تان در روز است. از خواب‌هایتان درس بگیرید و بیاموزید که چگونه ذهن‌تان را در روز متحول کنید. برای مثال اگر در بیداری خیلی به شهوت فکر می‌کنید خوابتان همان می‌شود. اگر خیلی نگران گذراندن امتحان با نمره‌ی بالا هستید، خواب امتحان می‌بینید. اگر نگران رابطه‌تان هستید در خواب‌تان با کسی دعوا می‌کنید. پس از خواب بیدار شوید. هیچ تفسیری برای خواب‌هایتان نیست. بیدار شوید و به هر آنچه که هست بنگرید.

نگرانی میراث به جای مانده از پدران ما است. فرزندان همچون اسفنج هستند که زبان بدن و رفتار والدین را جذب می‌کنند. والدین حتی نمی‌دانند که چه اتفاق می‌افتد.

برای مثال اگر یک بچه ببیند مادرش چیه‌ یاج را چهار تسین ینارگن بار تکرار کند، آن چیز برای بچه تبدیل به عادت می‌شود زیرا با رفتارهای خاص بزرگ شده که دلیل نگرانی‌های اوست. سرانجام وی نگرانی را با خود تا ازدواج حمل می‌کند و همسرش باید با آن کنار بیاید حتی اگر آن نگرانی مربوط به مادرش باشد. آنها این ویژگی را به فرزندانش منتقل می‌کنند تا زمانی که شاید بچه‌ها یاد بگیرند چگونه به هر چیزی همانطور که هست بنگرند. می شود مراقب بود و نگران نبود

مردی فرزندش را در کالسکه راه می‌برد. بچه با تمام توان جیغ می‌کشید و مرد دائماً تکرار می‌کرد که آرام باش. جورج آرام باش. داد نزن. هیچ چیزی نیست. همسرش به وی گفت که ساکت شود. زنی که آن مادر را دید به او گفت: »چرا اینقدر با پدر بچه بد صحبت می‌کنید؟ او دارد تمام تلاشش را برای آرام کردن بچه می‌کند«. مادر با رنجش به آن زن نگاه کرد، به همسرش اشاره کرد و گفت: جورج خودش است.

زمانی که والدین نگرانی‌شان را ابراز می‌کنند، بچه‌ها گ تنها به علت بزرگ می‌شوند و فکر می‌کنند که زندگی نگرانی‌ها در جریان است. به خاطر داشته باشید زندگی دائماً در جریان است نه به خاطر ما بلکه با وجود بودن ما.

مردی به روستایی دور افتاده کوچ کرد. روزی خورده‌های نان را اطراف خانه ریخت. همسایه‌اش که در حال تماشای وی بود پرسید: »چه کاری می کنی؟«. مرد پاسخ داد: »دارم ببرها را دور می‌کنم«. همسایه متعجبانه پرسید: »اینجا که ببری نیست!«. مرد پاسخ داد: »معلومه! چون این روش خیلی مؤثر بوده، اینطور نیست؟«.

روزی آماری را در خصوص نگرانی مطالعه می‌کردم. گفته شده این نشان می‌دهد که ما برای نگران بودن آموزش دیده‌ایم. چهل درصد از چیزهایی که نگرانش هستیم اتفاق نیفتاد، سی درصد آنها هیچ این الگویی است که نگرانی عمیقا در ما نقش بسته است

مربوط به گذشته است که دیگر کاری نمی‌شود کرد، دوازده درصد مربوط به مردم است و به ما ربط ندارد، ده درصد مربوط به تصورات است که منجر به مریضی می‌شود. فقط هشت درصد به ما مربوط می‌شود ولی خب ارزش صرف انرژی ندارد و اگر به دست تقدیر بسپاریم قابل حل است. در واقع صفر درصد نگرانی‌هایمان ارزش صرف انرژی دارند.

خواستم با آمار موضوع را روشن کنم چون مردم چیزها را با آمار می‌پذیرند. والا یک خط کفایت می‌کند: نگران نباش، انجامش بده، هر چه افتد! همانطور که باید اتفاق می‌افتد.

مشکل اینجا است که والدین انتظار دارند بچه‌هایشان نگران باشند و اگر نگران نباشند آنها خیال می‌کنند بی‌خیال هستند. می‌شود مراقب بود و نگران نبود. مراقبت کردن با نگران بودن متفاوت است. مراقبت کردن »عمل« است و نگرانی جو روانی است. جو روانی درست مثل عبور از یک پل است، که هنوز به آن نرسیده‌ایم.

پسر جوانی مادرش را به روستای همسایه می‌برد. نزدیک روستا بودند که یادشان آمد پلی که می‌خواهند از آن بگذرند بسیار قدیمی و فرسوده است. مادر بسیار بیمناک شد و گفت: من هرگز از این پل عبور نمی‌کنم. پسر گفت: »وقتی به پل رسیدیم بگذار ببینیم چقدر محکم است. ما قبل از مطمئن شدن از روی آن عبور نخواهیم کرد«. مادر گفت: »اگر اتفاقی برای من یا تو بیفتد پدرت هرگز مرا نخواهد بخشید. « او هم ادامه داد و آشفته شده بود تا به پل رسیدند و دیدند که پل را عوض کرده‌اند.

زمانی که برنامه ریزی و نگرانی روانی درست است، این چیزی است که باید بدانید. برنامه های زمانی باید تنظیم شوند تا تکمیل گردند. برای مثال تصمیم می‌گیرید که ساعت شش صبح بیدار شوید مراقبه کنید و ساعت هفت به سر کار بروید تا ساعت پنج عصر و ساعت شش به منزل بازگردید. این برنامه‌ای بسیار عالی است اما قبل از اینکه شروع کنید نگران آن هستید. به خود روانی ندهید. برنامه ریزی تاریخی خوب است اما نگرانی بدی‌های آن همانند این که شما هنوز از پل عبور نکرده اید اما نگرانش هستید،به این می‌گویند نگرانی روانی نیاز نیست.

انرژی زیادی صرف نگرانی‌ها می‌شود و همه‌ی آن بی فایده است.در داستانی که بیان کردم نمی‌خواستم بی‌ملاحظه است، منظورم آن بود که چرا بگویم پسر پل فکر می‌کند وقتی هنوز به آن نرسیده‌اید؟

حساسیت با نگرانی متفاوت است. شما در لحظه می‌توانید حساسیت نشان دهید اما نگرانی را هرگز. هنگامی که مریض می‌شوید بچه‌ها نسبت به شما حساس می‌شوند، اما مثل شما نگران نمی‌شوند. بسیار خوب است که کودک شما به نیازهای دیگران حساس است. در حقیقت شاد باشید!

می‌توانید بخش فیزیکی خانه‌تان را تمیز کنید اما فضای درونیش را چطور؟ این جمله فرش و زمین فضا انرژی درون خانه است و شامل همه‌ی افکاری است که شما در خانه پخش می‌کنید و آن افکار حال و هوای خانه را تشکیل می‌دهند.

نگرانی تان مثل تار عنکبوت در فضای خانه تنیده به همین علت است که وقتی وارد خانه می‌شوید نگرانی را تجربه می‌کنید. الگو در فضا می‌ماند و زمانی که باز می‌گردید شما را فرا می‌گیرد. بدانید که تنظیمات ذهنتان در فضای خانه شکل می‌گیرد.

مشکل این است که با آلوده کردن فضای منزل، دیگران را بدون رضایتشان به محیط ناپاک می‌برید. بسیاری از

مردم در خانه خود به مراسم مذهبی را انجام یمدهند نیست. تا انرژی پاک را منتقل کنند اما این کار خواهید کرد مگر اینکه از فضای ذهنی و نگرانی پس از مراسم شما دوباره افکار منفی خود را شروع به مذهبی وجود ندارد. شما باید شروع به مثبت اندیشی خود را رها سازید، که دیگر دلییل برای انجام مراسم ق بماند. کنید تا انرژی مثبت در خانهتان باشد.

مردی از خواب عمیق پرید. دوستش از او پرسید: »چه اتفاق افتاده؟«. پاسخ داد: »یک دفعه یادم آمد قرص خوابم را نخوردهام«.

ی درون ما است که بهطور مستقل، نگران ، الگو فتد. نگران مثل سیگار بدون دلیل و برهان اتفاق یما کشیدن و نوشیدن الکل اعتیاد آور است. در مورد ی نتایج اخ پژوهش در یک کالج مطالعه یمکردم. آنجا اشاره شده بود که نسبت افراد بسیار وابسته ز ان یس و دو ن د ی ر هجده سال اخ بهی م به نیکو یت درصد افزایش یافته است. اعتیاد بهاین دلیل اتفاق فتد که ما یمخواهیم الگوهای رفتاریمان را یما ز صدق حفظ کنیم. البته این در مورد »نگران ی« ن یمکند و بخش از ماهیت شما یمشود.

ذهن مثل سختافزاری است که نرمافزار نگران در آن برنامهریزی شده است. برای مثال در مورد گ یا نگران ، اگر هرروز ساعت 10 تجربهی افسردگی به فکر کارهای ناتمام ادارهتان بیفتید، آن ساعت بهعنوان ساعت حال خراب شما ثبت یمشود و هر ً ساعت 10 احساس بدی به شما دست ز روز دقیقا یمدهد. ت و این حس بد ح ی روزهای تعطیل ن.

Part 2: Living Enlightenment (Gospel of THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM)_Farsi_part_2.md

دست از رس شما برنیم دارد. آنوقت به خودتان یمگویید امروز که جمعه است نیازی نیست رسکار بروم و نیازی نیست به کارهایم فکر کنم. سپس آرام یم ی گید، اما ذهنتان به حالت قبل باز یمگردد چون ذهن اینگونه برنامهریزی شده است.

اس ت س و نگران جزئ از وجود ما یمگردند و اگر آن ی ها را از ما بگی ی ند احساس تنها یمکنیم. یا زی را از دست دادهایم. ت وق احساس یم ی کنیم چ سنمان باالتر یمرود نگران مان کم یمشود، چون ت بر این وق د یرگ این نرمافزار یمشویم این نگران کیس از ما انتظار ندارد مشکیل را حل کنیم. عالوه ً ما را در مخمصه یماندازد. مرتبا

مخمصه چیست؟ زما ن که برای تصمیم یگی رس دورایه قرارمان یمدهد به این علت که افکارتان یمخو ی اهد امضای تایید نها را پای تصمیمتان ن این افکار وجود دارد، چرا بزند. د یرگ ی ی بسیاری ب کهدر زمان ش ها و یط مختلف ثبت یمشوند. پس زما ن که قرار است تصمییم گرفته شود با هم د یرگ هر شخص متفاوت است و استاندارد یا قانو ن یمشوند. این د یرگ دورایه شما یمشود که برای برای آن وجود ندارد.

• ن کوتاه: داستا مردی بهدوستش گفت: »من عاشق دو دختر شدهام، ییک ب خییل زیبا و پول و دیگری پولدار و زشت است. با کدام باید ازدواج کنم؟«. دوستش پاسخ داد: »من مطئنم کهعاشق دختر زیبا شدهای پس با او ازدواج کن«. مرد آرام شد و گفت: »ممنونم«. دوستش گفت: »ممنون یمشوم آدرس و شمارهی آن دختر زشت را بهمن بدیه«.

برای هر فردی بحران متفاوت است چرا که ذهن هر کس با افکار مختلف شکل گرفته است. ت وق افکار ز متفاوت یمشود. متفاوت است دورایه و نگران ی ن.

مردی نابینا بههمراه سگ راهنمایش وارد هتیل

شد و پشت میز ی نشست. بعد از سفارش غذا با مردم آن ش جا بلند شروع به سخن گفت ن کرد: »آیا مایلید که لطیفههای مربوط به افراد بور بشنوید؟ همه ساکت شدند. یک نفر پیش او ی رفت و گفت قبل اینکه لطیفهات را بگو است. ت نگهبان امنیتی ن ز بور است. ی همچن ن ی باید یک چ ز را بدا ن . صاحب این هتل، بور من که شش فوت قد و دویست پوند وزن دارم و کمربند مشیک کاراتهدارم هم بور هستم. زن ت سمت راست تو ی ن ز بور است. پس در مورد لطیفهات خوب فکرکن که هنوز هم تمایل ی داری آن را بگو مرد نابینا گفت: »نه، اگر مجبور باشم پنج بار آن را تعریف کنم، نه«. نگرانی های هر کس با توجه به نرمافزار داخلیش متفاوت است.

مشکل اصیل این است که شما خییل د یرگ نرمافزار درون تان شدهاید. مانند یک جزیره کهد ی ر آن گ کردهاید و از دنیای اصیلتان بهخاطر نگران ها فاصله گرفتهاید. در نتیجه معجزه ت های »هستی« را کهدائم در اطرافتان در حال وقوع هستند، از ن ها را فراموش و شکایتها دست یمدهید. ی تحسین را بهخاطر دارید. خندهها را فراموش و نگران ها را بهیاد یمآورید. خو ت شبخ را فرامو ت ش و ناراح را بهیاد دارید. بهیاد آوردن این مقوالت منفی برای شما عادت شده است.

• داستان کوتایه دیگر: روزی سگ وارد ب قصابی شد. قصاب سعی کرد او را دور کند، اما هر بار سگ دوباره باز یمگشت. قصاب نوشتهای را در دهان سگ دید. آن را برداشت و دید کیس روی آن ش نوشته است. قصاب ده دالر روی سفار قالدهی سگ یافت. پول را گرفت و سفارش را به سگ تحویل داد. او کهی حت کرده بود

سگ به چهاررایه رسید. گو شت را پایین گذاشت و دکمهای را فشار داد و صبورانه منتظر ایستاد ب تا چراغ سبز ظاهر شود. سپس از خیابان عبور کرد و قصاب هم بهدنبالش رفت. سپس سگ به ایستگاه اتوبوس رفت و لیست ساعتها را نگاه کرد. اتوبویس آمد، سگ پرید و شمارهی اتوبوس را دید و بازگشت و رس جایش نشست. اتوبویس دیگر آمد و سگ دوباره پرید تا شماره را ببیند و وق که فهمید همان اتوبویس است که منتظرش بوده سوار شد. مرد ی قصاب ن ز بهدنبالش رفت. بعد از چند ایستگاه سگ دکمهی توقف را زد و با گو تش کهدر دهانش بود خارج شد. مرد ی قصاب ن ز بهدنبالش. سگ بهدر خانهای رسید و گوشت را در جلوی در گذاشت. زنگ در را به صدا در آورد. خ هیچ پاس نیامد. پس رسش را به شیشه پنجره چسباند و جلوی در منتظر ماند. مرد چاق آمد و در را باز کرد. قصاب متعجب شد زیرا آن مردداشت سگ را توبیخ یمکرد. مرد قصاب که نتوانست تحمل کند جلو رفت و از مرد پرسید: »آقا دارید چکار یمکنید؟ سگ شما خییل باهوش است و بهشما کمک یمکند چرا اذیتش یمکنید؟«. ی باهوش؟ مرد پاسخ داد: »تو به این یمگو این هفتهد یوم ن بار است که کلیدش را جا گذاشته«.

راه حل درمان این نرمافزار مض »ذهن« چیست؟ راه حل آن هوشیاری عمیق است که باید مانند ویرویس خوشخیم وارد سیستم شما شود، آنگاه هرچه بیش ت با ذهنتان کار کنید، هوشیاری بیش ت ی ن یمبرد. وارد نرمافزار شما یمشود و نگرانی را از بین زی نیست جز متمرکز شدن روی آنچه هو ی شیاری چ.

ً در ما و در اطراف که واقعا فتد. هرگاه ما با ما اتفاق یما زی بنگریم هوشیاری بهی چ قابل حل است. این قدرت هوشیاری است، چهدرد ز ییک باشد، چهن ذه، یف ز دیگر. داستان کوتایه در مورد بودا و نگرانی یا چ شاگردانش است. ت وق با هوشیاری به ش وع ن بنگریم، نگرانی به حل شدن یمکند ی و روشنا به وقوع یمپیوندد

روزی بودا طبق معمول برای سخن ان صبحش نزد شاگردانش رفت. او دستمایل گرهدار در دست داشت. آن را به شاگردانش نشان داد و پرسید که چه کیس یمتواند بیاید و گره را باز کند. ییک از شاگردان رفت و هر چه تالش کرد گره کورتر شد. اما شاگردی دیگر رفت و با دقت فهمید که از کجا گره خورده است و فوری آن را باز کرد.

گ نگرانی ها همچون گره هستند که اگر با در زندگی هوشیاری بهآنها بنگریم یمتوانیم آنها را باز کنیم. ً خود نگرانی بهما یمگوید که چهطور آن را اصوال رها کنیم. اول از همه، دلییل ندارد نگران باشیم گ همهی راه حلها را در خود دارد و یک زیرا زندگی مکانیسم زیبا و پایدار است. پس باید بگذاریم کارها روال طبییعاش را یط کند. بعد از آن با یک هوش باالتر بیدار خواهیم شد تا همهی نگرانی ها را رها کنیم. نگرانی باعث یمشود که ذهن دچار عجله و اضطراب شود. هنگایم که هوشیاری یمآید، عجله ز آنطور که باید رخ یمدهد. کم یمشود و همهی چ.

شاگردی بود که یمخواست هن رزیم بیاموزد. نزد استاد رفت و گفت: »یمخواهم هن رزیم بیاموزم. چقدر طول یمکشد تا د ب ر آن خه شوم؟«. استاد گفت: »ده سال«. شاگرد ناراحت شد و گفت: »ویل من یمخواهم رسیــعتر حرفهای شوم و تمام تالشم را یمکنم هر وظیفهای که با

تح اگر نیاز باشد ده ساعت در روز تمرین خواهم کرد. در اینصورت چند سال طول یمکشد؟«. استاد گفت: »شاید بیست سال«.

زی کمک منظور استاد این بود کهعجله بهی هیچ چ نیمکند. ت وق عجلهدارید دچار اضطراب یمشوید. برای انجام دادن کارها باید بهدرجهای از هوشیاری ن ! ت وق در برسید و کار درست را انجام دهید. ی هم ز خراب یمشود. کاری عجله باشد همهی چ.

ز قابل با هوشیاری به سعادت یمرسید و همهی چ خو ت اهد شد ح بیماری. تا حاال از اینکه بیمار شدهاید خوشحال بودهاید؟ یمتوانید خوشحال باشید بهش ط اینکه هوشیار باشید. ت ح مریض جزئ ت از جریان »هستی« است. آن را یمتوانید حس ت کنید وق کهت از »هستی« و هر آنچه کهدر آن رخ یمدهد، دید وسیعتری داشته باشید. هوشیاری شما را آرام یمکند و بهدرک عمیقتری دست پیدا یمکنید.

ییک دیگر از علتهای نگران این است کهدائما یمخواهیم نظر دیگران را دربارهی خودمان رعایت کنیم. قسمت خندهدار اینجا است کهت وق نگران ز نگران نظرات ما نظرات دیگران هستیم آن ی ها ن دربارهی خودشان هستند. مشکل اینجاست که جامعه باعث یمشود که همیشه نگران نظرات دیگران باشیم. ت وق نگران دیگران هستید ناخودآگاه آگاهیتان را کم یمکنید. بخش عظییم از انرژیتان را رصف نگران و رنج یمکنید.

چرا آن ب قدر نگران ارزیا دیگران هستید؟ فقط زها را ناد ی یده بگیید. تنها در تالشتان را بکنید و بقیهی چ. اینصورت هرکاری که یمکنید برایتان به ت ین است. در نهایت شما قویترین خودتان هستید. پس هیچ جای نگران در خصوص نظرات دیگران وجود ندارد.

ن ها روی الهامات کار کنید نه نگرا

اگر دقیق نگاه کنید خواهید دید که همیشه اهداف در ما ایجاد نگران یمکنند، چرا که همیشه نگران نتیجهاش هستیم. کریشنا استاد روشنگر هندو در کتاب آورده است که کیس باستا ن بهنام باگاوادگیتا که تو ی قع شکست یا پوزی ندارد با خوشحایل به زه هم نیازی ندارد. کارش یمپردازد ت و ح بهی انگ توق نگران نتیجه باشید نگران تان روی نتیجه اثر یمگذارد. همهی کارها باید طبق الهام باشد نه نگران . زه برای هر کار باید الهام باشد نه نگران . الهام، ی انگ ن یع رسشار بودن از جریان انرژیای که قابلیت شما را برای انجام کارها وسعت یمبخشد. در عوض نگران ظرفیت شما را کاهش یمدهد و محدودتان یمکند، چرا که انرژی شما را یم یگید. انرژی الهام انجام شود، همیشه نتایج بخو در بر خواهد داشت

ً به نتیجه فکر ت وق د یرگ نگران هستید دائما یمکنید. ت اما وق از روی الهام کار یمکنید د یرگ نتیجه نیستید و فقط به فکر انجام کارتان یمشوید ن کاری منجر به نتیجهی مساعد یمشود. ت ح ی و چن اگر نتیجهی مورد انتظار هم حاصل نشود، احساس بدی نخواهید کرد چرا که تمام تالشتان را کردهاید. ز بر مبنای تولیدات سنجیده در دنیای امروزی همهی چ یمشود. ت ح در این مدل هم شما یمبینید که نگران ، هدر دادن زمان و کاری عبث به حساب یمآید. مشکل اینجا است کهدنیای امروز پر از رقابت است و همه دنبال اول بودن هستند و از عقب ماندن نگرانند. اگر آخر شوید چه یمشود؟ باالخره که یک نفر باید آخر شود. فقط باید نگران تالش نکردنتان باشید. ف تالشتان را کردهاید، دیگر حس بد اگر به اندازهی کا معنا ندارد.در حقیقت، اگر نسبت بهعقبماندن و زی بزرگ ت از برندهشدن و نفر اول شدن، دست خواهید یافت. ب نفر آخر شدن، تفاوت باشید، بهی چ.

^-1 Gita Bhagavad کتاب باستا ن ، اثر استاد روشنگر کریشنا. گوهر اصیل اوپانشیادها را مطرح یمکند

این نشانهی شکست نیست. نشانهش ی پی فت در مراحل متفاوت دیگر است. ن موقیع وجود نگرا دارد که بهآن فضا یمدهید

گ یمکنید، شما در واقع ت وق بدون انتظارات زندگی رضایتمند شده ی اید و فضا ی برای نگران ن وجود ز را آنطور که باید ندارد. ت وق نگران نباشید همهی چ یمبینید. نگران نتیجه نیستید و نگران زما ن پدید یمآید که شما بهآن فضای بوجود آمدن یم دهید و این فضا مربوط یمشود به تجارب گذشته و انتظارات آینده.

ت وق به ذهن اجازه یمدهید در گذشته یا آینده سفر کند نگران را ایجاد کردهاید که بر اساس تجارب زی گذشته و پیش ن بی های آینده منجر به چهی چ زی نیست یمشود. برای مثال اگر دوستتان شغلش را از دست بدهد نگران یمشوید ز اتفاق بیفتد. چرا اکنون نگرانش کهی برای شما ن نیز هستید؟ صدها نگران دیگر بهی جز شغل ن نیز اضافه یم ت کنید وق ن نگرانی را ن ی چرا صد و یکم ن دلیل است که نباید به هنوز رخ نداده؟ بهیهم ن نگرانی فضا ی برای حضور بدهیم.

ن کوتاه: داستا

مادری در حال آمادهکردن غذا برای فرزندش بود. مقداری لوبیا در ظر ف ریخت و روی اجاق قرار داد. ناگهان تلفن زنگ خورد و او نگران شد که اگر تلفن را پاسخ دهد فرزندش در اتاق تنها یمماند. او قاطعانه به بچهی گفت هم ن جا بمان تا من برگردم. زود یمآیم کاری انجام ندیه، لوبیاها را د ن ر بین ات فرو نک.

ز یها هستیم که ممکن است ما همیشهی نگران چ اتفاق بیفتند. پرسک ممکن نبود لوبیا را د ن ر بیاش فرو کند ویل مادرش این ایده را بهاو داد. نگران منجر به اتفاقا ت یمشود که هرگز وجود

لوبیا را د ن ر بیاش کند نگران نداشتهاند. ت االن وق پرس مادرش به حقیقت یمپیوندد و او بهاین نتیجه یمرسد که نگران هایش همیشه بهجا بوده است. ن هرگز نیمتواند نگرا امید بخش باشد. ب مثل تا عقب و جلو یمرود.

جورج مکدونالد )Donald Mc George )نویسنده و شاعر اسکاتلندی یمگوید: ت وق بار فردا به بار امروز ن تر از آن است که افزوده یمشود ی این وزن سنگ انسان حملش کند. اگر خودتان را با کویه از بارها یمبینید بهیاد داشته باشید که بهخاطر خودتان است نه خدا. او از شما یمخواهد که آینده را بهاو گ کنید. بسپارید و فقط در حال زندگی

ت وق فقط مراقب حال باشید، از آن لذت یمبرید و آیندهای شاد برای خود رقم یمزنید چرا که هر لحظه از لحظهی قبل خود متولد یمشود. ت وق در لحظه هستید فکر نیمکنید کهدارید کاری یمکنید. فقط زما ن که نگران ایجاد یمکنید این حس را دارید. نگران جهت فکر کردن، فضا و برای حرکت کردن زمان یمخواهد. فضا ذهن شما است و زمان ایدهای است که شما برای آینده یا گذشتهدارید. این را بدانید تنها کسا ن که ضعیف هستند نگرانند چرا که احساس ضعف یمکنند.در نگران ی امید جا ندارد. نگران نیمتواند امید بخش باشد و فقط مثل

به ت ین تصمیم را وق یم یگید کهدست از نگران بتا عقب و جلو یمرود و بهیجا نیمرسد. بردارید. افرادی نزد من یمآیند و یمخواهند که تصمیم یگی و مشکالتشان را عو ی امل بون به جایشان تصمیم  یگی کنم. آنها دلیل عدم یمدانند، و من را بهعنوان کیس که برایشان به ت ین تصمیمات را یم یگید، قبول دارند. گایه از دست والدینشان دلخور هستند که چرا آنها را خوب آموزش ندادهاند. از تالش والدینتان باید تقدیر کنید. آنها کاری را کردهاند که فکر یمکردند برای شما به ت ین است. ممکن است که راه درست را به

شما آموزش نداده باشند، ز های دیگری به شما ی اما چ دادهاند که کمک یمکند فرد ب شوید. پس کل را ببینید خو و به جلو پیش بروید. شما ن ی تسلیم به قوان ت "هستی" بزرگترین آرامش و راه فرار از ن هاست نگرا

فقط زمان حال را یمتوانید تحت کن ت ی ل بگیرید، گ کردن در گذشته هدر پس چرا وقتتان را با زندگی یمدهید؟

زی ً باز است. ی هرچ ن ترتیب آینده کامال بهی هم ممکن است در آینده رخ دهد. یمتوانید تالشتان ز در ز اتفاق بیفتد. همهی چ را کنید تا به ت ی ین چ دستان شما است. همانطور کهت وق به گذشته فکر یمکنید دچار نگران یمشوید، در مورد آینده ن است. از نگران هایتان عبور کنید و به ی هم هم نگران برای آینده پایان دهید.

اگر به نگران ها بنگرید خواهید دید که آنها از ز را بتوجیه بهاین حقیقت کهت »هستی« همهی چ یمچرخاند، بوجود یمآید و در واقع توهیم بیش نیست.در لحظهی مرگ بهپ آن خواهید برد. ت وق زندهاید صدها نگران دارید اما تصور کنید کهدر حال مرگ هستید. در آن هنگام فکر یمکنید چه تعداد نگران دارید؟ تنها ییک و آن اینکهدر حال ن یمروند. مرگ هستید. تمام نگران ی های قبیل از بین بوده، ً ز د یر بون همانگونه است که قبال همهی ی چ اما نگران ها ناپدید شدهاند. تنها افکار دوست زی ن ی چ ق یممانند. چگونهی چن د ن اشت عزیزانتان با ممکن است؟ علت آن است که نگران های شما هرگز وجود ج خار نداشتند، بلکه فقط بخش از ً وجود داشتند، ذهن شما هستند. چرا که اگر واقعا ز ی روی شما تأث یمگذاشتند. در مو ی قع مرگ ن.

زی ماهیت نگران این است که همیشهدر مورد ی چ است کهدر حال حاض وجود ندارد. اگر ثروتمند هستید، رساغ روابطتتان یمرود. اگر رابطهی خوب

د ی ارید، روی تحصیالتتان تأث منفی یمگذارد. اگر تحصیل کردهاید، روی زیبا بهی نظر آمدنتان تأث ز دارید بهآنها شک یمکند. یمگذارد. و اگر همهی چ.

• ن کوتاه: داستا مردی در کما و همرسش شبانهروز در کنارش بود ب ، که چشمانش را باز کرد با صدای مالییم گفت: »من داشتم فکر یمکردم که تو تمام لحظات بد همراهم بودی. ت وق اخراج شدم همراهم بودی. ت وق خانهمان را ازدست دادیم حمایتم کرد ت ی، وق ت سالم ام را از دست دادم در کنارم ماندی. یمدا ن به چهی چ ز ی فکر یمکنم؟«. زن پرسید: »به چهی چ ز ن ی فکر میک؟«. مرد گفت: »به اینکه چهقدر تو بد شانیس«.

نگران همیشه باعث یمشود لکهی های ت ه را بر روی ن است. نه تنها دیوار سفید ببینیم و مش ی کل هم. این بلکهت ح نگران هایمان که توهیم بیش نیستند بهت راح یمتوانند ثابت شوند. بگذارید داستان کوتاه دیگری بگویم:

شاگردی نزد استادش رفت و گفت: »بسیار مشتاقم که از این دنیا بروم، اگر چه نگرانم که چه اتفاقی برای خانوادهام می‌افتد«. استاد گفت: »بسیار خب من به تو رازی از یوگا را می‌آموزم که برای مردن از آن استفاده کنی«. شاگرد پذیرفت و روند مرگ را طی کرد. خانوادهاش بسیار ناراحت شدند و اشک می‌ریختند. استاد رفت و به آنان گفت من نمی‌توانم او را به زندگی برگردانم اما یکی از شما باید به جای او بمیرد. آیا داوطلب هست؟ جالب اینجا است که هیچکدام آنها داوطلب نشدند حتی همسرش و هرکدام بهانه‌هایی آوردند که چرا نمی‌توانند به جای آن مرد بمیرند.

و رسانجام گفتند: »مشکلی نیست ما بدون او می‌توانیم زندگی کنیم«.

در حقیقت اگر بدنبال نگرانی هایمان برویم قادر نخواهیم بود تا هیچ حقیقتی را دریابیم.

تا وقتی به این درک برسید که شما جزء از نقشه‌ی هستی هستید، هیچ نگرانی ای در شما نفوذ نمی‌کند. هستی انرژی زنده‌ای سرشار از هوش عظیم است که در ذره ذره را می‌چرخاند. همان هوشی که شما را نیز در تمام تدابیر خود گنجانده است. اگر با آن همراه شویم فعالیتهای ما روان و در لحظه به بهترین راحتی رخ می‌دهند. همانطور که برای »هستی« به وقوع می‌پیوندند و اگر همراه نشویم دچار نگرانی و ترس می‌شویم و محدود خواهیم ماند. بیایید از حیوانات یاد بگیریم. ما می‌توانیم از »هستی« خیلی چیزها یاد بگیریم. برای مثال، آیا تا به حال در مورد یک گاو یا گوسفند شنیده اید که نگران چیزی باشند؟ خیر. آنها نگران چه چیزی می‌کنند؟ متولد می‌شوند، تولید مثل می‌کنند، غذا پیدا می‌کنند و زندگی می‌کنند، درست. ممکن است بگویید آنها با مشکلات مثل مشکلات ما مواجه نمی‌شوند. ولی اینطور نیست. این مشکلات برای آنها نیز پیش می‌آید. پس بدانید که »هستی« می‌تواند از شما و تمام کائنات مراقبت کند.

ت »هستی« بودن، بزرگترین آرامش و قویترین راه فرار از نگرانی هاست. تا وقتی که تسلیم هستید، زندگی مبارک و عالی است. خواهید دید که همه‌ی چیزها شما را ناراحت نمی‌کند. خواهید دید که هیچ چیز جز عنایت، نعمت و سعادت در همه‌ی چیزها وجوددارد. سعادت وجوددارد یا نگرانی. هیچوقت هر دو با هم حضور ندارند و »هستی« حتی وقایع کوچک را زیبا برنامه ریزی می‌کند ولی ما نمی‌بینیم.

ایساواسیا اوپانیشاد، متن قدیمی ودا می‌گوید: کسی که تمام موجودات زنده را به عنوان جرقه‌های معنوی می‌بیند هرگز دچار اضطراب نخواهد شد. زیرا هرچه اتفاق بیفتد جرقه‌ای از اتفاقات »هستی« است و حقیقت این است.

• داستان کوتاه

روزی مرد پولداری یک استاد ذن را ملاقات کرد. به استاد گفت چیزی برایش بنویسد که سبب خوشحالی و رفاه خانوادهاش در سالهای آینده شود. چیزی که خانوادهاش آن را مغتنم بشمارند. استاد برگه‌ای بزرگ برداشت و نوشت: اول پدر می‌میرد، بعد پسر می‌میرد و رسانجام نوه هم خواهد مرد. تا وقتی مرد برگه را دید عصبانی شد و گفت من خواستم چیزی بنویسی که سبب خوشحالیمان شود. این چیست که نوشتهای؟ چرا؟ استاد پاسخ داد: »اگر پدرت قبل از تو بمیرد غم و اندوه بسیاری برای خانواده‌ات می‌آورد. اگر نوه‌ات قبل از پسرت بمیرد نیز چیزی همینطور. اما اگر خانواده‌ی تو نسل به نسل بماند آنطور که من نوشته‌ام، آنموقع خوشحالی و رفاه واقعی خواهید داشت.

هرگاه ذهنتان از نگرانی رنج می‌برد، فوری هوشیار شوید که در حال تفسیر راه و روش »هستی« با افکار خودتان هستید. در آن لحظه دست از نگرانی بردارید.

»خود)نفس(« در شکل دیگر

اگر هر کدام از نگرانی‌ها را آنالیز کنید خواهید دید که نود ونهدرصد آنها بی اساس است. اما مشکل اینجا است که »خود« این را قبول ندارد زیرا وقت زیادی صرف نگرانی هایمان کرده است. نگرانی هایمان تبدیل به یک منطقه‌ی راحت می‌شوند و ما خودمان را در آنها پنهان می‌کنیم.

فرد کافرصف نگرانی برایت می‌گوید: نگرانی درباره اتومبیل، درباره بچه‌ها، درباره شغل و غیره. به نظر می‌رسد این فرد با توهین به نهایت مورد احترام است تا به شدت ناراحت شود. در حالی که انتظار می‌رود فرد با شنیدن این جمله احساس خوشحالی کند. اما اینطور نیست. او زمانی که نگرانی هایش محتمالنه مورد تایید قرار نگیرد ناراحت خواهد شد.

چه زیبا می‌گوید: »هنگامی که یک چایتانیا مهاپرابهو موجود زنده ماهیت ارتباطش را با خدا فراموش می‌کند، غرق در ناراحتی‌های خارجی می‌گردد و این ناراحتی در او رسوخ کرده و سبب شکل گیری »خود« دروغین می‌شود. او نمی‌تواند درک درستی از سیستم ذهن- بدنش داشته باشد«.

زمان که ارتباط تان را با »هستی« گم می‌کنید »خود« وارد کار می‌شود و نگرانی را نگه می‌دارد. نگرانی به خاطر جهالت به وجود می‌آید و به خاطر »خود« پابرجا می‌ماند. نگرانی مانند محوری است که »خود« حول آن می‌چرخد. اگر نگرانی از میان برود »خود« رنج می‌برد. نگرانی کاری و مسئولیت‌ها مثال‌های کلاسیک از این فرم هستند. بدانید که سختکوشی واقعی نوعی کیمیا کار است. سختکوش واقعی هیچگاه منجر به نگرانی نمی‌شود بلکه همچون موجی با پویایی و شدت عالی می‌رود و هیچگاه شما را نگران نمی‌کند. با بالا و پایین

دختر هشت ساله‌ای باهوش تصمیم گرفت مادرش را با هدیه‌ای برای تولدش خوشحال کند. دختر هدیه را به مادر داد و گفت: »این به پاس سختکوشی تو است«. مادر خیلی

خوشحال شد و با خود گفت الاقل دخترم از زحمات من تشکر کرد. و در پاسخ گفت: »اما عزیزم فراموش نکن پدر تو نیز سخت کار می‌کند«. دختر گفت: »بله اما او هیچ وقت در موردش صحبت نمی‌کند«.

غر زدن و تذکر دادن، خود نوعی نگرانی است. بعضی افراد موقعیتی را که در آن هستند بزرگ جلوه می‌دهند تا ثابت کنند که بیشترین نگرانی در سیاره‌ی متعلق به آنها است. و اگر شما با آنها مخالفت کنید بسیار صدمه می‌بینند. حتی نگرانی در زمینه چیزی که دیگران در مورد ما می‌گویند مشکل مورد توجه شان است. تصویرش توسط »خود« است که دائما توسط دیگران خدشه دار شود.

به خاطر »خود« است که می‌خواهیم در نگاه دیگران فردی خاص جلوه کنیم. ما زمان زیادی را صرف نگرانی در خصوص تصویرمان می‌کنیم. بدانید که بالاترین سعادت این است که فرد خاصی نباشید ولی احساس خوشبختی کنید. گفته شده است که در وجود یک روشنگر این خارقالعاده ترین چیز است که همواره فکر می‌کند یک انسان معمولی است. پس بدان که روشنگری سفری برای آرامش در خودت است. شما در همیشه فردی خاص هستید اگر نگرانی و »خود« را کنار بگذارید.

میخواهید از نگرانی هایتان رها شوید، اگر واقعا الان وقتش است، بدون هیچ بهانه و قضاوت. نگرانی های ما تبدیل به منطقه‌ی امنی می‌شوند که ما در آنها پنهان می‌شویم. پنهان کردن و صحبت کردن در مورد آنها باعث می‌شود که تنبل باقی بمانیم. از THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM پرسیده شد که چه کسی نگرانی دارد؟ او با زیبایی پاسخ داد: »کسی که

نگران است«. پرسیدند: »دلیل نگرانی چیست؟«. پاسخ داد: »تنبلی«. پرسیدند: »چه کسی می‌تواند به نگرانی پایان دهد؟« پاسخ داد: »خودش«. پرسیدند: »چگونه؟«. پاسخ داد: »با کنار گذاشتن تنبلی«. سعی کنید تصوراتتان را در باره‌ی نگرانی عوض کنید تا از بین برود، مثل تغییر اسلاید را برای دیدن صحنه‌ای دیگر

اگر تنبلی را از کنار بگذارید در مسیر درست قرار می‌گیرید. راحتیتان از بین می‌رود و نگرانی هایتان نیز. نگرانی نمی‌تواند از طریق ارتباطاتی که با دیگران برقرار می‌کنید از بین برود. اگر با دقت نگاه کنید می‌بینید که وقتی شخصی در مورد نگرانی هایش با شما صحبت می‌کند، ابتدا از او بپرسید چه کمکی از دست من انجام می‌آید؟ شما هرگز به او راه حل نمی‌دهید. با اینکار نه تنها کمکی به او نمی‌کنید بلکه بیشتر وارد تشویقش می‌کنید که نگران باشند و خود تان نیز به آن حاشیه پر از نگرانی می‌شوید.

نگرانی به هیچ وجه علت بیرونی ندارد. اتفاقات بیرونی همانطور که باید رخ می‌دهند. اما فضای باطنی شماست که تصمیم می‌گیرد شما چه جوابی به آنها بدهید. اگر با نگرانی به آن پاسخ دهید یک جایی در درونتان به تنبلی اجازه ورود داده‌اید و نمی‌توانید هیچ عملی انجام دهید. با هر اتفاق بیرونی می‌توان به دو صورت برخورد کرد. می‌توانید با تصمیم گیری صحیح آن را حل کنید و یا می‌توانید بنشینید و دائم دربارهاش حرف بزنید و نگران باشید. انتخاب با خودتان است. ما همواره در جستجوی نگرانی هستیم. دوست داریم که نگران باشیم و دربارهاش حرف بزنیم. این باعث می‌شود که فکر کنیم خیلی مشکل بر دوشمان است، پس خیلی مهم هستیم و دنیا بدون ما پیش نمی‌رود.

مرد و زن پس از توقف کوتاه یک فیلم با عجله به سمت صندلیهایشان در ردیف آخر

برگشتند. مرد با نگرانی گفت: »آیا پایت را هنگام بیرون رفتن لگد کردم؟«. زن با عصبانیت گفت: »بله«. مرد گفت: »بسیار خب، پس ردیف ما همین است«.

به طور خلاصه نگرانی مثل این داستان همان ردیف صندلی است. شما با آن راحت هستید هرچند اعتراف می‌کنید باعث رنجتان است. اگر واقعا بخواهید از دست آن خلاص شوید فوری می‌توانید. اما سؤال اینجا است که آیا می‌خواهید در مشکل بمانید یا خلاص شوید.

در یک دانشگاه فروشگاه کوچکی بود که دانشجویان می‌توانستند وسایل مورد نیازشان را از آنجا تهیه کنند. روزی فردی جدید فروشنده آنجا شد. دانشجو رفت و پرسید: »می‌شود یک نوار خالی به من بدهید؟«. فروشنده پرسید: » چه زبانی را می‌خواهید؟«. دانشجو گفت: »فرانسوی«. فروشنده گفت: »ببخشید اما ما یک نوار خالی فرانسوی نداریم«. دانشجو پرسید: »نوار خالی انگلیسی چطور؟«. مرد گفت: »بله«. دانشجو گفت: »مشکلی نیست یکی از آنها را به من بده«.

در مواجه با مشکل اگر به دنبال پیدا کردن راه حل باشید ثانیه‌ای هم نزد آن مشکل نمی‌مانید، بلکه آن را به یک راه حل تغییر می‌دهید. همانطور که سریعا اینطور شد. برای هر نگرانی یک راه حل هست و همینطور فقط باید آن را بخواهید.

اکثر اوقات شما ترجیح می‌دهید در محل امن نگرانی تان بمانید. برای مثال به دیدن فرزندتان در می‌روید. دانشجوها را می‌بینید در خوابگاه دانشجو که اتاقهایشان نامرتب است و لباسهای کثیفشان را مجدد می‌پوشند. تمام این صحنهها را در ذهنتان

ثبت می‌کنید و فکر می‌کنید که در خوابگاه فقط همین زندگی است. به فرزندتان نصیحت می‌کنید که همیشه تمیز باشد و لباسهای دیگران را نپوشد. کمال گرایی بیش از حد باعث ناراحتی های زخم معده خصوصا معده می‌شود

چیزها را که در ذهنتان ثبت شده به راحتی نمی‌توانید دور بریزید و با چیز های جدیدی آن را پر کنید پس همیشه به همان دید اولیه بسنده می‌کنید. در خوابگاه چیز های قشنگ تری نیز وجود دارد مثل خوشی‌های دانشجویان، محوطه دانشگاه و غیره. اما هر زمان که به فرزندتان فکر می‌کنید فقط نگرانی هایی که ضبط کردهاید یادتان می‌آید.

سعی کنید تصوراتتان را در خصوص نگرانی تغییر دهید. درست مثل تغییر اسلاید برای دیدن صحنه‌ای دیگر. این کار همینجا پایان نمیابد در واقع با همه در مورد کثیفی های خوابگاه و اینکه چطور لباسهایشان را با هم عوض میکنند صحبت می‌کنید. این چیزها تمام حقیقت نیستند. فقط انتخاب شما برای قرار گرفتن در حاشیه امنتان هستند و شما آنها را تشدید می‌کنید.

اغلب به مردم می‌گویم که اگر در خانه می‌نشینید و نگرانید، نگرانی به جزء از تکالیف منزلتان تبدیل شده است. اگر در دفترتان می‌نشینید و نگران هستید، نگرانی به تکلیفتان در اداره تبدیل شده است. اگر در ساحل نشستهاید و نگران هستید، تعطیلاتتان به نگرانی تبدیل شده است. ذهن همان است، فقط مکان ها تغییر کردهاند. با تغییر مکان به آرامش نمی‌رسید. شما باید اسلاید را در پروژکتور تغییر دهید چون با تغییر پروژکتور باز هم همان صحنه نشان داده می‌شود. سعی کنید تصوراتتان را در خصوص نگرانی تغییر دهید درست مثل تغییر دادن اسلاید برای دیدن صحنه‌ای متفاوت.

یکی از نگرانی های دائمی افراد نگرانی مالی است. اگر راه درست را بروید حتی مشکلات مالی شما از بین می‌روند. جمله‌ی معروفی وجود دارد که می‌گوید: اگر راه حلی پیدا نمی‌کنید، مشکل خودتان هستید.

اگر مشکلتان پول در آوردن است این بدان معنا است که تنبلی می‌کنید و وارد حوزهی نگرانی شدهاید. اگر تنبلی را کنار بگذارید و حرکت کنید، می‌توانید پول در بیاورید. میلیونها فرصت در دنیای فعلی در پول هستید وجود دارد. اگر نگران صرفه جویی پس باید اقداماتی جهت کاهش دادن خرجهایتان کنید و یا تسلیم مطلق هستی باشید و بدانید که از حال تو محافظت می‌کند. مشکل جدی‌ای نیست. پس آرام باشید و کار درست را انجام دهید. کریشنا در کتاب باگاوادگیتا می‌گوید: »کسی که ذهنش به خاطر اطلاعات معنویاش راضی است احساسش آرام است، به طوری که سنگ و طال نزدش یکسان است. کسی که راضی است به آنچه که دارد به کمال رسیده و موجودی روشنگر است. او به دلیل آگاهی معنوی باید به حس خود اعتماد کند و برای او سنگ و طال یکسان است و از گذشته رضایت دارد و به مرحله‌ی شناخت خود زندگی رسیده است«.

وقتی از نگرانی ها برای خودتان کوهی فکر می‌تراشید، فشار را بر روی ناحیهی ناف شکم زیاد می‌کنید. از این ناحیه است که افکار و نگرانی بر می‌خیزد. در یک مرکز انرژی در ناحیهی چاکرای مانیپوراکا شکم است که با افزایش نگرانی ها کوچک می‌شود. این مرکز انرژی با نگرانی ها رابطه‌ی مستقیم دارد. به این دلیل است که وقتی نگرانید شکمتان نا به هم آرام می‌شود. و یا وقتی یک خبر شوکه کننده می‌شنوید می‌گویید نمی‌توانم هضمش کنم. هرگونه اخبار منفی به شکم آسیب می‌رساند چرا که شکم نسبت

به افکار بسیار حساس است. اغلب افراد بلند پرواز یا کمالگرا دچار زخم معده هستند، به این دلیل که این افراد خیلی نگرانند. وقتی نگرانی تبدیل به عادت می‌شود منجر به انواع بیماریهای روان تنی و حتی سرطان می‌شود. نگرانی فقط بخش خاصی از بدن شما را تحت تاثیر قرار نمی‌دهد بلکه می‌تواند روی هر بخش اثر گذار باشد. بیماریهای روان تنی هیچ ناقل ندارند و به خاطر ذهن انسان به وجود می‌آیند. این بهترین دلیل برای حذف نگرانی از سیستم بدنمان است. ماهیت اصلی سردرگمی بین واقعیت ما و آنچه وانمود می‌کنیم، استرس یا تنش است

پزشک ماهری به خاطر درمانهای آرتروز )ورم مفاصل( بسیار معروف شد و همیشه مطبش پر از بیمار بود. روزی پیرزنی با کمر خم شده و عصایی در دست به آرامی وارد مطب شد و پنج دقیقه بعد کاملا ایستاده از مطب خارج شد. فورا یکی از بیماران به سمت او رفت و گفت: »این یک معجزه است. دکتر چه کار کرد؟«. پیرزن گفت: »یک عصای بلندتر به من داد«.

گاهی اوقات عادت کردهایم که فقط یک مدل زندگی کنیم و راه بهتری را پیدا نمی‌کنیم. نگرانی همان عادت است که ما را از زندگی دور می‌کند و منجر به انواع بیماریها می‌شود. اکثر بیماریها در ذهن شروع می‌شوند.

اشکال مختلف از نگرانی وجود دارد که تبدیل به عادت می‌شوند و عملکرد فرد را کاهش می‌دهند. این شکل از نگرانی ، اختلال اضطراب عمومی نامیده می‌شود که فراتر از ترس روزمره‌ای است که افراد تجربه می‌کنند. طبق تحقیقات موسسهی ملی سالمت در USA اختلال اضطراب عمومی میلیون جوان آمریکا را تحت تاثیر قرار داده است که تعداد زنان دو برابر است.

شناخت، انرژی روشنگری را وارد جریان زمان، کائنات و علت و معلول بسیاری از وقاییع که در کائنات رخ می‌دهند می‌کند. فراسوی آن پذیرش عمیق همراه با احترام برای کائنات و نحوهی کار آن به وجود می‌آید که شما را خوشحال نگه می‌دارد و شما را یک فرد غنی با نشاط و مبارک می‌شوید. زندگی آنقدر غنی وارد زندگی‌تان است که هیچ فضایی برای سعادتمند نگرانی در آن وجود ندارد.

عدهی زیادی از مردم برای درمان نگرانی به روانپزشک مراجعه می‌کنند. علت نگرانی ذهن است نه عوامل بیرونی . پس دارو چگونه کمک می‌کند؟ دارو شاید روش درمانی مناسبی باشد، اما برای بیماری‌هایی مثل نگرانی جوابگو نیست.در کشورهایی مثل ایران که درگیر جنگ بودهاند، گروهی از پژوهشگران به مطالعهی مراقبهی متعالی که توسط یک معلم Hindu قرن بیستم طراحی شده بود پرداختند. وقتی که این مراقبه انجام شد میزان جرم، خشم و ترس کاهش یافتند و کیفیت زندگی آنها بهبود یافت.

مراقبه شما را لطیف می‌کند و وقتی که لطیف باشید اتفاق می افتد و کم کم جای عشق و شکرگذاری در شما میماند. نگرانی فرم تلطیف شدهی برای نگرانی یک بخش پنهانی در خشم است. یک آشفتگی سیستم بدن است. مراقبه سبب افزایش هوشیاری در لحظه می‌شود و وقتی که هوشیاری افزایش یابد جزئی از جهان بیرونی می‌شوید اما درونتان از گزند وقایع دست نخورده باقی می ماند و این یک زندگی واقعی بدون نگرانی است.

مداوم از طریق مراقبه بهشما بیاموزم. این مراقبه شما را به سعادت یمرساند. یمتوانید چهارساعته آن را انجام دهید. ی هر زمان و هر جا ت ح بهطور مداوم بیست و تصور کنید کهدر حال دم و بازدم کردن دائما انرژی جانبخش را سعادت و نور هستید. پرانا مجسم کنید که با هر نفس به بدن شما وارد و از آن خارج یمشود. پرانا انرژی و سعادت است. انرژیای که از طریق هوا بهدرون و بون ما منتقل یمشود. از هوا بهعنوان ابزاری برای ورود به سیستم ما استفاده یمکند. هوا پرانا را بهدرون ما منتقل گ در شما بخاطر پرانا جریان دارد. پس یمکند. زند با دم و بازدمتان خودتان را در حال گرف ت ن ی و بون دادن نور انرژی سعادت تجسم کنید. احساس کنید که تمام بدن شما همچون کیسهای از نور پر شده است. نگرا ن ش حل شده است و شما وع به ساطعکردن نور عشق و سعادت یمکنید.

گ گ ی یا نوی زند -1 Prana انرژی زند

نگرا ن با است س رابطهی مستقیم دارد. آنها همچون والد و فرزند هستند. بدون هم نیمتوانند وجود داشته باشند. با اینحال، با توجه بهاینکه است س بزرگ ترین نابود کنندهی سالمت در جهان امروز محسوب یمشود، ارزش آن را دارد کهعمیقا در موردش بحث کنیم.

اعالم کرد: »من چهارصد سال پیش، رنهدکارت فکر یمکنم بنابراین وجود دارم«. این اساس تفکر مدرن را شکل داد و تعداد زیادی از مردم این دنیا از یپوان دکارت هستند. دکارت هم درست یمگفت هم غلط. او در این مورد درست یمگفت که انسان گ کند. نیمداند چگونه بدون ذهن و تفکرش زند ت ویل وق که انسانها بردهی ذهن خود یمشوند در اسارت قرار یم یگ ند. قرنها قبل از دکارت، یک sage Vedic گفته است که انسان تا زما ن که تفکرش را متوقف نکند، وجود ندارد. آدی شانکارا گ با استاد آیندهاش در آبهای مقدس رودخانهی Tungabhadra روبهرو شد. استاد پرسید: »تو ت کیس؟«. وی پاسخ داد: »من ذهن نیستم، من هوش نیستم، نفس- »خود«- و نیستم. من فراتر از اینها هستم. من ی احساس ن آگاهیه خالص هستم«.

ما تا زما ن که فکر یمکنیم ذهن و بدنیم، فقط یک نتیس هستیم. فقط کیم باالتر از حیواناتیم ی ماش و تا زما ن که ما را احساسمان، هدایت یمکند وجود داریم. اما پتانسیل حقیق انسان فقط قدرت فکر گ انسان انتقال ذهن به کردن نیست. هدف زند مرحلهی ی باال از آگایه است کهدر آن بهت معنوی که از آن آمدهایم یمرسیم. ت تا وق ما بهآن مقام وحدت، بهآن چه حقیقت وجودی ما است نرسیم، گ بهرس خواهیم در آشفت برد. شما تنش ندارید، بلکه خود تنش هستید

ما آشفته نیستیم با توجه به روانشنایس ودیا گ هستیم. با درک این مطلب بلکه منبع آشفت دیگر تنش نخواهید داشت. شما است س ندارید ن این بلکه منبع است س هستید و تفاوت ع ی ظییم ب به این موضوع نگاه کنید آن دو است. اگر عمیقا را درک خواهید کرد. شما دچار تنش نیستید. شما ن این دو هست. گ ی ب خود تنش هستید. تفاوت بزر گرویه از دانشمندان معروف بعد از سالها تحقیق بهاین نتیجه رسیدهاند که ما نیمتوانیم انسان را مسئول اعمالش بداینم مگر اینکه بهاو بیاموزیم که چگونه از طریق ش احساساتش ی چ زی است کهدانشمندان پیش گفتهی است همان چ یها امروزی یمگویند. هم یچن برای مشکالت این زمان بیان کرده است که یمتواند ن روانشنایس غرب و روانشنایس ی مثل پیل شکاف ب ن ب بد. ود ی یک را از ب

روانشنایس غ بر این امید را یمدهد که ما یمتوانیم اگر گرممان به حالت طبییع خود بازگردیم. مثال است یمتوانیم دمای اتاق را با کولر خنک کنیم. ن که کولر را در اتاق نصب کردیم، بهزودی ی اما هم با صورت ی حساب برق و تعم ات رسوکار خواهیم داشت، در حایلکه تمام روز را در محل کارمان بودهایم و این مشکل جدیدمان است.

ن است. ویل طبق روانشنایس غ رب، ذهن یک ماش است. واقعهای است یمافتد. کهدائما بر اساس ودا یک »جریان« است.

»ذهن« به سانسکریت »manas »است، بهاین زی که ن مع است که »دائما ی چ فعال و مرده نیست بلکه پویا و زنده است، که »دائما یمافتد«.

ویل ما ناخ ودآگاه طبق روانشنایس غرب، »ذهن« را یک دستگاه بیومکانیک یمپنداریم. ی بر اساس هم پندار ما تمام وقایع گذشتهدر ذهن را بهصورت یک زنج بههم وصل یمکنیم.

بگذارید مثایل بزنم. احساس من ف ای کهده سال پیش، نه سال پیش، هشت سال پیش، هفت سال پیش، تجربهکردهاید با دیروزتان متفاوت و غ مرتبط است اما شما همهی آنها را با هم مرتبط گ ام اسفبار است. احساس یمسازید و یمگویید زند من ف ای کهدر سالها قبل، ماهها قبل و یا روزها قبل داشتهاید هیچ ربیط به هم ندارند. زیرا تمام وقایع گذشته بهخاطر اهداف مختلف، دالیل مختلف، موقعیتهای مختلف و در زمانهای مختلف رخ دادهاند، ویل شما همه را بههم وصل یمکنید و گ است«. پانزده سال گ ام اف رسد یمگویید: »تمام زند پیش ممکن است بهخاطر گم شدن اسباب بازیتان ناراحت بودهاید. نه سال قبل ممکن است بهخاطر جدا شدن از دوست دختر ت تان ناراحت بودهاید. چند ی سال اخ ممکن است از اینکه پرستان به حرفتان گوش نیمداده ناراحت شدهاید. د ش الیل و ایت متفاوت بودهاند. ت ویل وق همهی این نارا تح ها را گ تان بههم وصل یمکنید بهاین نتیجهیمرسید که زند همیشهت پر از بدبخ بوده است. ویل حقیقت آنست که شما خ ودتان این جهنم را پدید آوردهاید. گ تان لحظهای که تصمیم یم یگید باور کنید زند ً اینرا گ تان اف رسده یمش ود. لطفا اسفبار است زند متوجه شوید که هر آنچه که اکنون هستید نتیجهی گ یمدانیم که باورهای گذشتهی شماست. هم نیمش ود از گذشته فرار کرد. چگونهیمتوانیم باور کنیم که از فردا دیگر یمتوانیم از گذشتهمان فرار ی کنیم؟ خ نیمتوانیم. هرآنچه کهدر گذشته باور داشتهایم همان آیندهمان یمش ود. پس و تقکه بر این گ ناخ ودآگاه گ مان پر است از اف رسد باوریم که زند

آن را در رسنوشت آیندهمان قرار دادهایم. ت وق که ن تیس است فکر یمکنیم کهی ذهن فقط یک ماش برای خ ود جهنم ساختهایم. خوشبختانه امیدی وج ود دارد، حقیقت این است ز نیست، بلکه جریا ن دائیم که ذهن فقط یک یچ است. اسم نیست بلکه فعل است. ت وق باور کنیم ز است، مشکال ت را کهتح وجود که ذهن یک یچ ندارند برای خ ود یمسازیم.

ن کوتاه: داستا

مردی نزد روانپزشک یمرود و یمگوید: »دکتر گ من پر از مشکل است«. دکتر میگوید: "خب زندگی همه پر از مشکل است. نگران نباش. هر هفته سه جلسهداریم که صد دالر هزینهاش میش ود". مرد گفت: »هر هفته سه جلسه و صد دالر مشکل شما را حل یمکند اما مشکل من چ!«.

زما ن که باور کنیم که ذهنمان فقط یک دستگاه مید یمشویم و هیچ روانپزشیک نیمتواند است، نا ا ز کمکمان نیمکند ش ین به ما کمک کند. هیچ رو چرا که اعتقاد اولیه اشتباه است. و تق فکر اولیه ز اشتباه پیش یمرود. ما باید اشتباه باشد همهیچ این حقیقت اصیل رادر یابیم که ذهن جریا ن دائیم است. ما در تنش نیستیم بلکه خ ود تنشیم.

ت هوی که شما بهی جهان ب ون نشان یمدهید، است. ت هوی که شما دردرونتان بهآن احانکار نامیده یمش ود. اعتقاد دارید، ماماکار

روانشنایس ودیک یمگوید که شما فقط این دو ن نیستید، فراتر از این دو هستید. ویل روانشنایس غبر یمگوید شما فقط این دو هستید. بهیهم

یمگویدکه شما کوچک ت )پستتر( از آنکه -2 Mamakar خ ود درون کهدائما فکر یمکنید هستید

-1 Ahankar هویت غلیط که شما از "خ وددرو ن تان" بهی ب ون نشان یمدهید. یک ن را بهی جهان ب ون منتقل کنید شکل از خ ود کهباعث یمش ود شما هویت دروغی

دلیل است که برای محافظت از این هویت، کارهای بسیار زیادی انجام دادهاید. انرژی بسیاری مرصف کردهاید.

واقعیت اصیل این است که شما خییل بیش ت از این دو هستید. شما فراتر از این دو هویت هستید. مهم ت از همه، شما باید بدانید که ذهن شما یک ن دو فکر دستگاه نیست. از آنجا کهی شما شکاف ب را نیمبینید، باور دارید که آن دو متصل هستند. فکر یمکنید که نا امید هستید و تنش شما دائما دارید. شما ناراحت نیستید بلکه این اختاللیست که باید ریشهی ی اصیل آن را شناسا کنید. ریشهی اصیل اعتقاد شما است. ایدهی شما در مورد لذت، گ ، ایدهی شما در مورددرد، ایدهی شما در مورد زند ز بر روی این دروغ ساخته شده است، که همهیچ ش ئ نیستید. ش ئ هستید. شما شما یک

باید این حقیقت را درک کنید که: شما یک فرآیند هستید، و افکار شما با توجه به ماهیت خود، بههم متصل نیستند، آنها مستقل و آزاد هستند. با درک این موضوع که الزم نیست آنچه شما بهعنوان گ پیاده کنید. هویت خود فکر یمکنید را در زند

شما ممکن است بگوئید: »نه، اگر من وجودی غ متصل و رها هستم چگونه آیندهام را برنامهریزی کنم، چهطور به فردا فکر کنم؟«. برنامهی پروژهام و کارهای زیادی دارم. چگونه کار کنم؟ چگونه گ روزمره را پروژههایم را اداره کنم؟ چگونه زند

اجرا یمکنم؟ این ها سؤاالت گ هستند که شما را بزر تحریک یمکنند. به این مثال توجه کنید: آیا گ ، هر مرحله موقع رانند را برنامهریزی یمکنید؟ آیا این فکر که ما ذهنمان

برنامهریزی یمکنید که چقدر پایتان را روی گاز بگذارید؟ چه زما ن نیاز به ترمز است، چه زما ن نیاز به چرخش به راست یا چپ ی است؟ خ. در سطح مبتدی هنگایم که آموزش یمبینید، ممکن است برنامهریزی کنید، اما هنگایم گ را یاد یم یگید، فقط نشستهاید. خییل که رانند ت از اوقات ح نیمتوانید بهیاد داشته باشید که ق افتاده است. درست گ چه اتفا در هنگام رانند ت است؟ شما ح بهیاد نیمآورید که تمام وقت در ن حال رف ت ن بهدف ت تان بودهاید. فقط زما ن کهی ماش خود را در مقابل دف ت خود پارک یمکنید ناگهان گ کردهاید و متوجه یمشوید که تمام این زمان رانند تح به مقصد خود رسیدهاید!

زی است که پرارابدها یا memory-bio ی این چ نامیده یمشود. شما یک هوش برای اداره، نگهداری زی که من یمگویم گ د ی ارید و چ و گس ت ش زند گ تان از ذهن ت حقیق بسیار ساده است. اگر در زند بسیار رنج برده باشید متوجه منظور من یمشوید. فقط اگر هویت خود ب را تحت سؤال بید، یمتوانید این موضوع را درک کنید.

درهای ورود به ذهن ما اندامهای حیس هستند. بدون چشم، گون ش، بی، زبان و پوست قادر نیستیم اطالعا ت به ذهن برسانیم. تحریکات حیس غذا یها است که ذهن با آن رشد یمکند. فرض ما این است هرآنچه که یمبینیم و یمشنویم

ز یهاکه یمبینیم ب معت است. ما بر این باوریم کهی چ گ اتفاق یمافتند. و گفتگو یهاکه یمشنویم هم نتایج کیم نشان یمدهد که اینگونه نیست. شما تا به حال چند بار صحنه ای را بسیار متفاوتتر از آن ً اتفاق افتاد ی ه است تفس کردهاید؟ زی که واقعا یچ بهعنو ت ان مثال، وق که شما یک مرد و زن را در کنار هم یمبینید که به یکدیگر احساس عاط ف عمی ق دارند، و شاید همدیگر را آغوش گرفته ند، بالفاصله بهاین نتیجه یمرسید که آنها معشوق هم هستند.

آنها ممکن است دوست، خواهر و برادر، پدر، دختر ت و یا مادر و پرس باشند.

آنچه کهدر ما یمگذرد به خاط شر ایت شدنمان است و باعث یمشود هرچه از طریق حواسمان دریافت یم ی کنیم را تعب کنیم. ن یع ابتدا قضاوت یمکنیم و سپس شواهدی را برای حمایت از قضاوتمان جمعآوری یمکنیم. ما تصمیم گرفتهایم اینگونه قضاوت کنیم، فقط به اطالعا ت برای حمایت از این قضاوت نیاز داریم.

بهنظر یمرسد ذهن ما یک پروژکتور است. تعدادی گ مان جمعآوری کرده ت ، ح اسالید را د ی ر مس زند گ های گذشتهمان است. این گ خ بر از آنها از زند اسالیدها انعکاس یها هستند که با آنها زند یمکنیم. هر بار که اسالید تکرار یمشود قویتر یمشود.در چند بار اول ممکن است الزم باشد چند دقیقه نشان داده شود تا رویمان اثر بگذارند. اما عمیقتر به ذهن ما حک یمشود، ت وق سامسکارا ف است کهدر یک لحظه، نگایه رسیع بهآن کا ی بیاندازیم، تغی خلقوخوی ما قطیع است و ما بر اساس آن سامسکارا تصمیم یم یگیم.

آزمایشهای زیستشنایس مولکولویل حقیقت شگفتآوری را نشان یمدهد. هر بار که احساسات قدرتمندی مانند خشم را تجربه یمکنیم، سیستم ن ذه ما، نه فقط در مغز بلکهدر همه جای بدن، فرستنده ی ها و گ ندههای سلویل جدیدی برای خشم

فعال یمشوند.

در چند بار اول که آن احساس رخ یمدهد، اثرش ممکن است مخترص باشد، ویل هرچه ساختارهای سلویل بیش ت ی برای این احساس ایجاد یمشود،آن احساس بهطوفان و در نهایت به یک سونایم تبدیل خواهد شد!

پلیس مردی را بخاطر رسعت زیاد متوقف کرد. مرد عصبا ن جواب داد که او رسعت نداشته است. پلیس گفت کهرسعت او با هفتاد مایل در ساعت بوده در حایل که محدودیت رسعت پنجاه مایل در ساعت است. مرد فریاد زد که پلیس دروغ یمگوید. توق پلیس اسلحهاش را در آورد، همرس مرد ی پنجره را پائ ن داد و به پلیس گفت: »جناب، با شوهرم بحث نکن او خییل مست است و یمتواند خطرناک شود!«.

تمام حوادث خشم جادهای و دیگر احساسات و خشونتها در یک لحظه اتفاق نیمافتد. ایت در سطح سلویل عمیقتر و جدیتر یمشود. مانند سلولهای رسطا ن بدخیم که همواره رشد یمکنند و در نهایت شخص را یمکشند.

دانشمندان کشف کردهاند کهی گ ندههای احسایس هر بار چندبرابر شده و زما ن یمرسد که موجب تحریک احساسات شدید ما یمشوند و کن ت ل ما از دست یمرود. بهعبارت ساده این احساسات رفتار ما را تحتالشعاع قرار یمدهند. فکر کردن این که گ ما ذهنمان را کن ت ل یمکنیم، و ما تصمیم یم یگیم که چه کاری انجام دهیم بزرگ ترین توهم در زند است که ما را یمراند. ماست! این مایا

گ ت ح اگر هنگام زی که نیست". بهاین مفهوم که زند -2 Maya بهی معنای "آن چ تجربهی آن، واقیع بهنظر برسد، فقط یک رؤیا است.

تنها حدود ده درصد آنچه ما از طریق حواس درک یمکنیم، در ذهن آگاه ما ثبت یمشود، بقیه مستقیم ن دلیل است به ذهن ناخودآگاه ما یمرود. بهیهم کهت بسیاری از ما ح مکا ن که هر روز از آنعبور یمکنیم را بهیاد نیمآوریم. تا زما ن که یک ادراک حیس بهنحوی مورد توجه ما نباشد، ثبت نیمشود. ق برای ادراکا ت که اکنون بگذارید ببینیم که چه اتفا ُفتد. این برداشتها در ذهن آگاه ما ثبت یما توسط بخش ی های ذهن ما مرتب شده و شناسا یمشوند. ذهن آگاه شما یمگوید که آیا فردی کهدر مقابل شما یمبینید آشنا است یا غریبه.

اینکه چطور یمخواهید با او ارتباط برقرار کنید دیگر تصمیم یگ ی در سطح آگاهانه نیست. در صورت که او را بشناسید، نگرش شما نسبت بهاو و عمل شما بر اساس خاطرات حک شدهای است کهدر ذهن شما جابجا یمشود. در صورت که او ی برای شما نا آشنا باشد، از ض ناخودآگاه شما بر با دریافت یمکنید و یا اساس ظاهر آن شخص جو اینکه اطالعات ظاهری بهی ض ناخودآگاه شما یمرود و منتظر تصمیم شما یمماند.

در هر صورت ناخودآگاه شما تصمیم یم یگ د که چکار کنید.

برای اک ث ما، کم ت از ده درصد ذهنمان آگاه است. کم ت از ده درصد از آنچه حواس شما درک یمکند، آگاهانه ثبت یمشود. ن این یع کم ت از یک درصد تصمیما ت که یم یگید ممکن است منط ق باشد!

پس چه کار یمکنیم؟ آیا همچنان اجازه یمدهیم ذهن ناخودآگاه ما را کن ت ل کند یا یمشود کاری برای بهدستآوردن کن ت ل آگاهانه انجام دهیم؟

دو راه وجود دارد که ما یمتوانیم کن ت ل را بهدست آوریم. اول این است که ش ایت شدنمان را که محدودمان یمکند، کاهش دهیم. در برنامههای مدیتیشن، ما بر حذف و انحالل سامساکارها -که ما را محدود یمکند- یمپردازیم. راه دوم این است

کهدر لحظهی حال باشیم و در یک هوشیاری و کن ت ل مطلق! در برنامههایBliss Life هنگایمکه شما در حالت الهایم هستید، بیش ت در زمان حال

Program تکنیک یها را برای هر دو روش آموزش یمدهیم. در مقام مراقبه مافوق آگاه این امکان وجود دارد که خاطرات حک ن بروند. این کمک شده را دوباره تجربهی کنیم تا از ب یمکند تا فضای داخیل پاکسازی شود و در نهایت یک مهارت بهدست یمآید که به هوشیاری لحظهی حال برسید و در آن بمانید.

ن ماورای زمان بروید یع در »لحظه« باشید ز را درک خواهید اگر به افکار خود توجه کنید، د ی و چ کرد. ییک این که افکار شما با هم ارتبایط ندارند. ف است بنشینید و افکاری برای باور این مطلب کا که بهمدت ده دقیقه به ذهن شما خطور یمکند را ن اندیشههای بنویسید. متوجه خواهید شد کهی ب شما رابطهی بسیار کیم وجود دارد. بهنظر یمرسد فقط آنها از ییک بهدیگری پرش یمکنند.

نکتهدویم که متوجه یمشوید این است که افکار شما همیشهدر مورد گذشته و یا آیندهی شما است. شما فقط یمتوانید در مورد آنچه کهدر گذشته اتفاق افتاده یا آنچهدر آینده اتفاق خواهد افتاد فکر کنید. افکار مربوط به گذشتهی شما یا افسوس خوردن برای کارهاییست که انجام دادهاید و یا حرست خوردن برای کارهاییست که انجام ندادهاید و افکار مربوط به آینده در مورد آنچه شما یمخواهید انجام دهید است.

توجه کنید که گذشته و آینده هیچکدام واقعیت ندارند. گذشته مرده است. اغلب ما حتی از گذشته درس نمیگیریم. ما فقط سعی میکنیم از گذشته استفاده کنیم تا آینده را اداره کنیم. این مانند آن است که بخواهیم فقط با نگاه کردن به آیینهعقب رانندگی کنیم.

آینده از آن هم غیر واقعیتر است، اتفاق نیفتاده است. شما کنترل بسیار کمی در مورد آیندهی خود دارید، زیرا همهی اقدامات شما توسط ذهن ناخودآگاه هدایت میشود و شما توسط خاطرات ضبط شده از گذشتهی خود هدایت میشوید. افکار ن گذشته و آینده چیزی جز حرکت ذهن شما برای شما نیست. ذهن شما هرگز نمیخواهد استراحت کند. اگر استراحت میکرد، میدانستید که بدون آن هم میتوانید کار کنید!

اگر فقط به ذهن خود اجازه دهید استراحت کند یا حتی ذهن خود را متقاعد کنید که آرام بماند، متوجه خواهید شد که شما به مقام سعادت دست مییابید. آن مقام زمان حال است. تمام آینده شما باید در این لحظه حاضر رقم میخورد. تصمیم گی را میسازد. هنگامیکه شما مراقب لحظهی کنونی که شما در این لحظه حاضر میگیرید، آینده شما هستید، هنگامیکه این لحظه را آگاهانه زندگی میکنید، دیگر مایل نیستید در گذشته بمانید تا در مورد آن احساس پشیمانی یا گناه کنید.

شما اغلب اوقات در فرکانس باال نوسان میکنید. در واقع شما همیشهدر هیجانزده ت هستید، حتی زمانیکه گمان میکنید دارید در استراحتید. بهیهمین دلیل بودا آن را »ذهن میمون« مینامد. وقتی TPS یا فرکانس افکار در هر ثانیه پایین میآید، شما بهطور طبیعی در لحظهی حال آرام میگیرید.

در نمودار، خط عمودی وسط نشاندهندهی »زمان« است. وقتی TPS شما بیشتر باشد، یعنی تعداد افکار شما در هر ثانیه بیشتر است، در آن صورت از آگاهی در لحظه حال بیشتر دور میشوید. آنگاه نگران آینده شده و اجازه میدهید که با گذشتهدر تماس باشد بدون اینکه نگاهی به حال حاضر بیندازید.

هنگامی کهTPS ی شما پایین بیاید، بیشتر و بیشتر به حال حاضر وارد میشوید و وقتی این اتفاق مییافتد، دیدگاه واضحتری از گذشته و آینده دارید. شاید بگویید که مگر چهی چیز مبهم در گذشته وجود دارد. میتوان درک کرد که آینده روشن نیست، اما چرا گذشته ممکن است مبهم باشد؟

اما بهیاد داشته باشید چیزی که از گذشته بهیاد دارید قضاوت شما در مورد گذشته است نه چیزی که اتفاق افتاده است.

تا به حال چند بار در مورد »گذشتهی طلایی« صحبت کردهاید؟ چقدر درباره »گذشتهی طلایی« نوشتهاید؟ چیزی طلایی در مورد گذشته وجود ندارد. ما فقط انتخاب میکنیم قسمتهای خوب را بهخاطر بیاوریم، بنابراین بهنظر میرسد طلایی است. چند لحظه، TPS شما کاهش مییابد و شما بیشتر هنگامیکه شما در حالت الهام هستید، برای این دلیل سعی میکنید. هنگامیکهTPS شما به صفر میرسد، بهوضوح میتوانید گذشته و آینده را ببینید.

نقطهای که آینده با گذشته مالقات میکند زمان حال است. این جایی است که فرکانس فکر شما صفر است و شما در حالت بدون ذهن هستید. منظور این نیست که شما ذهن را کنترل و یا سرکوب کردهاید، چون غیرممکن است. بلکه شما از ذهن فراتر رفتهاید که البته این شدنی است.

نه تنها ذهن نمیتواند شما را بهی بازی بگیرد، بلکه شما به مرحلهای میرسید که میتوانید با ذهن وادارش کنید که هر چه میخواهید انجام دهد. ما میتوانیم این مقام را انتخاب کنیم. این وضعیت مراقبه است. مراقبه برای ذهن استراحت به ارمغان میآورد. مراقبه ذهن را رام میکند، طوریکه ذهن نمیتواند به بازیش ادامهدهد.

ما در حضور استاد میتوانیم به این مرحله برسیم. استاد همیشهدر حالت بدون ذهن است که حالت TPS صفر نام دارد. هنگامیکهدر حضور استاد چه از لحاظ جسمی یا غیره هستید، TPS ی شما پایین میکند. شما میتوانید تنها با حضور در محض استاد بهTPS صفر برسید. حضور استاد مراقبه است. هوشیاری از استاد مراقبه است.

معموال ما همواره در حال پچپچ هستیم. حتی اگر با شخص دیگری صحبت نکنیم، ما در سکوت صحبت میکنیم، همانطور کهدر بسیاری از افراد پر استرس پیش میآید. نه تنها ذهن ما در حالت استراحت نیست، بلکه افکار ایجاد شده در آن ن نیز مونولوگ یا گفتگودرون ما شکل میگیرد.

نگرانی چیزی است که آن را نگرا� ن این گفتگوی درونی می نامیم. نگرانی چیزی جز تکرار دائم گفتگوی منفی درون ما نیست. ما دائما به گذشته اشاره میکنیم و با اتصال همهی موارد منفی کهدر گذشته برای ما رخ داده است، آن را به آینده گره میزنیم و همان را برای آینده مجسم میکنیم.

نوددرصد نگرانی ها هرگز تحقق نخواهد یافت.

این ادعا را به افرادی کهدر دورههای ما حضور داشتهاند ثابت کردم. من بهآنها میگویم نگرانی های خود را بنویسید و شش ماه بعد آنها را مرور کنید. همهی آنها بهمن میگویند تقریبا تمام نگرانی های آنها هرگز اتفاق نیفتاده است. ده درصد هم که اتفاق افتاده برای آنها خوب بوده است!

آدرنالینی که زندگی را حفظ میکند اگر بدون دلیل تولید شود تبدیل به یک قاتل میشود.

واقعا این نگرانی ها را برای وقوع تجسم قوی شما به حقیقت دعوت میکند! اگر یک نگرانی بهطور مداوم در شما وجود داشته باشد، بدانید که آن زائیدهی تفکر شما است. ذهن غیر واقعی است. ارتباطی که با افکار شما ایجاد میکند غیرعادی ز واقعیت ندارد! شما میتوانید کلمات منفی را با کلمات مثبت و افکار منفی است. بنابراین، نگرانی ها را با افکار مثبت جایگزین کنید. این آسان است و مطمئن باشید کلمات این قدرت را دارند.

ما نمیدانیم که افکار و کلمات ما چقدر قدرت دارند. همانطور که قبلا بحث کردیم، آزمایشهای مختلف از جمله روی آب توسط دانشمند ژاپنی ماسارو اموتو بهوضوح نشان میدهد که حتی آب به کلمات، افکار و احساسات ما جواب میدهد. بیش از هفتاد درصد بدن ما از آب تشکیل شده ن که هفتاد درصد است. درست مثل سیاره ی زمین با آب پوشیده شده است. بنابراین شما میتوانید قدرت کلمات را تصور کنید!

این تحقیقات، همان چیزی را ثابت کردهاند که چندین قرن پیش عرفان گفتهاند: اندیشهی شما، ارادهتان را میسازد و ارادهتان اعمال شما را شکل میدهد و شما با اعمالتان شناخته میشوید.

فکر نکنید که افکار و کلمات منفی تنها کسانی را کهعلیه آنها بیان میکنید تحت تاثیر قرار میدهد. بهوضوح متوجهی تاثیر این افکار و گفتار بر خودتان میشوید، کسی که آنها را خلق کرده است. نگرش منفی فقط روی دیگران تاثیر نمیگذارد بلکه اول از همه خود شما را تحت تاثیر قرار میدهد.

ما بهآنچه که نوشتهها در مورد اینکه چرا استرس ایجاد میشود، نگاهی انداختهایم. اجازه بدهید اکنون ببینیم علم چه میگوید.

طبیعت یک سیستم شکستناپذیر در بخش از مغز که هیپوتاالموس نام دارد طرایح کرده است تا اقداماتی که بدن بهصورت خودکار و بدون اراده ز یها� مانند تنفس، انجام می دهد، را کنترل کند. چیزی هضم و فعالیتهای مشابه. زیستشناسان به این بخش مغز خزنده میگویند.

محققین هنگام »مبارزه و فرار« صحبت میکنند. هنگامیکه، سیستم بدن ما خطری را شناسایی میکند، هیپوتاالموس توسط ذهن ناخوداگاه جهت بقای ما آماده میشود.

ذهن ناخود اگاه یک میلیون بار سریعتر از ذهن آگاه عمل میکند. بنابراین حتی قبل از اینکه از خطر آگاه شویم، بهطور غریزی هشدار را دریافت ز ، را فعال میکنیم. هیپوتاالموس غدهی هیپوفیز شروع میکند و ترشح هورمون آدرنالین آن را بهاندامهای ما، منتقل میکند. پس از آن برای واکنش »مبارزه یا فرار« آماده میشویم و انرژی الزم در اختیارمان قرار میگیرد.

برای محافظت از ما مغز خزنده در ناخودآگاه تصمیم میگیرد مواد شیمیایی را در بدن آزاد کند. این سیستم موقع مواجه با خطر بسیار کارآمد بود، مثال زمانیکه با یک شیر و یا ب روبهرو میشد، می بایست بدون فکر کردن، برای مبارزه یا فرار آماده شود.

برای برریس اثر آدرنالین بر انسان، آزمایشاتی روی ورزشکاران صورت گرفته است. دوندگان در کنار خط صف میبندند و قبل از اینکه تپانچه باال برود و بهآنها ع ش المات بدهد تا شروع بهدویدن ن نیاندازد. بنابراین، کنند، داور بازوی خود را پایین دوندگان مجبور بهعقبنشینی و تغییر موقعیت خود میشوند. این کار را ششبار تکرار کردند. دوندگان بدون یک حرکت، در خط شروع نقش ن در بدن آنها بهطور ن شدند. سطح آدرنالین ی بر زم� خطرنایک باال رفته بود.

آدرنالینی که زندگی را حفظ میکند اگر بدون دلیل تولید شود تبدیل به یک قاتل میشود.

امروزه احتمال مالقات ما با یک ب یا یک شیر خییل کم است. با اینحال، ذهن ناخودآگاه، سیگنال یها� از این خطر را ارسال میکند. من آنها را »سکتههای ترس« مینامم. روانشناسان تخمین میزنند که ما روزانه حداقل با دوازده ترس مواجه میشویم. این سکتههای ترس باعث تولید مقدار زیادی آدرنالین گ نتیجهی در ما میشود. ثابت شده است که افسردگی بهنوبهی ن است و افسردگی خود علت اصیل بسیاری از بیماریهای مزمن و کشنده است.

تحقیقات پزشیک نشان داده است که بسیاری از جوانان در کشو ت رهای ثروتمند، حتی نوجوانان، دارای شریان یهایی هستند که بهشدت مسدود شدهاند و شریانهای آنها شبیه به افراد شصتساله هستند! وضعیت فزیکی تنها بخش از مشکل است. بخش بسیار بزرگ ش تر �ایط عاطفی-احساسی است.

امروزه بهاندازهی کافی ثابت شده است که یک مشکل عاطفی باعث شروع رسیــع حملهب قلبی یا سکته مغزی میشود ت ، حتی ش اگر �ایط جسمی برای مدت زمان طوالنی مناسب باشد. در حال حاضر پزشکان قلب از مردم درخواست میکنند تا عالوه بر آزمایشهای متداول، پرسشنامهای دربارهی عوامل استرس پر کنند تا بتو ی انند تخمین بزنند آنها تا چه حد مستعد بیماری ب های قلبی هستند. پزشکان متوجه شدهاند کهضبههای بزرگ در زندگی مانند مرگ ی یکی از عزیزان، از دستدادن شغل، از دستدادن پو ت ل و حتی انتقال شغیل و کوچکردن استرسزای جدی هستند که میتوانند منجر به حملات قلبی شود. در مورد حملات قلبی حتی بیماری یهایی مانند درد پشت، میگرن و زخم معده ز نقش بازی میکنند. علت یهای احساسی و رود ی ه ن نیز یولوژییک یا رویح-روانی به مراتب بیشتر از ع ی لل فزیکی سطیح ی ، تاثیرگذار هستند.

ما از طریق نگرانی ، ترس تولید میکنیم و آنها را با شرایط بهوجود میآوریم. میتوانید وضعیت را بهطور موقت از طریق دارو، درمان کنید. ویل اگر علت اصیل آن که مخ� ف است رفع نشود، هیچ دی ارو� قادر بهدرمان قطیع بیماری ترس نیست.

در یک شرکت فناوری اطالع ی ات، مدیر اجرایی درخو ت استرس برای یک پروژه دریافت کرد. مدیر، درخواست را جهت برریس نزد مدیر مسئول ی تیم اجرایی فرستاد ی ، تیم اجرایی یک برریس کامل انجام داد و گفته شد که میتوانند این کار را در ششماه با هزینه یک میلیون دالر انجام دهند. مدیر مسئول این تیم، برریس کرد و گفت که میتواند اینکار را ظرف چهار ماه انجام با هزینهی هفتصد و پنجاه هزار دالر انجام دهد. وی کارکنان را خواست، پس از یک سخنرانی این پیشنهاد به مدیرکل داده شد. وی همه

ماهرانه بهآنها گفت: »ما باید بتوانیم اینکار را با نیم میلیون دالر در سه ماه انجام دهیم«. سپس آن را بهعنوان پیشنهاد خود برای مدیر ی اجرایی فرستاد. ی مدیر اجرایی به مشتری زنگ زد و گفت که شرکت او این محصول را در دو ماه به هزینه نیم میلیون دالر تحویل خواهد داد.

افرادی کهدر شرکت ها کار میکنند میتوانند این مطلب را درک کنند. ویل افرادی که تصمیمات را میگیرند و تعهدات را میپذیرند اغلب با واقعیت ن تصمییم گرفته رابطهای ندارند. هنگامیکه چنین چیزی میشود، »خود« آنها وارد بازی میشود. ی هر چیزی میتواند قربانی شود بهجز خود! مطالعه سادهای از ش تاریــخ شرکتها بهخاطر خودخواهی میتواند نشان دهد که چگونه بسیاری از شرکتها بهخاطر افرادی که آنها را ره�ی کرده اند، شکست خوردهاند.

بعض از شاگردانم درباره ب ی سطح پنجم ره�ی در شرکتها اطالعات بهمن دادهاند. این در مورد آن دستهب از ره� ش ان شرکتهای بزرگ است که »خود« را در پشت نیازهای شرکت و افرادی که برای آنها ن کار میکنند قرار میدهند، بهجای اینکه نیازهای خودشان را در ردیف اول بگذارند. ی برای اولین بار پژوهشها نشان داده است کهی مدیران اجرایی شرکتهایی که از لحاظ تجاری موفق بودهاند بهت سخ� در جهان خارج شناخته میشوند! این گ ، دو دسته از افراد وجود دارد: کسانی که بسیار فروتنانهدرون خود تمرکز میکنند. در زندگی نیستند. کسانی که تحتفشار قرار دارند کسانی که تحتفشار قرار دارند و کسانی که تحتفشار گ هستند. آنها هستند که مایل به کنترل زندگی گ را بهشیوهای که میخواهند دوست دارند زندگی هستند. کسانی که بدون استرس هستند کسانی که بدون شکایتی هستند که با زندگی گ در جریانند. آن ت ها هستند که تمرکز هر چه را که زندگی به ارمغان بیاورد میپذیرند. آنها تنها بر منافع خودشان متمرکز هستند.

آنها در مورد آن است که چه کاری میتوانند برای دیگران انجام دهند.

شما میتوانید حتی با ماندن در منزل به تنش برسید. ی الزم نیست ب�ون بروید و کار کنید. تحقیقات ز ان طالق برای چهل نشان میدهد که بیشتر ین م� و پنجاه سالهها اتفاق مییافتد. وقتی فرزندان بزرگ شده و خانه را ترک میکنند، تمایل بیشتر ی برای طالق وجود دارد. هنگامیکه بچهها از خانه خارج میشوند، زن و شوهر نمیدانند چه باید بگویند. سکوت باعث ایجاد استرس میشود!

ن استرس در محل کار با سیستم آموز ش ما شروع میشود. ما شروع به رتبهبندی کودکان از سن بسیار پایین میکنیم. هنگامیکهدر یک کالس سه نفر بهعنوان قهرمانان معرفی میشوند، بقیه کالس احساس بیفایده گ یمکنند. ما آموزش میبینیم که از سن خییل پایین به رقابت بپردازیم. این رقابت در محل کار ادامه مییابد و آن را به میدان جنگ تبدیل میکند.

داستان کوتاه:

کالغی روی د ت رخ� نشسته بود و در تمام طول روز کاری انجام نمیداد. خرگوشی از آنجا گذشت، کالغ را تماشا کرد و حسادت کرد. خرگوش پرسید: »آیا من هم میتوانم اینگونه بنشینم؟«. کالغ گفت: »البته، اگر میخواهی انجامش بده«. سپس خرگوش زیر درخت نشست و هیچ کاری نکرد. مدتی بعد روباهی آمد و خرگوش را خورد.

ق اش این است: اگر می نشینید و هیچکاری درس اخال� نیمکنید پس باید بسیار باال نشسته باشید. برنامههای به اصطالح منابع انسانی مشخص میکند که کارکنان باید طبقهبندی شوند. شنیدهام کهدر بسیاری از شرکتها الزم است نشان داده شود که ده یا پانزده درصد از کارکنان خوب کار نمیکنند. در واقع آنها برای زنده ماندن مردم مجبور میشوند ن دلیل این ً بهیهمین دیگران را قربانی کنند. احتماال ادارهها را »جنگل ن های بتنی« می نامند!

تا زمانیکه مردم بر اساس ترس و حرص کار میکنند، نمیتوانند الهامبخش باشند. آنها را میتوان برای انجام کارهای روزمره کنترل کرد، اما نمیتوانند برای انجام غیر ممکن الهامبخش باشند. این مشکل شرکتهای امروز است. آنها نیاز به کارکنان فعال دارند، اما روش تشویق آنها رضایتبخش نیست. انسان ی ها تنها با چیزهای مادی راضی نمیشوند. روانشناسان حوزهی مدیریت این را دریافتهاند و میگویند که تنها حقوق و مزایا، برای ایجاد رضایت کافی نیست. یعنی که اگر به کارکنان کم رضایت کافی اگر حقوق پرداخت شود، ناراض هستند، اما لزوما حقوقشان را زیاد کنید آنها خوشحال نمیشوند. چیزهای بیشتر از پول هستند، آنها آنها بهدنبای چیزهای دیگری بهدنبال به رسمیت شناخته شدن میباشند.

یک روانشناس معروف، یک مدل به شکل یک هرم از چگونگی حرکت خواستههای انسان ساخته است که بهنام او بهعنوان »سلسله مراتب نیازها« نامگذاری شده است. در پایهی این هرم، مازلو نیازهای بقای یک فرد مثل غذا، پناهگاه و دیگر مواد ضوری مطرح شده. پس از آن مردم بهدنبال امنیت در جامعهت هستند، مانند سالمتی، شغل و ... سپس آنها عشق و توجه را دنبال میکنند و بعد بهدنبال احترام، نام و شهرت هستند. پس از اینهمه، گ شان احساس آنها هنوز ناراض هستند و در زندگی گ کمبود میکنند. مازلو آن حس درونی را خودشکوفایی نامید. این مرحلهای است که ما بدون استرس زندگی میکنیم، و آن خودشکویفا� درونی است.

این مرحلهای است که شما دریمیابید با انرژی کائنات ییک هستید. اینکه آیا شما در خانه، در دفتر یا کارخانه کار میکنید یا اصال کار نمیکنید، یک فرقی نمیکند، شما خوشحال هستید کهدر چنین وضعیتی قرار دارید.

این همان چیزی است که ما در دورههای آموزشی Program Bliss Life تدریس میکنیم. هرم پنج گانه نیازهای مازلو به هفت سطح انرژی درونی ما مربوط میشود. در سیستم ودیک، این هفت مرکز انرژی، چاکراها نام دارند. هر چاکرا نشان دهندهی یک حالت احساسی عاطفی و چگونگی آن که نیازهای یک چاکرا را برآورده کنیم، سطح انرژی ما باال میرود تا به مقام ارضاء خواستههایمان برسیم. این یک فرآیند است که هزاران نفر از مردم آن را با نتایج درخشان گذراندهاند. ما این برنامهها را د ش ر بسیاری از شرکتهای جهان آموزش دادهایم. من آن را »یک راه حل تضمین شده« می نامم.

قبلا ن به مفهو ب م سطح پنجم رهبری اشاره کردم. برنامههای Program Bliss Life ی ما برای رشد چنین رهبران سطح پنج در شرکتهاست. چنین نهتنها از استرس رنج نمیبرند بلکهدر دیگران ن نیز فشار روا نی ایجاد نمیکنند.

بهطور خلاصه، استرس بخش اجتناب‌ناپذیر زندگی است. هیچ زندگی بدون استرس وجود نخواهد داشت. در واقع استرس پاسخ ذهن و بدن است به وقایعی که خارج از ما رخ می‌دهد. این اختلال‌های بی‌نظیر نیستند که باعث ایجاد مشکل می‌شوند بلکه دلیل است که این اختلالات از درون است. به همین دلیل است که ما خودمان علت تنش‌ها هستیم. ما قبلاً گفتیم که علت ایجاد استرس در یک به همین دلیل باعث ایجاد تنش در فرد دیگری نمی‌شود. فرد لزوماً چیزی که برای یک نفر سم است برای دیگری نوش دارو است!

^-1 Chakras مراکز انرژی در بدن. به معنای واقیع کلمه "چرخ" بر اساس تجربه‌ی چاکراهای اصیل در امتداد ستون فقرات وجود دارد: مولادهارا، سوادهیشتانا، مانی پوراكا، آناهاتا، ویشوددی، آجنا و ساهارسارا. عارفان است که این مراکز انرژی را به عنوان گرداب انرژی درک می‌کنند. هفت

استرس یک موضوع مهم در دنیای کسب‌وکار است. تخمین زده‌اند که به علت استرس، تریلیونها دلار هدر می‌رود. صحبت‌کردن در مورد استرس و ارائه راه‌حل‌هایی که فقط به طور موقت مؤثر هستند در حال حاضر تجارت بزرگی است.

چیزی نیست که شما بتوانید در مورد استرس خارج از خود جستجو کنید، علت اصیل آن درون است. تا کی می‌توانید در بیرون از خود به دنبال عامل باشید؟ از چه فرار می‌کنید؟

آنچه شما می‌توانید انجام دهید این است که خودتان را تغییر دهید. شما می‌توانید خود را ضد- استرس کنید. این خیلی ساده است، قبول کنید چیزی که خارج از شما اتفاق می‌افتد روی شما اثر ندارد. این غیرممکن نیست. حقیقت این است که ضعیف بودن شماست که اجازه می‌دهد رویدادهایی که خارج از شما رخ می‌دهد، شما را ماورای کنترلتان تحت تأثیر قرار دهند. چیزی ذاتاً خوب یا بد نیست، فقط باید دید ما آنها را چطور تفسیر می‌کنیم.

قضاوت خود را در مورد خودتان، افراد دوروبر و موقعیت‌ها رها کنید. شما از استرس آزاد خواهید شد. مراقبه می‌تواند به شما در این آزاد شدن کمک کند. و به شما کمک می‌کند تا به وضعیت ذهن آرام برسید که از آن می‌توانید رویدادهای اطراف خود را شاهد باشید بدون اینکه آنها را لمس کنید.

چیزی به جز استرس برای از دست دادن از مراقبه ندارید!

این یک روش ساده و در عین حال قوی برای از بین بردن استرس است. ما این تکنیک را جهت رفع بی‌نظمی پوراکا چاکرا آموزش می‌دهیم. این مراقبه باید همیشه قبل از غذا انجام شود، زمانی که معده خالی است و چند ساعت قبل

^-2 Chakra Manipuraka یک مرکز انرژی نامحسوس که نزدیک ناف است و با نگرانی تداعی می‌شود

از خواب در حالیکه ایستاده‌اید، پروا به زبانی که نمی‌شناسید و هیچ‌کس دیگر نمی‌شناسد فریاد بکشید. بگذارید با خشونت تمام احساس‌های جمع شده‌ی شما بیرون بیاید. روی زمین غلت بزنید اگر احساستان این را می‌گوید. اگر مایلید گریه کنید. این تکنیک مراقبه بسیار قدرتمند است. هر چیزی که در ضمیر ناخودآگاه شما جمع شده را از بین می‌برد و اجازه می‌دهد تا تمام انرژی‌های منفی که در داخل ذخیره شده است را بیرون بریزید. جلسات روانکاوی معمولاً زمانی که بیماران با تحلیلگران خود صحبت می‌کنند، هنوز روند آگاهانه‌ای دارند. فقط ده درصد خاطرات ذخیره شده تخلیه می‌شود. زمانی فرایندهایی مانند هیپنوتیزم است و شما کنترل ندارید. این تکنیک یک فرآیند ماورای آگاهی است که در هنگام پاک کردن خود، هوشیاریتان را حفظ می‌کند. این مراقبه را بیست دقیقه انجام دهید. سپس

بنشینید و اجازه دهید انرژی در عرض 10 دقیقه در سکوت به سرتاسر بدن شما منتقل شود. در طول این مدت فقط شاهد افکارتان باشید. آنها را سرکوب و یا تعقیب نکنید.

ترس یک بعد عمیق نگرانی است. نگرانی می‌تواند باعث زخم معده و روده شود. از طرف دیگر ترس می‌تواند زندگی را نابود کند. با این‌حال، بر یمتو تواند زندگی را نابود کند. بر خلاف نگرانی که بدون آن زندگی ما ممکن نیست، ترس ریشه‌دوانده باشد. اما به نظر می‌رسد در زندگی می‌توان بدون ترس با ترس روبه‌رو شد. فردی که او را شجاع می‌نامیم هیچ‌گاه بدون ترس نیست، بلکه فردی است که یاد گرفته با آن مقابله کند.

دلیل ترس تشکیل از انرژی درون ماست، به همین دلیل است که این انرژی تولید و یا نابود نمی‌شود، نمی‌تواند از بین برود، فقط از شکلی به شکل دیگری تغییر می‌کند.

بدانید که، ترس شما به طور مستقیم به جان شما متصل است. هر زمان که با تهدیدی مواجه می‌شوید، در بدن شما ترشح ترس افزایش می‌یابد و آدرنالین به شما انرژی زیادی می‌دهد، به طوری‌که می‌توانید فرار کنید. ما آن را واکنش «مبارزه یا فرار» می‌نامیم - هنگام مواجه با ترس، شما یا جنگ و مبارزه می‌کنید یا فرار. لحظه‌ای که با تهدید مواجه شوید، انرژی بدن شما بسیار زیاد می‌شود. زمانی که، مرکز این تهدید واقع باشد، چاکرا سوادهیشتانا گ، به طور کامل به لرزه می‌آید! زندگی

هنگامی که بدون هیچ انگیزه‌ی خالصی میل و تمنایی در شما وجود دارد، آن تمایل به انرژی عظیم تبدیل می‌شود و شما سرشار از انرژی می‌شوید. خلقت، انبساط و یا بیگ‌بنگ هم همینطور است. زمانی که بدون هیچ علت خاصی ترس در شما وجود دارد، انرژی منقبض می‌شود و به سیاه چاله تبدیل می‌شود.

ترس طبیعت شما است، اما اجازه ندهید آن را هدایت کند. ترس داشتن طبیعی است اما ربط دادن ترس به جسم خارجی، ایمان به خود و تصورات منفی درباره‌ی آینده است.

ترس محض به بقاء کمک کرده و ناخودآگاه است. ترس نشأت‌گرفته از جامعه است.

انرژی فراوانی که بدون هیچ دلیلی از شما صادر می‌شود، یک خواسته‌ی خالص است. اگر به خاطر چیزی باشد، تبدیل به حرص و طمع عادی می‌شود، اگر انرژی بدون هیچ دلیلی در درون شما انباشته شود، این ترس خالص است. اگر آن به خاطر چیزی باشد، به ترس عادی تبدیل می‌شود. تا سیاه چاله نباشد، بیگ‌بنگ رخ نمی‌دهد. این بخش از زندگی است، بخش از درام، بخش از بازی است. ترس خالص یعنی شما درون خوددر آرامش به سر می‌برید. همان‌گونه که تولد بیگ‌بنگ و مرگ آن سیاهچاله است، تولد شما هم بیگ‌بنگ و مرگتان سیاهچاله است.

هنگامی که همراه با هوا وارد بدن شما می‌شود، به دلیل بیگ‌بنگ به شما می‌رسد. پرانا که سیستم شما را همراه خروج هوا ترک می‌کند، سیاه چاله است. اگر شما در مقابل انفجار بزرگ یا سیاهچاله مقاومت کنید، در سیستم خودتان اختلال ایجاد کرده‌اید.

هنگام ترس، سیاهچاله اتفاق می‌افتد، یعنی شما به سوی صلح و یا آماده شدن برای انفجار بزرگ می‌روید. هر زمان که ترس خالصی در شما رخ می‌دهد، با آرامش فوق‌العاده‌ای جوان می‌شوید که به صورت شجاعت و انرژی در شما بروز می‌کند.

اگر مطمئن باشید که توانا هستید هیچ ترسی نخواهید داشت. اگر مطمئن نباشید که توانا هستید چیزی را به دست آورید، باز هم ترس ندارید.

-1 چاکرا سوادهیشتانا - مرکز انرژی بین پایه‌ی ستون فقرات و ناف توسط ترس مسدود می‌شود

-2 بیگ بنگ یک مدل کیهان شناسی است، که در آن کائنات از یک وجود بسیار متراکم منشعب شده و همچنان تا به امروز گسترش می‌یابد

-3 سیاه چاله یک منطقه‌ی نظری فضایی که در آن نیروی جاذبه بسیار قدرتمند است و هیچ چیز حتی نور نمی‌تواند از آن فرار کند

در واقع ترس مبارزه‌ی بین خودتان از یک سو و عقاید منفی یا انتظارات که شما درباره‌ی آینده‌تان دارید از سوی دیگر است. شما به معنای واقعی کلمه با انرژی‌های مثبت و منفی خود مبارزه می‌کنید.

هرگاه از این بترسید که چیزی را از دست بدهید و یا در آینده چیزی به دست نیاورید، آن‌وقت بین توانایی‌ها و افکار منفی که می‌گوید ممکن است به اهدافتان نرسید، مبارزه‌ای رخ می‌دهد.

دقت کنید، شما از اینکه هرگز پادشاه جهان نخواهید شد، نمی‌ترسید، نه! اما شما از اینکه مثل برادرتان موفق نشوید، می‌ترسید. شما از اینکه به آنچه در دسترس است، نرسید، می‌ترسید. «امکانات» ترس خلق می‌کنند. به عبارت دیگر ترس آرزو است! آیا از اینکه بیش از سیصد سال زندگی نکنید و عمر نکنید، می‌ترسید؟ نه، چون اطمینان دارید که هرگز آن‌قدر عمر نمی‌کنید. اما شما همیشه از اینکه بیش از هفتاد یا هشتاد سال زندگی نکنید و ممکن است که یک مرگ زودرس داشته باشید، می‌ترسید. تا وقتی برایتان روشن نیست که هرگز به چیزی نخواهید رسید، ترس ایجاد نخواهد شد. تا وقتی فکر می‌کنید چیزی امکان‌پذیر است و شما آن را می‌خواهید ترس ایجاد می‌شود.

دو راه برای فرار از ترس وجود دارد. یک راه این است که تمام «امکانات» را مسدود کنیم. یعنی این که شما می‌توانید بمیرید، و دیگر هیچ ترسی وجود نخواهد داشت!

راه دوم فرار از ترس این است که مرزهای ممکنه را از بین ببریم. اگر امکان بی‌نهایت وجود داشته باشد، اگر هیچ مرزی وجود نداشته باشد، اگر چیزی وجود ندارد که شما را محدود کند، شما بدون ترس خواهید شد و احساس قدرت خواهید کرد. تنها با رسیدن به این درک، چیزی در شما جرقه خواهد زد و بسیاری از ترس‌ها از وجودتان ناپدید خواهند شد! هر ترس می‌تواند به عنوان یک راه (در) برای روشنگری استفاده شود.

این دو راه در واقع به عنوان تکنیک توسط استادان استفاده می‌شود. هنگامی که استاد می‌گوید، «هیچ چیزی نمی‌تواند توسط تو انجام شود»، یک تسلیم عمیق، یک مرگ روانی به وجود می‌آید. شما تصمیم می‌گیرید که هیچ امکانی وجود ندارد، آن‌وقت کاری برای انجام دادن نیست و شما به آرامش می‌رسید. این همان چیزی است که رامانا ماهاریشی آن را آتما شاراناگاتی یا تسلیم می‌نامد. شما می‌توانید از طریق بستن راه همه امکانات، از ترس فراتر بروید. راه دوم برای ماورای ترس رفتن، باز کردن همه‌ی امکانات است. آن را آتما جنانا می‌نامند.

یک داستان زیبا وجود دارد:

یک نفر روی دیوار یک معبد که بر آن تعالیم نوشته شده است نوشت: «Soham» «من آنم». به این معنی «توسط من همه‌ی چیز ممکن است». شخص دیگری آمد و نوشت: «Dasoham» «هیچ چیزی نمی‌تواند توسط من انجام شود. من یک برده هستم. این هم درست است. شخص سومی آمد و نوشت: «Sadasoham» «من همیشه آنم».

هنگامی که هیچ کاری نمی‌توانید انجام دهید، خود را تسلیم می‌کنید. شما موقع می‌توانید قدرت خود را تجربه کنید، که احساس کنید همه‌ی چیز می‌تواند انجام شود. هر دو تکنیک می‌تواند شما را از ترس آزاد کند. اگر شما با این ایده هم طرازید که، «هیچ کاری نمی‌توانم انجام دهم»، شما بهکتی یوگی هستید، تسلیم می‌شوید. اگر فکر می‌کنید، «همه‌ی چیز را می‌توانم انجام دهم» شما یک جنانا یوگی هستید، شما به کشف و تجربه می‌رسید، با هر دو روش، رد شدن از ترس ممکن است. یا با «همه‌ی چیز برای من امکان پذیر است»، یا با «برای من هیچ چیز امکان پذیر نیست».

مردم می‌آیند و می‌گویند: «ترس‌های زیادی دارم. چه می‌توانم بکنم؟»

من به آنها می‌گویم: اگر ترس زیادی دارید، امکان روشنگری برای شما بیشتر است و بسیاری از درها در دسترس شماست! برای یک فرد که ترس زیادی کم است، تعداد درها اندک است، امکانات موجود اندک است، زیرا او زندگی کسل‌کننده‌ای دارد. فردی که کم ترس زیادی نخواهد داشت. زندگی کسل‌کننده‌ای دارد، زیرا او چیزی برای از دست دادن ندارد، او تصمیم زیادی نمی‌گیرد. او ریسک زیادی نمی‌کند.

اما یک موجود زنده که کارهای زیادی انجام می‌دهد و بسیار تصمیم‌گیری می‌کند، ترس را تجربه می‌کند. اگر شما ترس زیادی را تجربه می‌کنید، درهای زیادی برای روشنگری در دسترس شما هستند!

یک نکته: فقط اگر بتوانید بر آن غلبه کرده و بازش کنید می‌توانید آن را در بنامید. اگر شما نمی‌دانید که چگونه آن را باز کنید، بیشتر شبیه دیوار است. اگر در زندگی‌تان بیش از حد می‌ترسید و اگر روش درست را بدانید، همه‌ی این ترس‌ها می‌توانند درهایی برای آزادی شما شوند. در غیر این‌صورت تمام ترس‌ها مانند دیوار می‌شود و مانند آن است که شما در یک زندان بزرگ گرفتار شده‌اید.

تنها کاری که باید انجام دهید این است که هنگام

-1 Bhakti yogi فردی که از طریق عشق و عبادت، بهکتی یوگا به عنوان وسیله‌ای برای روشنگری پیروی می‌کند

-2 gnana yogi کسی که از دانش برای تحقق خود پیروی می‌کند

احساس ترس، خودتان را کوچک نگیرید. اعتماد به نفس خود را از دست ندهید و خودتان را محکوم نکنید: «من دیگر چه آدمی هستم؟» در واقع افرادی که می‌توانند با ترس خود مواجه شوند مشکلات زیادی نخواهند داشت. در عوض افرادی که از ترس‌هایشان می‌ترسند همواره مشکلات بیشتری برای خود ایجاد می‌کنند. هنگامی که شما بیش از حد با ترس‌های خود مشغول شوید، فکر می‌کنید که مشکلات زیادی دارید. آن‌گاه که ماهیت واقعی ترس را درک کنید، می‌تواند برای شما سعادت باشد. اگر شجاع باشید تا با ترس مواجه شوید، به اندازه‌ی کافی می‌توانید به رستگاری برسید.

چیزی دیگر، می‌توانید گاهی اوقات، فقط با توجه به بی‌تفاوتی از ترس بیرون بیایید. بیرون آمدن از ترس، کوانتوم به آگاهی کنید. جایی که شما هرگز چیزی را تجربه نخواهید کرد! ترس از دست دادن چیزی - ترس از شکست، ترس از دست دادن نزدیکان و عزیزان، ترس از دست دادن ثروت، ترس از چیزهای ناشناخته - می‌تواند به عنوان یک راه برای روشن بینی استفاده کرد.

یا شما پر از تنش هستید یا پر از انرژی. اگر شما با تنش پر شوید، بدون آنکه تکنیکش را بدانید، با تلاش انرژی را از منبع موجود درون خود که فنا شدنی نیست بیرون می‌آورید.

یک منبع انرژی در درونتان وجود دارد که هرگز از بین نمی‌رود، آن آتمان یا روح شماست. اگر بدون دانستن روش درست، سعی کنید از انرژی این منبع استفاده کنید، تنش ایجاد می‌شود.

وقتی سعی می‌کنید با به خاطر آوردن «خواسته‌ها» یا تخیل، از درون انرژی بگیرید مثل این است که با لگد دری را باز کنید تا از آن‌طرف در انرژی بگیرید. انرژی را می‌خواهید، اما صبر ندارید تا در را باز کنید.

-3 Atman روح، آگاهی...، آن روح، انرژی جاودان در انسان که هرگز از بین نمی‌رود و تصویری از آگاهی کل یا براهمان است

اما شما می‌توانید از کلید استفاده کنید تا صبورانه در را باز کنید و اجازه دهید که سعادت و انرژی به وجود شما وارد شوند. این کلید مراقبه است.

یک حقیقت مهم دیگر که باید بدانید این است که چیزی در درون شما وجود دارد که هرگز نمی‌میرد و این چیزی است که حقیقتاً وجود دارد که می‌داند که چیزی زنده نبوده، ترس از مرگ در شما وجود دارد، زیرا شما فکر می‌کنید که چیزی که در حال حاضر دارید از شما گرفته خواهد شد. نه! هر چه حالاحاضر دارید، نمی‌تواند از شما گرفته شود. اگر چیزی می‌تواند از شما گرفته شود، هرگز آن را اول نداشته‌اید. هر چیزی که می‌تواند بماند هرگز فضای درون شما را اشغال نمی‌کند.

شما نمی‌توانید بر ترس پیروز شوید، نکته‌ی رسیدن، هوشیاری است که ترس را تجربه کنید، بدون اتصال آن به چیزی بیرون. وقتی هیچ دلیلی برای ترس وجود ندارد، ترس شدید منجر به آرامش و صلح می‌شود. ترس انرژی قدرتمندی است که باعث آرامش عمیق می‌شود. ترس مرکز جوان سازی است. ترس را سرکوب نمی‌کند. به عنوان مثال، زمانی که شما از تاریکی می‌ترسید شروع به فکر کردن و تکرار نام خدا می‌کنید. به خاطر ترس، نام خداوند در اوج ذهن شما خواهد بود! شما احساس می‌کنید که نمی‌ترسید، زیرا چیزی دیگری است! هنگامی که شما در حال صحبت کردن در مورد چیز دیگری هستید، احساس می‌کنید که نمی‌ترسید. اما شما تنها توجه خود را تغییر داده‌اید، مشکل را به طور کامل حل نکرده‌اید.

گفته می‌شود: «هنگامی که یک گربه‌ی شکار می‌خورد، چشم‌هایش را به هم می‌بندد و فکر می‌کند که تمام دنیا تاریک شده است و بنابراین هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببیند!» درک کنید، شما هم همین کار می‌کنید.

توجه به ترس نمی‌کنید و بر این باورید که ترس از بین رفته است. تمام ترس‌های ما ترس از مرگ در شکل‌های مختلف است.

بی‌تفاوتی به معنای عدم وجود ترس نیست. این بدان معناست که ترس وجود دارد، اما شما انرژی زیادی دارید یا شجاعت دارید که با آن روبه‌رو شوید و زندگی کنید. زندگی کردن به معنای داشتن انرژی و یا شجاعت زندگی است حتی با حداکثر ترس. این ماورای ترس است و به هیچ وجه وابسته و یا جدا از ترس نیست.

مطلب مهم دیگری که باید بدانید این است که ترس از اجزای ماهیت زندگی است. مردم می‌آیند و از من می‌پرسند: «در مورد ترس از «ناشناخته» چه باید بکنم؟». به آنها می‌گویم: «ترس نشانه خوبی است، یعنی شما زنده‌اید! احتمال از دست دادن وجود دارد و به همین دلیل است که می‌ترسید. اگر هیچ امکان «از دست دادن» ندارید، هرگز نخواهید ترسید».

شما می‌توانید با ترس دوست باشید حتی اگر در قلبتان وجود باشد! آنجا هیچ نیازی به ترس از دست دادن چیزی برای از دست دادن وجود ندارد، زیرا اگر چیزی برای از دست دادن دارید، ترس ندارید! اگر دیگر چیزی برای از دست دادن ندارید، پس زنده‌اید. این طبیعت زندگی است.

زما�ن ترس وجود ندارد که همهی چ� شناخته شده باشد. تنها زما�ن ترس وجود دارد که زها مشخص نیستند، زما�ن که تنها امکانات و یچ� ناشناخته وجود دارد. بهعنوان مثال، مرگ احتمال است و بهعنوان یک حادثه مشخص است، اما اینکه یک و چگونه ممکن است اتفاق بیفتد، مشخص نیست. بنابراین همیشه با یاد آن ترس همراه است.

ترس شما از تارییک و ترستان از مرگ در واقع ییک است - ترس از ناشناخته. اتصال با تارییک این ترس ن یمبرد. ترس شما از مرگ، ترس از ناپدید ی را از ب� شدن، بهطور کامل بهبود خواهد یافت. بهیاد یک لطیفه افتادم:

دخ�ت بچهای از پدرش پرسید: »پدر، آیا تو از تارییک یمتریس؟«. پدر جواب داد: »البته نه«. دخ�ت ادامهداد: »پس از مار یمترسید؟«. .» ً دخ�ت کوچولو بسیار خوشحال بود کهی چ� ز پدر جواب داد: »نه، نه اصال جدیدی کشف کرده است. او گفت: »پس ی شما جز مامان از هیچ چ� ز نیمترسید!«.

به هر حال، ترس شما از تارییک بهدلیل جهل شما است، زیرا شما به وضوح با آن مواجه نشدهاید. ن دستورالعملیل که به شاگردان برای درمان خوددرو�ن انجام یمدهند، رف�ت ن و نشس�ت ن در یک جنگل یا فضای خایل و نگاه کردن بهآن فضای خایل است. تنها کاری که شخص باید انجام دهد این است کهدر فضای گس�ت دهای بنشیند و در تمام شب به آسمان نگاه کند. با این کار بسیاری از ترسها و حاالت مختلف شخص کهرسکوب شده بود ظاهر یمشود. در سنت ذن، آنها تمرین مشابیه دارند کهدر آن فرد جلوی دیوار یمنشیند و بهدیوار نگاه یمکند. ذهن خایل و با خلو یت ب�ون ییک یمشود.

ییک از مهمترین مواردی که باید بهیاد داشته باشید این است که اگر شما نیاز خود را برای اس�ت احت ز رسکوب کردهاید، آن رسکوبگری در شما نا آرایم بهوجود آورده و میل شما به آرامش و سکو یت ن� ظاهر یمشود، کل سیستم شما پاک یمگردد. این ظاهر شدن احساسات رسکوب شدهی شما همان زی است که بهعنوان ترس احساس یمکنید. شما یچ� احساس یمکنید، نه، نه! من نیمخواهم بهاین تارییک نگاه کنم! شما سیع یمکنید از آن جلو یگ�ی کنید. اگر بتوانید به تارییک و ترس با آگایه نگاه کنید، آنها را تجربه کنید، از آنها خالص یمشوید. حکمت از طریق ترس اگر کودیک از تارییک یمترسد، یمگوییم: »ن� ت س، شجاع باش«. هنگایمکه این را یمگویید، به کودک یمآموزید که احساس ترس و وحشت نکند. اما اگر ترس کودک را د ی ر بر گ�د، او نیمتواند کاری انجام دهد. بنابراین اکنون تالش یمکند تا خود را با رسکوب ترس شجاع حس کند. اینگونه کودک یاد یم یگ�د تا حس طبییع ترس را رسکوب کند. بدن او از ترس یملرزد اما او با ترسش مقاومت یمکند تا شجاعتش را اثبات کند. ی ترس شکل غ� فعال انرژی است در حایلکه خشم بیان فعال آن است

در عوض، اگر شما اجازه دهید کودک ترس را بپذیرد و تارییک را که موجب ترس او یمشود، کشف کند، کودک بهطور کامل از تارییک و ترس عبور یمکند. ن یمرود، زیرا تجربه ترس بهطور خودکار د ی ر او از ب� شخیص بهاو نشان داده است که ترس وجود ندارد.

بزرگ�ت ین ترس انسان، ترس از دست دادن هویت گ به اندازه خود است. ت ح� ترس از دست دادن زند� ترس از دست دادن هویت نیست. ترس از دست دادن هویت خییل بدتر از ترس مرگ است.

تمام ترسهایمان، ترس از دست دادن سالمت جسما�ن ، ن ثبات ذه�، ثروت، نام و شهرت و یا عزیزانمان، در حقیقت همان ترس از مرگ در لباسهای مختلف است.

• یک داستان کوتاه: مردی بهطور کامل برای ارائهی سخ�ن ا�ن در یک جلسهعمویم آماده بود. ت وق� روی صحنه رفت و میکروفون را در دست گرفت، حضور ذهنش را از دست داد و ترس تمام وجودش را

فرا گرفت. چند دقیقهدر مقابل جمعیت عظیم پس از مد�ت ، ناگهان گفت: ی »ذهن انسان چ�ز ساکت ایستاد. شگفت ی انگ�ز ی است. از زما�ن که شما متولد شدهاید کار خود را آغاز یمکند و تا زما�ن که ی شما بم�ید، هرگز متوقف نخواهد شد، بهجز هنگایمکه شما باید سخ�ن ا�ن کنید!

ترس اجتمایع یا ترس از طرد جامعه، ما را بهانجام ی کارها� ویم دارد که جامعه را راض ت کنیم، ح� اگر برای ما خوب نباشد.در این فرآیند، چند بار، ما آنچه ً یمخواهیم انجام دهیم، قربا�ن یمکنیم. را که واقعا ز شکل دیگری از ترس ترس از عدم پذیرش جامعهی ، ن� مرگ است. این مرگ نفس)Ego )است.

هر عمل ما ناخودآگاه مربوط به مرگ و ترس از مرگ است. درک مرگ یمتواند درک کامل خود از گ یمتواند رایه برای گ ی را تغی� دهد. این بهساد� زند� گ به تمام ترسهای شما باشد. )درک دقیق رسید� مرگ در فصل »مرگ« ارائه شده است(.

زی است که منجر به خشم یمشود. ترس ی ترس چ� فرم غی� فعال انرژی است، در حایلکه خشم بیان فعال آن است.

شد و گفت: »چگونه جرأت یم ی کنند چن� ن مردی با یک دسته نامهعصبا�ن وارد اداره پست کارمند پست گفت: »بله، نامههای تهدید ی آم�ز نامهی های تهدیدآم�ز ی برای من ارسال کنند!« یک جرم قانو�ن است. آیا یمدانید این نامهها را که برای شما فرستاده؟« مرد فریاد زد: »البته خودم باعث آنم! این نامهها مالیات بر درآمد است!«.

توق� عصبا�ن هستید، فقط به خشم نگاه کنید. در ریشه آن، شما یک ترس عمیق پیدا خواهید کرد. این را برای خودتان امتحان کنید: اگر احساس ترس دارید، در آن زمان ابراز خشم کنید. دستان خود را مشت کنید، پاهای خود را بکوبید و انرژی را تخلیه ن یمرود، خواهید کرد. خواهید دید کهی ترس از ب� دید که چگونه ترس یمتواند به خشم تبدیل شود. ن ترتیب، ترس یمتواند به تنفر تبدیل شود. بهی هم� شما فقط باید هوشیارانه شاهد آن باشید که چگونه احساسات از شکیل به شکیل د ی یگر تغی� یمکنند. هنگایمکه شما این بازی را درک یمکنید، یمتوانید بهت راح� از آن خارج شوید.

روانشناسان در مورد حملههای تریس صحبت کردهاند. بهعنوان مثال، در تارییک به باغ یمروید و ط بنا� را یم ش بینید و �وع به لرزیدن یمکنید، چون فکر یمکنید آن یک مار است. این شوک ناگها�ن را، تکان دادن ریشههای گیاه گل رز است. اگر طوال�ن یک حملهی ترس یمنامند. یک حملهی ترس مانند آن را تکان دهید، گیاه خواهد مرد.

گفته شده است که ما شبانهروز، در رؤیاها و ن در بیداری، از شش تا دوازده نوع ترس ی همچن� ش یمگذریم. تصور کنید که چه وقاییع برای ما رخ یمدهد! حملهی های ترس از ضم� ناخودآگاه نا یمشوند. در حایل که اگر آنها با آگایه مشاهده شوند، یمتوانند بهطور قابل مالحظهای کاهش یابند. در زمان حملهی ترس، ممکن است شما وقت آن را نداشته باشید که هوشیارانه بهآن بنگرید، زیرا مثل فرو رف�ت ن یک خار در یک لحظه است. اما پس از یط شدن ترس، یمتوانید حمله ترس را برریس کنید و درک عمیقتری از ترسهایتان داشته باشید. این به شما ن ب ب�ید. کمک خواهد کرد که تمام ایده ی ی ترس را از ب�

غلبه بر ترس، شاهد بودن و پذیرش چگون� توق� با ترس مواجه یمشوید، سیع نکنید درمقابل آن مقاومت کنید یا آن را رسکوب کنید. فقط به ترس نگاه کنید و آن را بپذیرید. پذیرش ترس باعث حل ترس یمشود. اجازه دهید ترس شما را بلرزاند. اگر بدن شما یملرزد، اجازه دهید بلرزد. اگر از چشمانتان اشک آمد در مقابلش مقاومت نکنید. مثل یک علف که با وزش باد یملرزد و بدون مقاومت خم یمشود.

مردی د ب ر ش� ی تاریک، از مس� بارییک پرتگایه یمگذشت. ناگهان پایش به سن�گ خورد و ً تعادلش را از دست داد و سقوط کرد. اما او موفق شد شاخهد ت رخ� ی را بگ�د. هوا کامال تاریک بود و او محکم شاخه را چسبیده بود. و صدای خودش بود که وحشت مرد را بیش�ت برای کمک فریاد یمزد. اما تنها پاسخ، انعکاس یمکرد. ب شب �انتها بهنظر یمرسید و مرد ُ میدانه به شاخه چنگ زده بود و امیدوار بود ناا که کیس بتواند کمکش کند. باالخره سپیدی صبح فرا رسید. مرد بهی پای�ن نگاه کرد تا ببیند چقدر عمیق ی است، اما چ� ز ی وجود نداشت؛ فقط چند سانتیم� ت ی تا زم�ن فاصلهداشت!

ً مانند آن مرد است، شما فکر ترسهای شما دقیقا یمکنید در یک پرتگاه هستید اما در واقع فقط چند سانتیم� ت فاصله است. اگر شما بتوانید با ترس خود مواجه شوید، متوجه خواهید شد کهعم� ق ندارد. ویل چون ترسها را بزرگ یمکنید، به خیالتان آن یک پرتگاه است. انتخاب با شما است که آیا شاخه و ترس را رها کنید، یا به ترس اعتماد کنید و خودتان را شکنجهدهید.

زهای اجتنابناپذیر پذیرش تنها راه گذش�ت ن ی از چ� است. ت وق� شما قبول یمکنید، ناگهان متوجه ن یمرود، قدرتش را به روی شما یم ی شوید ترس از ب� از دست یمدهد. ت وق� با آن مبارزه نکنید، ترس را صلیح عمیق خواهید یافت. هنگایمکه ترس رخ یمدهد، فقط آن را تجربه کنید. این تنها راه است.

زی هست که برایتان تولید ترس یمکند، آن ی اگر چ� را بپذیرید. این پذیرش، ترس را متحول یمکند و یمبینید که ترس از میان یمرود. هر چه بیش� ت ضد ترس تالش کنید آن را قوی تر یمکنید. راه حل این نیست که توجه تان را از ترس دور کنید، زیرا ترس ق یمماند. این بدان معنا نیست همچنان با شما با� که شما دیگر نیمترسید. ترس را به حال خودش بگذارید، دو سه بار وارد آن شوید و آن را تجربه کنید. ناگهان متوجه خواهید شد کهدیگر ترس شما را لمس نیم کند.

مرکز انرژی ظریف در ترس با چاکرا سوادهیشتانا دو اینچ زیر ناحیه ناف تدایع یمشود. گ ت من است، وق� که جوان بودم: این واقعهای از زند�

2 را یک بار دور من هر روز تپهی آروناچاال یمزدم. روزی سحرگاهان، حدود چهار صبح 3 ش�وع کردم به حرکت، در حایل که کرتان یمخواندم و ذکر یمگفتم. در آن روزها جاده یا نور د ی ر مس� راه دور تپه وجود نداشت. تمام راه یک جنگل م�ت اکم بود. با خوشحایل آواز یمخواندم در حایلکه نگاهم به راه بود. ناگهان، در نزدییک یک رودخانه کوچک، گرویه کفتار درنده را دیدم که با نگاههای وحشیانه آماده حمله به من بودند. 4 از ناحیهی ش از ترس از عمق هارا فریادی نا ً هرگز آن را چاکرا سوادهیشتانا زدم که قبال تجربه نکرده بودم. من تسلیم آروناچاال بودم و اعتماد عمیق داشتم که آرنوچاال مرا حفظ یمکند. ناگهان، از روبهرویم یک سانیایس با یک چوب بزرگ جلوی من سالخورده ظاهر شد و کفتارها را پراکنده کرد. بهمحض اینکه حیوانات فرار کرد ی ند، پ�مرد ناپدید شد! با این فریاد، متوجه شدم که بدنم ناگهان خییل سبکتر شده است. انگار در هوا شناور بودم ی�که فرکانس وجودم افزایش و راه نیمرفتم گو یافته بود.

زشیک مدرن، تجویز یمکنند که در د پ رمان روان� خود فریاد بزنند تا ترس و سایر احساسات من� ف بیماران بهعنوان یک کاتارسیس، از عمق هارای رسکوب شده را ترک کنند.

یک روش بسیار قوی برای غلبه به ترس تجسم ترس بهصورت واضح و تجربه ی دوبارهی آن است. از این طریق باطن ترس به صورت واضح به شما نشان داده شود. ی زیبا� این تکنیک در آن است که یمتوانید زما�ن کهدر وضعیت ترس نیستید آن را پیاده کنید. هر زمانکه شما آرام هستید و قادر بهانجام آن، یمتوانید با خودتان تنها بنش ش ینید و �اییط را که موجب ترس است تجسم کنید. بهوضوح ترس را حس کنید و با هوشیاری عمی� ق با آن روبهرو شوید. اگر رنج یمبرید، اگر بدن ت شما احساس راح� نیمکند، خوب است. ترس را رسکوب نکنید، فقط اجازه دهید که رخ دهد. زی را بهطور کامل تجربه یمکنید، روند هنگایمکهی چ� آن را متوقف یمکنید.

2 .1 هامسا مان�ت ا این تکنیک بسیار قدرتمند است که یمتواند بیست و چهار ساعت در روز استفاده شود. هر وقت که ترس

به شما هجوم یمآورد فقط بنشینید و راحت باشید. به بازدمتان توجه کنید. بهآرایم کلمهی »ساح«را با بازدم، تکرار کنید. بازدم مانند آرام ق تارییک ب ، تحقق کمالیا� است. انرژی خال� است که شما از آن متولد شدهاید.

زی است که یمتو ی اند بم�د. شدن و رها کرد ی ن چ� ً سیع در حایلکهدر حالت دم هستید شما دائما زی را نگهدارید. بازدم مانند رها کردن یم ی کنید چ� است. تمرکزتان روی بازدم باشد نهدم. ت وق� نفس َ م« )Ham ) را بهداخل یمبرید، هنگام دم آهسته »ه را تکرار کنید.

هوشیاری و انرژی بیش� ت ی روی بازدم قرار دهید. به خودتان کمک کنید تا بازدم عمیق صو ی رت بگ�د. اجازه دهید دم بهصورت خودکار از طریق بدن اتفاق بیفتد. انرژی، توجه و تالش خود را فقط برای یب�ون آوردن نفس، بازدم قرار دهید.

»ham ... sah .... ham ... sah« نجوا یک این ن است. صدای آهستهی مان�ت ا هامسا ناگهان شما را به هوشیاری و آرامش یمرساند کهی هرگز از ب� نیمرود. هر چه یمتو ی اند بم�د، سیستم شما، فضای درو�ن شما را ترک خواهد کرد.

ن یمتواند در زمانهای دیگری ی این روش همچن� مورد استفاد ی ه قرار بگ�د، مثل زما� ن که شما با ترس مواجه نیمشوید، در حایلکه شما نشستهاید، صحبت یمکنید، در حال پیادهروی، خوردن غذا، تح� در حایلکه شما خواب هستید. این تکنیک بسیار قدرتمند است. بهطور مداوم، همهی بیست و چهار ساعت، توجهتان را بهی ب�ون آوردن نفس و با .دهید قرار« ham ... sah .... ham ... sah« دم »هام« و با باز دهم »ساح« بگویید.

بدانید، زما� ن که این مان�ت ا را بهطور مداوم انجام یمشود. 3 یمدهید تبدیل به آجاپا جاپا

این بهن این مع� است که این ذکر بهطور خودکار

است که بدن شما از آن خلق شده است. این بدن 2 نامیده یمشود. تارییک ریشهی خلقت کارانا شاریرا بدن شما است. نهت تنها این، ح� آسمان یا فضا تارییک شدید است. فضا نور شدید نیست، بلکه تارییک شدید است.

کتب باستا�ن ودیک یمگوید کهدر ابتدای خلقت، تارییک توسط تارییک پوشیده شده بود. این آغاز وجود است. رسچشمهی وجود تارییک ب �نهایت است. هنگایمکه شما پرواز یمکنید و در شب از پنجرهی هواپیما بهی ب�ون نگاه یمکنید، یمتوانید آنچه را که یمگویم درک کنید. فضا تارییک است، ز زی است که وجود دارد. ی هر چ� تارییک ی تنها چ� دیگری که اضافه شده است یمآید و یمرود. تارییک من� ف نیست همانطور که شما آموختهاید. اک� ث ما تارییک را مرگ یمدانیم. خألای که پس از مرگ شما رخ یمدهد. شما هرگز متوجه نشدید که خألای که ز تارییک است! قبل از تولد شما وجود د ی اشت ن� زی نیست اکنو ی ن این باور را تغی�دهید، تارییک ی آن چ� که پس از مرگ شما اتفاق یمافتد. تارییک، انرژی ً خالق قبل از تولد شما است، از آنهنگام تولد انرژی گرفتهاید. این فکر یمتواند شما را احساسا بهتارییک متصل کند. شما ابتدا باید در مورد تارییک بیش� ت بدانید و درک مثبت داشته باشید. فقط در اینصورت یمتوانید این مراقبه را انجام دهید. اگر از گ تارییک یمترسید، نیمتوانید بهاین مراقبه وارد شوید. ز را درمان بخشد: خست� این تکنیک یمتو ی اند چهار چ� گ . همهی با�، خواب بیش از حد و افرسد� ب مزمن، �خو ً با این تکنیک درمان شوند. اینها یمتواند مستقیما مدت زمان مراقبه: 25 دقیقه

بنشینید و چشمها را ببندید. همهی ما یمدانیم چگونه پلکها را ببندیم، نه چشمهایمان را. بس� ت ن در شما ادامه یمیابد و دائمالذکر یمشوید و در کل روز درون شما جریان یمیابد.

ن برود، سیستم شما را ترک هر چه یمتو ی اند از ب� یمکند و شما متوجه خواهید شد که هر چه یمتواند ی بم�د، هیچوقت بخش از شما نبوده. اگر خودتان زی که یمتو ی اند بم� ی ید شناسا� کنید، آن ی را با چ� ی شناسا� قطع خواهد شد و شما در آزاد ن ی ذه� به رس یمبرید. ن خالء ذه�.

هر چه که هرگز نیمتو ی اند بم�ید، ذات اصیل شما است. متوجه خواهید شد که شما آ� ن هستید که هرگز نیم یم�د. ما آن را حقیقت، روشنگری و آگایه یمنامیم. اگر صدای هامسا مان�ت ا ذکر مخ� ف ، دائیم 1 یمشوید! شما شود، شما تبدیل به یک پاراماهمسا این تکنیک را فقط برای سه روز امتحان کنید. هنگام دم، » هام« و بازدم »ساح« بگویید. اجازه دهید هوشیاری شما روی بازدم باشد. ناگهان متوجه خواهید شد که ترس از دست دادن ثروت، بخش ت از بدن یا سالم� شما، یا نزدیکان و عزیزانتان و یا از عوامل ناشناخته ناپدید خواهد شد.

هنگایمکه هوشیاری شما بر روی بازدم است، هر چه که فضای داخیلتان را بهعنوان بخش از شما ن یمرود، فضای درو�ن تان را ترک ِاشغال کرد ی ه ازب� یمکند و شما آزاد خواهید شد.

ما از تارییک در رحم مادر، متولد شدهایم. تارییک ً فکر یمکنیم من� ف نیست بلکه آنگونه که ما معموال یشفا� قویست. این یک انرژی مادرانه و مثبت است. تارییک کهدر رحم مادر شما وجود دارد انرژی شدیدی است. این تارییک، تارییک ب یک ق�ستان نیست. این انرژی کل است که شما از آن آمدهاید. تارییک کهدر رحم مادر شما وجود دارد، انرژیای

ّ ، الیهی انرژی پنجم در ما، مربوط به خواب -2 sharira Karana بدن ِعل عمیق است. منبع خاطرهها یا احساسات ضبط شده در مغز

چشمها بهن این مع� است کهدیدن از درونتان را ً زما�ن که چشمها را یمبندید، متوقف کنید. معموال ز ها را درون خود یمبینید. تلویزیون ی بسیاری از چ� داخیل هرگز خاموش نخواهد شد، بهطور مداوم ادامهدارد!

اکنون چشمانتان را ببندید و بهطور کامل از دیدن جلوگیری کنید. صفحه‌ی داخلیتان را خاموش کنید! سپس تاریکی شدیدی را که از آن متولد شده‌اید می‌بینید، تاریکی در رحم مادر شما، همان تاریکی است که هنوز در فضای داخل خود دارید. از انرژی همان فضا در رحم مادر شما، تمام جهان ظهور کرده است. شما از انرژی فضای رحم مادر خود بیرون آمده‌اید. در آن هنگام، آن تاریکی، آن انرژی فضا را در درون با خودتان حمل کردید.

اگر چشمان خود را ببندید و دیدن دیده‌ها را متوقف کنید، تاریکی شدیدی خواهید دید. فقط با این تاریکی شدید حداقل بیست دقیقه خلوت کنید. اگر ذهن شما فعال شود، دوباره به تاریکی تمرکز کنید. با تاریکی باشید بعد از بیست دقیقه، چشم‌ها را باز کنید.

همان تاریکی را به مدت پنج دقیقه به خارج منتقل کنید. با چشمان باز، همان صحنه‌هایی را که در تاریکی مشاهده کرده‌اید را ببینید. با همان شدت ببینید. این مراقبه را تا یک ماه انجام دهید. اگر شما بتوانید همان تاریکی را در داخل و خارج مشاهده کنید، خواهید دید که قادر هستید فعالیت ذهن را هر زمان که بخواهید خاموش کنید!

بدانید که، توانایی خاموش کردن ذهن هر زمان که بخواهید، شما را از همه‌ی مشکلات آزاد می‌کند، به خصوص، پر از همهی اختلالات مربوط به ذهن، از بین می‌برد. به خصوص از بین بردن خستگی مزمن یا افسردگی، خستگی و همهی اینها مربوط به بدن سبک یا بدن انرژی پنجم در ما هستند. تمام بیماری‌های مربوط به این بدن، زمانی که شما وارد تاریکی عمیق در داخل و خارج شوید، بهطور کامل شفا می‌یابند. از نظر فیزیولوژیک و روانشناسی، این مراقبه زندگی شما را متحول می‌کند. این تکنیک نه تنها برای درمان است، بلکه می‌تواند درون شما را به سطحی عمیق‌تر از آگاهی، به روشنگری باز کند. درد همیشه از مقاومت در برابر لحظه‌ی کنونی متولد می‌شود

هوشیاری از چاکرای سوادهیشتانا قدم اول:

کاملاً آگاه باشید، دو اینچ زیر ناف. ذکر هوکارا 2 را از طریق دهان هنگام بازدم خارج کنید. هوشی در اطراف دهان شما ایجاد می‌شود. این یک اثر ارتعاشی ایجاد می‌کند. اجازه دهید هر گونه ترس که می‌آید، بیاید. اگر دچار لرزش یا تکان یا احساس آشفتگی هستید، خوب است. به شدت مراقبه‌ی هوکارا را انجام دهید.

قدم دوم: مرکز »بودن« خود را ریلکس کنید. حرص خالص سعادت یا هیجان شدید است. ترس خالص صلح شدید است. می‌توانید به سعادت و صلح دست یابید. در صلح رها باشید. خواهید دید که شما کاملاً زنده هستید!

^-2 صدای که از دهان در هنگام بازدم در مراقبه تولید می‌شود

ترس، اغلب خود را به عنوان درد نشان می‌دهد. ترسناک ترین چیز در جهان درد است. لذت و درد هر دو زائیده‌ی ذهن هستند

همه‌ی موجودات زنده از درد می‌ترسند. اگر عمیق نگاه کنید، در می‌یابید که مردم تحقیقاً از مرگ نمی‌ترسند؛ زیرا از درد و عذاب در زمان مرگ، می‌ترسند. بسیاری از فقر، بسیاری از روابط و بسیاری دیگر از بیماری می‌ترسند. علت اصیل همه‌ی این ترس‌ها درد است. همه‌ی این ترس‌ها به خاطر ترس از درد است.

درد می‌تواند بدنی، ذهنی یا عاطفی باشد. درد فیزیکی برای بدن ضروری است. تصور کنید، اگر احساس درد در بدن نداشته باشیم، ممکن است بهطور فیزیکی به خودمان صدمه بزنیم. یا در واقع، درد، تصادفاً یک نامه درخواست است که توسط بدن به ذهن نوشته شده و می‌گوید: »لطفاً به من توجه کن!«. زیرا توجه انرژی است. هنگامی که توجه به یک بخش خاص داده می‌شود، آن توجه انرژی برای آن منطقه می‌شود. هنگامی که بدن درد را نشان می‌دهد، در واقع به دنبال توجه یا انرژی است که به بهبودی آن کمک می‌کند. درد ذهنی یا احساسی وقتی رخ می‌دهد که با چیزی که دوست ندارید روبرو می‌شود. تحقیقات روانشناسانه نشان می‌دهد که درد عاطفی می‌تواند بدن را عمیقاً مختل کند. به عنوان مثال، احساسات سرکوب شده می‌تواند باعث ایجاد درد در ناحیه‌ی کمر شود، یا به عهده گرفتن مسئولیت‌هایی که با سرکوب جنسی همراه است، ممکن است منجر به درد در شانه‌ها شود. این که آیا درد جسمی و روانی است یا نه فرقی ندارد، مهم‌ترین چیز این است که درد همیشه از مقاومت در برابر لحظه‌ی کنونی متولد می‌شود.

اگر یک حادثه‌ی دردناک در زندگی رخ می‌دهد مانند از دست دادن یک کودک، ترک همسر، فروپاشیدن تجارت و سرمایه‌ها، رنج می‌کشیم و سپس به آرامی آن را در طول زمان می‌پذیریم. ممکن است روز و شب‌های زیادی گریه کنید، اما پذیرش اتفاق می‌افتد. زمان مرحم دردها است. این یک جملهی معمول است. بدانید که زمان فقط به این دلیل برای بهبود یافتن لازم است که شما در زمان وقوع حادثه، آماده نبودید که با درد و رنج با شیوه‌ای آگاهانه مقابله کنید.

اگر می‌توانید فقط به درد نگاه کنید، اگر بتوانید هوشیارانه شاهد احساستان باشید و بازی ذهن را ببینید در حالی که درد را تجربه می‌کنید، آن وقت آن را درک کرده‌اید و درمان فوری رخ می‌دهد. زمان لازم است زیرا شما آماده نیستید تا درک کنید. بنابراین شما رنج می‌برید. با گذشت زمان، پس از هفته‌ها، ماه‌ها، یا حتی سال‌ها، حادثه ناپدید می‌شود و به فراموشی سپرده می‌شود. با این حال، درد بهطور کامل از سیستم شما نرفته است. برای مثال، اگر فردی فرزند یا شوهر از دست رفتهی شما را یادآوری کند، اگر شخصی به سبک مشابه صحبت کند، راه برود و یا بخندد، زخم باز می‌شود و لطمه می‌زند زیرا خاطره‌ی گذشته را حمل می‌کنید. شما احساس می‌کنید تحمل رنج سخت است. شما تمام خاطرات زندگی گذشته را از کودکی و نوجوانی گرفته تا شاغل شدن و سایر مراحل زندگی را با خود حمل می‌کنید، احساساتی که مربوط به آنها می‌شود برایتان تولید درد می‌کند. هر چه که حافظه را کنکاش می‌کنید، باعث درد می‌شود. اگر تصمیم بگیرید که گذشته را رها کنید و با نگاهی تازه به هر موقعیتی نگاه کنید، درد زیادی نخواهید داشت. شما بلافاصله درمان خواهید شد.

• یک داستان کوتاه: روزی شاگردی نزد استادش رفت و گفت: »استاد، من قادر به مراقبه نیستم. پاهایم درد می‌کند. احساس می‌کنم حواسم پرت شده است«. استاد فقط گفت: »خواهد گذشت«. پس از دو هفته، شاگرد بازگشت و این بار به استاد گفت: »من می‌توانم به زیبایی مراقبه کنم. من احساس می‌کنم بسیار آگاه و سعادتمند شده‌ام«. استاد دوباره پاسخ داد: »خواهد گذشت«.

ریشه‌ی درد و لذت یکی است. یک احساس با دو نام متفاوت است. همانند دو فرد که ماساژ یکسان را از یک فرد یکسان دریافت می‌کنند. یکی از آنها این ماساژ را جوان کننده و شاداب کننده تلقی کرده، در حالی که دیگری آن را آسیب زننده می‌پندارد! یک ماساژ یکسان، بسته به فرد دریافت کننده آن، درد یا لذت تعبیر می‌شود.

روشنگری، ضد و نقیض لذت و درد است. منشاء لذت زندگی و درد از ذهن است. ذهن همیشه از یک افراط به سوی افراط دیگر حرکت می‌کند. به ندرت به یک مسیر میانی می‌افتد. از لذت بردن به درد، از درد به نفع شما حرکت می‌کند. همانطور که قبلاً دیدیم، لذت و درد کاملاً وابستهی فردی هستند که احساس لذت یا درد می‌کند. یک تجربه ممکن است به شما لذت برساند، در حالی که همان تجربه ممکن است به دیگران آسیب برساند.

بازگشت به فهرست در باهاگوادگیتا، کریشنای روشنگر به زیبایی می‌گوید: »کسی که برایش شادی و درد یکی است، به یک سنگ و قطعه‌ای طلا به یک نگاه می‌نگرد، کسی که برایش ستایش و سرزنش تفاوتی ندارد، کسی که افتخار و غیر افتخار او را متحول نمی‌کند، کسی که با دوست و دشمن یک جور رفتار می‌کند گفته می‌شود که به ماوراء طبیعت رفته است.

شادی و درد برایش یکسان است و او برای روشنگری آماده است«.

بودا، استاد روشنگر، می‌گوید: »از هر دو، لذت و درد خود را آزاد کن. اشتیاق برای لذت و پشتیبانی از درد، هر دو جنبه‌های مختلف یک تجربه است. هر دوی اینها زنجیر هستند. درد ممکن است یک زنجیر زشت و لذت زنجیری زیبا باشد. همانطور که روز و شب یکی پس از دیگری می‌آید، درد و لذت هم همیشه از یکدیگر پیروی می‌کنند.«

هنگامی که شما در می‌یابید که لذت و درد هر دو زائیده‌ی ذهن هستند، متوجه خواهید شد که هر دو موقتی هستند، آنها مانند حباب‌های صابون می‌آیند و می‌روند. کسی لذت را از شما نمی‌دزدد، این ذهن شماست بنا بر طبیعت خود مانند یک آونگ به طرف دیگر که درد نامیده می‌شود حرکت می‌کند! تنها راه، فراتر رفتن از لذت و درد است. البته این به معنای سرکوب لذت و فراموش کردن درد نیست. از طریق هوشیاری است که درد به سعادت تبدیل می‌شود، انرژی‌ای که بدون توجه به هیچ وضعیت خارجی وجود دارد. سعادت طبع واقعی شماست و نمی‌تواند از دست برود. فقط به خاطر مقاومت شما در برابر اتفاقاتی که رخ می‌دهد است، که احساس درد می‌کنید و سعادت طبیعی خود را فراموش کرده‌اید.

مانند تاریکی، درد نه یک توانایی فیزیکی و نه ذهنی و احساسی است که وجود خارجی ندارد. تاریکی تنها در نبود نور وجود دارد. به این ترتیب که، وجود خارجی ندارد. به همان شیوه، درد تنها در نبود هوشیاری وجود دارد. درست همانطور که تاریکی زمانی که نور به داخل یک اتاق وارد می‌شود، بهطور خودکار نابود می‌شود، درد هم وقتی که انرژی آگاه‌ی شما روی آن تمرکز می‌شود، بهطور خودکار حل می‌شود.

هر درد روحی یا عاطفی را که با خود حمل می‌کنید، تنها قله‌ی یک کوه یخ است. شما باید به پایه‌ی آن جایی که درد شروع می‌شود بروید. شما باید بر روی ریشه کار کنید و آن را درمان کنید. در غیر این صورت، یک خطر مشخص وجود دارد که شما آن درد را به فرد دیگری تحمیل کنید یا بیشتر با آن آسیب ببینید. من همیشه به مردم می‌گویم: »اگر درد دیگری را رها کنید و روی آن کار کنید، هر چقدر سخت باشد. ببینید که ریشه‌هاش شفا یابد، در این صورت است که شما می‌توانید در منطقهی امن بمانید.

در غیر این صورت نه شما و نه اطرافیان شما در یک منطقهی امن قرار نمی‌گیرید. هنگامی که شما با هر گونه درد با همهی توجهتان مواجه می‌شوید، آگاه می‌شوید که شما فقط یک بدن نیستید و هیچ دردی نمی‌تواند شما را لمس کند. وقتی متوجه شدید که شما فراتر از درد هستید، به ماوراء درد می‌رسید و به ateeta dukkha 1 مبدل می‌شوید. آنگاه شما آزادی نادری را با عدم وابستگی به بدن تجربه می‌کنید و در تمام زندگیتان آن را با خود حمل می‌کنید. عادتتان را پشت سر خواهید گذاشت و زندگی عرفانی می‌شود. تمام دنیای مادی ناپدید می‌شود و جهان دیگری ظاهر می‌گردد. دنیای جدیدی با زیبایی سرشار، شادی و محبت بی‌نظیر.

زمانی که طبیعت و علت درد را به وضوح با نور درون دریافتید، این روشنایی دلایل درد را در شما تبخیر می‌کند. این واقعه با خودش سعادت مطلق می‌آورد که مقام روشنگری است.

زندگی خود را با درد آغاز می‌کند که درد تولد است. زندگی هنگامی که شما متولد می‌شوید، درد عظیمی را تحمل می‌کنید و قبل از اینکه از کانال تولد خارج شوید، وارد کما می‌شوید. طبق گفته‌ی عرفا، قبل از ورود به

^-1 ateeta Dukkha فراتر از غم و اندوه و درد

جهان شما آگاه‌ی خالص هستید و آن آگاه‌ی دلیل تولد شما را می‌داند. از آنجا که شما وارد کما می‌شوید، خاطرات زندگی گذشته و دلیل تولد دوباره‌تان را با درد پایان فراموش می‌کنید. به همان شیوه، زندگی با درد پایان می‌یابد، که درد ترک کردن بدن است. زندگی تقریباً مثل یک پل بین دو درد است. درست مثل یک پل طلایی در ایالات متحده آمریکا که به نظر می‌رسد یک پل مکان را متصل می‌کند زندگی اتصال درد به درد است.

هنگامی که شما بتوانید مرکز خود را حفظ کنید، بتوانید در حالی که در مرکزتان هستید با درد عمیق جسمی یا ذهنی رو به رو شوید، خواهید دید که فراتر از درد می‌روید. هنگامی که به عمق می‌روید، زمانی که شما بیشتر متوجه آن می‌شوید و آگاه می‌شوید ناگهان در می‌یابید که بیشتر تحت تأثیر »واقعیت داخلی« درونتان قرار گرفته‌اید تا دلایلی که باعث درد شده است. شما متوجه می‌شوید که حادثه‌ای که در دنیای بیرون اتفاق افتاده است مستقیماً به تجربه‌ای که در دنیای درون اتفاق افتاده است ربط ندارد.

اغلب اوقات، اگر شما فقط از کلماتی که دائماً تکرار می‌کنید مانند، درد، رنج دوری کنید ممکن است از تجربه‌ی این دردها دور بمانید.

به عنوان مثال، با حادثه‌ای که معمولاً در دنیای درون شما ایجاد درد و رنج کند، از ابتدا هوشمندانه و دقیق باشید و اجازه ندهید که افکار مانند »این دردناک است، من رنج می‌برم«، ظاهر شوند. به اندازه‌ی کافی به این کلمات آگاه باشید تا این نوع کلمات به لایه‌ی آگاه‌ی شما نرسند، می‌توانید از درد و رنج خود فرار کنید. اگر شما آگاه باشید، می‌دانید که چگونه با واقعیت درون خود بازی کنید، چگونه بیشتر متعادل باشید. آنوقت، عوامل بیرونی قادر نخواهند بود بر شما تأثیر بگذارند.

یک رویداد جالب از پیاده‌روی‌های من که می‌خواهم با شما به اشتراک بگذارم وجود دارد. در طول روزهای سفر معنوی من یک بار با تعدادی از افراد قبیله‌ای در مادیا پرادش Madhya Pradesh در بهارات بودم. در یک معبد کوچک در مرکز روستا زندگی می‌کردم. یک روز متوجه شدم یک خانم باردار وارد یک کلبهی کوچک شده است. پس از حدود نیم ساعت، او با یک نوزاد در دستانش بیرون آمد! بدون درد، بدون دکتر، هیچ پرستار، هیچ دارو، هیچ داد و فریاد. من شوکه شدم و نمی‌توانستم چیزی بپرسم چون زبانش را نمی‌دانستم. بعد از یک ماه، خانم باردار دیگری را دیدم همان کار را انجام داد. در مدت کمی او با یک نوزاد بیرون آمد. از کشیش محلی که به معبد آمد پرسیدم: »این چگونه اتفاق می‌افتد؟ آیا آنها درد ندارند؟«. او پرسید: »درد؟ چرا درد؟«.

شگفت زده شدم. این ایده که زنان هنگام زایمان درد دارند، در جامعه او وجود نداشت! نه تنها این، هیچ کس از بیماری‌های زنان مانند مشکلات یائسگی رنج نمی‌برد.

من شروع به تحقیق در مورد شیوهی زندگی آنها کردم. متوجه شدم که آنها در سنت خود، بسیار به زنان احترام می‌گذارند. لحظه‌ای که دختر از نظر فیزیکی بالغ می‌شود، با احترام زیادی رو به رو می‌شود به این دلیل که او اکنون می‌تواند مادر شود. مردم پای او را با احترام لمس می‌کنند و او سر مردم را به علامت تایید تکان می‌دهد. فقط به خاطر این تفاوت فرهنگی است که زنان این قبیله دردهای معمول زنان را ندارند!

مواردی از »درد فانتوم« که دردی است که در بخشی از بدن که دیگر وجود ندارد ولی حس می‌شود:

در جنگ جهانی دوم، پای سربازی صدمه‌ی شدیدی دیده بود و می‌بایست قطع شود. عجیب این بود که پس از عمل جراحی وقتی سرباز به هوش آمد، هنوز از درد پایش شکایت داشت. پاهای او با یک پتو پوشیده شده بود، بنابراین نمی‌دانست که پایش قطع شده است. پتو را برداشتند و او دید پایی که درد می‌کند دیگر وجود ندارد.

تحقیقات بیشتر نشان داده‌اند که هر قسمت از بدن مربوط به بخش خاصی از مغز است. وقتی بخش خاصی از بدن احساس درد می‌کند، در واقع مرکز مربوط با آن بخش در مغز فعالیت نشان می‌دهد. در مثال بالا، مرکز مرتبط مغز با آن پای قطع شده هم در فعالیت بود، مثل هنگامی که پای او هنوز بخش از بدن بود. موارد بسیار زیادی وجود دارد از افرادی که درد را در فضای خالی اندام قطع شده احساس می‌کنند. این »درد فانتوم« نامیده می‌شود.

ذهن نفوذ زیادی بر بدن دارد. حتی درک از درد فیزیکی می‌تواند توسط ذهن تغییر کند. در علم، آن را »اثر دارونما« می‌نامند، زمانی که یک قرص ساده تشکیل شده از شکر، همان اثر ضد درد را بر روی افراد می‌گذارد که یک قرص حقیقی ضد درد، زیرا که شخص فکر می‌کند آن یک داروی ضد درد واقعی است.

در دانشگاه میشیگان در ایالات متحدهی آمریکا تحقیقات انجام شده که در مجلهی علوم اعصاب منتشر شده است. این تحقیقات روی گروهی از مردان جوان انجام شد که موافقت کردند تا محققان عضلات فک آنها را با یک محلول غلیظ نمک که باعث درد می‌شود تزریق کنند. پاسخ مغز به درد با استفاده از اسکن Emission Positron (PET (Tomography مورد بررسی قرار گرفت که نشان دهندهی فعالیتهای طبیعی بدن است که ماده‌ای به نام اندورفین‌ها تولید می‌کند که ضد درد هستند.

در یک اسکن، به مردان گفته شده بود که یک مسکن را دریافت می‌کنند اما در واقع در اطراف شما می‌شود که ما آن را بدن درد می‌نامیم

آنچه که به آنها داده شده بود، فقط یک پالسبو- دارونما- بود، ماده‌ای که خواص ضد درد نداشت. سپس از آنها شدت درد در مقیاس 0 تا 100 پرسیده شد. همچنین اسکن PET نشان می‌داد که فعالیت مغز مربوط به درد است. محققان توانستند هر دو پاسخ مغز و آنچه را که مردان واقعاً احساس می‌کردند، مطالعه کنند.

مشاهدات شگفت انگیزی که مشاهده شد این بود که وقتی به مردان دارونما داده شد، به این معنی که نه یک مسکن، بلکه یک مادهی خنثی است، دردی که آنها احساس می‌کردند در واقع کمتر بود. انگار که ضد درد به آنها داده شده بود! اسکن های PET نشان دادند که سیستم اندورفین در مغز فعال شده است. این نشان دهندهی افزایش فعالیت با دارونما بود، فقط به این دلیل که فرد معتقد بود که این یک ضد درد است! مطالعات بیشتر نشان داده است که اثر پالسبو در بیش از هفتاد درصد افراد مشاهده شده است، جایی که درد تا بیست و دو درصد کاهش می‌یابد. علم هنوز در حال مطالعهی این پدیده شگفت انگیزی است، که به وضوح ارتباط ذهن و بدن را نشان می‌دهد.

• یک داستان کوتاه: یک مرد طوری راه می‌رفت که انگار درد زیادی دارد. مرد دیگری از او پرسید: »چه اتفاق افتاد؟ آیا درد معده یا درد پا یا چیز دیگری

اثرات پالسبو بهوسیلهی فعالیت درونزا روی سلولهای یگ�ندهی میو اپیوئیدی، مجلهی علوم اعصاب 24 اوت 2005)34( 7754776 "مکانیسمهای ع بص� اثرات پالسبو"، مجلهی علوم اعصاب، 9 نو ب ام� ،2005 10402-10390 :)45(25

دارید؟«. مرد پاسخ داد: »نه. کفش یها� که پوشیدهام خییل تنگ است«. مرد دیگر شگفت زده شد و پرسید: »پس چرا آنها را یمپوشید؟«. مرد پاسخ داد: »من االن درد دارم ویل عرص توق� کفشها را در یمآورم احساس خوشحایل ت و راح� یمکنم. نیمدانید که چقدر لذت بخش است، زما� ن که من آنها را در یمآورم و احساس آسود� گ یمکنم!«

گ خودمان این ممکن است احمقانه باشد اما اگر به زند� ن کار را انجام یمدهیم! ً ی هم� ز دقیقا ی نگاه کنیم، ما ن� ما از درد دعوت یمکنیم، ممکن است دوست نداشته باشیم این را باور کنیم، اما هر دردی کهدر گ تجربه یمکنیم، دعوت یمکنیم. این درست زند� مثل دعوت از مهمانان بهخانهی شما است، آنها را دوباره و دوباره دعوت یمکنید، اما زما� ن که آنها یمرسند ما منتظر آنها نیستیم! ما از درد و بیماری گ پر اس� ت س دعوت با عادتهای غلط و یک زند� ز را فراموش یمکنیم و یمکنیم و سپس همهی چ� ُفتد شکایت یمکنیم. زما� ن که بیماری اتفاق یما

با هر بار تجربه ی درد، یک احساس من� ف از آن در ق مانده منجر به ایجاد ق یمماند. این درد با� بدن با� یک میدان انرژی من� ف در اطراف شما یمشود، که ِ ما آن را »بدن درد« یمنامیم. ِ این بدن درد نه تنها درد ی را ذخ�ه یمکند بلکهدردهای مختل� ف هم تولید یمکند.

ما آنچه را که خلق یمکنیم بارها به اش� ت اک یمگذاریم. زی است که من همیشه به مردم یمگویم که ی این چ� اگر ثروت از بدن درد بهدست بیاید، این درد را همراه با ثروت به نسل بعدی منتقل یمکنیم. ثروت باید فقط در آرامش و خو ت شبخ� بهدست بیاید. آنوقت شخیص که آن را به ارث برده یمتواند از آن لذت

بب�د. بدن درد بهطور مداوم همان نوع از افراد ش و �اییط را که باعث آسیب دیدن شما گ یمشود جذب یمکند. با توجه هر درد بهخاطر رسمایهگذاری بهروی"خود" است

گ به قانون طبیعت، موقعیتهای مشابیه را در زند� خود جلب یمکنید. آنچه شما فکر یمکنید، در زند� خود بهعنوان واقعیت خلق یمکنید. بنابراین هر چه درد بیش� ت ی جمع کنید، درد بیش� ت ی را جذب یمکنید.

شما د ش ر بسیاری از �ایط دچار رنج یمشوید، زما� ن که بیمار یم ت شوید، وق�که همسایهی شما یک ن جدید یمخرد، زما� ن کهد ت وس� شما را ترک ی ماش� یم ت کند، وق� رئیس شما بد رفتار یمکند یا زما� ن که ثروت خود را از دست یمدهید. فرض کنید شما تصمیم گرفتید بهاین موقعیتها، همانطور که ن هستند بدون خش ت م و ناراح� خوش آمد بگوئید. آیا آنوقت هم رنج یمبردید؟ نه! ی اما شما چن� ش�اییط را مدیریت نیمکنید. هنگایمکه رئیس شما فریاد یمکشد رنج یمبرید، درد یمتواند بهاینخاطر باشد که شما را در برابر همهرسزنش یمکند، یا شما احساس بدی یمکنید که انتظارات رئیس خود را در کار خود بهجا نیاوردهاید یا بهاین دلیل که احساس یمکنید سزاوار آن رسزنش نیستید.

بنشینید و صادقانه فکر کنید کهدلیل چیست. اگر ش از رسزنش شما در برابر شخص دیگری درد، نا است، پس درد در واقع صدمهای به خود شما است. از خود پ تان ب�سید: »پس اگر همه تماشایم یمکردند چه؟ چرا کار کردهام کهدیگران بهمن فکر کنند؟ چرا تا این حد افکار دیگران برایم مهم است؟ ً خودم را محک بزنم؟« از چرا قادر نیستم شخصا خودتان این سؤال پ ها را ب�سید. متوجه خواهید ش ندارند. شد کهعقاید دیگران دربارهی شما ارز آنوقت درد شما ناپدید خواهد شد! اگر درد را بهاین دلیل تجربه یمکنید که به� ت ین

تو ی انا� خود را نشان ندادهاید، پس بهشدت از آن ف است. آگاه شوید. این آگایه برای غلبه بر درد کا� گاه شما از آن یاد یم یگ�ید و قسمت بد »احساس بد« را رها خواهید کرد. اگر احساس یمکنید کار خود را خوب انجام دادهاید و سزاوار آن رسزنش نبودید، ن یمبرد. آگایه پس فقط آگایه شدید درد ی را از ب� درک و پذیرش رئیستان را به ارمغان خواهد آورد. بهاو نزدیک شوید و ً ب شما ص� خواهید کرد تا بعدا ً نگاه کنید، وضعیت را روشن کنید. اگر شما عمیقا هر درد بهخاطر رسمایهگذاریهای داخیل به روی »خود«،»نفس«،»Ego »شما است.

رئیس شما، همسایه، دوست یا ثروت شما دلیل نیستند. هیچکس د ی ر ب�ون از شما نیمتواند دلیل درد شما باشد، زیرا درد شما پاسخ به یک رویداد جخار� بر اساس رسمایهگذاریهای داخیل خودتان گ بهی جا� دارد که شما روی خودتان است. بست� رسمایه گذاری کردهاید، رنج یمبرید. اگر شما برای حل مشکل روی تمام این رسمایهگذاریها کار کنید، شما هوشمند هستید.

زی بدانید که کار کردن برای نابود کردن »خود ی « چ� جز کار بر روی بدن درد و گس� ت ش مرز آن نیست. منظور من از گس� ت ش، احساس درد کم� ت یا حذف آن برای وقاییع که رخ یمدهد، است.

مردی برای درمان درد شدید کمرش بهدک� ت رفت. تعدادی از آزمایشها روی او انجام شد. در نهایت دک� ت مشکل او را تشخیص داد و بهاو گفت: »درد یمتواند با یک عمل درمان شود. این یک عمل بزرگ خواهد بود، بنابراین شما باید یک ماه در بیمارستان باشید و سپس شش ماه اس� ت احت کنید«. مرد جواب داد: »دک� ت ، برای من خییل پر هزینه است«. دک� ت پاسخ داد: »بله اما من یمتوانم برای اشعهی ایکس ده دالر تخفیف دهم!«.

گ خود نگاه کنیم، در خواهیم یافت که ما اگر به زند� درد را همچنان بهصورت زنده نگه یمداریم، و کیم گ نیمآید از انتظارات تخفیف یمدهیم. درد از زند� ما، از »خود« ما یمآید. مسئله این نیست که چگونهت زش� را بهی زیبا�، درد را بهت لذت یا بدبخ� را به شادی تبدیل کنیم. سؤال این است که چگونه ناخودآگاه را به آگاهانهی تغی� دهیم، چگونه هوشیاری را به خودمان تزریق کنیم و واقعیت را در آغو ی ش بگ�یم.

ش وع جستجوی حقیقت ز ور ی درد - کاتال�

گ خود نگاه کنید. آخرین بار یک بود فقط به زند� زی شاد بودید؟ آخرین بار کهن مع� کهدر مورد ی چ� ن کردید یک بود؟ آیا شما بهدرون گ ی را تحس� گ زند� نگاه کردید تا ببینید که چه کیس هستید یا زند� چیست؟ آیا شما احساس نیاز عمیق در مورد ی حقیقت نها� را داشتید؟ نه! هنگایمکه همه ز آرام پیش رود شما کورکورانه همان روال را با یچ� زی وجود هوشیاری و آگایه کم دنبال یم ی کنید و چ� ندارد که شما را از عادتهایتان آگاه سازد و بهسمت هوشیاری بکشد.

گ ع نی� ت اما وق� درد اتفاق یمافتد، شما را به زند� یمرساند. این باعث یمشود که شما عمیقتر به گ نگاه کنید، یاد ی بگ�ید که چرا شما واکنش زند� نشان یمدهید و بهدنبال کشف رمز و راز واقیع گ یم روید. درد یک نعمت است. یک کلید زند� است که یمتواند در را به جهان واقعیت باز کند. انتخاب با شما است کهدر را باز کنید یا نه.

ً درد یمتواند بهت راح� شما را از هر دو حالت »رؤیا« و »رؤیا در بیداری« کهدر آن هستند، تکان دهد. لطفا درک کنید که گرچه شما بیدار هستید، ویل بهطور کامل در ارتباط با واقعیت نیستید. شما در جها� ن از گ یمکنید، که »رؤیا در خواستهها و ترسهای خود زند� ز یها� را فقط با ل� ن ز حرص بیداری« نامیده یمشود. ی چ� و ترس یمبینید. درد یمتواند یک معلم بزرگ باشد که

گ ی شما را از رؤیا ب�ون بهساد� یمکند و با واقعیت آنچنان که هست ارتباط یمدهد. اگر شما هوشیار باشید، خود رنج یمتواند چشمهایتان را به عدم

با درد، الگو ن های ذه� معمویل ش ش شده و �وع به شما متال

ز یها� یمکنید کهدر واقع هستند. ش شما �وع د ی یدن چ� ن خود و درد یمکنید. یمبینید به تشخیص فاصلهی ب� زی نیست جز بخش از طبیعت شما. کهی چ�

هرگز درد و یا کیس را کهدرد به شما تحمیل یمکند لعنت نکنید. در عو ت ض، آن را فرص� بهعنوان یک برکت، برای رف� ت ن بهدرون و نگریس� ت ن به ریشهدرد و قطع آن بدانید. درد یمتواند یک معلم بزرگ باشد اگر بهآن اجازه دهید. اگر بهد ت رس� علت و معلول درددر درونتان را تحقیق کنید، ممکن است گ شما باشد. بزرگ� ت ین نقطهعطف در زند�

ز یها� که ما باید بدانیم این است کهدرد ییک ی از چ� ممکن است اجتناب ج ناپذیر باشد، ویل رن� که از درد یمآید اینگونه نیست. بهعنوان مثال، اگر شما ً درد وجود دارد، اما شما صدمهدیده باشید، قطعا ً انتخاب با شما از آن درد چقدر رنج یمبرید؟ واقعا گ ت نیست، حال� از است. ت رنج حال� واقیع از زند� ذهن است، پاسخ شما به یک رویداد است. در یک به ً وضعیت خاص، آیا شما رنج یمبرید و یا نه؛ کامال گ دارد. واکنش شما به این وضعیت بست�

روزی مردی بهطور جدی با شکست� گ های متعدد و صدمات مجروح شد. دوستش برای عیادت به بیمارستان آمد. او وضعیت دوست زخیماش را دید و نیمدانست چه بگوید. پس از دوستش پرسید: »حالت چطور است؟ حدس یمزنم باید خییل دردناک باشد. آیا شما خییل رنج یمبرید؟«.

این یک سؤال از نحوهی نگرش است! درد اجتنابناپذیر است، اما رنج بردن انتخاب شما است. آیا رنج کشیدن ضوری است؟

ییک از دالیل پنهان رنج کشیدن این است که ممکن ب است شما از آن لذت ب�ید. بهعنوان مثال، بیمار شدن یمتواند به یک منبع لذت تبدیل شود اگر شما توجه و مراقبت یها� را که انتظار دارید، بهدست به این مطلب نگاه کنید که چرا گایه ً آورید. عمیقا اوقات از ایجاددرددر خود یا دیگران به شما احساس لذت بردن دست یمدهد. آیا کانال به� ت ی وجود دارد که از طریق آن بتوانید بدون درد و رنج همان لذت را دریافت کنید؟

همانطور که یک دانه قبل از اینکه به یک گیاه تبدیل شده و شکوفا شود، باید بشکند، ب� ت کد، رنج شدید یمتواند برای یک تحول پر ارزش نفس شما را بشکند ،1 نقل و شما را باز کند.در حماسهی بزرگ مهابهاراتا ،3 قهرمانان داستان قو ت ل زیبا از کان� ،2 مادر پانداواس گ وجوددارد. او به کریشنا، استاد روشنگر، دعا یمکند که آه کریشنا! بگذار درد و رنج از هر طرف وارد زند� من شود. آنها دائما مرا به یاد تو یماندازند، ای رسور ً با من! ت کان� از پروردگارش یمخواهد که او را دائما درد و رنج برکت دهد تا او بتواند بهآسا� ن رسورش را ن خودش به یاد بیاورد! ی جهت تسک�

یمتوانیم پتانسیل رنج را در زمینهن ی روش� درو� ن در روزگار مدرن، ما نیازی بهاین امر نداریم، اما ما خودمان درک کنیم. رنج پتانسیل زیادی برای تمرکز و تحول ما دارد.

ش بدون ش�وع کن که شاهد تجربیات خودت با هیچ گونه قضاو� ت . با وضوح دریابید کهدر چه زمینهیها� رنج یمبرید. اگر شما فقط هوشیار باشید،

خود رنج یمتواند چشمهای شما را بهعدم واقعیت آن باز کند. یمتواند به شما یاد دهد که هیچ ضور� ت برای زی رنج بردن نیست. ی این چ� گ شورمند استاد، زند� است. او فقط یمخواهد غده را بردارد و دور بیاندازد.

است که من »رنج ضوری« یمنامم! هنگایمکه درس خود را یاد یم یگ�ید از طریق رنجهای ضوری، شما یمتوانید بهطریق عاقالنهی و زیبا� با آن کنار 1 یمگوید: »هر رنج یک بیایید. استاد بودیه دارما بذر بودا است«. رنج یمتواند شما را بهسمت بودا شدن سوق دهد. یمتواند برای شما علم، حکمت در گ و واقعیت به ارمغان بیاورد. او یمگوید، مورد زند� علیه رنج نباش. شاکر باش زیرا آن ش ها �اییط را برای شما جهت جستجوی حقیقت ایجاد یمکنند. در گ یمکنید مانند یک غی� اینصورت، شما فقط زند� سنگ یا یک گیاه. شما به »باالترین« دست نخواهید یافت، زیرا برای آن نیاز به آگایه)روح( انسا� ن دارید. ن هستند، رنج دانه است، ی اگر بدن و ذهن، زم� حکمت جوانه است، و د ی ولت نها� شما بهدست یمآید، دانه! هنگایمکه بذر رنج را در مزرعهای که بدن و ذهن شما است یمکارید، حکمت از آن جوانه یمزند، و شما بهی مقام نها� یمرسید!

روشنگری فرار از درد نیست، درک درد است ً هر وقت با درد و رنج مواجه یمشویم معموال سیع داریم از آنها فرار کنیم. آیا یمتوانیم همواره سعادتمند باشیم؟ و اینکه آیا روشنگری ما را از تمام دردها خالص خواهد؟ بسیار روشن است، روشنگری فرار از درد نیست، بلکهدرک درد است. ت� به شما یمدهد که این بینش عمیق و شجاع بهوضوح در خود نگاه کنید. ت »چرا احساس ناراح� یمکنم؟ این چیست که باعث عذاب و رنج من

زی باعث آسیب دیدن من شده است؟ چهی چ� ت� زی که شما نیاز دارید، شجاع یمشود ی ؟« تنها چ� است که این سؤاالت را از خود پ ب�سید و با پاسخها رو بهرو شوید آنوقت شما از رنجهای معمویل آزاد خواهید شد.

• یک داستان کوتاه: مردی از یک استاد ذن سوایل پرسید: »استاد، چگونه یمتوانیم از گرما و رسما اجتناب کنیم؟« استاد جواب داد: »گرما باش، رسما باش«.

گرما و رسما نشانگر استعاری از لذت و درد است. چگونه یمتوان از لذت و درد دوری کرد؟ فقط از ن ! طریق تجربهی هر دو د ی ر مقام یک شاهد، هم�

• یک داستان کوتاه: روزی شاگردی با یک استاد ذن قدم یمزد. در ش روی رس همان حال گرویه از غازهای وح آنها پرواز یمکردند. استاد پرسید: »آنها چه هستند؟«. شاگرد پاسخ داد: »آنها غازهای ش هستند استاد«. استاد پرسید: »کجا وح هستند؟«. شاگرد پاسخ داد: »آنها پرواز کردهاند و دور شدهاند«. استاد بهطور ناگها� ن ن بی� شاگرد را گرفت و آن را پیچاند. شاگرد از درد گریه کرد. استاد گفت: ی� آنها دور شدهاند، اما آنها از »تو یمگو همان ابتدا بودهاند«. شاگرد در آن لحظه به روشنگری رسید.

این داستان ممکن است بسیار عجیب باشد، اما این روش بیش� ت استادان ذن است. درد در بیداری ن دلیل شما به واقعیت ارزش زیادی دارد. بهیهم� است که بسیاری از استادان برای بیدار کردن ً ت وق� شاگردانشان از آن استفاده کردهاند. معموال کیس در معرض درد است چه کار یمکنیم؟ او را

^ً مسئول گس� ت ش بودیسم بهعنوان -1 Bodhidharma شاگرد بودا و عمدتا بودیسم ذن است

دلداری یمدهیم. ن یع� ما به فرد کمک یمکنیم از نظر معنوی خفته بماند. اما کار استاد دلداری نیست. تنها عالقهی او به بیداری شما است. در لحظهی درد شدید، ذهن متوقف یمشود، تنها درد وجود دارد. در آن لحظه، حقیقت تحقق یمیابد! در داستان باال شما یمتوانید ببینید کهدر لحظهی درد، فضای داخیل شاگرد آماده بود تا حقیقت را از استاد دریافت کند، و استاد آن را تحویل داد!

درد یمتواند به یک انرژی بسیار خالق تبدیل شود. یمتواند ذکر خدا باشد. یمتواند یک دعا باشد. یمتواند مراقبه باشد و منجر به هوشیاری شود. بنابراین، باعث تحوالت زیادی در شما یمشود. زی آگاه شوید، گ این است کهی اگر از چ� راز مهم زند� یمتوانید بسیار راحت از آن خالص گردید. اگر از آن آگاه نیستید، نیمتوانید از آن خالص شوید. با ق یمماند. درد، یک درد است زیرا د ی ر ضم� شما با� ناخودآگاه شما وجوددارد نهد ی ر ضم� آگاه شما. ترس شما از روبرو شدن با درد باعث یمشود که آن وجود داشته باشد و مانند یک غده بیش� ت و بیش� ت رشد کند. استاد بهت راح� این غده را از طریق عمیل استادانه ن یمرود، شما حذف خواهد کرد! هنگایمکهی از ب� تبدیل به یک فرد جدید یمشوید. یکبار شاگردی از من پرسید، درک یمکنم کهدرون من به یک جرایح جهت پاک شدن نیاز دارد. اما با درد این جرایح چه کنم؟ گایه اوقات فقط خود هوشیار شدن، درد را از ز دیگر. ن یمبرد. من فقط بهدرد اشاره یمکنم نهی چ� یب� گ ناپدید یمشود. درد به ساد�

برخورد صحیح با این جرایح استاد چیست؟ بدانید که اعتماد کامل الزم است بهاین که هر »دردی« از طرف استاد باشد برای شما خوب است.

جرایح استاد خودش بهخاطر عشق ب �حد و حرص و دلسوزی است که به شما دارد و اگر بهوضوح درک ز باشد، شما از آن با شکر شود ت ، ح� اگر درد ی ناک ن�

عمی� ق رد یمشوید. یمتوانم بگویم که ضد دردی که از طرف استاد است، عشق و دلسوزی است که او فقط با یک نگاه به شما یمرساند.

مطلب مهم دیگر این است که بدانید درد وجوددارد چون که شما بهدرد فکر یمکنید. استاد یمتواند فقط ً یک عمر یا چند در دو یا سه ثانیه آنچه را که معموال صد سال یا چند تولد وقت یم یگ�د را آموزش دهد. گ غده را بر گ پر تالطم است و بهساد� استاد یک زند� یم دارد ودور یماندازد. بنابراین، به� ت است با استاد باشیم زیرا این فرایند بسیار رسیــع پیش یمرود. ن ، اگر شما آنچه را که استاد انجام یمدهد ی همچن� درک کنید، یمتوانید از آن بهعنوان یک واقعهی گ ب تان لذت ب�ید. نه تنها بهاین واقعه شاد در زند� خوشآمد یمگویید، بلکه احساس شکر یمکنید زی من� ف کهدر عمق وجودتان، د ی ر ضم� کهی چ� ناخودآگاهتان موجود بوده توسط استاد ی ب�ون آورده شده و حذف گردیده است.

ز طبیعت حقی� ق شما الیه است. نهایت استعداد شما این است کهدریابید الیه هستید. ی هرچ� ن ت تر از آن، احساس نارضای� در شما ایجاد ی پای� یمکند. شما یمتوانید تمام پول جهان، تمام نام و شهرت، به� ت ین روابط، تمام قدرتها را داشته باشید و هنوز احساس تیه بودن پابرجا باشد و درد ناخوشایند شکوفا نشدن را احساس کنید. مگر اینکهطبیعت الیه خود را شکوفا کند و الهیات شما برای شما آشکار شود، در غی� اینصورت شما هرگز نیمتوانید احساس کمال کنید.

استاد آتش را در درون شما شعلهور یمکند تا خودتان را بشناسید. او درد کامل نبودن را در شما ایجاد یمکند. او اشتیاق عمی� ق را در شما بهوجود ق الیه حرکت ن شو� یمآورد، زیرا فقط از طریق ی چن� یمکنید و منجر به پرش کوانتویم به الوهیت ناشناختهای کهدر درون شما وجود دارد، یمشوید.

فقط در اینصورت است که از خو ب اب � ن مع� بعد از عمری بیدار خواهید شد. تنها پس از آن شما تمام انرژیهای خود را جمع یمکنید و برای کشف گ پرش یمکنید. ماجرای زند�

درد در واقع عدم توجه است، بنابراین راه حل آن »حضور شما« است. یک تکنیک مراقبه ساده و زیبا، جهت درمان خود وجوددارد که حضور شما را به اندام بیمار یا ذهن رنجور یمبرد و شما یمتوانید دفعهی دیگر کهدرد و رنج را تجربه کردید، آن را ً گزینهای به� ت از داروهای انجام دهید. این قطعا ضد درد است کهعو ب ارض جان� خ بر� از آنها بدتر از خود بیماری است.

فقط این را امتحان کنید. فرض کنید شما پا درد دارید یا بهد خ لیل بر� ج وقایع خار� رنج یمبرید. در یک اتاق تاریک دراز بکشید. آگاهانه سیع کنید تمام بدن خود را فراموش کنید، تمرکز تنها روی نقطه ایست که باعث درد شما شده. اگر رنج رویح است، پس تمام بدن خود را فراموش کرده و تنها بر حادثهای که باعث درد و رنج شما شد، تمرکز کنید. ً کلمهی همانطور کهدرد را تجربه یمکنید، عمدا »درد« را از ذهن خود پاک کنید.

ً گفتگوی فکریتان همچنان به شما یمگوید که احساس درد یمکنید. خاموشش کن. آن را عمیقا احساس کنید. آن را با ذهن باز تجربه کنید. بهآنچه در ذهن شما اتفاق یمافتد توجه کنید. بهزودی خواهید دید که ذهن شما در مورد درد زیادهروی یمکند. همهی توجه خود را روی مرکز درد قرار دهید، بهزودی کم یمشود تا به یک نقطه محدود شود. روی این نقطه تمرکز کنید و ناگهان کشف ن یمرود و جای خود را به خواهید کرد کهدرد ی از ب� شادی یمدهد!

در اینجا ییک دیگر از روشهای مراقبه را مطرح یمکنیم که یمتوانید زما� ن که احساس درد و رنج یمکنید از آن استفاده کنید. سیستم آمبوالنیس ن شما همان درو� زی است که شما یچ� آن را درد یمنامید

چشمانتان را ببندید. شما مجبور نیستید صاف بنشینید. ً راحت بنشینید. اگر یمخواهید فقط یک جای کامال پاهایتان را دراز کنید، یمتوانید. اگر یمخواهید بر روی ن بنشینید، یمتوانید. اگر یمخواهید بهدیوار تکیه یزم� کنید، یمتوانید اینکار را انجام دهید. فقط خودتان را ً راحت حس کنید تا بتوانید با درد و یا رنج فعیلتان کامال روبرو شوید. ت اگر احساس ناراح� کنید، ممکن است خود را در معرض درد ناخوشایندی قرار دهید. فقط اگر بدن شما راحت باشد، قادر خواهید بود با درد و رنج واقیع مواجه شوید.

چشمانتان را ببندید، تصور کنید که از رس تا پا، بدن شما بهطور کامل یخ زده است. تمام حرکات را متوقف کنید. شبیه یک سنگ باشید. ت هیچ حرک� در درون چشم وجود ندارد ت ، حرک� در دست و پاها ندارید، ت حرکات ح� برای تنفس، نباید وجود داشته باشد. فقط یخ بزنید! فقط این فکر که شما یخ زدهاید باید در درون شما باشد. فکر دیگری نباید وجود داشته ً یخ زدهاید باید باشد. تنها این فکر که شما کامال ذهنتان را د یرگ� کند.

هیچ آرامش را تصور یا تجسم نکنید. آرامش و ُفتد. تا یا آگایه شاهد باید خودبهخود اتفاق بیا ً یخ زده باشید. شما خواهید دید آنزمان فقط کامال که خود را دی ر حالت نها� سعادت قرار یمدهید.

شما یمتوانید از این مراقبه بهعنوان یک تکنیک ز ییک)بد� ن ( در هر بخش برای برطرف کردن درد ی ف� از بدن خود استفاده کنید. ز ییک مواجه یمشوید، فقط هنگایمکه شما با درد ی ف�

به بخش از بدن که نیاز بهدارد، هدایت یمکند. اما شما به آن برچسب »درد« یمزنید و در برابر جریان انرژی مقاومت یمکنید. فقط اجازه دهید انرژی ً آگاهانه با همهی حواستان بهآن قسمت از بدن جریان یابد. فقط به جریان انرژی با کنجکاوی نگاه کنید. کامال بیگانهای شوید. فقط اجازه دهید جریان انرژی به محل درد برود و روی آن کار کند. شما خواهید دید که درد بهبود یمیابد.

چشمانتان را ببندید و مستقیم بنشینید و دم و بازدم عمیق انجام دهید. تجسم کنید که بدن شما با شهد )یا ع ی سل( پر شده است، با احسایس ش�ین، مثل اینکه تمام بدن شما لبخند یمزند.

ش دارید، اگر در هر قسمت از بدن سوزش یا خار بهآن تمرکز کنید و احساس کنید که این قسمت ز با شهد پر شده است. مجسم کنید که تمام ین� شکم شما با شهد پر شده است. مجسم کنید که تمام بدن شما از رس تا پا با شهد پر شده است، با احسایس دلپذیر.

اکنون بهآرایم توجه خود را بهیجا�کهدرد دارید، بهآن نقطه آگاه باشید. حاال ً هدایت کنید. فقط دقیقا کلمهی »درد« را رها کنید. فقط این احساس خاص را ببینید، تجربهای کهدر آن لحظه احساس یمکنید. از ن نظر ذه� ب رنج ن�ید، بهدرد و رنج خود متصل نباشید، احسایس نشوید. فقط ببینید کهدر آن نقطه چه ُفتد. مثل یک کودک با کنجکاوی بهآن فضا ق یما اتفا� بدون استفاده از کلمه »درد« یا »رنج« وارد شوید تا زما� ن که احساس درد ناپدید شود.

،ً ما فقط به آسمان ماوراء ابرها نگاه کنید. معموال به ابرها نگاه یمکنیم و آنها را بهعنوان »ابرهای زیبا«، »ابرهای تاریک« و غی�ه قضاوت یمکنیم. اما االن گرفتار ابرها نشوید. ابرها شبیه افکار و رؤیاها هستند. به فراتر از ابرها بهب آسمان آ� و خأل وسیع آرام شاهد احساس درددر آن قسمت از بدن شوید. ً یمبینید که ممکن است موج� از درد باشد، اما اوال بهزودی درد به نقطهای محدود یمشود و ناپدید ُفتد این است که لحظهای ق که یما یمگردد. اتفا� ز ییک آسیب یمبینید، هوش بدن شما کهی از لحاظ ف� بهآن ناحیه انرژی یمفرستد و بهآن قسمت از بدن کمک یمکند تا آن را درمان کند. جریان رسیــع انرژی زی است که شما »درد« یمنامید. اگر آن ناحیهی چ� شاهد جریان انرژی و بهبودی بهطرز آرایم باشید، ن یمرود و بهبودی اتفاق یمافتد. اگر ما فقط درد ی از ب� اینرا درک کنیم، مقاومت نخواهیم کرد و از درد رنج نیمبریم. ما با انرژی شفا بخش طبییع بدن همکاری خواهیم کرد.

من یمتوانم از تجربه شخیصام بگویم. روزی کیس ن را روی انگشتم بست. مردم اطراف من د ی ر ماش� نگران شده بودند و برای کمکهای اولیهدر حرکت بودند. من بهآنها گفتم که نگران نباشید.

توق� که انگشتم ورم کرد، بهدرون بدنم توجه کردم زی بهوضوح در بدنم رخ یمدهد. من که چهی چ� یمتوانستم جریان انرژی را از مرکز نافم به سمت انگشتم احساس کنم. من یمتوانستم بهوضوح ببینم که چگونه هوش بدن من، خودبهخودد ش ر این �ایط ضوری جواب یمدهد. انگشت خودبهخود شفا زی یافت. سیستم آمبوالنس درو� ن خود ی شما چ� است که آن را درد یمنامید!

تمرکز شهودی شما بهدرد، باعث یمشود متوجه شوید که بیش از یک »بدن« هستید. شما پایهی انرژی خود را لمس خواهید کرد و متوجه خواهید شد که شما بیش� ت از »بدن و ذهنیت« هستید.

بهدرد بهدقت توجه کنید اما بدون ضمیمهی کلمه ن »درد« و معنای »درد و رنج«. برای یک لحظه کوتاه درد شدیدتر حس یمشود، اما بهزود ی ی از ب� خواهد رفت.

در واقع بدن آنقدر هوشمند است که جریان انرژی را

نگاه کنید.

اگر بهش ابرها نگاه کنید، ذهن شما �وع به فکر کردن یمکند. اگر به آسمان به پشت ابرها نگاه کنید، ذهن شما از فعالیت یمایستد! ش اگر �وع به نگاه کردن به ستارهها کنید، دوباره فکر یم کنید.دیدن ابرها بدین ن مع� است که با افکار خود د یرگ� یمشوید. دیدن ن ستارگان بدین مع� است که با چشماندازهای معنوی و تجربیات د یرگ� یمشوید، هیچکدام را انجام ندهید.

فقط بهب آسمان آ� خایل، گس� ت ده و باز نگاه کنید. بدون اینکه زیر رس خود بالش بگذارید، دراز بکشید. در غی� اینصورت شما بهخواب یمروید. فقط دراز بکشید و بهی آسمان خ�ه شوید، فضای خایل گس� ت ده.

فقط به آسمان نگاه کنید ممکن است ترس داشته باشید. اگر فقط نگاه کنید بدون اینکه ابرها را ببینید، یا ستارهها را بشمارید ترس را تجربه خواهید کرد زیرا مرزهای خود را گم یمکنید. در مورد ترس نگران نباشید. اگر شما آن را بهد ت رس� انجام دهید، ترس دارید. اگر هم نگاه کنید و هم در حال فکر کردن باشید، ترس را تجربه نخواهید کرد زیرا هنوز در مرز بدن قرار دارید.

فقط نگاه کنید، فکر نکنید. پس از مد� ت ناگهان متوجه خواهید شد که بدن خود را برای چند دقیقه فراموش کردهاید. محور افکاری که شما ً ایجاد یمکنید ناگهان ناپدید یمشود. این معموال اتفاق نیمافتد اگر انتظار داشته باشید که اتفاق بیفتد. انتظار نداشته باشید که »چه زما� ن افکارم را از دست یمد ت هم؟« بدون هیچ زحم� در مورد هر ز ، فقط نگایه بیندازید. یچ�

ت وق� دریافتید کهدر چند ثانیه گذشته هیچ افکاری ز وجود نداشته، چشمان خود را بستهی و فضای ب�و� ن را به فضای داخیل خودتان منتقل کنید. ی همان چ� را در داخل خود تجسم کنید ناگهان شما خواهید

ز ها در درون شما هستند. هیچ دید کهی همان چ� افکاری وجود ندارد. هیچ ستارهای، موجود نیست. فقط فضای گس� ت ده.

اگر زانو درد دارید، این روش را امتحان کنید. فقط به آسمان نگاه کنید، زما� ن که شما متوجه شدید که برای چند ثانیهی گذشته شما افکاری نداشتید، کل ی� کهدر آن درددارید، فضای آسمان را بهداخل زانو بیاورید.درددر عرض چند ثانیه ناپدید خواهد شد. ز ییک هستید، هر زمان که هر وقت کهدچار درد ی ف� دچار رنج فکری هستید، این روش را امتحان کنید. در لحظهای شما شفا خواهید یافت.در همان لحظه گ خواهید دید کهدرمان درو� ن شما شما بهساد� اتفاق یمافتد. بهغی� از بهبودی، اگر شما یک جوینده بهدنبال رشد معنوی هستید، آن برای شما انرژی فوقالعاده و تجربیات کوانتویم به ارمغان یمآورد. شما یک پرش کوانتویم در رشدتان خواهید داشت.

گ ما ترس و آرزو انرژیهای بنیادی است که زند� را یمچرخانند. ما یا از روی تمایل بهدست آوردن زی یا رسیدن بهیجا� یا از ترس اینکه مایل یچ� زی را تجربه کنیم، عمل یمکنیم. جذب و ی نیستیم چ� ن مولکویل نیستند، بلکه برای د ی فع فقط ن� ی وهای ب� ز ضوری هستند. رفتار انسان ی ها ن�

گ انسان، »میل« ییک ی از ن�وهای فعال اصیل در زند� گ خود نگایه بیندازید، خواهید است. اگر به زند� گ ما یا درجهت »خواس� ت ن « یا در دید که بیش� ت زند� ترس »از دست دادن« گذرانده شده است.

ما خواسته های زیادی داریم و اغلب ما احساس ف یمکنیم که انرژی الزم برای انجام آنها را نداریم. ن )Jain)، خدا، به اندازهی کا� با توجه بهی سنت ج� انرژی و استعداد الزم را جهت تحقق خواستههایمان یمفرستد. اما اک� ث ما اینطور فکر نیمکنیم. چرا؟ ن تمایالت واقیع ما و خواستههای »مو تق�« یب� تفاوت وجوددارد. خواستههای واقیع ما »نیازهای ما« هستند. خواستههای »مو تق�« خواستهیها�

ف برای تحقق هستند که ما یمخواهیم. ما انرژی کا� برای خواسته یا نیازهای واقیعمان را داریم. خواستههای واقیع ما چیست؟

گ سعادتمندانه« شمارهی در برنامهدریس »زند� ،1 ما یک جلسهداشتیم که از مردم درخواست دو ت شد لیس� از آرزوها، نیازها و خواستههایشان را ارائهدهند. سپس در مورد این لیست مراقبه کردند. در پایان مراقبه، من از آنها یمخواهم که از حافظه لیست خواستههایشان را بهیاد بیاورند. آنچه که آنها بهیاد آوردند، بخش کوچیک ت از لیس� بود که نوشته بودند! بهنظر یمرسد که آنها با یک درخت بزرگ پر از برگ، خواستههای خود ش را �وع یمکنند ً تمام برگهایش و در طول مراقبه، این درخت تقریبا ق یمماند سوخته و خشک شده است. آنچه که با�

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM Spurana -1

مثل برگهای ط یال� یمدرخشد. اگر بتوانید تشخیص بدهید که کدام یک از خواستههایتان ذا� ت است و کدام به مرور زمان انباشته شده است، آنوقت رشد ُفتد. آنچه روحانیت شما بهطور اتوماتیک اتفاق یما ق یمماند، این خواستهها مانند کهدر خاطراتشان با� طال درخشش دارند. آنها خواستهیها� هستند که انرژی را برای تحقق شان حمل یمکنند! این خواستهها خواستههای واقیع است. اگر این روند با آگایه انجام شود، این خواستهها همیشه خواستههای بدون »خود« هستند. بدون شک، بهنفع خود شخص است، اما آنها همواره بهش ب�یت منفعت یمرسانند. ن خواستههای بدون خودخوایه، انرژی ی فقط چن� کائنات را جهت تحقق با خود به ارمغان یمآورند.

زما� ن که خواستههای ما خواستههای واقیع ما است، زما� ن که آنها نیازهای واقیع ما را منعکس یمکنند، زما� ن که خود را در انرژی داخیل ما بیان یمکنند، ش برای رسیدن بهآنها نداریم. آنها ما هیچ تال بهعنوان یک جریان طبییع وقایع تحقق یمیابند. ما ُفتیم و دچار مشکل نیمشویم. ما به تحرک زیاد نیما قبول یمکنیم که این اتفاق خواهد افتاد.

ً کیس را دوست داشته باشیم تا برای اینکه واقعا گ خود را رصف او کنیم، برای جلو یگ�ی از این زند� که نزدییک حقارت بیافریند، باید خودخوایهها را، »من« و »مال من« را دور بیاندازیم.

تا زما� ن که ما همرسمان را از دید مالکیت در نظر ی بگ�یم، آنچهدر ذهن و قلب ما بوجود یمآید خشونت است نهعشق. ما احساس یمکنیم که باید دیگران را کن� ت ل کنیم و باید ثابت کنیم که ما مالک هستیم. برای درک معنای عشق حقی� ق ، ما باید احساس مالکیت را، رها کنیم.

1 د ب ر کتاب پیام� خود، در این است کهب خلیل ج�ان مورد عشق سخن یمگوید: »به هم عشق بورزید ویل به هم گره نخورید. نان خود را با دیگری تقسیم کنید، اما از یک قرص نان نخورید«.

توق� رسدرددارید، با آن راحت نیستید، زیرا یمدانید که ماهیت واقیع شما نیست. طبیعت واقیع شما ن ترتیب، زما� ن که بدون داش� ت ن رسدرد است. بهیهم� ی آرزو� دارید، بالفاصله یمخو ی اهید از آن ب�ون بیایید، زیرا تحقق عمیق، ماهیت شما است و آرزوی شما باعث عدم تعادل در این تحقق یمشود. دو حقیقت مهم که باید درک کنید:

گ ی شما یک زنج�هی طوال� ن از وقایع .1 تمام زند� انجام شده بهن سمت یک هدف، یع� کمال است.

هر آنچهکه شما ممکن است انجام دهید، خوردن یا نوشیدن یا داش� ت ن روابط، ثروت و یا شادی، همه ز تجربهی »کمال« است. بهجای آنکه آن را یچ� ً دنبال کنید، شما در جهتهای مختلف مستقیما دنبال »کمال« هستید.

.2 کمال در درون شما است. این ماهیت شما است. ن دلیل است که شما سیع یمکنید که از بهیهم� »تحقق نیاف� ت ن ی« ب�ون بیایید. در واقع شما »کمال« را جستجو یمکنید، زیرا که با آن آشنا هستید.در غی� گ ، اینصورت جستجویش نیمکردید. در طول زند� خ هرگاه بر� از تحققها را احساس یمکنید، این امید ن دلیل وجوددارد کهدوباره آن را تجربه کنید. بهیهم� گ خود را گس� ت ش یمدهید. است که زند�

آن کشش درو� ن که خالص است و بهخاطر یک ً یک جریان جسم یا شخص خایص نیست، رصفا رسشار از انرژی است کهshakti iccha یا »انرژی خواس� ت ن « نامیده یمشود. از ناحیهی ناف، انرژی بهصورت انرژی خالص روان یمشود. در منطقهی قلب، این انرژی به »قدرت خواس� ت ن « تبدیل یمشود ن ترتیب بهصورت کلمات در منطقهی گلو و بهیهم� ظاهر یمگردد. هنگایمکه این انرژی تبدیل به کلمات یمشود، آن را vakیا »انرژی کالم« یمنامند.

بهعنوان مثال انرژیای کهی از ناف ب�ون یمآید مانند پنبه است. این پنبهدر ناحیه گلو به نخ تبدیل شده است. یا یمتوانید اینطور تصور کنید: انرژیای که از ناف یمآید مثل آهن مذاب است و در گلو مانند محصویل شکل گرفته است!

»انرژی کالم« بهسمت مغز حرکت یمکند.در آنجا یا بهصورت یک علم یمماند یا تبدیل به یک فرمان یمشود.در مغز، انرژی یمتواند بهعنوان قدرت علم ق بماند. بهعنوان مثال، »انرژی یا shakti gnana با� خواس� ت ن « اگر مربوط به بدن باشد، یمتواند بهعلم دربارهی بدن تبدیل شود.

گزینهی دیگر این است که کلمات به یک فرمان تبدیل یمشوند و اجرا یمشوند. این فرمان به تمام بدن یمرود و شما را حرکت یمدهد. بهآن قدرت عمل یا )Kriya Shakti )یمگویند. بهعنوان مثال، »انرژی خواس� ت ن « مربوط به بدن شما یمتواند حرکت بدن شما را بیان کند. Shakti Iccha خالص یا »انرژی خواس� ت ن « که از عمق وجود شما یمآید تبدیل بهshakti gnana یا قدرت علم و Shakti Kriya یا قدرت عمل یمشود.

اگر انرژی درست هدایت نشود، علم و عمل از قدرت »انرژی خواس� ت ن « جدا یمشوند. علم و عمل گ باشند، آنوقت باید با این انرژی ناب در هماهن� است که هم علم و هم عمل به به� ت ین وجهدر کنار هم قرار یم یگ�ند و »خواستهن « شکل روش� به خودش یم یگ�د.

فرض کنیم یمخواهید یک میلیون دالر بهدست بیاورید. اگر با علم درست پیش روید، شما یک طرح واضح خواهید داشت که اقدامات درست برای میلیونر شدن را پیاده کنید. اگر »انرژی خواس� ت ن « بیش� ت با علم مشغول شود تا عمل، آنوقت شما بیش� ت فکر یم ی کنید و قرصها� روی هوا یمسازید. و اگر »انرژی خواس� ت ن « بیش� ت متوجهعمل شود تا علم، آنوقت شما بهطور کورکورانه به کار خود ادامه خواهید داد. بهعنوان مثال، شما ممکن است گ کامیون از لس آنجلس بهت سخ� کار کنید مانند رانند�

تا نیویورک، اما آیا یمتوانید با اینکار یک میلیونر شوید؟ اقدام وجود دارد، اما علم درست نیست. گ باشند. دلیل بنابراین علم و عمل باید در هماهن� گ وجود ندارد کمبود هوشیاری اینکه این هماهن� شما است. هنگایمکه شما صادقانه و با تمایل یکپارچه پیش یمروید، هیچ د یرگ�ی وجود ندارد و به خواستهتان یمرسید.

روزی یک نفر پیش رامانوجا)Ramanuja ) عارف بزرگ رفت و از او پرسید: »استاد، من یمخواهم به روشنگری برسم. آیا یمتوانید آموزش دهید که چگونه؟«. رامانوجا از او پرسید: »آیا تا به حال عشق ً در عشق را تجربه کردهاید؟ آیا شما واقعا خود را از دست دادهاید؟«. مرد از این سؤال شوکه شد و گفت: »من یک زند� گ پاک دارم، امیال خود را کن� ت ل یمکنم و تمرینات معنوی مختل� ف انجام یمدهم. من پیش شما آمدم تا به خدا برسم!«. رامانوجا پاسخ داد: »اگر شما هنو ت ز ح� یک عشق عادی را تجربه نکردهاید، چگونه یمتوانید خدا را تجربه کنید!«.

تا زمانیکه عشق عادی را تجربه نکرده‌اید، نمی‌فهمید عاشق می‌شوید. قیمت افتد وقتی که واقعاً چه اتفاقی می‌افتد. می‌توانید تنها زمانی که توجه خود را به سمت تجربه هدایت کنید. گرداندن توجهتان به سمت «تجربه» خود به‌طور طبیعی متوجه خود شما می‌شود. این عشق شما را به جهت عمق وجودتان هدایت می‌کند و می‌تواند شما را به سوژهی اصیل، عشق حقیقی سوق دهد. کسی که وارد این سوژه شود، به یک روشنگر تبدیل خواهد شد. آنها هم خود را رستگار کردند و هم دیگران را.

• یک داستان کوتاه: دو دوست در خیابان یکدیگر را ملاقات کردند. یکی از آنها غمگین به نظر می‌رسید. دومی پرسید: «چه اتفاقی افتاده است؟ به نظر می‌رسد که برای تو دنیا به آخر رسیده است!». مرد جواب داد: «سه هفته پیش عموی من فوت کرد و یک میلیون دالر برای من باقی گذاشت». دوستش شگفت‌زده شد و گفت: «برای فوت عمویت متأسفم. اما او مبلغ بزرگی برایت به ارث گذاشته است». مرد ادامه داد: «دو هفته‌ی پیش خاله‌ی من که هرگز نمی‌شناختمش فوت کرد و نود هزار دالر برایم باقی گذاشت». دوست پاسخ داد: «پس مشکل تو چیست؟». مرد جواب داد: «این هفته‌ی من هیچ چیزی دریافت نکرده‌ام!».

در این دنیا تنها دو نوع از مردم وجود دارد. یک گروه زندگی خود را یک‌بار در طول زندگی از افراد زندگی می‌کنند و گروه دیگری از مردم به‌طور مداوم زندگی را تجربه می‌کنند. هرگاه احساس خوشحالی می‌کنید، این دلیل است که برای چند لحظه زندگی می‌کنید که شما خودتان را بشاش حس می‌کنید. احساس زیبا است. تجربه‌ای مثبت با جهان دارید.

تمام لذت شما، تجربه‌ی مثبت با کائنات است، حتی اگر خوردن شیرینی نباشد. برای آن چند لحظه عالی است. شما احساس می‌کنید که زندگی دارید و احساس ارتباط با آن دارید. شما با این که «زمان حال همیشه زنده» است، هماهنگ می‌شوید. با این حضور »همیشه زنده« می‌دانید که «زمان حال همیشه زنده» چیست و مسئول همه فعالیت‌ها ما آن را زندگی می‌نامیم.

یا آن را در این لحظه تجربه می‌کنید یا امیدوار هستید در آینده‌ی نزدیک آن را تجربه کنید. به همین دلیل است که بدن خود را حرکت می‌دهید و همچنان زنده می‌مانید. شما صبح زود از رختخواب خود خارج می‌شوید، که یا تجربه‌ی خوبی در آن روز داشته باشید یا امیدوار هستید که حداقل در آینده‌ی نزدیک این تجربه را بکنید. این آرزوی تجربه ی «زمان حال همیشه زنده» است که شما را از رختخواب بیرون می‌آورد.

هر شیرینی‌ای، هر شادی، هرگونه اشتیاق، هر تجربه‌ای مهم است، زیرا شما را به آن «حضور زنده» برمی‌گرداند.

خود شما ممکن است حوادث مانند این را در زندگی تجربه کرده باشید: زنی که همیشه می‌ترسد از یک خیابان شلوغ عبور کند وقتی می‌بیند که کودکش وارد جاده شده است، بدون فکر کردن درباره‌ی ایمنی خود وسط جاده می‌پرد تا کودک را نجات دهد.

ما باید درک کنیم که چگونه او ناگهان ترس خود را از دست داده است. دلیل این است که عشق به فرزندش ابعاد مادر بودن را در او بیدار کرد. این همان عشق به فرزند است. اگر احساس عشق در فضای درون کسی شکوفا شود، فوراً تمام ترس‌ها شخص را ترک می‌کند.

شما ممکن است در زندگی چیزی شبیه این را شنیده باشید: «ما دخترمان را با مراقبت و محبت بسیار بزرگ کرده‌ایم. او حتی در مورد دنیای بیرون چیزی نمی‌داند، اما ناگهان با دوست پسرش فرار کرد! ما قادر به درک چگونگی این اتفاق نیستیم». عشق دارای قدرت فوق‌العاده‌ای است و همچنین لذت. اگر انرژی زیادی در چاکرای مولادهارا داشته باشید، بلافاصله چاکراهای دیگر را تحت نفوذ خود قرار می‌دهد. دیگر ترس در چاکرای سوادهیشتانا شما وجود نخواهد داشت و در چاکرای مانی پوراکا شما هیچ نگرانی وجود نخواهد داشت. تا وقتیکه موالدهارا چاکارا تمام قدرت را داشته باشد، چاکراهای بالا کار نمی‌کنند. بدون اینکه شخص بداند، ظرفیت ناشناخته پنهان در او را آزاد خواهد کرد و این نیرو را به جهان بیرون گسترش می‌دهد. به همین دلیل، از زمان بسیار قدیم، کسی که عاشق است دارای قدرت عظیمی است که حتی می‌تواند مخالف تمام جامعه‌ای باشد که مانع او شده‌اند.

هنگامی‌که رومئو و ژولیت عاشق هم هستند، برای مخالفت با جامعه‌ای که مخالف آنها بود، شجاع‌تر از ذهن داشتند. عشق آنها فراتر از ذهن داشت.

داستان‌های زیادی در مورد افرادی که عاشق بودند وجود دارد، آنها ابعاد متفاوت از هستی و احساسشان را دیده‌اند و تجربه کرده‌اند. اگر بعد مادری در شما بیدار است، دختر یا پسری هستید. اگر ذهن شما پذیرای ابعاد مختلف باشد، آن ابعاد در شما شکوفا می‌شود. حقیقت عمیق‌تر این است که وقتی عشق رخ می‌دهد، انسان حاضر به ایثار و از خود گذشتگی می‌شود. هر چه حس عشق عمیق‌تر، خود گذشتگی بیشتر. و اگر کسی عاشق شماست، از خود گذشتگی احساس عشق را در شما بیدار می‌کند.

اگر شما به‌طور کامل پذیرا باشید، در واقع هر فردی که ملاقات می‌کنید باعث شکوفایی شما خواهد شد. اما اگر خودخواه باشید، حتی همسر یا عاشق شما نمی‌تواند شما را شکوفا کند. لطفاً درک کنید که قبل از ورود به یک رابطه مانند زن و شوهر و یا دو عاشق، مسئولیت بزرگی ایجاد ذهن باز و غیرخودخواه دارید. آن‌وقت است که احساس عشق به شما تحول جاودانی می‌بخشد. اگر این تحول جاودانی رخ ندهد، شما بعد بزرگی از زندگی خود را از دست می‌دهید.

اگر زن‌وشوهر قادر به ایجاد چنین احساس خودخواهی نیستند، نمی‌توان آن را یک رابطه نامید. این مشابه رابطه‌ی بدن حیوانات است. یک رابطه‌ی حقیقی چیزی جز ایجاد یک تأثیر در وجود یکدیگر نیست.

چرا ما قادر به احساس عشق حقیقی نیستیم؟ این به خاطر سامسکاراهای ما است، وابستگی عاطفی ما به خاطرات گذشته. به‌عنوان مثال، کامپیوتر شما مقدار مشخصی از حافظه دارد. اگر با تصاویر و خاطرات زیاد پر شده باشد، بدین معنا که وابستگی‌های بیشماری احساسی شما به چیزهای بی‌شماری است، تمام فضای حافظه‌ی شما اشغال شده است. شما انرژی کافی ندارید زیرا تمام انرژی احساسی شما توسط حوادث گذشته یا افرادی که در حافظه‌تان از خشم یا گناه جای گرفته‌اند، از بین رفته است. تمام انرژی شما، در فضای درونتان اشغال شده است و شما قادر نخواهید بود که به‌طور مستقیم احساس وابستگی و عشق ورزیدن داشته باشید. تمام ترس، تمام حریم شخصی، تمام گناهان شما و تمام این احساسات فقط به این دلیل است که انرژی خود را با خاطرات گذشته مرتبط ساخته‌اید. این تصاویر با وضوح بالا بارها در فضای درون شما تداعی می‌شود. به همین دلیل است که شما قادر به ارتباط کامل با لحظه‌ی کنونی و آگاهی خالص نیستید. فردی که فضای درونش را با تصاویر با وضوح بالا که به تعلق عاطفی بیش‌ازحد آن فرد دلالت دارد، پر نکرده، می‌تواند به هر چیزی تعلق داشته باشد.

فضای درون شما با چیزهای بیشمار مرتبط با گذشته‌تان پر شده است. بنابراین این فضا در حال حاضر در دسترس نیست. شما فقط می‌توانید افراد یا اشیاء را که با خاطرات گذشته‌تان مرتبط است دوست بدارید و با آنها ارتباط برقرار کنید. اگر بتوانید تعلقات عاطفی خود را از گذشته رها کنید، ناگهان متوجه خواهید شد که فضای درونی زیادی در اختیار دارید. پس شما حالا می‌توانید با کسی که در مقابلتان است، بدون پرسش درباره‌ی گذشته‌اش، مستقیماً افکار و احساسات خود را بازگو کنید.

شهوت یک احساس اولیه است که طبیعت آن را برای ادامهی نسل تدارک دیده است. فراتر از شهوت رفتن اولین گام بزرگ در تحقق پتانسیل انسان است. این نهایت زندگی است.

انسان‌ها همیشه عشق و شهوت را اشتباه گرفته‌اند. آنها فکر می‌کنند تنها حیوانات شهوت دارند. در حقیقت تنها حیوانات زمانی که جفت می‌شوند قادر به حس شهوت خالص هستند! انسان‌ها، با اتکا به قوه‌ی عقلانیت خود نه می‌توانند احساس شهوت داشته باشند و نه دوست داشتن. به همین دلیل آنها ناراضی و ناکام هستند.

هنگامی‌که میل به‌طور کامل تجربه شود، وجود شما را ترک خواهد کرد. در دوران باستان، شهوت زوج‌ها را در حدود چهل سالگی ترک می‌کرد؛ زیرا آنها تا آن زمان به‌طور کامل از آن لذت برده بودند.

رابطه‌ی جسمانی برای بررسی این که آیا طرف دیگر همچنان عشق می‌ورزد یا خیر، مورد استفاده قرار می‌گیرد، خواه شما همچنان دوست داشته بشوید یا نه. تنها شک است که اسارت ایجاد می‌کند.

رابطه‌ی جنسی کربن است، عشق الماس. جنسیت غل است و عشق نیلوفری که در میان این گل، عطر می‌دهد. ماده‌ی اصیل همان است، فقط شما باید بدانید که چگونه آن را پرورش دهید. کافی است انتظارات خود را رها کنید تا افزایش ناگهانی و شدید انرژی را احساس کنید.

امروزه می‌دانیم که از نظر جسمی هیچ مردی ۱۰۰% مرد نیست و هیچ زن ۱۰۰% زن نیست. مرد ممکن است ۵۱٪ مرد و ۴۹٪ زن باشد. به همین ترتیب، یک زن ممکن است ۵۱٪ زن و ۴۹٪ مرد باشد؛ فقط یک تفاوت کوچک وجود دارد.

شما از انرژی پدر و مادرتان متولد شده‌اید. پس چگونه می‌شود فقط مرد یا فقط زن باشید؟ چه آن را بپذیریم یا نه، ما ترکیبی از انرژی‌های مردانه و زنانه هستیم. ما کل هستیم، تقسیم نشده‌ایم.

برای کل بودن، ما باید بتوانیم جنبه‌های مردانه و زنانه طبیعتمان را بپذیریم و ابراز کنیم. اما آیا واقعاً این ممکن است؟ آیا ما مجاز به بیان هر دو جنبه هستیم؟

درست از لحظه‌ی تولد، جامعه شما را به‌عنوان مرد یا زن معرفی می‌کند و انتظار دارد که شما بر اساس آن رفتار کنید. جامعه به‌سادگی اجازه نمی‌دهد پسران به بیان جنبه‌ی زنانه خود و یا دختران به بیان جنبه مردانه خود بپردازند. یعنی از سن بسیار کم، تقریباً موجودیت ما سرکوب می‌شود.

قبل از اینکه شرطی‌سازی اجتماعی تا سن هفت سالگی عمیقاً در درون فرد ریشه بدواند، کودک در یک نسبت به زن یا مرد بودن ندارد. به همین دلیل است کودکان خیلی کوچک احساس کامل بودن می‌کنند. او در محوریت و در امان است. او بسیار زیبا و شاد است. حدود هفت سالگی کودک تحت‌کنترل جامعه قرار می‌گیرد.

اما حالا، این شرطی‌سازی اجتماعی شدید به درون کودک رخنه می‌کند و کودک شروع به سرکوب آن قسمت از خود می‌کند که در جامعه مورد قبول نیست. ما این را درک نمی‌کنیم، اما این دوره برای کودک آسیب‌زاست. او ناگهان احساس می‌کند که قسمتی از موجودیتش ریشه‌کن شده و از او جدا گشته است. او شروع به جستجو برای این نیمه‌ی سرکوب شده در خارج از خود می‌کند.

طبیعت ذاتی انسان، شکوفایی است. بنابراین او ناخودآگاه شروع به جستجو برای نیمه‌ی از دست رفته و سرکوب شده می‌کند. او شروع به جستجوی دنیای بیرون برای جایگزین کردن نیمه‌ی گمشده‌ی خود می‌کند. کودک پسر شروع به جستجوی حضور زن و فرزند دختر حضور مردانه را جستجو می‌کند. این جا نقطه‌ای است که ایده‌ی کلیشه‌ای جنسیت آغاز می‌شود. و این‌گونه است که چگونه ایده‌ی رابطه‌ی جنسی ریشه می‌دواند.

در دورهی هفت تا چهارده سالگی، کودک نزدیک‌ترین رابطه با والدینش قرار دارد، کودک تصاویری را در مورد اینکه چگونه زن ایده‌آل یا مرد ایده‌آل باید باشد، جمع‌آوری می‌کند. در مورد فرزند پسر، نیمه‌ی سرکوب شده از شخصیت خود را با تصویر مادر خود و در کودک دختر، بخش سرکوب از شخصیت او با تصویر پدرش جایگزین شده است. به همین دلیل اولین قهرمان یک دختر پدرش است و اولین قهرمان یک پسر مادرش است. این یک قانون نانوشته است! این جستجوی عمیق ریشه در ایده‌ی اصیل عقده‌های ادیپ و الکترا در روانشناسی فروید دارد.

یک پسر از همسرش انتظار مراقبت دارد همان‌طور که مادرش از او مراقبت می‌کرد، و یک دختر انتظار امنیت و اطمینان از شوهرش دارد به همان‌گونه که از پدرش این حس را دریافت می‌کرد.

در چهارده سالگی کودک به بلوغ جسمی دست می‌یابد. فعالیت‌های او متنوع می‌شوند و کودک یا نوجوان با والدین خود زمان زیادی را صرف نمی‌کند. در حال حاضر کودک شروع به جمع‌آوری تصاویر از بیگانگان و رسانه‌ها می‌کند. رسانه‌ها کاملاً از این موضوع آگاه هستند. به همین دلیل می‌بینید که تمام آگهی‌ها همیشه‌دارای ویژگی جنسی هستند - زن و مرد جذاب را برای محصول خود مدل‌سازی می‌کنند، حتی اگر محصول هیچ ارتباطی با آنها نداشته باشد.

همه‌ی آگهی‌های موتور سیکلت، زنان را تقریباً نشان می‌دهد اما مگر چند زن، سوار موتور سیکلت می‌شود. محصول مورد تبلیغ هر چه که باشد، شما یک زن خندان را خواهید دید که آن را به شما توصیه می‌کند. هنگامی‌که شما به بازار می‌روید، بی‌درنگ آن محصول را بر می‌دارید، و فراموش می‌کنید که آن زن همراه با آن محصول به منزل شما نمی‌آید! این روش رسانه‌ها برای کسب درآمد از طریق امیال سرکوب شده‌ی شما است.

اگر شما هوشیار و آگاه باشید، تبلیغات هرگز نمی‌تواند شما را فریب دهد. البته بدون شک با دیدن آنها، شما همیشه می‌توانید از جدیدترین چیزها در بازار اطلاع پیدا کنید، اما آنها قادر به فریب شما نخواهند بود.

شما می‌دانید که، رسانه‌ها در حالی که از یک طرف تخیل شما را تغذیه می‌کنند، از طرف دیگر تلاش می‌کنند تا شما را سرکوب کنند. هر چه جامعه بیشتر تلاش کند تا تخیل و امیال شما را سرکوب کند، آنها بیشتر پروبال می‌گیرند، چراکه هدف جامعه سرکوب علائم بدون پرداختن به علت ریشه‌ای است. شما ایده‌هایی از همه نوع رسانه جمع‌آوری می‌کنید و یک تصویر از زن یا مرد کامل ایجاد می‌کنید. از هر شخص، بهترین بینی، بهترین چشم‌ها، بهترین شخصیت را جمع‌آوری می‌کنید و فرد «ایده‌آل» خود را می‌سازید. شما از روش «برش و چسباندن» مانند کاری که در رایانه‌های خود انجام می‌دهید پیروی می‌کنید!

این مرحله حدود هفت سال طول می‌کشد، تا زمانی که ما حدوداً بیست و یک سال می‌شویم. تا آن زمان شناسایی از طریق رسانه‌ها از بین نمی‌رود، اما آن ایده‌ها عمیقاً در ذهن ما ریشه‌دوانیده‌اند. سپس یک جستجوی تازه شروع می‌شود تا آن فرد ایده‌آل را در زندگی واقعیمان پیدا کنیم. این جستجو با ایده‌ی اینکه «مورد ایده‌آل» ما چگونه باید باشد آغاز می‌شود. در این جا است که انتظارات شروع می‌شوند.

یک پیرمرد نودساله‌ای هر روز صبح تا عصر در ساحل می‌نشست. مردی به او رسید و پرسید: «چرا هر روز در اینجا می‌نشینی؟». پیرمرد پاسخ داد: «من به دنبال زن موردعلاقه‌ام هستم تا همسرم شود». مرد پرسید: «چرا در جوانی خود جستجو نکردی؟». پیرمرد جواب داد: «از زمانی که من بیست‌ساله بودم در حال جستجو هستم». مرد شگفت‌زده شد و پرسید: «به دنبال چه زنی هستی؟». او پاسخ داد: «من به دنبال یک زن کامل هستم». مرد پرسید: «تو هنوز آن را پیدا نکرده‌ای؟». پیرمرد جواب داد: «من یک زن پیدا کردم که باآنچه که در ذهن داشتم، هماهنگ بود، اما او به من جواب رد داد». مرد پرسید: «چرا؟». پیرمرد جواب داد: «چون او هم به دنبال یک مرد کامل بود!».

این همان اتفاقی است که به هنگام تلاش ما جهت دستیابی به شخصی که تطابق کامل با تصویر درونمان داریم، روی می‌دهد.

پس از جستجوی طولانی، ناگهان فردی را پیدا می‌کنیم که به نظر می‌رسد با تصویر ذهنی ما تطابق دارد، اما از دور. تصویری که در ذهن داریم بسیار زیبا به نظر می‌رسد. و تصویری که می‌بینیم بسیار زیبا است، و به نظر می‌رسد که نیمه‌ی گمشده‌ی خود را یافته‌ایم! اتفاقی که در این هنگام روی می‌دهد، «عاشق شدن» نام دارد. این داستانی است که در پشت عاشق شدن قرار دارد. توجه داشته باشید که اینجا «در دام عشق می‌افتیم»، هرگز «با عشق عروج نمی‌کنیم!». به دلیل نیازها و انتظارات شدیدمان،

چیزها را همان‌طور که می‌خواهیم، می‌بینیم. تصویر ذهنی‌مان را روی پرده‌ای دیگر می‌اندازیم. حال، جهان بسیار زیبا و سرشار از موسیقی شده و زندگی شعر می‌شود. در این مرحله است که ما شروع به سرودن شعر می‌کنیم، از یکدیگر پرده‌های نقاشی می‌سازیم و چه کارها که نمی‌کنیم.

همه‌چیز هموار است تا زمانی که این فاصله حفظ شود. ما همچنان به تخیل خودمان روی یکدیگر می‌پردازیم. اما همان‌طور که شخص به‌آرامی نزدیک می‌شود، احساس می‌کنیم که آنچه که بسیار زیبا بود، اما به هر حال خیلی هم شبیه به زیبا نیست. هنوز احساس می‌کنیم این درست است. بعد از مدتی، نزدیک‌تر می‌شویم و احساس می‌کنیم که زیبا نیست و در واقع نوعی زرد است. حتی این رنگ هم زیبا نیست. اما در این مرحله ما نمی‌خواهیم تصدیق کنیم که تخیل ما دروغ است، بنابراین شروع به موضع‌گیری‌های عجیب‌وغریب می‌کنیم و به خودمان می‌گوییم: «زندگی با زرد کامل نیست!...» و غیره. چرا که برای زندگی واقعیت، به شجاعت فوق‌العاده و هوش عظیمی نیاز داریم. بنابراین ما از این بهانه‌ها استفاده می‌کنیم و خودمان را از واقعیت محافظت می‌کنیم.

در نهایت وقتی‌که خیلی نزدیک شدیم متوجه می‌شویم که حتی زرد هم نیست، بلکه سفید است! فانتزی و واقعیت کاملاً متفاوت هستند. سفید است و آنچه بیرون آن است آنچه درون ماست بسیار متفاوت هستند.

• یک داستان کوتاه: یک مرد از طبقه‌ی سوم ساختمان روی جاده افتاد. عابری سراغ او رفت و پرسید: «حتماً این سقوط به شما آسیب زده است». مرد پاسخ داد: «نه سقوط به من آسیب نزده، بلکه برخورد ناگهانی با زمین به من آسیب رسانده است!».

ت تا وق� که ما فاصله‌ها را حفظ کنیم و زمان را کوتاه نگــهداریم و تا زما� ن که ما شناور باشیم و عشــق بورزیم، در دنیای فان� ت زی و خیایل هستیم. فقط زما� ن که دست از غوطه خوردن در خیالمان بریم داریم و رابطه‌ای واقیع �وع یمشود، زما� ن که فاصله‌ها کاهش یمیابد و زمان بیش� ت ی یمگذرد، مش ش کل �وع یمشود!

زهای ز هر چهپ خیال�دازی های کم� ت ی داشته باشید، چ� کم� ت ی برای مقایسه دارید و به تبع مشکل کم� ت یی ن� خواهید داشت. پ اگر خیال�دازی نکنید، بالفاصله محبوب خود را خواهید یافت. پ اگر خیال�دازی نکنید، با هرکیس که ازدواج کنید، او معشوق شما خواهد شد. ما باید بپذیریم که هیچ شخص زنده‌ای نیمتواند با تصویر ذه� ما مطابقت کامل داشته باشد، زیرا این تصویر برگرفته از واقعیت نیست! هیچ تصویری نیمتواند با واقعیت تطبیق پیدا کند، زیرا در پایان روز، تنها یک تصویر، یک خیال، برایتان یمماند!

کیمیاگری چیست؟ فرایند تغی� فلزات سطح پای� ن طریق، زما� ن که مانند مس یا آهن به طال. به یهم� وجود ما پخته یمشود، حس اولیه شهوت تبدیل به عشق یمشود. باالترین احساسی که ما قادر به درک آن هستیم.

کیمیاگری شامل حذف ناخالیص‌ها، اضافه کردن عناص� خالص و سپس پرد ی ازش برای تغی� فلز پایه به طال است.

ن ترتیب، ناخالیص‌های قوه خیال خود را به یهم� حذف کنید، خلوص دوستانه‌ای را به روابط خود اضافه کنید و با ص� ی و شکیبا� آن را پرورش دهید. در ابتدا، افراد ممکن است قادر به درک تغی� در شما نباشند. با خود باوری و اعتماد به نفس راه خود را ادامه دهید. خلوص و قدرت شما قطعا اطرافیان تأث� ت ات مثب� خواهد گذاشت.

هنگامی‌که ما خودمان را به طور کامل نیمپذیریم و به صورت تصنیع از دیگران تقلید یمکنیم، یمتوانیم به بهترین وجه ممکن زیبا باشیم، اما هرگز نیمتوانیم جذاب باشیم. جذابیت از درون نشأت یم یگ�د. خودتان را همانطور که هستید بپذیرید و ً همانگونه که هست بپذیرید. ز دقیقا گ خود ی را ن� زند� د ت وس� را به عشق اضافه کنید. در حال حاض، شهوت ما خشونت عمیق و ریشه‌ای برای در اختیار گرف� ت ن دیگری است. د ت وس� را به رابطه اضافه کنید. ش �یک خود را فقط قبول نکنید، بلکه او را همانگونه که هست، با روی باز بپذیرید. و ذهن، بدن و وجود او را با آغوش باز پذیرا باشید. آنگاه خواهید دید که شهوت تبدیل به عشق یمشود و وجود شما غرق در سعادت ابدی یمگردد.

1 یمگوید: »فقط روی آنچه جذب ذهن پاتانجایل شما شد، تمرکز کنید«. ممکن است با خود بگوئید »اما ذهن من به سمت تمام موضوعات زشت یمرود«. نگران نباشید. عنوان »زشت« را برای آن ف است به ی زیبا� با احساس بهب کار ن�ید. فقط کا� ت قداس� عمیق تفکر کنید. هنگامی‌که شما رسشار از اح� ت ام هستید و احساس متصل بودن دارید، هر زی یمتواند مقدس شود. یچ�

شهوت، تبدیل به عشق خواهد شد، زما� ن که شما تقدس و اح� ت ام را به آن یمافزایید.

گ یمبخشد. با عشق، انسان عشق ت ح� به افراد زند� ش ، گ را یمیابد. بدون عشق انسان به یک روح زند� و یک منفعت تنزل مقام پیدا یمکند! بدون عشق، زما� ن که شما به یک مرد یا زن زیبا نگاه یمکنید و زی که از آن فرد عایدتان یمشود برنامه ریزی ی برای چ� یمکنید، او را در حد یک شیء تنزل یمدهید. تنها زما� ن که شما با عشق به آن فرد نگاه یمکنید، شخص یک روح، یک موجود زنده است.

ن دلیل است که هر زمان که مردم با چشم‌های

باز به شما نگاه یمکنند، احساس انزجار شهوت ی انگیز یمکنید، مشم� ئ ز کننده به نظر یمرسد، و شما فقط یمخو ی اهید از آن مکان ب�ون بروید. هر گاه کیس با عشق عمیق به شما نگاه یمکند، دلتان یمخواهد که دائما در کنار آن شخص باشید.

ق برای آن نیمه دوم درونتان تجرد ن یع� شما شو� که رسکوب شده، نداشته باشید.

ِ جنس مؤنث ق برای تحقق اگر مرد هستید شو� ق برای ندارید و همانطور اگر زن هستید، اشتیا� ِ جنس مذکر. تحقق

هنگامی‌که به این مقام رسیدید، یمتوانید با زن یا گ کنید. اگر این مقام به بدون زن د ی ر جهان ب�ون زند� شکنجه هورمون‌ها قرار یم یگ�د. شکنجه هورمو� ن د ت ست نیامده، ح� اگر ازدواج کنید، همچنان تحت زی جز اشتیاق به تحقق نیست که در واقع ی هم چ� باید در درون صورت بگ�د نهد ی ر ب�ون. هنگامی‌که شما به این شکو یفا� دست یمیابید، چه ازدواج کرده باشید یا نه، ذهنتان در آرامش خواهد بود. در اینصورت است که شما یمتوانید مجرد ت باشید ح� گ متأهل! این تجرد حقی� ق است. در زند�

. فراتر از هدف، به سوی نگرش ی تغی� شیء هرگز یک راه حل نیست. ی تغی� نگرش راه حل است. ز یها� را که احساس یمکنید به آنها ت فهرس� ی از چ� ز یها� که به آنها تمایل شدید دارید، وابسته اید یا چ� ً یک عادت، یک لذت خاص یا یک شیء یا مثال شخص تهیه کنید.

ز یا هر کیس که باعث یمشود شما احساس ی هر چ� مالکیت، طمع و یا شهوت به آن داشته باشید را در لیست خود وارد کنید. سپس فقط با یک احساس عمیق و مقدس مراقبه کنید.

زی یمتواند مقدس شود زما� ن که با کنید. ی هر چ� اح� ت ام و احساس به آن مرتبط شوید. به اشیاء و انسان‌ها اح� ت ام بگذارید.

ز ت ، شما ح� یک فرد را به با یک نگرش شهو ی ت انگیز یک جسم تبدیل خواهید کرد، زیرا شما سیع یمکنید مالک او شوید. با نگرش عشق و اح� ت ام شما ح� شیء را به یک موجود زنده تبدیل خواهید کرد! یک شهوت تبدیل به عشق یمشود زما� ن که شما تقدس شیء یا فرد را به سطح و اح� ت ام به آن اضافه کنید. هر موجودیت ارتقاء دهید. ناگهان متوجه خواهید شد که شهوت به عشق و به شفقت تبدیل شده است. پس از آن هر رابطه‌ای شورآفرین است و شما عشق واقیع را تجربه یمکنید.

مجموع زمان: 30 دقیقه این تکنیک مراقبه تمام احساسات رسکوب شده را ی از شما ب�ون خواهد آورد. تنفس بسیار به ذهن نزدیک است. اگر تفکر شما آرام باشد، نفس شما آرام خواهد بود. اگر تفکر شما ز تهاجیم خواهد بود. ی مهاجم باشد، تنفس شما ن� ً در شما یمتوانید این روش را با معده خایل، ترجیحا صبح، تمرین کنید. بیست و یک روز با این مراقبه وجود شما متحول یمشود و بدنتان یمدرخشد. این مانند گرف� ت ن یک حمام روانشناسی است. شما قادر خواهید بود سکوت را در خودتان تجربه کنید.

ایستاده چشمانتان را ببندید، سیستم ذه� شما به وسیله تنفس عمیق و افزایش مرصف ژ ن به طور کامل زنده یمشود. سلولهای ی اکس� شما انرژی بیش� ت ی به دست خواهد آورد و انرژی ت زیس� بیش� ت ی تولید خواهد کرد. این انرژی تمام احساسات رسکوب شده را همانند یخ ذوب یمکند.

در واقع خنک کردن چاکرا مولد هارا است. نفس عمی� ق از عمق بدن خود، از طریق ن بی� با دهان بسته بکشید. دستهای خود را حرکت دهید، زانوهایتان را خم کنید و سمت جلو خم شوید.

سپس به سمت باال بروید. حرکت کنید انگار همانند ن بروید، یک پرنده د ی ر حال پرواز هستید، باال و پای� ن حرکت یمکنند. دستها به ی سمت باال و پای�

حرکات را به آرایم انجام دهید و عمل دم را با حرکت ن انجام در جهت باال و بازدم را هنگام حرکت به ی پای� دهید. اگر مش ب کل قل� دارید، فقط به همان اندازه ن ترتیب، زنان باردار که قادرید انجام دهید. به یهم�

و افراد با بیماری‌های جسیم، تنها به همان اندازه که یمتوانند کار کنند.

مرحله :2 10 دقیقه

ایستاده چشمانتان را ببندید و بعد قسمت‌های

مختلف بدن را منقبظ کرده و بعد رها کنید. با انقباض و است احت پاها ش�وع کنید و بهترتیب این تمرین را به سمت باال ادامه دهید. ساقها، رانها، باسن، شکم، کمر، قفسه سینه، پشت و بعد بازوها و دستها، انگشتان، شانه‌ها، گردن، صورت تا فرق رس را منقبض و سپس رها کنید. ن یع� همراه انقباض تمرکز شما حرکت یمکند و کل بدن را فرا یم یگ�د. پس از است احت یک بخش به بخش بعدی

پب�دازید. در پایان ده دقیقه شما در درون خایل یمشوید و خنک و آرام و آزاد خواهید شد.

1 را با چشمان بسته بنشینید و ذکر »هوو کارا« بگویید، فقط کلمه »هو« را تکرار کنید. نیازی نیست ً و با صدای بلند بخوانید. فقط آن که آن را عمیقا را به شیوه‌ای آرام اجرا کنید. همانطور که یمگویید، زی که در داخل یا خارج از وجود شما ی شاهد هر چ� اتفاق یمافتد باشید.

دو بخش اول این تکنیک در واقع آماده سازی بخش سوم است که مراقبه واقیع است. هنگامی‌که به بخش سوم یمرسید، خواهید دید که ذهن بدون

زحمت به خودی خود خاموش یمشود. سکوت نیمتواند بر شما تحمیل شود بلکه فقط یمتواند به خودی خود اتفاق بیفتد. در این حالت آرام با چشمان بسته، چهره خندان ق بمانید. در طول این و خلق و خوی شاد مد� ت با� مدت، تجربیات زیادی ممکن است رخ دهند. فقط آنها را تماشا کنید. انگار که تلویزیون تماشا یمکنید. تک تک افکارتان را تماشا کنید.

ت وق� ی شما آرزو� دارید احساس گناه یمکنید. احساس گناه کردن چهره مقابل آرزو است. بعض وقتها هنگامی‌که به خواستهتان دست یمیابید، احساس گناه یمکنید؛ زیرا حس یمکنید نباید ن خواسته‌ای یم داشتید و یا سزاوار آن نیستید. یچن� توق� هم که به خواستهتان نرسید، احساس گناه ف زحمت نکشیده‌اید. بدون یمکنید که به اندازه کا� استثناء خواسته‌ها منجر به احساس گناه یمشوند. احساس گناه فقط برریس تصمیمات و اقدامات گذشته شما با هوش فعیلتان است.

گذشته، گذشته است. شما نیمتوانید آن را لغو کنید. ت وق� دائم درباره گذشته یماندیشید و احساس گناه یمکنید، در واقع هم حال را نابود ن دلیل احساس گناه کردهاید و هم آینده را. به یهم� کرد بن �فایده است. چه یمتوانید بکنید؟ تنها کاری که یمشود کرد این است که رفتار گذشته را تکرار نکنید. گذشته برای همیشه گذشته است. آن مرده ن دلیل به آن یمگویند »گذشته«. ویل است. به یهم� ما همیشه به گذشته اجازه یمدهیم رویمان تأث� بگذارد. چگونه ما به گذشته اجازه یمدهیم روی ما ی تأث� بگذارد؟ به دو راه:

.اگر شما رویدادها و تصمیمات گذشته را با هوش فعیلتان برریس کنید، شما در وجودتان احساس گناه خلق یمکنید.

.اگر شما تصمیمات فعیلتان را بر اساس تجربیات گذشته تان ی بگ�ید، شما همان گذشته را به آینده تان منتقل کرده اید. تکرار گذشته با کیم تفاوت. ً همان اشتباه را نکنید، ، تجربه تان تح� اگر دقیقا ً در همان سطح خواهد بود. ذهن ما در یک تقریبا شیار یم ی افتد، مس�ی که ذهنیت ما را مجبور یمکند همان کاری را انجام دهد که همیشه انجام یمداده است. و اینگونه همان اشتباه را تکرار یمکنیم.

سه نوع احساس گناه وجود دارد که در ما ریشه یمدوانند و باعث نابودی هوش ما یمشوند. .1 گناه ایجاد شده توسط خانواده .٢گناه ایجاد شده توسط جامعه .٣گناه ایجاد شده توسط خودمان

گ ، گناه توسط خانواده شما قبل از سن هفت سال� ایجاد یمشود. اگر با توجه به آرزوهای والدین خود گ نکنید، آنها احساس گناه را به شما تحمیل زند� یمکنند. آنها به شما یمگویند که خداوند آنچه را که انجام یمدهید تأیید نیمکند. بیچاره خدا باید از هر کیس که در مورد او سخن یمگوید پشتیبا� ن کند! یا والدین به شما یمگویند که باید به خواستههای ایشان اح� ت ام بگذارید. بالفاصله ت احساس نارضای� یمکنید، اگر آنها را خوشحال نکنید. به این طریق، ن حس گناه را در شما یمپروراند. البته خانواد ی ه اول� شما به نوبه خود آن را به فرزند خود منتقل یمکنید. مانند یک تاج که نسل به نسل منتقل یمشود.

از آنجا که شما اطالعا� ت ندارید تا توضیح دهد که چرا باید کارهای خایص انجام شود، آن را به یک قاع ی ده تغی� یمدهید و به کودک تحمیل یمکنید و از این طریق در وی احساس گناه تولید یمکنید. برای مثال، بچه‌ها عاشق چرخزدن دور خود گ با حرکات هستند. آنها عاشق حرکت و هماهن� بدن هستند. این یک راه طبییع برای تمرکز انرژی خودشان است. اما ما چه کار یمکنیم؟ ما کودک را متوقف یمکنیم و او را یمترسانیم که ممکن است بیافتد. و هرگز تالشهایمان را متوقف نیمکنیم تا اینکه کودک را منجمد، یخزده و کسل کننده و تنبل کنیم مثل خودمان!

کودک ممکن است بخو ی اهد ب�ون برود و در آفتاب بازی کند یا گلهای وحش جمع کند یا فقط در

هوای تازه این طرف و آن ط پ رف ب�د. اما مادر یمگوید ً کیم »نه« او ممکن است آفتاب زده شود. لطفا عمیق نگاه کنید، یمبینید که با گف� ت ن »نه« کودک قدرت کن� ت ل را روی خودش به ن سنگی� حس یمکند. او ممکن است بگوید که به خاطر آفتاب است، اما، نه اثر این قدرت از آفتاب لطیف تر است.

کلمهی »نه« توسط مادر د ی ر واقع تأث� زیادی بر روی کودک دارد. در کودک احساس گناه ایجاد ن ش �اییط، کودک یا خود را مجبور یمکند. د ی ر چن� به ماندن در درون خانه یمکند یا دور از چشم مادرش فرار یمکند و از او دور یمشود. اما در هر حال اصل انرژی او رسکوب شده است. اگر او خود را مجبور به ماندن در آنجا کند، اجازه نیمدهد که انرژیاش مرصف شود. ی اگر او ب�ون رود، احساس گناه یمکند، یمترسد که کیس او را ببیند. و همه این ب ها برای مضوع � ت اهمی� مثل بازی در آفتاب! همانطور که کودک رشد یمکند، این احساس گناه در او عمیقتر خواهد شد. ت ح� بعد از اینکه او به یک مرد ب تبدیل شد، ممکن است یک روز آفتا� در چم� ن ز اری نشسته باشد و این خاطرات دوران کودیک برایش مرور شود و او بدون هیچ دلییل احساس گناه و اضطراب ناخوشایندی کند. هیچ زی برای احساس گناه کردن در آن لحظه در مورد یچ� نشس� ت ن در چمن وجود ندارد، فقط خاطرات قدییم بیدار شده اند.

ن احساس گناه کردن اینگونه به وجود یمآید. ی چن� حوادث کوچیک جمع شده و منجر یمشوند که گ شکیل عادی به خود ی بگ�د. احساس گناه در زند�

چرا ما نیمتوانیم لذت و شادی طبییعای که یک گ یمکند را تجربه کنیم؟ کودک در آن زند� اگر کیم عمیق نگاه کنید یمبینید که شادی هم با زی از گناه ن گناه مرتبط است. یک کودک کو ی چک چ� نیمشناسد، او فقط شیفته و طبییع است. به یهم�

دلیل دیدن یک کودک کوچک یمتواند بسیار زیبا زی است که انجام یمدهد. او هنوز ماسک تمدن را نیمشناسد. او هنوز وحش باشد. او غرق د ی ر آن چ� ن دلیل است که بسیار پر انرژی است. است به یهم� او رسشار از شادی و کنجکاوی است، فقط با انرژی پر جوش درون خود حرکت یمکند.

ز ب لذت ب�د، اما والدین کودک یمخواهد از همه چ� ش از �ایط جامعه مانند احساس گناه، جدی بودن، ریاکاری و تظاهر پر هستند. کودک یمخواهد رس و پ صدا کند، ب�د و برقصد. این بیان طبییع او است. اما بزرگساالن او را متوقف یمکنند، »داد نزن!«. این ش . تو باید مانند رفتار بدی است تو باید متمدن با ش . به مرور مفهوم آزاد بودن و خوشحایل به ما با احساس گناه کردن مرتبط یمشود.

ن گ ، جامعه از طریق قو ی ان� از هفت تا چهارده سال� خود در شما احساس گناه خلق یمکند. احساس گناه ن اجتمایع ایجاد یمشود. بر اساس ترس از قو ی ان� ییک از مهم� ت ین آنها احساس گناه جنیس است. والدین یا خانواده هرگز موضوعات جنیس را باز نیمکنند. هنگامی‌که یک تغی� ی شیمیا� در شما اتفاق یمافتد، احساس یمکنید بدن شما نو شده است. بسیاری از سؤاالت به وجود یمآیند که نیاز به توضیح دارند، اما هیچکس حاض به ارائه جواب نیست. برای تشدید رسدرگیم و خواستهها، رسانه های ً شما را با فان� ت زیها -اوهامات- در اطراف شما دائما این دوره آسیب ی پذیر تغی�ات، بمباران یمکنند. جامعه به شما این احساس را یمدهد که شما برای ف نیستید. این باعث یمشود از آنچه که خودتان کا� هستید و یا از کاری که انجام یمدهید احساس گناه کنید. هنگامی‌که جامعه شما را متقاعد یمکند که گناهکار هستید، در چنگال آن گرفتار یمشوید، پس گ ب لذت ب�ید. از آن دیگر نیمتوانید از زند�

به نظر من، احساس گناه کردن بزرگ� ت ین گناه است. حداقل به خاطر گناهان دیگر پس از مرگ شما را مجازات خواهند کرد. اما احساس گناه شما را هنگامی‌که زنده گناه تودهای است که در فضای داخیل شما قرار دارد و باعث یم ت شود شما شخصی� دوگانه انتخاب کنید

هستید مجازات یمکند.

1 یمخواند: »دین من این شاع ت ر مقدس تب� میالرپا گ ی کنم و بم�م«. است که بدون پشیما� ن زند� شما فقط توسط جامعه یک انسان مقدس یا گناهکار نامیده یمشوید. تا زما� ن که جامعه به شما برچسب یک مقدس را یمزند، شما یک مقدس هستید. لحظه‌ای که جامعه شما را گناهکار نشان یمدهد، گناهکار هستید. اگر کیس را در جامعه بکشید، به عنوان یک قاتل نامیده و مجازات یمشوید. اما اگر کیس را در میدان جنگ بکشید، یک قهرمان نامیده یمشوید و به شما جایزه‌ای بزرگ داده یمشود! بنابراین هیچ مقیاس مطلق وجود ندارد که زی درست و بتواند تصمیم د ت رس� ی بگ�د که چه ی چ� یا اشتباه است. این منطق جامعه است.

ن و مقررات را به وجود یمآورند تا افرادی که قو ی ان� گ شخیص در شما احساس گناه دست دهد، زند� ً نقطه مقابل خود را پنهان یمکنند؛ زیرا آن کامال قو ن انی� است که توسط آنها ایجاد شده است. ن که شما ایدهای از گناه را در خود داشته باشید، یهم� یمتوانید بهت راح� توسط جامعه مورد سوء استفاده زی است که ن ی چ� ن د ی لیل، گناه اول� ی قرار بگ�ید. به یهم� جامعه بذر آن را در شما یمکارد. فرد گناهکار هرگز نیمتواند با خود راحت باشد. او همیشه اعتماد به ن نفس پایی� دارد، دائم یمخواهد از طریق ب یک ره� وارد یمشود و از او سوء استفاده یمکند. ی راهنما� شود. درست در این جا است که جامعه

جامعه بر اساس احساس گناه شما عمل می‌کند. هرچه بیشتر احساس گناه کنید، جامعه قویتر می‌شود. و شما را با کلیدهای جذب می‌کند با این شعار که می‌خواهد شما را از گناهی که در درونتان قرار داده است، بیرون کند. ابتدا بیماری را ایجاد می‌کند، سپس دارو را می‌فروشد. بهشت و جهنم مکان نیستند. آنها حاالت ذهن هستند.

• یک داستان کوتاه: روزی چهار راهب در اطراف یک شمع نشستند و تصمیم گرفتند در پنج روز آینده در سکوت مطلق به شمع نگاه کنند. در پایان روز اول، ناگهان شمع شروع به سوسو زدن کرد. راهب اول فریاد زد: »اوه نه، شمع در حال خاموش شدن است«. راهب دوم به او گفت: »به یاد داشته باشید، ما نباید صحبت کنیم«. راهب سوم، فریاد زد: »چرا شما دو نفر حرف می‌زنید؟«. در نهایت راهب چهارم با صدای بلند گفت: »من تنها کسی هستم که صحبت نکردم!«.

وقتی به اشتباهات دیگران اشاره می‌کنیم، متوجه نیستیم که ممکن است دقیقا ً همان خطا را خودمان مرتکب شویم. اگر به دقت بنگریم، متوجه خواهیم شد که در بسیاری از موقعیت‌هایی که ما سعی در اصلاح دیگران داریم، خودمان نیز اشتباه خطاکار هستیم. اما چون در یک موقعیت به اصطلاح بالاتر قرار داریم، از گناه فرار می‌کنیم.

گناه بدان معناست که شما کاری را انجام داده‌اید که دیگران نمی‌خواهند شما انجام دهید. اگر به جامعه گوش ندهید و به هوش طبیعی خود گوش کنید، وقتی واقعاً کار اشتباهی انجام دهید، احساس گناه خواهید کرد. در آن صورت می‌ترسید و از خود دفاع می‌کنید. گاهی وانمود می‌کنید که اینکار را انجام نداده‌اید و با زندگی یک تنش دائمی هستید. وقتی کارهایی را که دیگران تصدیق می‌کنند انجام می‌دهید، خوشحال نیستید، زیرا اغلب چیزهایی نیستند که به‌طور احساس می‌کنید. لحظه‌ای که شما نسبت به چیزی احساس گناه می‌کنید، می‌توانید مورد سوء استفاده قرار بگیرید.

گناه، یک شخصیت دوگانه، یک اسکیزوفرنی در شما ایجاد می‌کند. در دنیای بیرون شما یک شخص هستید و در عمق وجودتان شخص دیگر. گناه توده‌ای است که در فضای داخلی شما قرار دارد و باعث می‌شود شخصیت دوگانه‌ای داشته باشید.

طبیعی باید انجام داد. این وضعیت مشکل است.

امروزه یکی از روش‌های بسیار ظریف و حیله‌گرانه، کاشتن بذر گناه از طریق ایدهی بهشت و جهنم است. آنها از طریق نشان دادن ایده‌های جهنم و بهشت، از ترس و طمع شما سوء استفاده می‌کنند. آنها در شما طمع رفتن به بهشت و ترس از جهنم ایجاد می‌کنند. آنها مفاهیم بسیاری از جهنم و بهشت را خلق می‌کنند. می‌گویند: »اگر تلاش کنید این پاداش تو خواهد بود و در غیر اینصورت، شما با جهنم مجازات خواهید شد«. هنگامی که قوانین بر اساس حرص و طمع داده می‌شود، شما به طور خودکار شروع به ایجاد احساس گناه عمیق می‌کنید.

داستان کوتاه:

روزی ژنرالی نظامی از یک استاد ذن پرسید: »استاد، بهشت و جهنم چیست؟«. استاد پرسید: »برای گذران زندگی چه می‌کنی؟«.

ژنرال پاسخ داد: »من یک ژنرال هستم«. استاد فقط خندید: »کدام احمق از شما خواسته یک ژنرال باشید؟ شما بیشتر شبیه یک قصاب هستید!«. ژنرال خشمگین شد و شمشیرش را کشید و فریاد زد: »شما را قطعه قطعه خواهم کرد«. استاد فقط دستش را بلند کرد و گفت: »این دروازهی جهنم است«. ژنرال به خطای خود پی برد و به استاد تعظیم کرد و از ایشان خواست تا وی را ببخشد. استاد گفت: »این دروازه ی بهشت است«.

بدانید که بهشت و جهنم مکان فیزیکی نیستند، بلکه آنها حاالت روانی ذهن شما هستند. یک لحظه ممکن است ذهن در جهنم باشد و لحظه ی بعد در بهشت. دروازه‌های بهشت و جهنم به طور متناوب هر لحظه باز و بسته می‌شوند.

تا سن بیست و یک سالگی، اطلاعات از طرف خانواده و جامعه باعث احساس گناه می‌شوند. بعد از بیست و یک، دیگر این احساس درون شما ریشه دوانده. بعد بدون هیچ دلیلی شما شروع به خلق احساس گناه برای خودتان می‌کنید. گناه مهمان دائمی شما می‌شود!

گناه ایجاد شده توسط خانواده و گناه ایجاد شده توسط جامعه مانند یک تاج است که از نسل به نسل دیگر منتقل می‌شود. گناه سوم بدترین است؛ چیزی است که خودتان ایجاد می‌کنید. این همان چیزی است که وقتی احساس گناه را بر اساس حرص و طمع استوار کنید، نوع جدیدی از احساس گناه را برای خودتان خلق می‌کنید. لحظه ای که احساس گناه در مورد چیزی می‌کنید، می‌توانید مورد سوء استفاده قرار بگیرید. و وقتی شروع به مبارزه با خود می‌کنید، سوء استفاده از شما آسانتر است.

اگر به زندگی تان نگاهی بیندازید، می‌توانید ببینید که چگونه همیشه دنبال دلیلی برای مبارزه با خود تان هستید، تا احساس نارضایتی از خودتان داشته باشید. شما دیگر نمی‌توانید بدون درگیری زندگی کنید. می‌خواهید بدبختی برای خود بیافرینید. زیرا شما آموخته‌اید شادی یک گناه است.

شما طراحی شده‌اید که مثل یک رودخانه، آزادانه جریان داشته باشید. گناه مانند سنگ‌های مسیر آب است. مشکل این است که جامعه شادی و خوشبختی را به عنوان یک گناه محک زده است. به همین دلیل زمانی که همه چیز به هم خوشحال می‌گذرد، احساس گناه مخفیانه‌ای در شما ایجاد می‌شود. جامعه به شما آموخته است که خوشبختی و لذت بردن از زندگی، غیرمسئولانه است. بنابراین احساس گناه می‌کنید. اما زمانی که احساس غم و اندوه می‌کنید، آیا هرگز احساس گناه کرده‌اید؟ نه! زندگی زنجیره‌ای از رنج و استقامت است، و گاهی در لابلای آن خوشبختی. به همین دلیل است که مردم نمی‌توانند خوشحالی و لبخند شما را ببینند. آنها تلاش می‌کنند تا شما را به سوی به اصطلاح واقعیت بازگردانند، و احساس گناه را به شما تزریق می‌کنند. هنگامی که در حال لذت بردن هستید، می‌رقصید

و یا کنار دریا استراحت می‌کنید، ناگهان احساس گناه در مورد تمام کارهایی که پیش روی شما است، در مورد تمام مسئولیت‌هایی که باید انجام شود، نمایان می‌شود.

داشتن احساس گناه هیچ پایه‌ای ندارد، اما می‌تواند زندگی شما را نابود کند. اگر بتوانید بدون احساس گناه زندگی کنید، همواره بدون هیچ پشیمانی لذت خواهید برد و همچنان تمام مسئولیتهای خود را انجام می‌دهید.

مشکل این است که وجود شما مجموعه‌ای از صدای مادر شما، صدای پدر شما، صدای معلم، صدای همسایهی شما و غیره است. همهی این صداها در وجود شما هست. اگر فقط یک صدا وجود داشته باشد، هرگز هیچ مشکلی نخواهید داشت. ذهن شما مانند یک رودخانه حرکت خواهد کرد. اما صداهای زیادی می‌گوید که چگونه سنگ‌های احساس گناه مسیر راهتان را مسدود کنند. تا زمانی که مثل یک رودخانه در جریان هستید نمایانگر هوش تان خواهید بود. هر لحظهی فوق العاده‌ای در زندگی تان رسشار از انرژی خواهد بود. به محض اینکه اجازه بدهید، احساس گناه در شما ظاهر شود، آن لحظه در جریان آزاد خود متوقف شدهاید، و شما لخته شدن انرژی خود را میآفرینید.

هنگامی که شما متوجه شدید که چگونه با احساس گناه رانده می‌شوید، می‌توانید تمرین کنید تا از آن بیرون بیایید. هرگاه تمرین چیزی را شروع می‌کنید، طبیعتا ً چند بار لغزش خواهید داشت و هنگامی که تمرین می‌کنید بدون احساس گناه باشید، مجبورید دوباره به الگوهای قدیمی حرص و آز و ترس بپردازید. سپس ناگهان به یاد می‌آورید: »اوه، من از ترس شروع به کار کردم، با حرص و طمع کار کردم«. هنگامی که شروع به کار می‌کنید، به طور طبیعی این اتفاقات را خواهید دید.

• داستان کوتاه: راهبی از یک سازمان معنوی بزرگ برای انجام خدمات به یک منطقهی دور فرستاده شد. ناگهان، دفتر مرکزی تعداد زیادی از نامه‌های شکایت در مورد راهب دریافت کرد. رئیس پس از خواندن نامه‌ها گفت: »ظاهرا ما شخص درستی را انتخاب کرده‌ایم«. معاون او پرسید: »مقصودتان چیست؟ ما دربارهی او تعداد زیادی شکوائیه دریافت کرده‌ایم.« رئیس پاسخ داد: »این نامه‌ها بدان معناست که او شروع به کار کرده و اتفاقی در حال وقوع است!«.

هنگامی که شما شروع به انجام چیز جدیدی می‌کنید، سه مرحله خواهید داشت. اول مقاومت است بعدی بی تفاوتی است، نه مراقبت و نه مقاومت و سویم که پذیرش است. هنگامی که شروع به انجام کاری در داخل سیستم خود کنید، شروع به رشد خواهید کرد، اما این سه مرحله وجود خواهد داشت. مرحلهی اول مقاومت خواهد بود. شما احساس می‌کنید که تغییر جدید دشواری در سیستم فعلی شما است. به این دلیل، اغلب اجتناب از فرصت‌هایی که بعدا چیزی است که باید این تغییر را تمرین کنید. بارها شما به راههای قدیمی خود باز می گردید. سیستم شما مقاومت خواهد کرد، سعی خواهید کرد که انواع عوارض، تمام استدلالهای ممکن را ایجاد کنید. اگر شما اجازه مقاومت در برابر رشد را بدهید، دشمن خود میشوید.

کریشنا در باگاوادگیتا می‌گوید: »بگذار خودت، خودت را بلند کن. اگر اینکار را نکنید، بدترین دشمن خواهید بود«. به خودتان بستگی دارد که آیا خود خواهید بود دوست خودتان باشید یا بدترین دشمن خود. هیچکس نمی‌تواند به شما آسیب برساند مگر اینکه خود اجازه دهید. و هیچکس نمی‌تواند به شما کمک کند، مگر اینکه اجازه آن را بدهید. اگر تمرین را فراموش کردهاید، به یاد داشته باشید و دوباره و دوباره خود را به باال سوق دهید. افسرده نشوید، احساس گناه نکنید. فکر نکنید که نمی‌توانید این کار را انجام دهید. استاد روشنگر بودا در حال مرگ زمانی که شاگردانش از وی خواستند پیام نهائی کار را به آنها بدهد، او گفت: »بگذار که نور خودت بدرخشد. بگذار که از طریق خودت هدایت شوی«.

گناه در واقع سایه نفس است.

وقتی کسی چیزی می‌گوید و شما عصبانی می‌شوید، این »نفس« است که موجب خشم می‌شود، ایدهی شما دربارهی خودتان. اما درست بعد از آن، شما شروع به احساس گناه در مورد از دست دادن ایده می‌کنید و این ایده باعث خلق‌وخوی شما می‌شود. و حاال این احساس گناه جدیدی ایجاد می‌شود، به شما این احساس را می‌دهد که می‌توانستید طور دیگری رفتار کنید، اما اینکار را نکردید. معضل این است »نفس« مشکل را ایجاد می‌کند و همان، موجودیت خود را به گناه متهم می‌کند. اگر شما این بازی نفس را درک کنید، می‌توانید احساس گناه را ترک کنید. اگر به سادگی اجازهی عمل دهید، به جای اجازه دادن به »نفس«، شما به هوشیاری عصبانی می‌شوید نه به طور ناخوشایند عصبانی می‌شوید و نه برای آن رنج می‌برید. به خاطر هوشیار بودن، کورکورانه با خشم روبه رو نمی‌شوید. شما فقط تا حد الزم عصبانی خواهید شد و به طور خودکار هیچ گناهی هم وجود نخواهد داشت!

اگر اشتباهی کرده باشید، دو راه برای اصالح آن وجود دارد. یکی احساس گناه کردن است. اگر احساس گناه کنید، شما همان اشتباه را دوباره تکرار خواهید کرد.

گناه راهیه است که مجددا ً همان اشتباه را مرتکب شوید زیرا شما اشتباه را فراموش کردهاید و شروع به تمرکز بر گناه می‌کنید. اگر بر روی اشتباهی که کردهاید تمرکز کنید، می‌دانید که چگونه و کجا اشتباه کردهاید، آنوقت آن را تکرار نخواهید کرد. اگر تمرکز شما روی گناه باشد، شما قادر به تجزیه و تحلیل آن اشتباه نخواهید بود، بنابراین باز هم آن اشتباه را تکرار خواهید کرد!

مردم از من میپرسند "سوامی، من میخواهم سیگار را ترک کنم لطفا راه را نشان دهید" به آنها میگویم: »ابتدا گناه خود را رها کنید«.

آنها شگفت‌زده می‌شوند و می‌گویند: »سوامی، اگر گناه را ترک کنم، بیشتر سیگار خواهم کشید«! این‌طور نیست. تنها زمانی که گناه خود را رها می‌کنید، و از گذشته آزاد می‌شوید، انرژی بیشتری برای تغییر آینده خواهید داشت. تا زمانی که گناه را با خود دارید، فقط گذشته خود را در آینده تکرار خواهید کرد. بدانید، زمانی که تصمیم گرفته‌اید که در آینده مرتکب گناه می‌شوید، قبلا فرصتی برای تغییر را تغییر نداده‌اید و اگر اعتماد به نفس کافی برای تغییر آینده دارید، مرتکب گناه نخواهید شد. هر چه گناه عمیقتر باشد، احتمال ارتکاب یک اشتباه تکراری در آینده بیشتر می‌شود.

در حماسه Hindu یک شخصیت زیبا به نام Vali وجود دارد. داستان به این صورت است که در Ramayana هر کسی وارد جنگ با Vali شود، نیمی از قدرت خود را به او واگذار خواهد کرد. اگر شما جلوی او ایستاده بودید تا با او مصاف کنید، نیمی از قدرت شما به او منتقل می‌شد.

به همین ترتیب، اگر شما در مقابل گذشته خود ایستاده و با آن مبارزه کنید، نیمی از قدرت شما به آن می‌رسد. گناه شما نصف انرژی شما را خواهد بلعید. درک کنید که تمام منفیات شما تنها یک قدرت است و این قدرت چیزی جز اعتقاد شما به این نگرانی نیست. شما به منفیات خود قدرت و اختیار می‌دهید. وقتی تصمیم به مبارزه با سیگار کشیدن می‌گیرید، نیمی از قدرت خود را به آن می‌دهید.

سپس وقتی شروع به مبارزه با آن می‌کنید، مانند مبارزه با سایهی خود است. شما هرگز برنده نخواهید شد. تا زمانی که سعی می‌کنید با گذشته خود مبارزه کنید، به طور ناخودآگاه به آن قدرت می‌بخشید و همان گذشته را در آینده متصور می‌شوید. توجه داشته باشید که هر چه گناه بیشتر باشد، اشتباهات تکراری بیشتر می‌شود. شما خواهید دید که از طریق گناه قادر به غلبه بر هیچگونه اشتباه نخواهید بود.

احساس گناه، اصل گناهکاریست. در واقع، این تنها گناه است. جهنم که ما در مورد آن صحبت می‌کنیم، در زمان و مکان دیگر نیست. این زمانی است که ما احساس گناه می‌کنیم، بدون اینکه هیچ کاری انجام دهیم تا ذهنمان را تغییر دهیم. از تمام گناهان شما، تمام دردهای شما، همهی چیزها یک محور خیالی خالص است که در ذهنتان ایجاد می‌کنید. اشتباه شما در ده سال پیش، اشتباهی که هفت سال پیش مرتکب شده‌اید و اشتباهی که سه سال پیش انجام دادید، حوادث مستقل و غیر مرتبط هستند. اما زمانی که آنها را متصل می‌کنید شروع به تفکر در مورد آن می‌کنید، به طور طبیعی شروع به ایجاد گناه می‌کنید. شما شروع به احساس گناه پیوسته می‌کنید. این یک رویکرد است. یک رویکرد دیگر وجود دارد. هنگامی که شما مرتکب اشتباه می‌شوید، به طور عینی می‌بینید که چرا و چگونه آن را مرتکب شده‌اید. به لحاظ علمی به گناه نگاه کنید. این آگاهی دری جدیدی را باز می‌کند و شما هرگز همان اشتباه را مرتکب نخواهید شد - زیرا هنگامی که به آن نگاه می‌کنید و علت را پیدا می‌کنید، ناپدید می‌شود.

اخالق باید از یکپارچگی باشد نه از گناه. بدانید که منظور من از یکپارچگی چیست؟ منظور من از یکپارچگی در لحظه بودن و داشتن تنها یک شخصیت ثابت و نه شخصیتهای متعارض است. در واقع دیدن واقعیت بدون بازی ذهن است. وقتی ذهن وارد عمل می‌شود، دوگانگی وارد می‌شود. فقط با درک دقیق گناه و اینکه چگونه ایجاد می‌شود، می‌توانید یکپارچگی را بدست آورید، در حالی که تنها یک شخصیت در شما وجود دارد و نه دو یا سه یا چند شخصیت. زمانی که ذهن در گذشته و آینده حرکت می‌کند، شما تبدیل به مجموعه ای از شخصیتهای متضاد شده و یکپارچگی را از دست می‌دهید. اگر ذهن در حال حاضر است، به طور خودکار شما تبدیل به یکپارچگی می‌شوید.

داستان کوتاه:

روزی کشیشی در برابر خدا زانو زد و با صدای بلند ناله سر داد: »من گناهکارم. خداوندا رحم کن«. مردی که داشت در سکوت دعا می‌کرد، از کشیش الهام گرفت و کنارش زانو زد و به دعا مشغول شد. در همین هنگام، مرد دیگری نیز در کنار آنها زانو زد و شروع به مویه کرد. با دیدن این، کشیش با آرنج به مرد اول زد و گفت: »ببین چه کسی فکر می‌کند گناهکار است!«.

همانند فروتنی ما، اخالق ما، نسبت به دیگران و خودمان کم و بیش یک تظاهر است. تظاهر می‌کنیم زیرا ما به طور جامع در داخل خودمان متمرکز نیستیم. نمیدانیم چه شخصیتی در درون ما معتبر است و بنابراین گرفتار چند شخصیتی می‌شویم. اگر ما یکپارچه باشیم، در هر عمل معتبر خواهیم بود. و به طور خودکار اخلاقی خواهیم بود.

بازگشت به فهرست هوشیار باشید، هر لحظه درست باشید

بدانید که اگر هنگام انجام کارها عمیقا ً هوشیار باشید، هرگز اشتباهی نخواهید کرد. هنگامی که هوشیار باشید، شخصی جامع و اخلاقی خواهید داشت. هنگامی که از آگاهی خود منحرف می‌شوید، چند شخصیتی و غیراخلاقی می‌شوید. اخالق با آگاهی ارتباط دارد نه با قوانین اجتماعی. هوشیاری تنها راهی است که طبیعتا ً آگاهی باعث می‌شود که خود به خود اقدام درست را در وضعیت مناسب انجام دهید. ولی اخلاق می‌تواند شما را به انجام کار اشتباه در شرایط مناسب که پایهی درستی ندارد برساند. پایهی آن توسط جامعه ساخته شده است نه خود شما. بنابراین شما نمی‌توانید مطمئن باشید. وقتی این ارتباط وجود نداشته باشد، نمی‌توانید احساس ارتباط کنید. زمانی که خود را یکپارچه می‌کنید، شما بر آگاهی تمرکز خواهید داشت. اگر شما تقسیم شده باشید، آگاهی وجود نخواهد داشت و شما برای اخلاق نیاز به بهره و هدایت دارید.

علت اصیل گناه چیست؟ ایدهی ما در مورد درست و غلط است، درک ما در مورد آنچه درست است و چه غلط است. مقیاس اندازه گیری برای درست یا غلط چیست؟

گیاهخواری »درست« در نظر گرفته در هندوئیسم شده است. در مسیحیت تعلیم داده شده که، غی� گیاهخواری درست است.در هندوئیسم شما یمتوانید فقط یکبار ازدواج کنید. در اسالم شما یمتوانید چندین بار ازدواج کنید.در هندوئیسم شما نیمتوانید عییس شم�وبات الکیل مرصف کنید. در مسیحیت خودش �اب مرصف یمکرد. شما در قو ن انی� مانند »اگر شما این را بخورید، گناهکارید«، »اگر نوشابههای الکیل یمنوشید، گناهکارید«، گرفتارید.

^-1 Hinduism مذهب اک� ث هندیها که از اصول ودا ساناتانا دارما، قانون ابدی ز م و غی�ه شد است که منجر به تشکیل مذاهب دیگر مانند بود ی یسم، جینیسم، سیک�

^-2 Christianity دین بر اساس تعالیم عییس مسیح

ن و مقررات زیادی در مکانهای مختلف، قو ی ان� موقعیتهای مختلف و جوامع مختلف وجود ق آنها چگونه است؟ دارد. مقیاس اخال�

بهمرور زمان مجموعهای از عادات تبدیل به اخالق شدهاند.

اگر شما مقاالت باستا� ن را بخوانید، حماسهی هند با پنج ، شاهزاده خانم دراپادی مانند مهابهاراتا ، قهرمانان ، مادر پاندوها ُ تن� برادر ازدواج کرد! ک حماسه، پنج پرس از پنج مرد مختلف داشت.

ن مختلف تو ب سط ره�ان در زمانهای مختلف، قو ی ان� مختلف تشکیل شده بود. در یک جامعهی خاص، ق بودند در جامعهی دیگر ز های خایص که اخال� یچ� ق محک زده یمشدند. در آمریکا آنگونه غی� اخال� ق متفاوت وجود که من دیدم، استانداردهای اخال� دارد. در یک ایالت، کازینو مجاز است، در حایلکه در ایالت همسایه، کازینو غی�قانو� ن است.

مقیاس درست یا غلط چیست؟ برای یک نفر، یک غذای خاص شهد است، در حایلکه برای یک فرد دیگر، همان غذا سیم است! تا زما� ن که شما در درست و بد گرفتار هستید، هرگز با آرامش کار نخواهید کرد. شما فقط مجرم خواهید بود. شما باید به ماوراء درست و غلط به آگایه خود برسید. کلید در آنجا است.

ن جامعه هنگایمکهش شما �وع بهدرو� ن کردن قو ی ان� یمکنید، زخمهای عمیق را در خود ایجاد یمکنید. ن یمبرید. بهنظر من، به شما هوش ذا� ت خود ی را از ب� ن را ارائه کودکان باید در ابتدا مجموعهای از قو ی ان� داد ی تا از مس� آگایه خارج نشوند. اما بهزودی باید

گ و نیاز به بهآنها درک زند� عمل کردن از آگایه بهجای وجدان را آموخت. گ کنید، اگر با آگایه زند� ق خواهید داشت. گ اخال� بهطور خودکار یک زند� گ با آگایه چقدر برای اینکهدرک کنیم که زند� گ تان ق زند� ف است به جنبهی اخال� اهمیت دارد، کا� نگاه کنید. اخالقیات سطیح است، در حایلکه آگایه از موجودیت شما نشات یم یگ�د. آگایه شما تالش یمکند تا از وجدان شما رد شود. آگایه شما بهطور مداوم با وجدانتان مبارزه یمکند. وجدان، اجتمایع است. آگایه، طبییع است وجدان جایگزین ضعی� ف برای آگایه است. »وجدان« جایگزین ضعی� ف برای آگایه است

مردم از من یم ن پرسند، این یع� چه؟ شما کل ن یمآورید. پس چگونه ما ی ساختار اجتمایع را پای� گ کنیم؟ بهآنها یمگویم: »بسیار ق زند� باید اخال� روشن است، این خییل بچگانه است که شما به یک اخالق اجباری نیاز دارید«. شما به بچهها یمگوئید: »ساکت باش، من آب نبات به تو خواهم داد«. بچههای امروزی جواب یمدهند: »من خوشحال هستم. من به آب نبات شما نیاز ندارم. چه کیس به آب نبات شما اهمیت یمدهد!«. شاید به یک کودک بتوان آب نبات داد و او را محدود کرد. درواقع شما بر اساس ترس و حرص و طمع یمتوانید اخالقیات را بر او اعمال کنید. اما برای شما، زمان رشد رسیده است. شما دیگر بچه نیستید. فقط با ز ید! زما� ن که از آگایه یمگویم، منظورم ی آگایه برخ� انرژی هوشمند وجود شما است.

زی یک قاعدهی اجباری شود، همیشه هنگایمکهی چ� سیع یمکنید در اطراف آن حرکت کنید. بهعنوان تمثال، وق� پلیس نیست، همیشهرسعت یم یگ�ید.

Mahabharata -1

^-2 Draupadi شاهزاده خانم در حماسهی Hindu مهابهاراتا که با تمام پنج برادر جنگجو از خانواده ی پانداوا ازدواج کرد

^-3 Kunti در حماسهی Hindu مهابهاراتا، مادر پنج پاندو برادر که برای عدالت ایستاده بود

^-4 Pandavas پنج شاهزاده در حماسهی Hindu مهابهاراتا. پدر آنها پاندو بود

ن پلیس ماشی� را بهخاطر رسعت زیاددر بزرگراه متوقف یمکند. ت وق� از راننده گوایه نامهاش را درخواست یمکند، راننده پاسخ یمدهد: »اما قربان، من سیع کردم فاصلهی ماشینم و ی ماش� ن پشت رسم را حفظ کنم!«.

ن را کورکورانه بدون درک روح آن دنبال ت وق� قو ی ان� زی که اتفاق یمافتد آن است که فقط ی کنید، این چ� ن هستید. منتظر بهانهای برای شکس� ت ن آن قو ی ان� صادقانه به خودتان جواب دهید: اگر هیچ قاعدهای وجود نداشت، یا هیچ قدرت قانو� ن برای نظارت به آنچه انجام یمدادید، آیا شما همان شخص بودید که االن هستید؟ آیا شما همان کار را انجام یمدادید؟ اگر ی پاسخ شما خ� باشد، بسیار روشن است که حکم ی از وجدان شما ب�ون یمآید، نه از آگایه شما. شما روح قواعد، را درو� ن نکردهاید یا با قاعده موافق ن دلیل است که شما کارها را بهنحوی نیستید. بهیهم� ً باید انجام شوند، انجام نیمدهید. که معموال

شما یمتوانید ببینید، زما� ن که شما به کودکان بگویید که کاری انجام ندهند، آنها بیش� ت وسوسه یمشوند زی که اینکار را انجام دهند. تا زما� ن کهی شما چ� در مورد انجام آن یا عدم انجام آن را ذکر نکنید، تح� ممکن است بهآن فکر نکنند. اما لحظهای که بهآنها یمگوئید که کاری انجام ندهند، آنها بهدنبال انجام آن هستند.

• یک داستان کوتاه: یک مرد یمگوید: »من سه راه برای انجام کارها پیدا کردم. دوست او یمپرسد: »سه راه چیست؟«. مرد جواب یمدهد: »اول، خودت آن را انجام بده. دوم، کیس را استخدام کن تا آن را انجام دهد. سوم، به بچههایت بگو که اینکار را نکنند. ی هم� ن ، کار انجام خواهد شد!«.

در واقع، طعم و مزه و هیجا� ن در انجام آنچه شما قرار نیست انجام دهید وجود دارد. اغلب اوقات، اگر از شما خواسته شود که آن را انجام ندهید، یک فوریت برای شما ایجاد یمشود. شما با انجام آنکار نویع شادی و رضایت را احساس یمکنید. این گرایش اسایس در هر انسان است.

مغازهداری برای افزایش فروش تالش یمکرد. او گزینههای مختلف مانند تخفیف، تبلیغات جذاب، خدمات به� ت به مش� ت یان را امتحان کرد. ی هیچ چ� ز جواب نیمداد، روزی او پردهی سیایه را جلوی وی� ت ین فروشگاه خود آویزان کرد و یک سوراخ کوچک به روی آن بود، و از آن سوراخ کاغذی با این نوشته خوانده یمشد: ً ممنوع «. »نگاه کردن اکیدا از فردای آن روز، جمعیت زیادی در فروشگاه او جمع شدند، هر کس کنجکاو بود از سوراخ نگاه کند تا ببینید که چهی چ� ز ی وجود دارد! فروش مغازه او بسیار افزایش یافت، زیرا مردم اکنون انواع مختل� ف از مواد غ یذا� را که مغازه داشت، یمدیدند.

ت وق� به شما گفته یمشود که کاری را انجام ندهید، ً همان کار را تمایل اسایس انسان این است کهدقیقا انجام دهد.

بهعنوان یک نوجوان، هنگایمکه شما »نه« به والدین خود یمگویید، احساس یمکنید ثابت کردهاید که مستقل هستید. ت وق� شما یمگویید »نه«، احساس یمکنید ثابت کردهاید که شخیص خاص و متفاوت هستید. تا زما� ن که شما »بله« یمگویید، احساس یمکنید فقط یک کودک هستید. زما� ن کهش شما �وع به گف� ت ن »نه« یمکنید، احساس یمکنید که به یک بزرگسال تبدیل شدهاید.

گ یمتواند آموزش دهد فقط زند�

مردم یمآیند و از من یمپرسند: »چگونه یمتوانم کاری کنم که پرسم به حرف من گوش دهد؟ من یمدانم که چه برای او خوب است اما او گوش نیمدهد«.

ز را درک کنید. اول از همه، اگر شما باید د ی و چ� زی شادشان یمکند، آنها احساس کنند کهی چ� گ یمتواند به اجازه دهید که شاد باشند. فقط زند� گ آنها درس دهد، شما نیمتوانید. شما نیمتوانید زی به هیچکیس آموزش دهید، تنها زند� یچ� یمتواند. شما یمتوانید چند کلمه همراهشان کنید. گ بهآنها یمآموزد آن طوریکهت وق� که زند� کلمات یادشان بیاید.

ز این است کهت تا وق�که آنها به کمک نیاز ن ی چ� د یوم� نداشته باشند، کمک شما برای آن بها �فایده است. توق� آنها به کمک شما نیاز دارند، بهرساغ شما یمآیند. ایدهی شاد ت ی و ناراح� نتیجهی تجربهی خود شما است. ت آیا وق� جوان بودید به حرفهای پدرتان گوش یمدادید؟هیچ پرسی به حرف پدرش گوش نیمدهد. ویل پس از اینکه آنها پدر شدند، فراموش یمکنند که خودشان هم به پدرانشان گوش ندادهاند و اکنون فرزندان خود را رسزنش یمکنند. از آنجا که باید فرزندان خود را تربیت کنند، آنها تنها مواردی را که به حرف پدرانشان گوش دادند، بهیاد یمآورند! آنها مواردی را که »نه« به پدرانشان گفته بودند فراموش یمکنند. خییل واضح است، فرزندان ی شما همان کارها� را یمکنند که شما انجام دادهاید. گ یمتواند بهآنها درس دهد. شما فقط زند� نیمتوانید بهآنها آموزش دهید و به کودکان خود کمک کنید، مگر اینکه آنها ازشما کمک بخواهند. ن و زی را به آنها تحمیل کنید، اگر قو ی ان� ی اگر چ� مقررا� ت را برای آنها اعمال کنید، ممکن است یک ز را یاد ی بگ�ند، و آن این است که شما را فریب یچ� ن ! پس فقط از صحنهای که کودک شما د ی هند، هم� ف است. ن کا� در آن است، آگایه داشتهی باشید، هم� شما یمتوانید در هر زما� ن که آنها از شما طلب حمایت کردند وارد صحنه شوید.

در طول زمان، بسیاری از مقررا� ت که معنا داشتند، ن کورکورانه بدون هیچگونهن مع� تبدیل به قو ی ان� شدهاند. در Bharat، در طول زمان، قبل از اخ� ت اع برق، خیاطها با استفاده از المپهای کم نور، کار یمکردند. بنابراین پس از غروب آفتاب، با نور کم نور شمع و یا فانوس، نیمتوانستند کار کنند. بنابراین کار همیشه محدود به ساعتهای نور روز بود. ویل در حال حاض، افراد سالخورده در Bharat یمگویند: »خوب نیست که بعد از غروب خیایط شود!«. دلیل دیگری برای عدم دوخ� ت ن در شب وجود ندارد! برق و چراغهای روشن وجود دارد اما برای آنها تبدیل به سنت شده است، بدون ارتباط با هدف اصیل.

با یک جنگنجوی چ� ت باز در تلویزیون مصاحبه شد. مصاحبه کننده گفت: »زند� گ شما باید ً پرماجرا باشد«. واقعا چ� ت باز پاسخ داد: »بله، لحظات ترسنایک وجود دارد«. مصاحبه کننده پرسید: »مضطربترین تجربه زند� گ شما چیست؟«. او پاسخ داد: »هنگایمکه من بر روی چمن خانه ای فرودآمدم و با این نوشته مواجه شدم که وارد چمنها نشوید!«.

ن ، ت وق� شما هوش و فهم درست ندارید، قو ی ان� تبدیل بهدستورات مردهای در زندگیتان یمشوند. ش ت وق� فهمیدید، هر قاعدهی صحیح یمتواند رو گ کردن باشد. دوستانه برای خوشبخت زند� ن ها در واقع روش یها� برای روشنگری ن ی و آی� قو ی ان� شما هستند. ت وق� یمگویم روشنگر، منظور من گ پر از سعاد ی ت و روشنا� است. البته، یک زند� ً دنبال آن باشید، این امر به حالت هنگایمکهعمیقا ی نها� روشنگری منجر خواهد شد.

یک افرس راه آهن حضور یک قاتل در قطار را اینگونه گزارش کرد: »قاتل وارد کوپه شد، چندین نفر را با کارد به قتل رساند. سپس قطار را از در روبهرو بهی سمت مس� راه آهن ترک کرد و از این جهت مقررات راه آهن را نقض کرده است«.

ز را از دست ت وق� فهم د ت رس� ندارید، همهی چ� یمدهید و به روش احمقانهعمل یمکنید. ت وق� فهم گ د ت رس� به شما داده یمشود، متوجه یمشوید که هر لحظه برای شما و دیگران ایجاد شده است تا زند� شاد و سعادتمندی داشته باشید.

ن درک شود، هیچ مشکیل با آن هنگایمکه روح قو ی ان� ن ، تنها گ با قو ی ان� وجود نخواهد داشت. در هماهن� تعهد سعادتمندانهای وجود خواهد داشت.

بهعنوان مثال مراقبه کنید. بدون در نظر گرف� ت ن رس و صدا و موقعیت ی های ب�و� ن دنیا، بهدرون خود رف� ت ن . من دیدهام که بعض از مرد ش م، قبل از �وع مراقبه، ابتدا سیع یم ب کنند یک محیط � رس و صدا در خارج از خود درست کنند. آنها به اطرافیان ً مردم خود یمگویند که همه آرام باشند. آنها عمال را در حالت روزمره خود متوقف یمکنند، فقط بهخاطر اینکه یمخواهند مراقبه کنند.

تنها زما� ن که روح از دست برود سنتها از میان یمروند. گم یمشوید و آلوده یمشوید!

گ هماهنگ با ن و مقررات برای یک زند� تمام قو ی ان� ُ شید گ این درک ایجاد شده است: »شما من را نیمک و من شما را نیمکشم، هر دو ما با خوشحایل زند� خواهیم کرد«. این درک اصیل آنها بود. با اینحال، ن شد. در طول زمان تبدیل به قو ی ان�

گ هماهنگ و ن و مقررات برای یک زند� تمام قو ی ان� ن را بدون شاد زیس� ت ن است، اما لحظهای که قو ی ان� درک درو� ن ی پ�وی یمکنید، شما گناه خلق یمکنید.

ن را درک تا زما� ن که قو ی ان� یمکنید، خوشحال خواهید ن بود. هنگایمکه شما بهدنبال کلمات بهجای روح قو ی ان� ش هستید، �وع به خلق گناه یمکنید. طبق طبیعت واقیعتان، شما یک ن تیا موکتا� Mukta)آزاد- هستید

توق� یمخواهید از قانون فرار کنید، چه کار یمکنید؟ شما فقط کلمات قانون را یم یگ�ید و روح را در پشت آنها قرار یمدهید. سپس بهطور قانو� ن در اطراف کلمات کارتان را انجام یمدهید و از قانون فرار یمکنید. هنگایمکه کلمات را بهکار یم یگ�ید، به بوروکرات تبدیل یمشوید و شما روح را از دست یمدهید. تنها زما� ن که شما روح را یم یگ�ید، یمتوانید یک موجود هوشمند بدون گناه باشید.

)Nithya

ن ی نها� که برای درک بسیار دشوار ییک از قو ی ان� گ خود است این است که هیچکس نیمتواند زند� را بر اساس هر قانو� ن استوار کند. ت وق� یمگویم هیچکس منظور هیچکس است. ت وق� که یمگویم هیچ قانو� ن منظورم هیچ قانو� ن است. گ هوش زنده ن است. زند� گ بسیار برتر از قو ی ان� زند�

است. هر قانون، قاعده یا مقررات بر اساس درک گ فراتر از همهدرک گ است. اما زند� خایص از زند� و منطق ما است.

گ بهوجود آمده مردم از من یمپرسند چرا این زند� است؟ بهآنها یمگویم که این »چرا« را هرگز نیمتوان پاسخ داد چون منطبق بر منطق شما گ بر اساس منطق خدا است. منطق است. اما زند� شما و منطق خدا هرگز با یکدیگر نیمتوانند مالقات کنند. منطق او خییل بزرگ است، بنابراین عظیم و ب� حد و حرص است.

گ توسط او خلق شده است. احکام توسط شما زند� ن شما هرگز نیمتوانند ً قو ی ان� ایجاد یمشود. طبیعتا گ ی خدا� باشند. منطبق با خدا یا زند�

ن اجتمایع هستند، گ طبییع است و قو ی ان� زند� ن ن ذه� هستند، همهی ز ییک است و قو ی ان� گ ی ف� زند� ایدههای شما، همهی کارهایتان، تمام اخالقیات شما، همهی »درست یا غلط« بهوسیلهی جامعه به شما تکلیف شده است. قانون - با یک درک ز ها همانطور که هستند، برای مش� ت ک از بود ی ن چ� ز - الزم است. اما فراتر از هم ت زیس� مسالمت ی آم� گ به آن، هوش خود فرد باید بیدار باشد تا زند� به� ت ین شکل ممکن پیاده شود.

شما با توجه به ماهیت طبییعتان در جستجوی آزادی هستید. ت وق� خ بر� از اخالقیات بهعنوان یک قاعده به ما آموزش داده یمشود، یا سیع یمکنید از آن دور شوید، یا اگر نیمتوانید دور شوید، ن را بر شما تحمیل کردهاند از کسا� ن که این قو ی ان� انتقام یم یگ�ید. اخالق تحمیل شده همیشه باعث یمشود که احساس انتقام کنید. ممکن است واضح و محرز نباشد، اما آن در شما بهعنوان یک تهدید نامحسوس وجود خواهد داشت.

بهعنوان مثال، زیاد یمشنوم از مردم که به من یمگویند: »پرسم از من مراقبت نیمکند«. بسیار واضح است که فرزند شما ممکن است دشمن گ به او اصیل شما باشد، زیرا شما در طول زند� مقررات زیاد و دستورات بسیاری تحمیل کردهاید. ، در حایلکه بخش از ذهن او به شما اح� ت ام ً طبیعتا یمگذارد، بخش دیگری مخفیانه همواره در حال انتقام از شماست.

ز جدیدی است که من به شما ی فکر نکنید این چ� یمگویم یا این تنها در مورد فرزند شما است. نه! این یک واقعیت اسایس در جامعه است. در مورد آن صحبت نشده است، زیرا حقیقت بیش از حد ن است! کدام فرزند یا پدر با آنچه برای مرد ی م سنگ� که گفتم موافقت خواهد کرد ت ؟ این حقیق� بسیار عمیق و ریشهداریست که اک� ث مردم از آن غافلند.

ن وظیفهی من این است که توجه شما را بهی چن� گ جلب کنم. حقای� ق در زند�

زی جز مبارزه برای گ ی چ� تمام مبارزات شما در زند� آزادی نیست. ت ح� جستجوی شما برای پول، جستجو برای آزادی است. اگر پول بیش� ت ی دارید، انتخابهای بیش� ت ی د ن ارید یع� آزادی بیش� ت ی ن بزرگتر یا برای انتخاب خانهی بزرگ ی تر یا ماش� راحتتر و غی�ه.

جستجوی شما برای انتخاب بیش� ت ، جستجوی شما برای آزادی است. هر آنچه که شما ممکن است جستجو کنید، چه روابط، چه ثروت و یا پست و مقام، جستجو برای آزادی بیش� ت است. ن کاری که یک قاعده یمکند این است که شما ی اول� را همواره در ترس نقض آن قرار یمدهد. ت ح� اگر ن را رعایت کنید، احساس ترس و گناه در قو ی ان� ق یمماند. هنگایمکه شما با این ترس مورد آن با� و گناه هستید، آزادی شما کاهش یمیابد. شما به گ خسته کننده و مرده سقوط یمکنید، زیرا یک زند� اشتیاق واقیع شما برای آزادی است.

در ماهیت طبییعتان، شما یک � ن تیا موکتا- یک فرد ن بهطور ابدی آزاد- هستید. شما هرگز نیمخواهید محدود شوید. شما هرگز نیمخواهید بردهی قو ی ان� باشید. بنابراین، شما فقط باید آگایه بیش� ت ی ن را با فهم درست دنبال کنید. داشته باشید و قو ی ان�

بسیاری از شما گناه خود را با برچسب مسئولیت ن گناه و توجیه یمکنید. نه! شخص چگونهی ب� مسئولیت تفاوت یمگذارد؟ اگر احساس کیم در ز دارید، گناه است. اگر احساس شدید مورد ی آن چ� گ یمکنید، آن مسئولیت است. و یکپارچ� این مقیاس روشن است. ت وق� به کاری که انجام

ن بیاید، دادهاید فکر یم ی کنید، اگر انرژی شما پای� ب� آن احساس گناه است. اما اگر احساس خو دربارهی کار انجام شدهتان دارید، آنوقت آن حس »مسئولیت« است. سقوط به گناه یک روش واضح برای فرار از مسئولیت است.

یک بار مردی پیش من شکوه و شکایت داشت که: »من رنج میبرم. چهارده فرزند دارم«. من از او پرسیدم: »چرا انتخاب کردید که بچههای زیادی داشته باشید؟«. او جواب داد: »چرا؟ خدا به من داد!«. مشکل این است که ما همهی مسئولیت برای آن انجام نمیدهیم. پس از انجام کارهایی را که میخواهیم انجام دهیم بدون اتخاذ آن میگوییم، خواست خدا بود! اگر مسئولیت هر اقدام را بهعهده بگیریم، ما هرگز در گناه یا مشکل قرار نخواهیم گرفت.

تحت کمبود همهی گناهان مربوط به امور زناشویی مطلق مسئولیت در رفتار قرار میگیرند. بسیار بهوضوح روشن است که خلاف در امور زناشویی ندارید به دیگران اعتماد نکنید. اعتماد به همسر شما را نشان میدهد. شما حق دارید.

رابطهی زناشویی یا ازدواج چیست؟ بگذار معنای رابطهی زناشویی را توضیح بدهم. مرد بهعنوان مثال به چاکرا موالدهارا یا مرکز انرژی شهوت در بدن تمرکز دارد و زن در چاکرای سوادهیشتانا یا مرکز انرژی ترس متمرکز است. به همین دلیل است که مرد به راحتی خودش را به شهوت میسپارد و زن به راحتی میترسد.

اگر در یک مراسم ازدواج سنتی Hindu حاضر باشید میبینید که، در جلوی آتش مقدس که نمایانگر حضور خدا است، مرد به زن وعده میدهد: »من به تو امنیت خواهم داد و شما را از ناامیدی در امان نگه میدارم«. زن به مرد وعده میدهد: »من به شما عشق خواهم ورزید و شما را از شهوت در امان نگه میدارم«، هر دوی آنها تصمیم میگیرند که یکدیگر را از نقاط ضعف خود آزاد کنند.

اما تا موقعی که مراسم پایان مییابد چه اتفاقی میافتد؟

بهجای آزاد کردن شخص از نقطه ضعفش، هرکس با نقطه ضعف شخص دیگر شروع به بازی میکند. تا وقتی ضعف شخص دیگر را میدانید باید او را در امان نگهدارید. اما در بسیاری از مواقع، مرد از ترس زن و زن از شهوت مرد سوء استفاده میکند. نه تنها این بلکه تا وقتی یکی از آنها خیانت میکند، نا امیدی را برای همسرش افزایش میدهد. هنگامی که شما به احساسات فرد دیگری احترام نمیگذارید، فرد را به یک کالا تبدیل میکنید. اگر شوهر یا همسرتان را بهعنوان یک کالا مشاهده کنید، همچنان بازی خود را با وی ادامه خواهید داد. اگر او را بهعنوان موجودی میبینید، متوجه خواهید شد که چقدر به زندگیتان کمک کرده است.

تا وقتی شوهر با ناامیدی مواجه میشود، زن باید برای او مثل مادر شود و هنگامی که زن به ترس متمرکز میشود، مرد باید برای او مثل پدر باشد.

وقتی به شما گفته شود، اگر مسئولیت کامل تصمیم گیری در مورد درست یا نادرست بودن آن را بپذیرید، میتوانید از احساس گناه اجتناب کنید. اگر برای تصمیمتان مسئولیتی نپذیرید، احساس نارضایتی خواهید کرد که آیا اینکار را انجام میدهید یا نه. اگر همان کاری را بکنید که به شما گفته شده، احساس خواهید کرد که تحت سلطه قرار گرفتهاید، و نتوانستهاید دیگران را متقاعد کنید که مورد سوء استفاده قرار گرفتهاید. اگر کاری که گفته شده را انجام ندهید، احساس گناه میکنید که شاید آن کار درست باشد.

نیازی نیست چننیین پاسخ هوشمندانه بدهید. فقط ساده باشید. مسئولیت انجام هرکار خود را بهعهده بگیرید. پس هیچ جایی برای احساس گناه وجود ندارد. اگر شما قصد ندارید آن را انجام دهید، بهوضوح به شخص توضیح دهید چرا شما آن را انجام نمیدهید. هنگامی که شما

توضیح دهید، شخص ممکن است با شما موافقت کند و حتی ممکن است برای آن سپاسگزار هم بشود. یا او ممکن است دلییل قویتر و بهتر از شما داشته باشد تا آنچه را میگوید توجیه کند که باز هم ارتقاء هوش خود را نشان میدهد. در اینصورت گام برای توانستید از هر فرصت و هر لحظهی زندگی برای بالا بردن هوش و آگاهی خود، استفاده کنید.

گناه خاص هست که برای شما مفید است، اگر گناهی هوشمندانه دنبال شود، به پیشرفت شما در زندگیتان کمک میکند. تا وقتی میبینید که توانائی انجام کاری را دارید، زمانی که احساس میکنید که پتانسیل بالقوه زیادی دارید که از آن استفاده نمیکنید، آنگاه اگر باهوش باشید، دچار احساس گناه میشوید. این احساس گناه میتواند شما را وادار به کارهایی کند که تمام پتانسیل بالقوه خود را محقق کنید.

گاهی اوقات ما شاهد چیزهایی در اطرافمان هستیم و در گوشهای از ذهنمان میدانیم که میتوانیم به تغییر وضعیت اطرافمان کمک کنیم. اما به دلیل تنبلی یا ترس از رویارویی، و یا ترس از پذیرش مسئولیت، فقط آرام میگیریم و تماشا میکنیم.

این نوع وضعیت میتواند در ما احساس گناه عمیق ایجاد کند. این گناه مهم است. اگر همانگونه که حس میکنیم، اقداماتی را جهت اصلاح آن وضعیت انجام ندهیم، آنگاه احساس گناه از بین میرود و ما رو به جلو حرکت خواهیم کرد.

این نوع احساس گناه، توانایی شما در انجام کارهایی که باید انجام شود است. بهخاطر ماهیت آن، شما نمیتوانید این گناه را به مدت طولانی با خود حمل کنید. یعنی کاری را که باید انجام شود، لازم است انجام دهید. پس از انجام این کار، گناه نیز ناپدید میشود. هر چقدر بیشتر این حس گناه را با خود داشته باشید به همان اندازه بیشتر رنج میبرید. این منطق سادهی این نوع حس گناه است.

چه اتفاق میافتد زمانی که انواع دیگری از این گناه در »نفس« شما دخالت برود و شما قادر نیستید به آن کمک کنید. تا وقتی شما نفس خود را حس میکنید و قادر به کنترل آن نیستید، این حس گناه در شما ایجاد میشود. این گناه خوب است، زیرا نشانهای از آگاهی عمیق از »خود« است. آن کار شما را آسان میکند تا از صمیم قلب برای از بین بردن آن »نفس« کار کنید.

گناه قاتل هوش است. همانطور که گفتم، احساس گناه بدترین قاتل هوش است. هرگز اجازه نخواهید داد که در زندگیتان به شما گناه نخاع خودداشت. یکی از سالکان ما، توموری در پایین برای بیست سال او از تومور رنج میبرد. او پیش THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM آمد و گفت: »لطفا به من کمک کنید، مرا درمان کنید. من سالها است که از این تومور رنج میبرم و پس از عمل جراحی، دوباره ظاهر شده است«. من برای ریشهیابی منشأ این مشکل با او صحبت کردم. چند سؤال از او پرسیدم که در نهایت شروع به گریه کرد. من از او پرسیدم: »آیا شما احساس گناه مربوط به انرژی جنسی خود دارید؟«. او بهآرامی پاسخ داد که زمانی که خیلی جوان بود مورد آزار جسمی قرار گرفته بود. یکی از بستگان نزدیکش برای سالها از او سوءاستفاده کرده بود. و این احساس گناه با او باقی مانده. او گفت: »من شروع به نفرت از آن قسمت از بدنم کردم. احساس میکردم که این قسمت از بدن نباید در من وجود داشته باشد. حس میکردم که آن بخش از بدن من، به من تعلق ندارد. نفرت من نسبت به آن شخص متوجه بدن خودم شد«.

نفرت او خیلی عمیق بود. من به صحبت با او ادامه دادم. بهآرامی مطلب را بیشتر و بیشتر باز کرد. تا وقتی از حس گناه بیرون آمد از نظر روانی به شفا رسید. من برای مراقبه در آن منطقه یک تکنیک مخترص به او دادم.

مطمئنا چرا شما آن را امتحان نمیکنید؟ فقط سه روز را در زندگی تان صددرصد بپذیرید! اگر شما قادر به پذیرفتن صددرصد نیستید، قبول کنید که نمیتوانید صددرصد بپذیرید. حتی پذیرفتن »من نمیتوانم خودم را در دنیای درونی و جهان بیرونی قبول کنم«، شما را از کشمکش بین گذشته و آینده دور خواهد کرد. لحظهای که میفهمید، »من نمیتوانم خودم را از دیگر ترسها و خواستهها آزاد کنم، نمیتوانم واقعیتم را قبول کنم«، این درک شروع میکند به کار کردن به نفع شما. اگر شما بتوانید خودتان را در لحظهی »حال« بیندازید، از چیزهای دنیای درونیتان آرام شوید، در سه روز یک نگاه اجمالی خواهید داشت: زندگی کردن یعنی چه؟ اگر چنین اتفاقی برای شما بیفتد، شما یک شادی عمیق، یک فضای متفاوت، و زندگی متفاوتی تجربه خواهید کرد که هرگز نداشتهاید. شما بیش از سی سال گذشته بر اساس فلسفه خودتان زندگی کردهاید. فقط برای سه روز، سعی نکنید کسی را در دنیای بیرونی تغییر دهید. خواهید دید هنگامی که چنین تکنیکهای فوقالعادهای را آزمایش میکنید، آنها در وجودتان معجزه میآفرینند. آنها یک روند عالی کیمیاگری را در هستی تان شروع میکنند. اگر شما صادق نیستید، قبول کنید که قادر به صادق بودن نیستید. حتی این صداقت کافی است به دیدن یک فضای متفاوت در خود خواهید کرد.

بگذارید بسیار روشن بگویم، شما هرگز نمیتوانید به خودتان با ایجاد گناه کمک کنید. آیا فردی وجود دارد که بگوید: »نه، من خودم را با ایجاد گناه تغییر دادم؟« هرگز! به او گفتم: »خشمت را نسبت به آن مرد بیان کن. گریه کن، داد بزن، فریاد بکش، لگد بزن. در را ببند، یک بالش بگیر، تصور کن که او است و خشمت را نشان بده. پس از آن در سکوت بنشین و آن بخش از بدنت را هم مال خودت بپندار و به آن قسمت از بدن عشق بورز«. شگفتا که بعد از ده روز تومور ناپدید شد! بیشتر بیماریهای ما ناشی از اختلالات روانی است که احساس گناه نقش مهمی در آن دارد. بیشتر اوقات، جریان انرژی ما به دلیل احساس گناه داشتن مسدود میشود. اگر عمیق نگاه کنید، هر جای بدنتان را که قادر به حرکت نیست، یا در هر کجا که شما قادر به تصمیم گیری نیستید، و یا در هر جایی که ترس داشته باشید، در آنجا احساس گناه خفته است.

پذیرفتن یک ابزار فوقالعاده برای خارج شدن از کشمکش گذشته و آینده است. با پذیرفتن شما مستقیما در حال حاضر زندگی میکنید. پذیرفتن تمام اتفاقات دنیای بیرونی و همه چیز در دنیای بیرونی و هر مشکلی که در دنیای درونی اتفاقات دنیای درونتان است. هرگونه مشکلی که دارید، فقط آنها را در کل خود بپذیرید. تا وقتی آنچه را که بهعنوان مشکل تجربه میکنید را قبول کنید آن مشکلات حل خواهند شد. همهی گناهان، همهی اشتباهات و همهی شکستها را بپذیرید. حتی اگر نمیتوانید بپذیرید، قبول کنید که نمیتوانید بپذیرید آنوقت آرام خواهید شد و احساس گناه از ذهن شما برطرف خواهد شد.

اگر سه روز بدون فشار در دنیای درونی و بیرونی فقط سه روز در پذیرفتن کامل استراحت کنید. به آرامش برسید، آیا تمام ثروت خود را از دست میدهید؟ مطمئنا نه! بنابراین هیچ مشکلی وجود ندارد. چرا شما آن را امتحان نمیکنید؟ فقط سه روز، صمیمانه، کاملا صددرصد خود را در زندگی بپذیرید!

شما ممکن است بیان گناه را متوقف کرده باشید. شما ممکن است آن عمل را متوقف کرده باشید که احساس گناه در شما بهوجود آورده است. اما تا وقتیکه به ریشهی گناه رجوع نکردهاید، احساس گناه سیستم شما را بهطور کامل ترک نخواهد کرد. فقط علائم تغییر میکنند.

پزشک از یک بیمار میپرسد: »شما از صدای زنگ تلفنی که در گوش خود میشنوید رنج میبرید. پس از استفادهی دارو چه احساسی دارید؟«. بیمار میگوید: »اوه، حالا من فقط بوق اشغال میشنوم!«.

زنگ تلفن ممکن است به بوق اشغال تغییر کند. این به این معنی نیست که زنگ بهطور کامل ناپدید شده است!

جامعهای که براساس قدرت و سیاست توسط مقتصدان و سیاستمداران ایجاد میشود، بهطور طبیعی تکنیکهایی دارد که افراد را به گناه متقاعد میکند. آنها باید کنترل کنند، بنابراین مردم را به احساس گناه میاندازند.

مردم فقط از طریق گناه میتوانند کنترل شوند. اما سیستم اجتماع که یک استاد روشنگر طرح کرده به انسانها کمک میکند که آزاد شوند و بیشتر و بیشتر به آزادی برسند. متوجه تفاوت عظیم بین این دو اجتماع باشید! سیستمی که استاد خلق کرده به تو اعتماد به نفس میبخشد، حتی اگر یک بار خطا کنی، دائما میگویند: »نگران نباش، فقط به خاطر یک اشتباه گناهکار نیستی. یک بار خطا کردن، با گناهکار بودن متفاوت است«.

کلمه ی »گناهکار« برای خطاب به مردم در سیستم باستانی استادان روشنگر ودیک وجود ندارد.

در اشاره به کسی استفاده نمیشود. آنها انسانها را با amrutasya و یا فرزندان جاودانگی اشاره میکنند!

• داستان کوتاه: شاگردی از استاد میپرسد: »استاد، چگونه میتوانم آزاد شوم و به رستگاری برسم؟«. استاد میپرسد: »چه کسی تو را زندانی کرده؟«. شاگرد پاسخ میدهد: »هیچکس«. استاد میپرسد: »زنجیرهایی که تو را به بند کشیده کجاست؟«. شاگرد پاسخ میدهد: »من زنجیری ندارم«. استاد میگوید: »پس از چه میخواهی آزاد شوی؟«.

به حیوانات نگاه کنید. شما نمیتوانید در حیوانات گناه پیدا کنید. در دنیای آنها هیچ ایدهآل، هیچ کمال گرایی و هیچ نارضایتی وجود ندارد. به همین دلیل است که زیبا و معصوم هستند. اما در مورد انسان، او همیشه تصویری از اینکه همه چیز باید باشد دارد، از جمله خودش، خانوادهاش، موقعیتها، جامعه، همه چیز.

این میتواند هم سالم باشد و هم نه. هنگامی که شما مشتاق هستید توانائیهایتان را تحقق ببخشید، این یک اشتیاق سالم است. اما بیشتر اوقات مشتاق هستیم به ایدههایی برسیم که اجتماع به ما تحمیل کرده است و یا ایدههایی که از دیگران گرفتهایم. وقتی شما در این آرزوها و ایدههای تحمیلی گرفتار شدهاید، هرگز نمیتوانید احساس آرامش کنید و از سفر زندگی خود لذت ببرید. شما همیشه در »جدایی« از هستی زندگی میبرید و هر چه بیشتر از خودتان ناراض باشید، رسیدن به هدفهای ایدهآلتان غیرممکنتر خواهد بود. این یک دایرهی شیطانی است. اگر شما از خودتان ناراض نیستید، وقتی خودتان را همانگونه که هستید بپذیرید، آنچه که واقعا نیاز دارید در اینجا و در حال حاضر برای شما رخ خواهد داد. جامعه دائما به شما میآموزد که شما کامل نیستید این باعث به وجود آمدن ترس، و عقده خود کم بینی در شما میشود، بنابراین شما اعتماد به نفس نخواهید داشت و مستقل نخواهید بود. زیرا که هوش شما رسکوب میشود و شما قوانینی را که جامعه تعیین نکرده است دنبال میکنید.

شما در حال حاضر آنچه که میتوانید باشید هستید. تنها چیزی که لازم دارید این است که فقط آرامش داشته باشید و بگذارید که انرژی هستی در شما جریان یابد.

اگر شما گرفتار آن هستید که خودتان را بهتر کنید، نمیتوانید آرام بگیرید. شما در تشنج خواهید بود و همیشه نگرانید که صاحب کمبودهایی هستید. یک دین واقعی میگوید که شما کامل هستید. چطور میتوانید طور دیگری باشید در حالیکه از کمال خلق شدهاید؟ انسان از کمال پدید آمده است. این چیزی است بنابراین طبیعت او تحقق است که در جملات بزرگ زیر آمده است.

-Tat tvam asi- That Art Thou, Aham Brahmasmi هستم. شما کامل شما »آن« هستید، من برهمن هستید، مجبور نیستید به جایی برسید چون در حال حاضر همانجا هستید، شما لازم نیست که چیزی تبدیل شوید زیرا که شما »آن« هستید. به هیچ چیز به آن رسیدهاید. این فقط یک سؤال برای بیدار شدن به این حقیقت است.

بسیاری از مردم احساس گناه میکنند که ارزش این را ندارند که به آنها عشق ورزیده شود.

این احساس گناه از سن جوانی اتفاق میافتد. تا وقتی ما بچه هستیم، والدین به ما میگویند: »اگر اینکار را نکنی، تو را بیشتر دوست خواهم داشت. اگر اینکار را انجام دهم، من یک آبنبات به تو میدهم. اگر به حرفهای من گوش کنی، تو را به سینما میبرم«. این چیزها در شما ریشه میگیرند و شما با همهی یک احساس قوی رشد میکنید و باید سزاوار عشق باشید. شما احساس گناه میکنید و فکر میکنید بدون آنکه کار بخصوصی انجام دهید کسی شما را دوست ندارد.

بسیاری از مردم تا وقتی پیش THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM میآیند، این احساس گناه را دارند. بسیار روشن است، شما اینجا هستید به خاطر اینکه سزاوار این جایگاه هستید. شما به عنوان ن در بخش هستید، هم این مورد هیچگونه سزاوار یا ناسزاوار بودن وجود ندارد. من مثل یک ابر کامل آمادهی باریدن هستم. نیازی نیست که شما کاری انجام دهید تا سزاوار این بارش باشید.

هیچ سؤالی در مورد عشق استاد وجود ندارد. اگر باز هستید، اگر انتخاب کنید که با آغوش باز مواجه شوید، شما عشق را دریافت خواهید کرد. حالا اگر یک چتر گناه باز کنید و در زیر آن بایستید، چیز زیادی دریافت نخواهید کرد. طبیعتا

اگر شما در گناه گرفتار شدهاید، هرگز نمیتوانید خودتان را به الهیت متصل حس کنید. تنها راه از بین بردن کامل گناه این است که اتصال به خود برترتان را حس کنید. اما احساس گناه مثل مانع برای این کار عمل میکند. تنها راه غلبه بر این گناه، ذوب شدن با قدردانی است.

وقتی شما چیزها را همانطور که هستند قبول میکنید، هنگامی که عنایت ب های �دلیل الهی را تجربه میکنید، بیشتر و بیشتر سپاسگزار خواهید شد. قدردانی عطری است که میتواند به فضای

داخلی نفوذ کند و جایگزین بوی گناه شود. زندگی را جشن بگیرید. با گناه، غیرممکن است که زندگی گناه مثل یک سنگ روی قفسه سینهتان مینشیند. سنگین میشوید و یخ میزنید. این اجازه را به شما نمیدهد که آزاد باشید تا برقصید، آواز بخوانید، بخندید و عشق بورزید.

بهویژه در موضوع رابطه استاد و شاگرد، من دیده‌ام که مردم گناه زیادی برای خود ایجاد می‌کنند. در مورد رابطه‌ی شما با استاد، شما ایده‌های ثابت دارید که چگونه باید با استاد ارتباط برقرار کنید، چگونه باید او را دریافت کنید و دیگران را در چه اساسی مقایسه کنید. بر اساس این، شما برای خودتان گناه خلق می‌کنید. استاد را دریافت کنید به همان طریقی که آماده‌ی آن هستید. هر مقایسه درست است، هر مرحله درست است، هر رابطه‌ای درست است. فقط در مورد آنچه شما احساس می‌کنید، صادقانه و متمرکز باشید.

به هر طریق که احساس می‌کنید، در مورد خودتان و استاد صادق باشید. و او شما را به هدف نهایی هدایت خواهد کرد.

دیگران را به عنوان مدل نگیرید. ارتباط شما با استاد منحصربه‌فرد است. شما به روش خودتان نزدیک به او هستید. سعی نکنید از خودتان جلو بیفتید. آن وقت شما رنج می‌برید و احساس گناه می‌کنید.

خودتان را همانطور که هستید کاملا و بدون قید و شرط قبول کنید. پذیرش کامل موجب آرامش فعال و شدید خواهد شد که در آن هوش طبیعی شما شکوفه می‌شود. سپس تحول رخ خواهد داد، زیرا شما همیشه در عمق وجودتان تحقق یافته بودید. ناگهان خواهید دید که شروع به حرکت و جریان کرده‌اید. شما بدون هیچ قانون یا دستورالعملی به سمت تحقق حرکت می‌کنید، همانطور که رودخانه خودبه‌خود به سمت اقیانوس حرکت می‌کند. شروع به زندگی و جریان داشته باشید و از تسلیم نهایی به هستی لذت ببرید. زیرا اگر می‌خواهید کاری را آهسته انجام دهید، عجله کنید.

همانگونه که هستید لذت ببرید. احساس گناه و ترس نکنید که چیزی داده‌اید. آنچه که شما در جستجوی آن هستید همیشه در درون شما بوده. شما همیشه کامل بودید پس چگونه می‌توانید کمبود داشته باشید؟ وقتی آرام هستید، می‌توانید این کامل بودن را احساس کنید. اما زمانی که شما احساس گناه می‌کنید، شکاف ایجاد می‌شود و سپس احساس می‌کنید که شما ناقص و جدا از کل هستید.

به عنوان مثال، وقتی که با کودکی درباره‌ی خیلی از مفاهیم فلسفه صحبت می‌کنید، چه انتظاری از او دارید؟ طبیعتاً او علاقه‌مند نخواهد بود. کودک فقط به پریدن و بازی کردن ادامه خواهد داد. آیا زیراشتباه است؟ نه. شما هم همانگونه که هستید درست هستید. شما هم همان جایی هستید که باید باشید. هر چه که می‌توانید دریافت کنید، دریافت کنید. احساس گناه نکنید، شما نمی‌توانید به نحوی که تصور می‌کنید باید دریافت کنید.

داستان کوتاه:

پرسی جوان در جستجوی استادی شمشیرباز بود. سرانجام استاد را پیدا کرد و نزد او رفت تا شاگردش شود. او از استاد پرسید: «استاد، اگر من صادقانه تلاش کنم، چه مدت طول خواهد کشید که استاد شوم؟». استاد پاسخ داد: «شاید هفت سال است.» شاگرد گفت: «مادر من تنها است. من باید زودتر بروم تا از او مراقبت کنم. اگر واقعا سخت کار کنم، چه مدت طول خواهد کشید که من یک استاد شوم؟». استاد پاسخ داد: «در این صورت ممکن است دوازده سال طول بکشد». شاگرد شگفت زده شد و پرسید: «ابتدا گفتید هفت سال اما وقتی گفتم که سخت کار می‌کنم، می‌گویید دوازده سال. من مایلم هر گونه سختی را به جان بخرم، اما در کوتاه‌ترین زمان ممکن یاد بگیرم». استاد جواب داد: «اوه، در این صورت، ممکن است هجده سال طول بکشد».

اگر سعی کنید در رأس بازی باشید، تنش ایجاد می‌کنید. آن وقت برای رسیدن به آنچه که می‌خواهید، زمان بیشتری نیاز خواهید داشت. همانطور که گفته‌ای از ذن بیان می‌کند، اگر کاری را آهسته کنید، عجله کنید! وقتی که شما سعی می‌کنید عجله داشته باشید، این همانند تلاش برای باز کردن غنچه‌ی یک گل است. آیا می‌توانید آن را یک شکوفایی واقعی بگویید؟ نه. غنچه هرگز نمی‌تواند مجبور شود که شکوفا شود.

هنگامی که بلوغ اتفاق می‌افتد، وقتی زمان آن برسد، هر چه نیاز است که اتفاق بیفتد، اتفاق خواهد افتاد. زندگی در زمان درست زیبا است، وقتی که همه چیز درست اتفاق بیفتد.

امروز من را می‌شنوید اما بعد از چند ماه یا سال‌ها متوجه خواهید شد که چه چیزی که امروز در شما کاشتم ممکن است در داخل شما خفته بماند اما در زمان مناسب و در فصل مناسب رشد خواهد کرد. درست است، نگران نباشید، در مورد آن احساس گناه نکنید. حتی اگر شروع به احساس گناه کنید، در آن آشفتگی نمانید. دانه از بین نرفته باشد.

آنچه را که به عنوان واقعیت می‌بینید، در واقع یک رؤیا است. وقتی با این حقیقت بیدار می‌شوید، این یک علم درست است. آن وقت شما آرام می‌شوید، شما قادر به لذت بردن از رؤیا هستید، زیرا که می‌دانید این واقعیت نیست. درست مثل یک بازی شطرنج است. بازیکنان ممکن است حرکت درست را نبینند زیرا در بازی دخیل هستند. اما یک تماشاگر حرکت مناسب را می‌داند، زیرا که او درگیر نیست بنابراین او به راحتی می‌تواند از بازی لذت ببرد و هوشمندانه حرکت بعدی را می‌داند.

وقتی شاهد زندگی هستید، بیشتر لذت می‌برید، وقتی می‌دانید که آن یک رؤیا است و چیزی برای از دست دادن ندارید. آن وقت هیچ چیز پر از احساس گناه وجود ندارد. شما یک زندگی می‌کنید اما جشن خواهید داشت، در این دنیا زندگی آزاد از آن. و بدون هیچ گناهی از آن لذت می‌برید. مثل زمانی است که شما به یک تئاتر می‌روید یا یک فیلم را تماشا می‌کنید و می‌دانید که واقعی نیست. به همین دلیل است که شما قادر به لذت بردن از آن هستید، صرفنظر از اینکه روی صفحه چه اتفاقی می‌افتد. وقتی به خانه برمی‌گردید، آن را فراموش می‌کنید. کل دنیا مانند یک فیلم در یک پرده گسترده است. وقتی این را می‌فهمید، می‌توانید از فیلم لذت ببرید. شما متوجه شده‌اید که لذت بردن از آن هیچ خطایی نیست.

یکی دیگر از گناهان معمول گناه پیروی از بیش از یک استاد است. درک کنید، هیچ اختلافی در خودتان نیست جز درگیر بودن و پیروی از استادان مختلف. هیچ اختلاف واقعی میان استادان واقعی وجود ندارد. تمام استادان، تجسم یک انرژی هستند. انرژی یک انرژی است، نیازی به هیچ درگیری نیست.

جزئیات را با دقت بنویسید. شما خواهید دید که از تمام احساسات گناهان که حمل می‌کنید آزاد هستید.

بنشینید، چشمان خود را ببندید، برای چند دقیقه چند نفس آهسته و عمیق بکشید. در کنار آن، احساس کنید که سرتان به قلب شما، به قسمت سینه فرستاده شده است. کاملا قفسه سینه شما پر شده است. حالا شما سر ندارید. شما سینه هستید.

احساس کنید که دارید از قلب نفس می‌کشید. احساس می‌کنید که دارید از قلبتان می‌بینید. احساس کنید که به وسیله‌ی قلبتان می‌بویید. به وضوح حس کنید که از طریق قلب نفس می‌کشید. از طریق قلب گوش کنید، از طریق قلب ببینید و از طریق قلب احساس کنید.

بایستید. هوشیاریتان از قلب باشد و بگذارید حرکات شما تا حد امکان آهسته باشد. راه نروید. فقط بدن خود را به آرامی حرکت دهید. به خاطر داشته باشید که از قلب در حال حرکت هستید. مرکز شما قلب است نه سر. دوباره و دوباره، سر را فراموش کنید. از قلب حرکت کنید. به یاد داشته باشید که شما یک موجود سینه هستید.

در یک مکان بایستید. اکنون سرعت حرکتتان را به آرامی، خیلی آرام افزایش دهید. به یاد داشته باشید که از قلب حرکت کنید، نه از سر. سرتان را فراموش کنید. شما یک موجود سینه در حال حرکت هستید.

(پس از چند دقیقه) همان جایی که هستید بنشینید. فقط بدون سر. تنها با قلب خود بنشینید و آرام باشید. (پس از چند دقیقه) به آرامی، خیلی آرام، چشم‌هایتان را باز کنید.

هر گونه احساسی از جمله احساس گناه را کنترل کنید تا بتوانید شاهد باشید. فقط آن را تماشا کنید. من همیشه به مردم می‌گویم: بروید و بگردید و گل‌های زیبا بچینید و دسته‌گل زیبا برای خودتان درست کنید! اما مشکل اینجا است که مردم به باغ‌های زیادی می‌روند، اما گل نمی‌چینند. و فقط خارها را جمع می‌کنند! اگر شما فقط به پنجره‌ی مغازه‌ها نگاه کنید و خرید نکنید، از هیچ استادی یاد نمی‌گیرید.

هنگامی که شما صادقانه نزد بسیاری از استادان بروید، از همه‌ی آنها یاد خواهید گرفت و اشتیاقتان شدیدتر خواهد شد. هنگامی که مشتاق‌تر شدید، بهتر است که تنها با یک استاد باقی بمانید.

اگر می‌خواهید چیزی یاد بگیرید، بهتر است که با یکی باشید. اما اگر می‌خواهید از هر استاد چیزی یاد بگیرید، چرا نمی‌توانید از یک استاد یاد بگیرید؟ این بدان معناست که شما فقط به اجناس پشت شیشه‌ی مغازه‌ها نگاه می‌کنید و خریدار نیستید. اگر شما اینگونه هستید، پس استاد هم اشتباه است. شما هم او را ناراحت می‌کنید و هم خودتان را. اگر احساس می‌کنید استاد تنها یک معلم است و نه هستی، او را ترک کنید.

معمولاً استاد شما به سادگی شما را رها خواهد کرد. اگر او واقعاً استاد شما باشد، قلب شما به شخص دیگری فکر نخواهد کرد!

دوباره تجربه کردن، رها شدن است. بهترین راه برای از بین بردن گناه این است که آن را زنده کنید. در حالت مراقبه بنشینید، چشمان خود را بسته و هر یک از گناهان خود را یک پس از دیگری به خاطر بیاورید. به خودتان بیاورید. زخم‌ها را کاملاً تجربه کنید. چشمان خود را باز نکنید و تمام آن را ساکش (sakshi )و صوفیان هندوها شاهد (sahada )می‌نامند. هیچ کاری انجام ندهید. هر کاری که تحت تأثیر یک احساس منفی انجام می‌شود، غلط است. کیم دیرتر احساس گناه ظاهر خواهد شد. فقط یک تماشاگر، یک شاهد باشید. آن را ببینید. شما آن نیستید. شما فقط شاهد هستید. شگفت‌زده خواهید شد که چگونه از بین می‌رود. برای همیشه نمی‌تواند منفی باشد. طبیعتاً ذهن تغییر حالت می‌دهد. فقط آنجا باشید. در چند دقیقه احساس گناه می‌رود و هیچ ردی از خود به جای نمی‌گذارد.

احساس ترس، خواستن و گناه، احساسات شخصی هستند. منظور من این است که شما به شخص دیگری یا حتی شیء دیگری برای ایجاد این احساسات نیاز ندارید. تصور کنید که شما با چشمان بسته در یک اتاق عایق صدا هستید و هیچ چیز برای لمس، چشیدن و یا بوییدن وجود ندارد، شما همچنان می‌توانید ترس یا خواستن را حس کنید. اما برای مقایسه خود با دیگران و احساس حسادت، شما به حضور شخص دیگری نیاز دارید. بنابراین حسادت یک احساس غیر شخصی است که برای فعال شدن مستلزم یک جسم خارجی است.

یک شب مردی با همسرش روی نیمکت پارک نشسته بود. مردی جوان با دوست دخترش بدون آنکه متوجه حضور آنها شوند، کنارشان نشستند. جوان شروع به صحبت عاشقانه با دوست دخترش کرد. زن به شوهرش گفت: «فکر می‌کنم او می‌خواهد به دختر پیشنهاد ازدواج دهد. شاید بهتر باشد تو سرفه کنی یا کاری انجام دهی تا به او هشدار بدهی!». شوهر جواب داد: «چرا؟ مگر کسی به من هشدار داده بود!».

حسادت از مقایسه آغاز می‌شود. ما همیشه خود را با دیگران در زمینه‌های مختلف مانند ظاهر، ثروت، دانش و اسم‌ورسم، شهرت و محبوبیت مقایسه می‌کنیم. هنگامی که ما خودمان را با دیگران مقایسه کنیم، احساس می‌کنیم که آن شخص چیزی از ما دارد و گرفتار حسادت می‌شویم. مقایسه، بذر و حسادت، میوه‌ی آن است!

چرا ما خودمان را با دیگران مقایسه می‌کنیم؟

در وهله‌ی اول، ما خودمان را مقایسه می‌کنیم زیرا هرگز خودمان را نشناخته‌ایم. یعنی ما از آنچه که هستیم و آنچه که داریم راضی نیستیم. دوم اینکه، جامعه از بدو تولد ما را به ارزش‌یابی خود بر مبنای دیگران عادت می‌دهد. این مقایسه از دوران کودکی آغاز می‌شود. در مدرسه، سیستم نمره‌دهی کودک را به رقابت و مقایسه با دیگران سوق می‌دهد. معیارهای استانداردی برای سنجش قابلیت‌های کودک مانند استعداد ریاضیات، استعداد علمی، هوش، استعداد موسیقی و مهارت‌های ورزشی و غیره وجود دارد. اما آنچه ما نمی‌فهمیم این است که وقتی سعی می‌کنیم یک قابلیت را با استفاده از معیار استاندارد بسنجیم، چه چیزی جز استفاده از مقایسه به عنوان مقیاس برای ارزش‌یابی خود کودک نیست. ما به معنای واقعی کلمه کودکان را با سیستم ارزش‌یابی عملکرد در مدارس مجازات می‌کنیم. هیچ چیز جز در رابطه وجود ندارد

کودک به قضاوت عادت می‌کند و خود را با نگاه به دیگران و مقایسه‌ی خود با آن ها ارزش‌یابی می‌کند. او هیچ درکی از خود بر اساس آنچه که واقعاً هست ندارد. او خود را تنها بر اساس دیگران می‌شناسد.

یک داستان کوتاه:

مردی در دادگاه در مورد تصادف جاده شهادت می‌داد. ناگهان، متوجه شد که منشی دادگاه در حالیکه او سخن می‌گفت چیزهایی می‌نوشت. هر چه مرد سریعتر سخن می‌گفت، منشی سریعتر می‌نوشت. ناگهان مرد به منشی دادگاه گفت: «لطفا تند ننویس. من نمی‌توانم به شما برسم».

هر قضاوتی که در مورد خودتان انجام می‌دهید بر اساس مقایسه است. اما چرا عقیده‌ی شخص دیگری به ذهن شما ورود پیدا می‌کند؟ به این دلیل که شما به درون خودتان نگاه ننداخته‌اید

و متوجه نشده‌اید که چه کسی هستید. سعادت و توانایی فوق‌العاده‌ای را که در درونتان دارید را تجربه نکرده‌اید. شما احساس ناکامل بودن می‌کنید زیرا قادر نبوده‌اید خودتان را همانطور که هستید ابراز کنید. بنابراین حس پوچی و عدم خودشکوفایی در درون شما باعث می‌شود احساس کنید پایین‌تر از دیگران هستید. وقتی احساس درد می‌کنید، بدانید که زخم دارید

بودا می‌گوید: «هیچ چیز جز در رابطه وجود ندارد». فرض کنید شما تنها کسی هستید که در یک سیاره‌ی جدید زندگی می‌کنید، چگونه می‌توانید خود را با کسی مقایسه کنید؟ آیا می‌توانید خود را بلند یا کوتاه، زشت یا زیبا، ثروتمند یا فقیر، باهوش یا خنگ بنامید؟ نه! وقتی کسی وجود ندارد که خودمان را با او مقایسه کنیم، ما فقط هستیم!

اکنون هیچ مقیاسی برای مقایسه کردن خود با کسی ندارید. هر فردی منحصربه‌فرد است.

آیا می‌توان اسب را با گنجشک مقایسه کرد؟ آیا ما تا به حال خود را با گل‌ها یا پرندگان یا کوه‌ها مقایسه کرده‌ایم؟ پس چرا باید خودمان را با سایر انسان‌ها مقایسه کنیم؟

پادشاه نزد یک استاد رفت تا تکنیکی برای قدرتمندتر شدن از پادشاهان همسایه‌اش بپرسد. او در مقابل استاد نشست و شروع به صحبت از هدف دیدار خود با او کرد. استاد صبورانه به پادشاه گوش داد. سپس به او گفت که به باغ سلطنتی برود و یک گل رز و یک خس که در کنار هم روییده‌اند را نظاره کند، او به پادشاه گفت: «آنها معلمان شما هستند. آنها می‌توانند آنچه را که نیاز دارید به شما یاد دهند». پادشاه به باغ رفت، آن دو گیاه را دید، اما نتوانست درک کند که قرار است چه چیزی از آن‌ها یاد بگیرد. او نزد استاد بازگشت و پرسید: «منظور شما چیست استاد؟ من نمی‌توانم درک کنم که این گیاهان چه چیزی را به من یاد می‌دهند».

استاد پادشاه را نزد گیاهان برد و توضیح داد: «این خس سال‌ها در کنار گل رز بوده است. اما هرگز یک بار هم نشده که سودای تبدیل شدن به گل رز را داشته باشد. به همین ترتیب، گل رز نیز هرگز تمایل به تبدیل شدن به یک درخت خس را نداشته است. اگر انسان درخت خس بود، دائماً خود را با گل رز مقایسه می‌کرد و به توجیه اینکه مردم به گل رز نشان می‌دهند، حسادت می‌کرد. یا اگر انسان گل رز بود، حسودانه به خس نگاه می‌کرد و با خود فکر می‌کرد خوش به حال این گیاه که در آرامش است و ترس چیده شدن توسط مردم را در تمام طول روز ندارد».

این دو گیاه شکوفا شدند چون به جای استفاده از انرژی برای مقایسه خود با دیگران از آن جهت رشد خود استفاده کردند.

هنگامی که دست از مقایسه برمی‌دارید، حسادت از بین می‌رود. در عوض، از خودتان احساس رضایت خواهید کرد و از هستی به خاطر چیزهایی که به شما بخشیده است و شما را منحصربه‌فرد خلق کرده است سپاسگزار خواهید بود.

اگر به دیگران حسودی کنید، رنج خواهید کشید. شما دائماً آشکارا یا درون خود با دیگران در حال مبارزه خواهید بود. اگر کسی بخندد فکر می‌کنید که به شما می‌خندد. اگر کسی نسبت به فرد دیگری رفتار دوستانه‌ای داشته باشد، احساس تنهایی و حسادت نسبت به آن شخص خواهید داشت.

در واقع، فقط منتظر کسی هستید که شما را رنج دهد. حسادت درون شما به مثابه‌ی یک زخم تازه است. هر گونه اقدامی که بدون قصد صدمه زدن به شما انجام می‌شود با زخم شما برخورد خواهد کرد و درد را به همراه دارد. قبل از ارسال شما به این جهان، هستی، سیاره‌ی زمین، انرژی لازم برای تحقق و بخشیدن به آنچه که نیاز دارید تا یک زندگی شاد و شکوفا داشته باشید را به شما داده

بنابراین وقتی احساس درد می‌کنید، بدانید که زخم دارید. مسئولیت درد و رنج را بر گردن شخص دیگری نیندازید. زخم باید بهبود یابد، حسادت باید حل شود. آنگاه هیچ‌کس نمی‌تواند به شما آسیب برساند. هیچ‌کس نمی‌تواند بدون اجازه ی خاموش شخص شما به شما آسیب برساند.

شما خودتان را با یکدیگر مقایسه می‌کنید زیرا احساس می‌کنید ناکامل هستید. راستش را بخواهید، شما هیچ تصوری از پتانسیل واقعی و منحصربه‌فرد خود ندارید! اگر داشتید، حتی ثانیه‌ای خارج از خود دنبال پاسخ این چگونه زندگی خالق و شکوفا داشتن نمی گشتید. تمام اعتماد به نفس، هوش و انرژی فعالی که نیاز دارید، در درون شما وجود دارد. شما پتانسیل زندگی ای مانند خدایان را روی زمین دارید. عوامل محدود کننده‌ای که برای خود ساخته‌اید را باور نکنید. فقط به درون خود نگاه کنید! حقیقت را برای خودتان تجربه کنید، کاوش و کشف کنید. آنگاه شما به راحتی تمام این ویژگی‌ها را از خود ساطع خواهید کرد.

فرض کنید یک نردبان بزرگ وجود دارد و همه‌ی انسان‌ها بر اساس زمینه‌هایی از قبیل زیبایی یا هوش روی پله‌های آن قرار گرفته‌اند. شما احتمالاً در وسط نردبان قرار دارید. بسیاری بالاتر از شما و بسیاری پایین‌تر از شما قرار دارند.

دیدن افراد بالا موجب حسادت شما می‌شود، و شما سعی می‌کنید از آن‌ها بهتر باشید تا دائماً به سمت بالاتر بروید.

حال ممکن است در یک لحظه به بیهوده بودن این بازی پی ببرید و تصمیم بگیرید از نردبان پایین بیایید. چه می‌بینید؟ افراد پایین‌تر از شما هستند. احساس خوشحالی می‌کنید که بسیاری از افراد زیر دست، شما را آن بالا می‌بینند و امیدوار می‌شوند، چون به اندازه‌ی زمانی که به افراد بالای خود نگاه می‌کردید، احساس کوچکی نمی‌کنید.

در اینجا چالش شروع می‌شود. هنگامی که به بالا نگاه می‌کنید، احساس بدبختی می‌کنید، اما وقتی به پایین نگاه می‌کنید، احساس خوشحالی می‌کنید. صرف کردن زندگی خود فقط برای صعود از نردبان بیهوده است؛ حتی اگر شما به بیهودگی آن پی برده باشید، هنوز قادر به پریدن از نردبان نخواهید بود، زیرا اگر بپرید تنها خواهید ماند. هیچکس بالاتر از شما و یا پایین‌تر از شما وجود نخواهد داشت.

هنگامی که در خانه هستید، ممکن است فکر کنید که چقدر خوب است که شما یک خانه‌ی زیبا و یک ماشین دوست‌داشتنی برای خودتان دارید. ممکن است از خودتان راضی باشید و از لحاظ درونی آرام. پس از مدتی، هنگامی که از خانه بیرون می‌آیید، به چراغ قرمز می‌رسید و توقف می‌کنید و یک مرسدس بنز نو و شیک را در کنار خود می‌بینید. چه اتفاقی می‌افتد؟ شما ناگهان احساس می‌کنید که شاید ماشین شما آنقدرها هم خوب نیست. حال این فکر به ذهن شما خطور می‌کند، «وقت آن رسیده که برای خود یک ماشین جدید بخرم... شاید یک مرسدس بنز». چند لحظه پیش، شما با داشته‌های خود خوشحال بودید، اما اکنون با دیدن خودروی دیگران، آرزوی داشتن آن ماشین در شما به وجود رخنه کرده. شما آرزوی مالک آن خودرو را قرض گرفته‌اید. این یک آرزوی قرض است که زاییده‌ی مقایسه است.

این آرزوی قرض، نمونه‌ای از خواسته است نه نیاز. سعی کنید این کار را انجام دهید: هر یک از آرزوهای خود را صادقانه تجزیه‌وتحلیل کنید. مسائل حیثیتی را کنار بگذارید و خودتان را تحلیل کنید. اگر نمی‌توانید وجه خود را هنگامی که تنها هستید، کنار بگذارید پس چگونه می‌توانید هنگامی که با مردم هستید، آن را رها کنید.

ماهیت ذهن این است که راضی نباشید، خوشحال نباشید و در لحظه نباشید. ذهن فقط می‌تواند در گذشته یا آینده سیر کند. نمی‌تواند در حال باشد؛ زیرا شما نمی‌توانید افکاری مرتبط با حال داشته باشید. بنابراین، ذهن ذاتاً به دنبال آرزو است. ما باید آگاه باشیم و بدانیم که کدام آرزوها واقعاً متعلق به ما هستند و کدام‌ها را از دیگران قرض کرده‌ایم.

ماهاویرا، استاد روشنگر و بنیانگذار مذهب جینیسم، یک بیانیه‌ی زیبا دارد: «هنگامی که شما متولد می‌شوید، تمام غذا و انرژی‌ای که در طول عمر خود نیاز دارید، همراه با شما ارسال می‌شود». اما وقتی انرژی را صرف تحقق آرزوهای قرض گرفته شده کردید، احساس می‌کنید که انرژی کافی برای انجام تمام خواسته‌های خود را ندارید. احساس ناکافی می‌کنید، زیرا آرزوهای خودتان برآورده نشده است. برای برآورده ساختن تمام نیازهای خود انرژی کافی دارید، نه برای رسیدن به خواسته‌های خود. هنگامی که یک خواسته برآورده می‌شود، خواسته‌های بیشتری پدیدار می‌شوند و شما آرزوهای بیشتری را از دیگران قرض می‌گیرید.

همه‌ی ما حول سه محور انجام دادن، داشتن و بودن عمل می‌کنیم. انجام دادن برای داشتن بدون لذت بردن از زمان حال، علت تمام بدبختی‌های ماست. انجام دادن هرگز به پای داشتن نمی‌رسد. هرگاه که سخت در تلاشید و یکی از آرزوهایتان را برآورده می‌کنید، به یکباره آن آرزو رنگ می‌بازد. همانطور که استاد روشنگر، رامانا ماهاریشی می‌گوید: «ذهن اینگونه است که یک دانه‌ی خردل کوچک را تا زمانی که به آن دست یابید بسیار زیبا و همچون کوهی بزرگ بازنمایی می‌کند. به محض رسیدن به آن، حتی یک کوه به اندازه‌ی دانه‌ای خردل ناچیز به نظر می‌رسد!».

به محض اینکه آرزویی برآورده شود، آرزوی دیگر شما را به خود جذب می‌کند. شما حتی وقت نمی‌کنید که از آرزوی برآورده شده لذت ببرید و احساس رضایت کنید. شما ممکن است فکر کنید، «بگذار این یکی را هم به دست بیاورم. پس از آن من می‌توانم احساس آرامش کنم و از آنچه که دارم لذت ببرم». واضح است که ذهن شما هرگز نمی‌گذارد چنین اتفاقی بیفتد.

لذت بردن از انجام دادن است که به زندگی لذت می‌بخشد. پس از آن، داشتن تنها راه واقعی زندگی و بودن، به طور خودکار یکی خواهد شد و اتفاق خواهد افتاد.

طبیعت راه منحصربه‌فرد خود را برای رشد هر یک از ما دارد.

به عنوان مثال، بامبوی چینی را در نظر بگیرید. وقتی که جوانه می‌زند، در چهار سال اول رشد زیادی از خود نشان نمی‌دهد. سپس در سال پنجم، بامبو در عرض شش هفته، بیست و هفت متر رشد می‌کند. این به این معنی نیست که در چهار سال اول رشد نمی‌کرد. اگرچه رشد آن قابل مشاهده نبود، اما ریشه‌ها تقویت شدند تا گیاه بتواند سریع و سالم به یک گیاه بزرگ تبدیل شود!

مانند رشد بامبو، هیچ مقیاسی برای سنجش خودت با هیچکس غیر از خودت نیست. اگر تمام انرژی خود را صرف توجه به درون و رقابت با خودتان کنید، پیشرفت چشمگیری خواهید داشت.

اول از همه، درک کنید که خدا هنرمند است، نه مهندس. اگر او مهندس بود، یک مرد کامل و یک زن کامل می‌ساخت و سپس میلیون‌ها نسخه از آن قالب کپی می‌کرد! نه. خداوند هر یک از ما را به گونه‌ای منحصربه‌فرد ساخته است.

مهم نیست که شما گل رز، سوسن یا یک گل وحشی باشید. مهم این است که گل وحشی باید پتانسیل غایی خود را به عنوان یک گل وحشی تحقق ببخشد، همانگونه که گل رز باید پتانسیل ذاتی خود را دقیقا تحقق ببخشد. عطر شما برای شناخت پتانسیل زیست شما، تشعشع می‌کند و منحصربه‌فرد بودن‌تان، افراد اطراف شما را تحت تاثیر قرار می‌دهد و بدون هیچ تلاشی شما منحصربه‌فرد هستید، خواه در رابطه‌ی با زیبایی یا هوش. فقط وقتی به منحصربه‌فرد بودن خود احترام نمی‌گذارید، شروع به مقایسه خود با دیگران می‌کنید. حتی اگر ستاره‌ی سینما یا مدل مورد علاقه‌ی شما بسیار زیبا باشد، آیا می‌توانید لذت خوردن حتی یک فنجان آب را با بدن او تجربه کنید؟ خیر! شما فقط می‌توانید از بدن خود که بهترین دوستتان است استفاده کنید. آن را بپذیرید و به آن خوشامد بگویید.

در واقع، حسادت وجود خارجی ندارد. از این لحاظ، شبیه به تاریکی است. تاریکی یک وجود مستقل و زیست ندارد. تاریکی تنها عدم وجود نور است. به همین ترتیب، حسادت وجود مستقل و خارجی ندارد و صرفاً فقدان دانش یا آگاهی است.

$$\bullet \quad \bullet \quad \bullet \quad \bullet \quad \bullet \quad \bullet \quad \bullet$$

مردی باید همسری پیدا می‌کرد که مادرش نیز او را دوست داشته باشد. او از دوست خود مشورت گرفت. دوستش توصیه کرد: «شاید اگر دختری دقیقا مانند مادرت رفتار پیدا کند، مادرت از او خوشش بیاید». مرد توصیهی دوستش را پذیرفت و برای مدت طولانی جستجو کرد و در نهایت چنین دختری را یافت. سپس برگشت و به دوستش گفت: «همانطور که گفتی، من دختری را پیدا کردم که درست مانند مادرم است. او دقیقا مانند مادرم صحبت می‌کند، راه می‌رود و رفتار می‌کند». اما همچنان غمگین به نظر می‌رسید. دوستش از او پرسید: «خوب، تو دختری چنین پیدا کردی، چرا هنوز غمگینی؟». مرد جواب داد: «چون پدرم از او متنفر است»!

مقایسه پایان ندارد زیرا مقایسه در ذهن است، نه در واقعیت. حسادتی که از مقایسه به وجود می‌آید هیچ پایه و اساسی ندارد.

بعضی از من می‌پرسند: «پس آیا بهتر نیست که ما به دیگران و دستاوردهای آن‌ها نگاه نکنیم؟ اینگونه هیچ مقایسه‌ای رخ نمی‌دهد! آیا این بهترین راه دوری از حسادت نیست؟ من به آن‌ها می‌گویم، شما نمی‌توانید، با نادیده گرفتن افکار خود از ذهن خود فرار کنید! اگر شما توانستید نگاه کنید، اما تحت تاثیر آنچه که می‌بینید قرار نگیرید، پس شما راه درست را یافته‌اید. اگر شما می‌توانید آنچه را که می‌بینید و آنچه اتفاق می‌افتد را بپذیرید و از آن استقبال کنید، به این معنی است که شما روی خودتان متمرکز هستید و هیچ چیز نمی‌تواند شما را به لرزه وادار کند.

از مردی پرسیدند: «به شانس اعتقاد داری؟» او پاسخ داد: «البته! وگرنه چطور می‌توانستم موفقیت کسانی را که دوست ندارم توجیه کنم؟»

تنها با محکوم کردن موضوع مورد حسادت، از حسادت خالص نخواهید شد، زیرا لحظه‌ای که فرد دیگری را محکوم می‌کنید، به این معنی آن است که در درون شما زخمی وجود دارد که می‌خواهید آن را آگاهانه یا ناخودآگاه پنهان کنید.

ممکن است از حسادت آن موضوع خاص آزاد شوید، اما به راحتی به یک موضوع دیگر حسادت خواهید کرد! این دقیقا مانند آن است که به انگور بگویید «غوره» و به سمت تاکستان دیگری حرکت کنید! بنابراین، تلاش برای غلبه بر هدف حسادت راه حل نیست. شما باید بر روی اصل مطلب، یعنی خودتان، کار کنید.

پدر یوگا پاتانجالی می‌گوید: «وقتی کسی خوشحال است، شما هم خوشحال باشید». راز این موضوع این است که سعادت کیفیتی است متعلق به همه. برای همه وجود دارد و برای به اشتراک گذاشتن است، درست مثل یک رایحه عطر گل که بدون انتخاب پخش می‌شود و همه از آن لذت می‌برند، یا مانند یک قطعه موسیقی دلنشین است، مانند یک طلوع خورشید زیبا که برای همه زیبا است! شما می‌توانید انتخاب کنید که به سعادت نپیوندید، و این تمام چیزی است که لازم است تجربه کنید!

مردی احساس درد شدید داشت و هر روز به خدا گله می‌کرد، غمگین بود و می‌گفت: «همه بسیار خوشحال هستند، چرا من فقط باید رنج ببرم؟» یک روز، او واقعاً غمگین بود و دعا کرد: «من دیگر قادر به تحمل رنج نیستم. آن را از من دور کن. حتی اگر مجبور شوم در عوض رنج کس دیگری را بردارم». آن شب، خواب دید که خدا به تمام افراد روستا گفت: «تمام رنج‌هایتان را پیش من بیاورید». همه رنج‌هایشان را در کیسه‌های بزرگ جمع کردند و به سوی خدا آمدند. سپس خدا گفت: «حالا می‌توانید کیسه‌های خود را پیش من بگذارید». همه از اینکه از رنج‌هایشان خلاص می‌شدند بسیار خوشحال بودند و کیسه‌هایشان را رها کردند. سپس، همانطور که در دعاهایشان خواسته بودند، خدا گفت: «بسیار خوب، حالا می‌توانید هر کیسه را که می‌خواهید بردارید». ناگهان، همه به سمت کیسه خود یورش بردند! برای اولین بار، هر کس رنج‌های دیگران را دید و خوشحال شد که کیسه‌اش به اندازه‌ی کیسه‌ی همسایه‌اش بزرگ نبود. همچنین، هر فرد به رنج خود خو گرفته بود. هیچکس نمی‌خواست ریسک گرفتار شدن به رنج ناشناخته‌ی دیگری را به جای رنج معلوم خود بپذیرد! مرد ناگهان بیدار شد و به درگاه خدا دعا کرد: «از اینکه چشمانم را باز کردی متشکرم! من نمی‌دانم چیزی که دارم برای من خوب است و به همین دلیل است که این شرایط را برای من قرار دادی!».

حسادت، شما را از درون رنج می‌دهد. شما احساس می‌کنید که چیزی از قلم افتاده است. شما در زندگی چیزی می‌خواهید که ذاتاً نیستید. هر چه بیشتر برای به دست آوردن این عنصر گمشده، سعی کنید چیزی شوید که ذاتاً نیستید، از حقیقت خود دورتر می‌شوید.

این منجر به نارضایتی و حسادت بیشتری می‌شود و به نوبه‌ی خود منجر به تظاهر بیشتری می‌شود.

تنها راه از بین بردن این دور تسلسل بد، درک منحصربه‌فرد بودن خود و ابراز آن است. در هر کاری که انجام می‌دهید، خودتان باشید. این تجربه جدید آزادی بسیار کمک می‌کند تا شما ابعاد منحصربه‌فرد و اصیل خلقتتان را پیدا کنید. به عنوان یک مخلوق منحصربه‌فرد الهی، خودتان را همانطور که هستید دوست داشته باشید و ببینید که چگونه افسانه‌ی حسادت خود ساخته‌تان رنگ می‌بازد.

آیه‌ای زیبا در کتب مقدس باستان وجود دارد که می‌گوید: انرژی مایا، انرژی‌ای که جهان را اداره می‌کند، از حسادت به عنوان ابزاری برای وادار ساختن شما به انجام کاری که می‌خواهد شما انجام دهید، استفاده می‌کند.

در Bharat، افرادی هستند که با میمون در خیابان به اجرای سیرک می‌پردازند. آن‌ها یک چوب کوچک دارند. هنگامی که چوب را در دست می‌گیرند، هر کاری که بگویند میمون انجام می‌دهد. اگر فقط به میمون اشاره کنند، گوش نمی‌کند. اگرچه میمون می‌داند که مرد هر لحظه می‌تواند چوب را بگیرد، اما تا وقتی‌که چوب را نگیرد، میمون به حرفش گوش نخواهد داد. اگر چوب را در دست بگیرد و به میمون بگوید مستقیم راه برو، او مستقیم راه می‌رود. اگر مرد به میمون بگوید سه بار بپرد، او سه بار می‌پرد.

به همین ترتیب، انرژی مایا از فشار گروه همتا و حسادت به عنوان یک چوب استفاده می‌کند تا شما را به هر کاری که می‌خواهد وادار کند. بدانید که فشار گروه همتا فقط بازی بزرگ نفس است.

در واقع، شما اصلاً مجبور نیستید که رشد کنید. در دنیا به اندازه‌ی کافی غذا، پناهگاه، مراقبت‌های پزشکی و پوشاک برای رفع نیازهای اساسی ما وجود دارد. نیازی به رقابت وجود ندارد!

حسادت به بسیاری از احساسات منفی مانند خشم، حرص و طمع، انحصارطلبی و افسردگی مرتبط است. وقتی دور حسادت شکسته شود، همه‌ی این احساسات حل خواهد شد.

حسادت را نمی‌توان از طریق فرار از آن یا نفرت از شیء مورد حسادت مغلوب کرد. تنها کاری که باید انجام دهید این است که وقتی حس حسادت به وجود می‌آید، کاملاً آگاه باشید. از اینکه چقدر راحت برطرف خواهد شد احساس شگفتی خواهید کرد. استاد روشنگر، بودا می‌گوید: «ریشه‌های حسادت را منهدم کنید و از صلح پایدار لذت ببرید». تنها آگاه باشید و حسادت، رقابت، رشک و مقایسه که شما را از سعادت ذاتی‌تان دور کرده، نابود کنید. از نور آگاهی برای آشکار کردن ماهیت احساسات منفی استفاده کنید. در غیر اینصورت، شما در زندگی برای امرارمعاش مثل یک موش گرفتار بازی دوندگی می‌شوید. من همیشه به مردم می‌گویم، شما حتی اگر برای امرارمعاش برنده شوید، اگر در بازی دوندگی همچنان یک موش هستید!

تنها راه رهایی از حسادت سرکوب و یا انکار وجود آن نیست. ابراز و چاره آن نیست، تقویت آن نیست، زیرا شما آماده مواجه شدن با حسادت همراه با آگاهی نیستید. اگر خودتان را همانطور که هستید بپذیرید، می‌توانید دیگران را نیز همانگونه که هستند بپذیرید.

فقط دقت کنید که چگونه حسادت در شما ظاهر می‌شود، و چگونه به نفرت از موضوع مورد حسادت تبدیل می‌شود، چگونه ناآرامی و سرخوردگی در درون شما باعث ایجاد آشفتگی شده و باعث می‌شود که شما صلح و آرامش خود را از دست بدهید. بپذیرید

به جای تنفر از حسادت یا موضوع مورد حسادت، فقط از آن آگاه باشید. فقط تماشا کنید، گویی شما هیچ ارتباطی به آن ندارید. با نگرش علمی به آن نگاه کنید. اما منظور من از نگرش علمی چیست؟ هنگامی که یک دانشمند آزمایش می‌کند، او بدون هیچ پیش داوری یا نتیجه‌گیری از پیش تعیین شده آزمایش می‌کند. چرا که اگر نتیجه‌ای در ذهن داشته باشد، دیگر دانشمند نیست، زیرا نتیجه‌گیری او ممکن است آزمایشش را تحت تاثیر قرار دهد.

دانشمندی در دنیای درون خود باشید و اجازه دهید ذهن شما آزمایشگاهتان باشد. بدون هیچگونه تعصب، آگاه و شاهد باشید.

احساساتی را که به شما می‌گوید این بد است محکوم نکنید زیرا این چیزی است که به شما آموخته‌اند. این تجربه‌ی شما نیست. اگر تجربه‌ی شما این است که حسادت احساس منفی است، شما آن را به طور خودکار رها خواهید کرد. این حاصل آزمایش یا تجربه‌ی شخصی شما نیست. شما این را از دیگران وام گرفته‌اید. تنها در صورتی که شما با آزمایش و یا تجربه به این درک برسید که حسادت و مقایسه منفی است، آنها از وجود شما خارج می‌شوند.

شیء مورد حسادت را محکوم نکنید. این موضوع یا شیء، احساسات را از بیرون ایجاد نمی‌کند. حسادت در درون شما اتفاق می‌افتد. هنگامی که با آگاهی به حسادت خود نگاه کنید متوجه خواهید شد که اصلاً پایه و اساسی برای آن وجود ندارد. وقتی این اتفاق می‌افتد، حسادت به طور خودکار از بین می‌رود. شما مجبور نیستید آن را رها کنید.

ز� ن ، یک ه� ن مند حرفهای را استخدام کرد تا ش کند. ه� ن مند با دقت یک پرترهای از او نقا پرتره بزرگ کشید و سپس آن را بهاو نشان داد و گفت: »نظرتان دربارهاش چیست؟«. زن نگاه کرد و گفت: »بله، بسیار خوب است. اما آیا یمتو ی انید چند چ� ز را بهآن اضافه کنید؟ من یمخواهم شما یک گردنبند الماس درخشان، یک ساعت طال و دستبند، گوشوارههای زمرد و حلقههای مروارید زیبا روی انگشتان اضافه کنید«. ه� ن مند متعجب شد و گفت: »اما خانم، این پرتره ساده و زیبا است. چرا یمخواهید این همهطال و جواهر بهآن اضافه کنید و آن را بههم بریزید؟«. زن جواب داد: »من یمخو ت اهم وق� همسایگانم ش را یمبینند از فکر اینکه تمام این نقا جواهرات مال من است دیوانه شوند«.

ً شما را از پای درآورد، اگر آتش حسادت یمتواند کامال با کپسول آتشنشا� ن آگایه خود آن را مهار نکنید.

حسادت به شما اجازه نیمدهد تا ماهیت واقیع ش از درک عشق و سعادت را تجربه کنید. این نا گ است. شما به اشتباه نادرست از خود و از زند� زی خارج از شما است فکر یمکنید کهعشق ی چ� که باید آن را بهدست بیاورید. عالوه بر این، شما فکر یمکنید عشق ت کمی� است که باید به اش� ت اک گذاشته شود. بهاین دلیل است که یمترسید و فکر

یمکنید اگر عشقتان را به اش� ت اک بگذارید، سهمتان از آن کم خواهد شد. عشق ت کمی� در درون شما است. عشق ت کمی� محدود نیست. عشق ب یک اتفاق �پایان است که ز یا از درون شما رسریز یمشود و تو ی سط هیچ چ� هیچ کیس جز شما مسدود نیمشود، زیرا در ذات شما است. هنگایمکهعشق جاری یمشود، حسادت و

انحصارط بل� معدوم یمشود. اگر خودتان را همانطور که هستید بپذیرید، یمتوانید دیگران را ز همانگونه که هستند بپذیرید. ین�

این تکنیک شما را در ارتباط با انرژی فوقالعاده گ از انرژی در درون درونتان قرار یمدهد. مخزن بزر� ما وجوددارد که اک� ث ت ما ح� از آن آگایه نداریم. اگر بدانید که چگونه بهاین منبع انرژی عظیم دست بزنید، یمتوانید از محدودیت یها� که گمان یمکنید دارید بهت راح� فراتر بروید.

کلید این مراقبه این است کهدر تمام طول کار، ذهن 1 متمرکز را در ناحیه گلو، محل چاکرای ویشودی کنید. هنگایمکه شما اینکار را انجام یمدهید، انرژی کیها� ن از چاکرای ویشودی وارد شده و به منبع عظیم انرژی برای شما تبدیل یمشود.

ایستاده، چشمان خود را بسته و روی چاکرا ویشودی خود تمرکز کنید. پشت یک صندیل یا یک تکیهگاه بایستید. آن را نگهدارید و بهآرایم، درجا ش�وع به راه رف� ت ن کنید.

حال به تدریــج رسعت خود را افزایش دهید. در همان نقطهرسیــعتر و رسیــعتر قدم بردارید. تا آنجا که احساس ع ت دم راح� نیمکنید، محدودیتهای خود را از میان بردارید. بیش از حد به خودتان فشار وارد نکنید. تمام مدت بر روی ویشودی تمرکز کنید. شما قادر خواهید بود انرژی آن را احساس

-1 chakra Vishuddhi چاکرا یا مرکز انرژی ظریف در منطقه گلو. با مقایسه خود با دیگران قفل است

است که هرگز در این مدت رسعت خود را کم نکنید، بلکه همیشه آگایه خود را در ناحیه گلو متمرکز کنید. بعد از بیست دقیقه توقف کنید. سپس، برای ده دقیقهب ی بعد، � رس و صدا هر کجا که هستید بنشینید. چشمان خود را بسته و روی ویشودی تمرکز کنید. شما انرژی را کهدر طول حرکت تولید یمشود، جذب یمکنید. زی به ی ارج نهادن به چ� بهای از دست دادن ز های دیگر ی تمام چ� نیست

کنید. نکتهی مهم این

همهی مقایسهی ما با افراد دیگر با آنچه که ما از خودمان فکر یمکنیم آغاز یمشود. هنگایمکه به منحرصبهفرد بودن خود پ مان � ب ب�یم، حسادت از ن یمرود. پس ممکن است مشکل دیگری ایجاد یب� کنیم. ممکن است آنقدر خاص بودن خود را باور کنیم که خود ی را بیش از حد جدی بگ�یم.

زی به بهای زی جز ارج نهادن بهی چ� ش جدی بود ی ن چ� ز های دیگر نیست. این نا از دست داد ی ن تمام چ� گ فقط از آن است کهدرک نیمکنیم که تمام زند� گ یک نمایش است کهدر هر لحظه نمایان یمشود. جدی بودن نتیجهی انتظارات بیش از حد از زند� است.

دو پرس در حال ساخت قلعهن های ش� در ساحل بودند. ناگهان دعوایشان یمشود و ییک ن شد و قلعهن ی ش� دیگری از پرسان عصبا� را لگد زد. پرس دیگر رفت و به شاه شکایت کرد. پادشاه بهاو برای موضوع احمقانهی قلعهن های ش� خندید. یک راهب ذن که مشاور پادشاه بود، خندید و گفت »شما خودتان بر رس قلعههای گ یمجنگید، چرا برای جنگیدن بر رس سن� قلعهن های ش� این بچهها یمخندید؟«.

همهی جدی بودن ما فقط درمورد قلعهن های ش� است.

برای کودک در آن سن، قلعهن های ش� مهم بهنظر گ با یمرسد، در حایلکهدر سن ما، قلعههای سن� گ ، ارزش است. چه قلعهن ش� باشد یا قلعه سن� جدیت پشت آن یکسان است. این ش ئ ممکن است متفاوت باشد، اما جدیت آن یکسان است. تبنابراین وق� بچهها بیش از حد به قلعهن های ش�

$$\text{אַטראַנען}$$

توجه یمکنند و بر رس آن دعوا یمکنند، نخندید. جدیت بداههگری و ُ شد خالقیت را یمک

جدی بودن، ذهن شما را گ ، یمبندد. و باعث به روی باز بودن و آزاد ِی زند� یمشود ب شما کسل و �روح باشید، سپس تفکر شما را محدود یمکند و شما را به الگوهای آشنا که یمدانید و همیشه از آن استفاده یمکنید، ملزم یمسازد.

در صومعهی ذن، رقابت میان شاگردان ً بر رس به� ت ین نگهداری از باغ بود. ییک از شاگردان بسیار جدی بود. او رقابت را کامال جدی گرفت. او همیشه باغ خود را شسته و رفتهی ، تم� ز و خوب نگه یمداشت. تمام چمنها هماندازه بودند. تمام بوتهها مرتب شده بودند. او مطم� ئ ن بود که جایزهی اول را دریافت خواهد کرد. در روز رقابت، استاد تمام باغها را برریس کرد. سپس برگشت و باغها را رتبهبندی کرد. باغ ن ترین رتبه را آورد. همه شوکه این شاگرد ی پای� شدند. شاگرد نتوانست جلوی خود ی ش را بگ�د و پرسید: »استاد، مشکل باغ من چه بوده؟ ن ترین رتبه را دادهاید؟«. چرا بهی من پای� استاد نگایه کرد و پرسید: »برگهای پژمرده غ کهاینگونه نگهداری کجا هستند؟ با یمشوددیگر زنده نیست! مرده است«.

ُ شد. جدیت بداههگری و خالقیت را یمک علم ثابت کرده است کهت وق� شما یک کار را به ش آرام و خونرسد انجام دهید، ظرفیت تفکر رو و تصمیم یگ�ی شما بهطور خودکار افزایش یمیابد. ت همان کار وق�که بهصورت جدی انجام یمشود، ذهن شما را خسته و کسل یمکند. هنگایمکه شما زی را بهطور جدی انجام یمدهید، زما� ن که شما یچ� بیش از حد در مورد نتیجه نگران هستید، در واقع

به خود اجازه نیمدهید کهدر ب� عمل کنید. سطح مطلو البته، شما باید برنامههای خود ب را پیش ب�ید، و باید به جلو فکر کنید. اما اینکار را با خلوص انجام دهید، نه با ت وق� از نفس آزاد یمشوید، با آزادی و شجاعت عمل یمکنید و به کشف کردن مشتاق یمشوید

جدیت. جدیت، خلوص نیست. صمیمیت، تمرکز گ است. صمیمیت، بر روی کار با اشتیاق و رسزند� انجام دادن کار به به� ت ین وجه و بدون نگرا� ن بیش از حد در مورد نتیجه است! هنگایمکه شما جدی هستید، لذت نیمبرید، شما نیمخندید چگونه یمتو ت انید وق� که جدی هستید بخندید؟

حساس باشید. حساس بودن بهن مع� قوی بودن و ز آگاه بودن است. حساس بودن بهمعنای ز نیست. ناتوا� ن در »نه« گف� ت ن از همهی چ� 1 پذیرا بودن همهی چ� بهمعنای حساسیت نیست. این در واقع »خود« است! کیس که قادر نیست در موقع لزوم »نه« بگوید، خودخواه است. ن حساسیت یع� شفاف برای »بله« گف� ت ن در وقت خود و زما� ن هم »نه« گف� ت ن به موقع لزوم و داش� ت ن خلوص و شجاعت برای ادامهی آن تصمیم است.

کمال ی گرا� همیشه از ذهن شما رسچشمه یم یگ�د و برای شما هدف یمشود و شما برای آن کار یمکنید. ف کار یم ب کنید، � روح و هنگایمکه شما برای هد� فا� ن یمشوید. اما هنگایمکه شما در کل هستید، زما� ن که با قلبتان پیش یمروید، این تجربهعمیق یمشود. نتیجه باید زیبا باشد و به شما شادی دهد. پس، هر کاری که انجام یمد ت هید، با هس� هماهنگ زی که انجام یمدهید آن را در کل هستید. ی هر چ� انجام دهید، و یمبینید که آن کل خواهد بود. شما ً نباید نگران کمال ی گرا� باشید. اصال کمالی گرا� هرگز به شما شادی نیمدهد این تنها

Ego -1

»نفس« شما را ارضاء یمکند. ت ح� اگر در انتهای آن احساس رضایت یمکنید، بدانید که تنها »نفس« را منطق تان به شما این احساس را یمدهد که گ شما تحت کن� ت ل زند� منطق شما است

ارضاء کردهاید، و وجود شما هرگز ارضاء نشده است. در واقع، کمالگرایان بزرگ� ت ین خودخواهان هستند. آنها وجه کل بودن را از دست یمدهند. کلیت زما� ن ممکن است که زی ورود پیدا کنید. بهی چ� ً شما عمیقا

کمال ی گرا� امکانپذیر نیست، زیرا در ذهن است و ً د ی ر حال تغی� تعریف کمال است! ذهن شما دائما

شجاعت اشتباه کردن را داشته باشید. افراد جدی همیشه از اشتباه یمترسند آنها خود را خییل جدی یم یگ�ند، و بیش از حد در مورد خود فکر یمکنند. ش زد�زد کند. مطم� ئ ن این خییل برایشان سخت است که اشتبایه مرتکب شوند و دیگری آن را به آنها گو باشید، کسا� ن که از اشتباهات کوچک یمترسند، در گ مرتکب یمشوند! نهایت اشتباهات بزر�

در واقع، هنگایمکه شما اشتباه یمکنید و کیس آن را ش زد�زد یمکند، و شما نیمتوانید آن را تحمل کنید. گو »نفس« شما آسیب یمبیند و شما بهاین موضوع حساس هستید. بنابراین برای جلو یگ�ی از صدمه زدن به خود، همهی تالشتان را یمکنید تا مرتکب اشتباه نشوید.

شما بهطرز ناخودآگاه و پیوسته برنامهریزی یمکنید تا از نفس خود محافظت کنید. اما دالییل که شما یمآورید متفاوت است. منظور این نیست کهدروغ یمگویید بلکه شما از ظرافت عملکرد نفس آگایه ندارید.

اشتباه کردن هیچ اشکایل ندارد.در حقیقت، با ارتکاب چن د اشتباه، شما بهوضوح یمدانید که چگونه از اشتباهات خود اجتناب کنید، زیرا به تجربه آن را درک کردهاید. ت وق� از ایگو آزاد یمشوید، با آزادی و شجاعت عمل یمکنید و به کشف کردن مشتاق

یمشوید. از اشتباهات درس ز ی بگ�ید و یاد ی بگ�ید کهدیگر آن را تکرار نکنید. همهی چ� را بهنحو احسن انجام دهید، اما بدون نگرا� ن در مورد اینکه آیا شما ممکن است اشتباه کنید. لحظهای که نگران آن هستید که ممکن است اشتبایه باشد، شما در مورد صحیح بودن خود نگران هستید. گ به خودیخود زند� ی هم مس� و هم هدف است

هنگایمکه خییل نگران نباشید، احساس شجاعت خواهید کرد ش و پی�فت یمکنید. تمام نگرا� ن ها به خاطر لطمه به »نفس« شما است. ت وق�که از نفس آزاد هستید، با آزادی و شجاعت بیش� ت ی عمل یمکنید و بیش� ت مایل به کشف خواهید بود. ن ت برای هس� هستید، هنگایمکهی شما پر از تحس� یمتوانید خلق کنید. از سوی دیگر، زما� ن که شما ز پر از »نفس« هستید، نیمتوانید خالق باشید. ت ح� ی اگر شما خالق هم باشید، خلقت شما یک چ� مرده است. این مانند گل پالستییک است که بهنظر گ است. یمرسد کامل است، اما فاقد عطر و زند� هنگایمکه یک ه� ن مند با عشق خلق یم ت کند، کیفی� را به مخلوقش یمدهد. اگر خلقت او از »نفس« ب باشد، خلقت � روح است.

ز کوچیک ت وق� ت با کل هس� همنوا یم ی شوید، هرچ� گ ت را مظهر تجیل هس� یمبینید. هنگایمکه در زند� در این وضعیت هستید، هر آنچه را که بهدنبالش هستید، بهدست یم ت آورید، زیرا شما همگام با هس� زی گ معجزه یمشود. ی این چ� هستید. آنوقت زند� است که ما آن را همزما� ن ت هس� یمنامیم.

هنگایمکه شما همنو ت ا با هس� باشید، دیگر با حرص زی نخواهید بود. ت هس� هر آنچهدر آن بهد ی نبال چ� لحظه نیاز دارید به شما یمد ت هد، ح� قبل از آنکه آن را بجویید. ت وق� یمگویم »جوینده یابنده است« منظورم این است.

هرچه بیش� ت خودتان را به ت هس� واگذار کنید، بیش� ت از خود ب �خود یمشوید. هرچه بیش� ت از خود ب �خود شوید، بیش� ت خودتان را بهت هس� واگذار یمکنید. گ اگر دشمن شما بزرگ باشد، احساس بزر� یمکنید

گ پر از اک� ث ما ناخودآگاه بر این باوریم که زند� حواد� ث است که تحت کن� ت ل منطق ما است. اما ً این حقیقت را به شما یادآوری یمکند که گ مرتبا زند� گ فراتر از منطق شما است. بهویژه هنگایمکه زند� خ بر� از دوستان نزدیک و عزیز شما یا عضوی از خانوادهتان یم یم�د یا اتفاق غی� منتظرهای یمافتد، ً اگر شغل این حقیقت به شما یادآوری یمشود. مثال خود را از دست دهید، ناگهان متوجه خواهید شد گ تحت کن� ت ل شما نیست. به یکباره از گ که زند� خواب غفلت بیدار شده و متوجه یمشوید که زند� ورای منطق شماست. ش پس شما �وع به جستجوی گ کنید، ً اگر در شهر زند� حقیقت یمکنید. خصوصا ً ثابت است. از صبح روال روزمرهی شما تقریبا ً یمدانید که روز شما چگونه تا شب، شما دقیقا خواهد بود. شما یمدانید که کجا یمروید، چه کاری انجام خواهید داد یا چه کاری انجام نخواهید داد، ز خواهید خورد. و چه زما� ن و چهی چ�

در واقع، »نفس« به شما ایده یمدهد، و منطق به گ تحت کن� ت ل شما این احساس را یمدهد که زند� ن دلیل است که هرگاه منطق شماست. بهیهم� حادثهای اتفاق یمافتد که فراتر از منطق است، ً م� ت ز لزل یمشوید و قادر به روبهراه کردن آن کامال نیستید. شما نیمدانید که چه باید بکنید. یا دچار گ یمشوید یا رنج یمکشید. افرسد�

یک حقیقت مهم وجود دارد، یک راز غ یا� که باید ز بهخاطر ز آن را بدانید. هرگز فکر نکنید که همهی چ� شما سهل پیش یمرود. ی ب�ون از شما، همهی چ� هماهنگ و راحت پیش یمرود! این ییک از رازهای مهم است. تا زما� ن که شما فکر یمکنید بهخاطر

ز با هم شماست که همهی چ� هماهنگ است، شما بهطور مداوم در نفس رنج یمبرید. اگر احساس عادی بودن یمکنید، خارقالعاده هستید!

1 تا زما� ن که شما فکر یمکنید با توجه به اوپانیشادها ف دارد و شما در پشت این هدف گ هد� که زند� قرار دارید، خودخواه هستید. هنگایمکهی شما زیبا� گ را یمفهمید، نفس خود را رها ب�هدف بودن زند� کردهاید. استاد کیس است که بهب شما �هدف گ را یمفهماند. هر آنچه که بهنظر شما بودن زند� ز واقیع و وجود ارزشمندی است، د ی ر واقع چ� ارزشمندی نیست. کیس که از نفس خود کرده و با هدف جستجو یمکند، واقعیت را از دست یمدهد. مرگ بهوضوح نشان یمدهد کهت هر ذهنی� که گ کردهاید، وجود واقیع ندارد. ت وق� به با آن زند� گ پ � یمبرید، آگایه جدیدی در ب�هدف بودن زند� شما شکوفا یمشود. لحظهای که تجربه یمکنید هیچ ز برای رسیدن به آن وجود ندارد، الماس یها� که یچ� محافظت یمکردید، الماس نیستند، سنگ هستند، گ شما اسباب ی بازیها� بیش زهای بزرگ زند� ی و تمام چ� گ را درک خواهید کرد. ب نیستند، �هدف بودن زند� گ قابل درک توسط نفس نیست. گ هدف واقیع زند� هنگایمکه نفس خود را رها کردید، هدف الیه زند� را یمفهمید و نمایشنامهی الیه را درک خواهید کرد و گ هدف گ از آن لذت خواهید برد. اگر فکر یمکنید زند� ز ب ی ص� کنید، زند� دارد و باید برای رسیدن بهی چ� خود را از دست خواهید داد.

گ به خودی خود ی هم مس� و هم هدف است. زند� ف دارید، برای ان یمدوید. پاهای ت وق� شما هد� ن را لمس نخواهد کرد ی و زیبا� ت هس� یا ی شما زم� طبیعت را در نخواهید یافت. هنگایم که هدف را رها یم ی کنید، تأکید بر مس� است.

^-1 Upanishad کتاب مقدس که ماهیت متون باستا� ن وداها را تشکیل یمدهد. بهمعنای واقیع کلمه "نشس� ت ن با استاد" است. یازده اپانیشاد اصیل وجوددارد که توسط استاد روشنگر آد ی ی شانکارا تفس� شده است

گ را یمفهمید، معنای ف زند� هنگایمکهب شما �هد� گ را درک یمکنید. تا آنزمان، شما فقط یک زند� فرد »مردهی زنده« هستید. فردی کهدر بیمارستان ُ ما قرار دارد و فرد معمویل که حقیقت را درک در ک گ یمکنند. استاد نکرده، هر دو بدون آگایه کامل زند� کیس است که این حقیقت را به شما یمفهماند. گ ت یا هس� است. معنای زنده بود ن ن مع� زند� گ ب لذت ب�ید. بارها بهاین هدف را رها کنید و از زند� آموزهی فکر، مراقبه کنید. حقیقت بر شما نازل 1 در شما شکوفا خواهد شد و حالت � ن تیا آناندا گ است. میشود ت ، حال�که معنای زند�

بسیاری از شما این تجربه را دارید کهت وق� کیس ن واکنش درون شما زی به شما یم ی گوید، اول� یچ� ت مقاوم� خاص است، »نه«. ت وق� یمگویید »نه«، احساس یمکنید از درون قوی شدید. ت وق� »نه« یمگویید، به »نفس« تحقق بخشیدهاید. اما ت وق� »بله« یمگویید سیال هستید، و آسیبپذیر یمشوید. نفس خود را تسلیم یمکنید که ناراحت کننده است، پس یمگویید، »نه«.

ب� در ن دلیل است که شما احساس خو بهیهم� ن در خانه، مدرسه، در محل هنگام شکس� ت ن قو ی ان� گ دارید. شما احساس ن کار و یا در هنگام رانند� یمکنید که خودتان در حال رشد هستید و به قو ی ان� یمگویید»نه«. یمتوانید اینرا در بچههای کوچک ز های هم ببینید. هرزمان بهآنها بگویید کهی چ� خایص را نیمتوانند داشته باشند، درست همان ز را یمخواهند! یچ�

هر زمان که سیع کنید در جهت خودخوایهتان گ خود و د ی یگران را ت�ه و تار گ کنید، زند� گ زند� یمکنید. اغ ت لب اوقات بدبخ�یها� کهدر زند�

بهوجود یمآید، توسط دیگران ایجاد نشده بلکه آنها ناخودآگاه توسط شما ایجاد یمشوند. ت ح� ت ممکن است هیچ منفع� برای شما نداشته باشد. ً برای اثبات خود، آنها را ایجاد کردهید. اما رصفا

• یک داستان کوتاه: گ یمکرد. استاد روشنگر، سوزویک، در ژاپن زند� توق� استادش فوت کرد، او بسیار گریه و شیون یمکرد. یک نفر از او پرسید: »شما یک فرد روشنگر هستید. چرا برای فوت استاد خود گریه یمکنید؟ سوزویک جواب داد: »استاد ن بود«. من خارقالعاده ی ترین انسان روی زم� این فرد گیج شد و از او پرسید: »چهی چ� ز ی در مورد او خارقالعاده بود؟«. ن فرد سوزویک پاسخ داد: ی »من هرگز چن� فوقالعادهای را ندیدهام که فکر یمکرد معمویلترین انسان است!«.

گ عادی، هر فرد معمولی فکر می‌کند می‌تواند در زندگی کارهای خارق‌العاده انجام دهد. هنگامی که فکر می‌کنید سخت‌ترین رنج‌ها را متحمل شده‌اید، نفس شما یک حس سختی را تجربه می‌کند که توانسته‌اید زندگی کنید. در واقع زمانی که دشمنانتان بزرگ است، بزرگ فکر می‌کنید و هنگامی‌که دشمنانتان احساس کوچکی است، احساس کوچکی می‌کنید.

به این دلیل، اگر رنج بزرگ باشد، نفس شما به یک حس رضایت می‌رسد. به عبارت دیگر شما زندگی را با مقدار رنج‌هایتان می‌سنجید و نا آگاهانه دیگران و خودتان را شکنجه می‌دهید. استاد سوزوکی خارق‌العاده بود، زیرا او فکر کرد معمولی‌ترین است، در حالی‌که در این دنیا هر فردی فکر می‌کند که خارق‌العاده است.

در Bharat پادشاهی بسیار خودخواه بود. نفس او به حدی رشد کرده بود که او ادعای خدایی می‌کرد: »من نمی‌توانم همه کارهای خدا را انجام دهم. من بزرگ‌تر از خدا هستم«. اگر کسی با او مخالفت می‌کرد، بلافاصله دستور می‌داد: »او را بکشید«. یک روشنگر در آن سرزمین که به پایتخت آمد، درباره‌ی نگرش‌های خودخواهانه ی پادشاه شنید و خواست به او حقیقت را نشان دهد.

او به دربار رفت و پادشاه را ستایش کرد: »ای پادشاه، شما با خدا برابرید. شما خدا هستید«. پادشاه بسیار خوشحال شد و گفت: »بله، به نظر می‌رسد فرد باهوشی باشید. به ما بگویید دیگر چه چیزهایی متوجه شده‌اید«.

استاد گفت: »ای پادشاه، باید چه چیزی به شما بگویم. شما نمی‌توانید کارهایی را انجام دهید که حتی خدا هم نمی‌تواند انجام دهد!«. پادشاه غرق در غرور و افتخار شد و گفت: »لطفا به ما بگویید این چه کاری است که من می‌توانم انجام دهم اما خدا نمی‌تواند!«. استاد به آرامی پاسخ داد: »ای پادشاه، اگر شما عصبانی شوید می‌توانید او را از ملک خود بیرون بیندازید، اما خدا نمی‌تواند!«.

خدا نمی‌تواند ما را از ملکش بیرون کند. ملک خدا، روشنگری و سکوت پر تألتم، حق طبیعی ماست! اگر می‌خواهید بدانید که شما معمولی هستید یا نه، این آزمایش را انجام دهید. اگر احساس خارق‌العاده بودن می‌کنید، خیلی واضح است: معمولی هستید. اگر احساس عادی بودن می‌کنید، خارق‌العاده هستید!

شما نقش‌های مختلف بازی می‌کنید و در زندگی روزمره‌ی خود از ماسک‌های مختلف استفاده می‌کنید. شما با مادر خود از یک ماسک، در رابطه با پدر خود از ماسک دیگر، با رئیس خود و غیره از ماسک‌های دیگری استفاده می‌کنید. تا زمانی که از ماسک‌های مناسب با افراد مناسب استفاده می‌کنید، اوضاع روبه‌راه است. زمانی که در رابطه با شخصی از ماسک نامناسب استفاده می‌کنید، بدانید که نفس شما وارد عمل شده است.

تمام کاری که باید انجام دهید این است که ماسک‌های خود را به‌طور کارآمدی عوض کنید و از نمایش لذت ببرید. سپس شما یک تماشاچی هستید. این کار را تنها زمانی می‌تواند انجام دهید که بدانید وجود شما فراتر از ماسک است. در غیر اینصورت، مجذوب ماسک‌ها خواهید شد و تمام جذابیت زندگی را از دست خواهید داد. زمانی که به شما ثابت شود که از ماسک استفاده می‌کنید، آرزوهایتان رها می‌شود.

درست مانند زمانی که شما بزرگ می‌شوید و به‌طور خودکار اسباب‌بازی‌های خود را رها می‌کنید، به این ترتیب، زمانی که هوشمندانه به این همه ماسک‌ها نگاه می‌کنید، هیچ تمایلی به آن‌ها ندارید و فقط در صورت لزوم از آن‌ها آگاهانه استفاده خواهید کرد.

اگر شدیدا به جهنم نیاز ندارید، سعی نکنید فردی خودخواه باشید، زیرا ذهن در تناقض و نارضایتی وجود دارد. با رضایت، با خرسندی، مرزهای نفس از بین خواهد رفت. به همین دلیل است که شادی و سعادت را نمی‌خواهید. لطفا هرگز فکر نکنید که شما سعادت را می‌خواهید. نه! در واقع شما از شادی و سعادت می‌ترسید. هنگامی‌که یک احساس آرامش و عدم نگرانی دارید، فقط خودتان را تماشا کنید. شما فکر می‌کنید زمانی که موضوعی برای فکر کردن و نگرانی ندارید، چه چیزی کم است.

اگر شما چیزی برای فکر کردن و نگرانی نداشته باشید، در فضای درون خود مرز مشخصی نخواهید داشت. ذهن شما با درک رنج موجودیت می‌یابد. شما مرز و یا هویت خود را احساس نمی‌کنید، مگر اینکه چیزی برای نگرانی داشته باشید. اگر کمی عمیق‌تر نگاه کنید، متوجه خواهید شد که بسیاری از اوقات اگر چیزی برای نگرانی یا رنج نداشته باشید، احساس تنهایی می‌کنید. این همان باوری است که شما نسبت به چیزهای خود دارید، زیرا ذهن بالذاته می‌تواند تنها چیزهای منفی را ضبط کند. ذهن تنها در این صورت است که می‌تواند شکوفا شود، می‌تواند افکار بیشتری ایجاد کند، می‌تواند با رنج، نارضایتی و ناخرسندی خودش را بیشتر بشناسد. ظرفیت شادی بی‌حد و حصر است. وقتی شاد هستید، مرز خود را احساس نخواهید کرد. هر گاه مرز خود را احساس نکردید، در حالت شادی، رضایت و خرسندی هستید.

نفس بدون رنج نمی‌تواند وجود داشته باشد. رنج ریشه نفس است. رنج مهم است که باید درک کنید. ما همیشه فکر می‌کنیم که رنج نفس را آزار می‌دهد. نه! نفس با رنج تقویت می‌شود. یک چیز مهم دیگر این است که اگر رنج شما کمتر شود، احساس خودخواهی‌تان هم کم خواهد شد. شما احساس می‌کنید خیلی کوچک هستید، بنابراین شما رنج خود را افزایش می‌دهید تا احساس کنید کسی شده‌اید. هر چه رنج کم‌تر باشد، نفس هم کوچک‌تر است. هر چه بیشتر به رنج بها دهید، نفس هم قوی‌تر می‌شود. بنابراین شما همیشه در مورد رنج‌هایتان اغراق می‌کنید. مشکل اینجا است که پس از مدتی فراموش می‌کنید که اغراق کرده‌اید. پس دوباره در همان شبکه گرفتار می‌شوید. شما ممکن است مخالفت کنید و بگوئید: »نه، شما زندگی من را نمی‌دانید. شما رنج من را نمی‌شناسید«. اما بسیار واضح است که بعد از مدتی در تار و پودی که خودتان ساخته‌اید، گرفتار می‌شوید.

فقط زمانی که نفس نباشد می‌توانید از خودتان لذت ببرید. اگر نفس دارید، نمی‌توانید لذت ببرید. جلوی آینه می‌ایستید و به گونه‌ای آرایش می‌کنید که دیگران از شما لذت ببرند، اما شما نمی‌توانید از خود لذت ببرید. تنها فردی که نفس ندارد و با بدن و ذهن خود احساس هویت نمی‌کند، می‌تواند از خودش لذت ببرد. نفس نداشتن یعنی، با بدن و ذهن خود به عنوان یک چیز مال احساس هویت نکردن. اگر فکر می‌کنید چیزی مال شما است، نمی‌توانید از آن لذت ببرید. وقتی فکر می‌کنید چیزی مال شما است، خود را برای لذت بردن از آن چیز یا رابطه محروم ساخته‌اید!

این رویداد در روزهای پس از روشنگری من زمانی که در تامیل نادو در جنوب Bharat بودم، اتفاق افتاد.

بیشتر در خلوت بسیار آرام جنگل نشسته بودم. چشمانم باز بود، اما چیزی را نمی‌دیدم، زیرا هیچ اطلاعاتی به درونم راه پیدا نمی‌کرد و پردازش نمی‌شد. یک مار عظیم در حدود سه فوت در مقابل من وجود داشت. از آنجا که چشم‌ها هیچ اطلاعات را پردازش نمی‌کردند، هیچ ترسی در درونم وجود نداشت. من نشسته بودم و مار نیز آرام و راحت بود. سپس، به آرامی، ذهن من به حالت عادی رسید، و فکر کردم، »اوه، یک مار وجود دارد«. سپس فکر بعدی آمد، »من باید بروم«. لحظه‌ای که فکر کردم یک »مار« اینجا است، من خیلی واضح دیدم که مار نیز احساس ناراحتی کرد که یک نفر در حضور او بود. تا زمانی که احساس نمی‌کردم »یک مار

شما نمی‌دانید که دارید فکر می‌کنید.

زی همیشه بیشتر از آن چیزی است که شما دارید. بیشتر از آن چیزی است که هستید، زیرا شما فکر می‌کنید که باید خودتان را به فروش برسانید. این یک نیاز اساسی است، به‌ویژه در جوامعی که در آن شما باید خودتان را به بازار عرضه کنید. احانکار بر اساس »عقده‌ی خود برتر بودن« است. استفاده از شخصیت اشتباه در موقعیت اشتباه، چیزی است که من آن را نفس می‌نامم.

خواهد بود. ماماکار بر پایه‌ی عقده‌ی خود کم‌بینی بی‌قراری می‌گردد. احانکار بر اساس ترس است ماماکار بر اساس حرص است.

یک رئیس بعد از یک سری مذاکرات با گروه‌های کارمند، به خانه برگشت. همسرش پرسید: »مذاکرات چگونه انجام شد؟«. مرد جواب داد: »خوب، حدس می‌زنم. اما مطمئن نیستم که چند نفر حرف‌های مرا فهمیدند«. زن پرسید: »چرا اینطور فکر می‌کنی؟«. مرد گفت: »چون خودم هم نفهمیدم!«.

هویتی که به جهان بیرون نشان می‌دهید همیشه بزرگ‌تر از آن چیزی است که اساس ترس است و بیشتر از آن چیزی است که سعی می‌کنید در مورد شما صدق می‌کند. شما دائما آن را زنده نگه می‌دارید. هویتی که در دنیای درون حمل می‌کنید بر اساس طمع است. به همین دلیل است که همیشه سعی می‌کنید هویت درون خود را رشد دهید. شما دائما بر روی هویتی که باور دارید هستید، کار می‌کنید.

زندگی شما چیزی جز مبارزه بین احانکار (شخصیت بیرون) و ماماکار (شخصیت درون) نیست. تنش بین این دو هویت، عدم راحتی، احساس ناخوشایند و بیماری را می‌آفریند.

وجود دارد«، مار هرگز احساس نکرد که من یک انسان هستم. تا زمانی که احساس ترس نمی‌کردم، مار هرگز به تهدیدی از جانب من نداشت. اما لحظه‌ای که ترس داشتم، مار نیز ترسید. فاصله‌ی فیزیکی میان ما کاهش نیافت. فقط فکر »مار« در من آمد و من به وضوح حس می‌کردم، که در فضای درون مار آشوب به وجود آمد. لحظه‌ای فکر کردم که باید حرکت کنم، لحظه‌ای که ترس داشتم، مار نیز آرام به وجود آمد. لحظه‌ای فکر کردم که باید حرکت کنم، لحظه‌ای که ترس داشتم، مار نیز به آرامی احساس ناامنی و خطر مشابهی را حس کرد و بلافاصله شروع به حرکت کرد، حتی قبل از حرکت من.

وقتی نفس شما قوی می‌شود، توانایی شما برای ارتباط با طبیعت مختل می‌گردد.

همه‌ی ما دو هویت داریم، هویتی که ما به جهان بیرون نشان می‌دهیم، و هویتی که ما به آن باور داریم و در دنیای درون ما است.

هویتی که به نظر شما درون ذهن شما قرار دارد، ماماکار نامیده می‌شود و همیشه خیلی کوچک‌تر از آن است که واقعا هستید. شما تمام شکست‌های خود و اشتباهات گذشته را با خود به یاد خواهید آورد و دائما بر روی آن‌ها خواهید بود.

هویتی که شما به جهان بیرون منعکس می‌کنید، احانکار است که کارت ویزیت شما است. شما بر روی آن همه‌ی چیزهایی را که می‌خواهید دیگران در موردتان بدانند می‌نویسید. این بر اساس هویتی است که به جهان بیرون نشان می‌دهید.

هر دو هویت، احانکار و ماماکار، اسطوره‌ی محض هستند، هر دو دروغ هستند! شما چیزی فراتر از این دو هویت هستید.

اگر تمام انرژی خود را صرف گسترش احانکار کنید، زندگی شما ماتریالیسم می‌شود. در عوض افرادی که زندگی خود را بر روی شخصیت خود بنا کرده‌اند و دائما مشغول ماماکار هستند، دائما کار می‌کنند و تلاش دارند هویتی را ایجاد کنند تا احساس راحتی کنند. اگر تمام عمر خود را در حال توسعه‌ی ماماکار بگذرانید، هویتی که گمان دارید که هستید، تمام زندگی شما را فرا می‌گیرد و رسوب می‌کند. حقیقت اساسی این است که شما خیلی بیشتر از این دو هویت هستید. هنگامی‌که شما از این دو هویت جدا شوید، آن زمان متوجه خواهید شد که شما فراتر از این دو هویت هستید. وقتی این اتفاق بیافتد، دیگر این دو هویت نمی‌توانند دوباره شما را مقید کنند.

نفس پست یعنی نشان دادن خود و یا تصور خود کم‌تر از آنچه که هستید. عزت نفس بالا یعنی نشان دادن خود و یا تصور خود خیلی بیشتر از آن چیزی که هستید. البته مالک نظر دیگران است. شما خود را بر اساس شیوه‌ی زندگی خود به جای زندگی خود قضاوت می‌کنید. شما با اتومبیل و املاک و مستغلات که خریداری کرده‌اید، خودتان را ارزیابی می‌کنید نه با کیفیت آگاهی‌ای که به دست آورده‌اید. مشکل بزرگ اینجاست که شما نمی‌دانید چگونه از یک شخصیت خود عبور کرده و به شخصیت بعدی بروید. شما نمی‌دانید چطور از شخصیت‌ها مانند کت استفاده کنید. شما در یک شخصیت گرفتار هستید.

استفاده از شخصیت اشتباه در موقعیت اشتباه، چیزی است که من آن را نفس می‌نامم. اگر در جایی خشن باشید، دال بر خودخواه بودن است. اگر در جایی که باید مؤدب و متواضع باشید، متکبر و خودخواه هستید. جایی که باید شجاع باشید، مؤدب و فروتن باشید،

ما همیشه فکر می‌کنیم، چگونه یک انسان فروتن می‌تواند خودخواه باشد؟ بسیار واضح است، نفسی که روی سرش قرار گرفته است، همچنان نفس است. این »نفس پست« نامیده می‌شود.

یکی از کتاب‌های THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM را به زبان دیگری ترجمه کرد.در ترجمه کتاب، نام او نیز به عنوان مترجم منتشر شد. وقتی شاگرد کتاب را دید، شوکه شد. او نزد مقامات ذیربط رفت و آن‌ها را برای این اشتباه سرزنش کرد. سپس نزد THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM گفت: »آنها نباید نام من را قید می‌کردند. من فکر می‌کنم که نامم نباید منتشر می‌شد. من اینطور آدمی نیستم. THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM گفت: »نفسی که می‌خواهد نامش در آنجا بیاید و نفسی که نمی‌خواهد نامش در آنجا بیاید یکی هستند. آرام باش«.

در واقع، نفس پستی که سعی در متواضع بودن دارد نیز نفس است.

جامعه به شما آموزش خواهد داد که حداقل عقده‌ی برتری و نفس خشونت‌آمیز کاملا قابل مشاهده است. در حالیکه شما با نفس کاملا متواضع از جامعه فرار خواهید کرد. این خطرناکتر است. این نفس مکار است که در هر حالتی می‌تواند به راحتی خود را نجات دهد.

تشخیص نفس فعال آسان است. افرادی که دارای نفس فعال هستند، به نحو متکبرانه‌ای رفتار می‌کنند. آن‌ها آشکارا خودستایی می‌کنند و متکبر هستند. برای یک استاد رسوا کردن این گونه نفس آسان است. او فقط باید چند بار محکم به آن بکوبد و آن می‌شکند!

یک روانپزشک از بیمار خود پرسید که آیا از خیالات خودبینانه رنج می‌برد. مرد پاسخ داد: »به هیچ عنوان. در واقع، من خیلی کم‌تر از چیزی که واقعا هستم خودم را فرض می‌کنم!«.

فردی با نفس فعال نمی‌گذارد که به هیچ قیمتی آن را از دست بدهد.

نفس غیر فعال بسیار ظریف و حیله‌گر است. افرادی که یک نفس منفعل دارند، وانمود می‌کنند که بسیار متواضع هستند و جرأت کافی برای مواجه با افراد را ندارند، و از کسب اعتبار خجالت می‌کشند. بدترین قسمت آن این است که آن‌ها تصور می‌کنند چون خودخواه نیستند اینگونه‌اند. در حقیقت، آن‌ها با تصور اینکه متواضع هستند، ناخودآگاه از نفس خود در برابر آسیب دیدن به دقت محافظت می‌کنند. افراد دارای نفس فعال مثل شاخه‌های سخت و خشک درخت هستند. آن‌ها به راحتی شکسته می‌شوند. افراد دارای نفس غیرفعال مانند شاخه‌های تازه و سبز هستند. هر زمان که نفس آن‌ها ضربه ببیند، خم می‌شوند، اما نمی‌شکنند! نفس آن‌ها به قدری محافظت شده است که مقابله با آن سخت است. در واقع، آن‌ها به سختی تلاش می‌کنند تا به طریقی مطبوع و منفعلانه از آن حفاظت کنند.

شما به واکنش‌ها و نظرات دیگران نسبت به خودتان بسیار اهمیت می‌دهید. شما نمی‌توانید تحمل کنید تا به نفستان که در تمام این سال‌ها به دقت پرورش داده‌اید، آسیبی برسد. این نفس نقطه‌ی اتکای شما است که اگر دچار ضربه یا تکان شود، بی‌تکیه‌گاه خواهید شد. بنابراین، به بهانه‌ی متواضع و مطیع بودن، ساکت می‌مانید. شما فرصت دیگری از ابراز نفس خود در محضر استاد را از دست می‌دهید. شما فرصت دیگر برای برداشتن گام بزرگ در جهت شکوفایی را از دست می‌دهید.

نوع دیگری از نفس، »نفس اجتماعی« نامیده می‌شود و همه‌ی ما به خوبی آن را پرورش می‌دهیم. در واقع احساس می‌کنید زندگی شما بسیار خصوصی است و هیچ‌کس نباید اجازهی ورود به آن را داشته باشد. می‌ترسید که تصویر کلی شما خدشه‌دار شود زیرا از شما حمایت نکند. این نفس اجتماعی است. اگر خودتان را همانطور که هستید به دنیا نشان دهید، آرامش بیشتری خواهید داشت، زیرا در این صورت فشاری برای مخفی کردن چیزی نخواهید داشت.

یک کاندیدای سیاسی سخنرانی خود را به پایان رساند و نشست. مرد کنار او پرسید: »آقا، آیا می‌خواهید یک نوشیدنی بنوشید؟ ما نوشیدنی‌های الکلی نیز داریم«. مرد جواب داد: »اول باید بدانم که آیا این یک سوال است یا دعوت!«.

ما همواره به دلیل نفس اجتماعی‌مان معذب و خجالتی هستیم و فکر می‌کنیم مردم همیشه نگاهشان سوی ماست و درباره‌ی ما صحبت می‌کنند. هنگامی که شما خودبین نیستید. شما فکر می‌کنید که موجود بزرگی هستید و چشمان همه همواره به شما است. به همین دلیل شما معذب می‌شوید.

هنگامی که معذب هستید، زنده هستید اما زندگی نمی‌کنید. کم‌رویی مانع زیبایی و جذابیت شما است. زیبایی آزادانه به دست نمی‌آید. به حیوانات و طبیعت نگاه کنید. آن‌ها به شکلی زیبا آزادانه جریان می‌یابند، زیرا معذب نیستند. آن‌ها موجودات شاد همگام با هستی هستند.

زمانی که فکر می‌کنید مردم نگاهتان می‌کنند، طبیعیتان را از دست می‌دهید. نفس شما وارد عمل شده و خودتان را دستکاری می‌کنید.

کودکان به اندازه‌ی بزرگسالان معذب نیستند. اگر بازی کردن آن‌ها را تماشا کنید، زیبایی و معصومیت آن‌ها را خواهید دید.

مطمئنا متوجه شده‌اید که هنگام عکس گرفتن، حتما عکس‌هایی که بدون اطلاع شما گرفته شده بسیار بهتر از زمانی است که شما برای دوربین ژست گرفته‌اید! لحظه‌ای که از شما خواسته می‌شود که ژست بگیرید، شما به خودتان توجه می‌کنید، احساس معذب بودن می‌کنید. نفس شما از آنچه که دیگران راجع به شما می‌گویند و فکر می‌کنند دچار ترس می‌شود. نفس معذب همیشه در حال ارزیابی و سنجش نظرات دیگران است.

عار� ف صو� ف از پادشایه تقاضای غذا کرد. پاد ی شاه او را تحق� کرد و گفت که هیچ کس او را نیمشناسد. عارف خندید و گفت: »بله موافقم. هیچکس اینجا مرا نیمشناسد اما من خودم را یمشناسم. در مورد شما، همه شما را یمشناسند اما شما خودتان را نیمشناسید«.

توق� شما دست از محاسبه بریمدارید و معصوم و گ پر یمشود آزاد یمشوید، وجود ت تان از شگف� و تاز� گ هرگز برای شما خسته کننده نخواهد بود. و زند�

»من« نفس و ریشهی ترس است. »مال من«، ن مال من است«، »اینها »خانهی ی من«، »این ماش� دوستان من هستند.« ریشه حرص و آز است.

»من« بهن مع� انجام دادن مداوم است. »مال من« ً سیع یمکنید بهمعنای داش� ت ن مداوم است. شما دائما ز ی های ب�ون را مرزهای خود را گس� ت ش د ی هید و چ� ی تغی� دهید. شما یمخواهید مرز خود را از »مال من« گس� ت ش دهید. بهعنوان مثال، در حال حاض

ن ن معمویل دارید، اما یمخو ی اهید ماش� ی یک ماش� گ لوکستری داشته باشید. ممکن است بخواهید بیش ن داشته باشید. شما خانهای برای زند� ی از یک ماش� ن دارید، اما یمخواهید خانهی بزرگ� ت ی داشته باشید. این نوع شخصیت بر محور »داش� ت ن « است. ی چن� ز های بیش� ت و بیش� ت ی داشته افرادی تنها زما� ن کهی چ� باشند، احساس شادی، امنیت و آرامش یمکنند. ً سیع احساس عمیق ن نا ام� و ترس، اینکهدائما ز های بیش� ت ی را بهدست آوریم، ما را به یم ی کنیم چ� حرص و طمع بیش� ت سوق یمدهد. خواس� ت ن مالکیت ز ن ی جز احساس نا ام� عمیق نیست. شما یمتوانید بفهمید که خواس� ت ن مالکیت بیش� ت و بیش� ت بیش� ت ی چ� فقط بهد ن لیل ترس و نا ام� است.

ز های ً اگر دوستان بیش� ت ، بستگان بیش� ت ی و چ� معموال بیش� ت ی در اطرافمان داشته باشیم، احساس امنیت بیش� ت ی یمکنیم. با امنیت بیش� ت ، ما احساس یمکنیم که از این دنیا جدا نخواهیم شد.

مردم از من یمپرسند »چرا ما باید دنبالهروی استاد باشیم؟« بهآنها یمگویم: »شما مجبور نیستید از استاد تبعیت کنید. اما اگر از استاد ی ان پ�وی نکنید، ن . فقط از نفس خود تبعیت خواهید کرد ی ، فقط هم� دو گزینه وجود دارد: یا به استاد گوش کنید یا به ً سعادت ابدی نفستان«. استاد وجودی است که قبال 1 را بهدست آورده است. ی اگر از او پ�وی � ن � ت THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM ز به این مرحله یمرسید. همانطور که ی کنید، شما ن� در رابطه با نفس خود، یمدانید که تا به حال چه به دست آورده و به چهت سم� یمرود! اگر د ی ر مس�ی کهدر آن نفس شما را هدایت یمکند، خوشحال، راحت، راض و سعادتمند هستید یمتوانید همچنان از نفس خود ی پ�وی کنید. هیچ مشکیل نیست. اما اگر ت کیم احساس ناراح� یمکنید، اگر یمخو ی اهید تغی� ی کنید، مس� استاد را دنبال کنید.

^-1 THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM سعادت ابدی

ز وجود دارد، استاد و ذهن. اگر از استاد تنها د ی و چ� یپ�وی کنید، نیمتوانید ذهن را دنبال کنید. اگر از ذهن تبعیت یمکنید، نیمتوانید از استاد ی پ�وی کنید. کلمهی ی زیبا� بهنام، »maha na »وجود دارد. که بهمعنای »نه مال من«، یا »من نیستم« است. »من« و »مال من« را بهروی پای استادم یا خدا تسلیم یمکنم.

استاد روشنگری، داکشینامور� ت سوامیگال همیشه زیر یک د ی رخت انج� یمنشست. حضور او چنان قدرتمند بود که فرد یمتوانست ً ببیند. آن را احساس کند، لمس کند و تقریبا سکوت او چنان قدرتمند بود که هیچکس نیازی به سخن گف� ت ن نیم دید. ییک از شاعران دربار هزار بیت شعر در وصفش رسود و او را یک فرد مقدس و بزرگ� ت ین جنگجو نامید. عنوان »بزرگ� ت ین جنگجو« زما� ن به فردی داده یمشود که هزار فیل را در یک جنگ کشته باشد. توق� پادشاه این را شنید، نفس او خدشه  دار شد، زیرا همه یمدانستند که فقط او هزار فیل را در یک جنگ کشته است و او تنها پادشایه است کهعنوان بزرگ� ت ین جنگجو را کسب کرده است. شاعر را صدا کرد و با عصبانیت گفت: »اگر نتوا� ن رسودن هزار بیت شعر در ستایش یک گدای عریان نشسته زیر د ی رخت انج� را توجیه نک�، رست قطع خواهد شد!«. شاعر گفت: »من هیچ دلیل یا توجییه ندارم. شما یمتوانید من را بکش ی ید اما چ� ز غ بری� در حضور او وجوددارد. من یک درخواست کوچک دارم. فقط بروید و یک بار در حضور او بنشینید. ی این تنها چ� ز ی است که یمخو ی اهم، هم� ن «.

پادشاه کنجکاو شد کهدر مورد داکشینامور� ت سوامیگال بیش� ت بداند. همراه با ارتشش، بهدیدار او رفت، پادشاهان همیشه با ضمائم و متعلقات خود سفر یمکنند؛ زیرا بدون آن ت ها هوی� ندارند! در مقابل، داکشینامور� ت سوامیگال یک 1و استادی روشنگر است. پاراماهامسا پادشاه او را دید که زیر یک د ی رخت انج� بزرگ نشسته است، بدون لباس و بدون هیچ لوازم و متعلقا� ت . او تنها با خود سعادتمند بود. صحنه را تصور کنید: ی گدا� ساده بدون لباس در یک گوشه نشسته است. او در سعادت و ً ت با هس�درآمیخته و در آرامش غرق شده، کامال سکوت و صلح کامل نشسته است. این سکوت در وجود هر کهدر حضور او بود نفوذ یمکرد. پادشاه از کالسکه ی خود ی پای� ن پرید و بهسمت داکشینامور� ت سوامیگال رفت. او از دیدن ً پادشاه و ارتشش و شنیدن هیاهوی آنها، هیچ ت حرک� نکرد. فقط چشمانش را گشود و مستقیما به چشمهای پادشاه نگاه کرد. ی برای اول� ن بار کیس جرأت کرده بود که به چشم پادشاه نگاه ً پادشاه بهدیگران نگاه یمکرد و کند. معموال بقیه همیشهرس ی شان را پای� ن یمانداختند. حاال به چشمان پادشاه ً ی برای اول� ن بار کیس مستقیما نگاه یمکرد. پادشاه به خود لرزید. پس از چند ثانیه پادشاه رس ی ش را پای� ن انداخت. دارد ی چ� ز ی اتفاق یمافتد. داکشینامور� ت او بهوضوح احساس کرده بود کهدر درونش سوامیگال، به پادشاه اشاره کرد که بنشیند. تمام وزرا و ارتش سالحهای خود را انداختند و هم� گ در سکوت نشستند. در عرض ده دقیقه کل ارتش به حالت نشستهدر آمد. یک ساعت گذشت. دو ساعت گذشت، سه ساعت گذشت، غروب شد، یک روز کامل گذشت. استاد، پادشاه و کل ارتش در سکوت

-1 Swan Supreme- Paramahamsa این عنوان به انسان ی های روشن ضم� داده شده است

نشسته بودند. هیچ کلمهای رد و بدل نشد. سه روز گذشت. سپس استاد چشمهایش را باز کرد و گفت: »حاال یمتوانید بروید«. پادشاه به پای استاد افتاد و به او ادای اح� ت ام کرد و در سکوت آنجا را ترک کرد. او به کاخ خود رسید و شاعر را احضار کرد و گفت: »چرا فقط یک هزار بیت در مدح استاد نو تش�؟ تو یمبایست ده هزار بیت یمنو تش�!« شاعر یک عبارت زیبا گفت: »کش� ت ن ده هزار فیل آسان است. شما فقط به سالح نیاز دارید تا آنها را بکشید. اما کش� ت ن ذهن خود یک دستاورد واقیع است!«.

داکشینامور� ت سوامیگال ذهن خود را کشته بود و قادر بود ذهن هر کیس کهدر حضور او نشسته است ت� در کش� ت ن دههزار فیل نیست، را بکشد. هیچ شجاع بلکه این کش� ت ن ذهن است که شجاعت یمخواهد.

دو مرحله وجود دارد.

بهیاد داشته باشید که بیننده کیست. ت وق� چشمهایتان را باز یمکنید، از طریق چشم یمبینید. در واقع شما نیمبینید. سپس ناگهان متوجه خواهید 1 یا مرکز دو شد که تمام انرژی شما در چاکرای اجنا ابرو قرار دارد. شما اجسام را بهوضوح و با جزئیات بیش� ت خواهید د ت ید، مانند وق� که باران یمبارد پس گ و نه ز شفاف یمشود. پس نهدلبست� از آن همهی چ� گ د ج ارید، هیچ رن� نخواهید داشت. گسست�

بهعنوان مثال، گایه اوقات در خواب با اینکه یمدانید دارید خواب یم ی بینید، اما از رؤیا ب�ون نیمآیید. در آن حالت یمتوانید ببینید که رؤیاهای

شما واضح ت تر هستند و ح� یمتوانید رؤیای خود را ن ت ترتیب، وق� متوجه یمشوید ی تغی� دهید. بهیهم� که آنچه تا به حال فکر یمکردید واقعیت است، ی رؤیا� بیش نیست، شما انرژی و هو ی ش تغی� آن را خواهید داشت! هنگایمکه ارتعاشات آگایه شما ف برای درک اینکه آن افزایش یمیابد، هوش کا� فقط یک رؤیا است را خواهید داشت.

این تکنیک را یمتوان در هر زما� ن انجام داد. ت هس� را بهعنوان یک حضور شفاف و همیشه زنده زی که گ را د ی ر هر چ� احساس کنید. سیع کنید زند� در اطراف شما است، احساس کنید. سیع کنید آن را ببینید. سیع کنید آن را احساس کنید. اول، گ را درون بدن خود احساس کنید. سیع کنید زند� گ درون صندیل که روی آن سپس سیع کنید زند� نشستهاید را احساس کنید. ببینید که چگونهدر درون پوست خود احساس زنده بودن یمکنید. ن ترتیب، تجسم و احساس کنید کهدر درون بهیهم� صندیل، در درون کوسن زنده هستید. سپس تصور کنید کهدر درون افرادی کهدر کنار شما نشستهاند زنده هستید.

بگذارید برای شما مثایل بزنم. شما یک چوب بامبو را در یک رودخانه انداختهاید.

شما یمتوانید بخش از رودخانه را در سمت چپ بامبو و بخش دیگری را در سمت راست بامبو مشاهده کنید. اما، آیا بهن این مع� است که رودخانه اکنون بهدو بخش تقسیم شده است؟ نه! اگر بامبو نباشد، دیگر سمت راست یا سمت چپ وجود ندارد. هیچ مرزی وجود ندارد این فقط یک ن . رودخانهی است، هم�

گ مثل یک رودخانه است. بامبو نفس شما زند� است. بهخاطر نفس خود، شما یمگویید »من« و »شما«. شما دو طرف دارید - شما و دنیا. با توجه گ را یمبینید. اگر شما فقط بامبو بهاین بامبو، دوگان�

ن ابروها قرار دارد. ن مع� "فرمان" یا ن ی مرکز انرژی ب� -1 chakra Ajna شش یم� "اراده" در سانسکریت. این چاکرا توسط )خود( نفس مسدود شده است

!دینک یم رکف هک دیتسین ینآ امش 153

کنید. از طریق چشمانتان نگاه کنید. مرحلهی :5 مدت زمان: 5 دقیقه ن ، واکنش شما قدردا� ِ ن به شناخت فراوا� ت"هس�" است

هر تصویری را کهدر پشت چشمهای بستهدیده یمشود را با چشمان بسته، فقط از طریق چشمانتان ببینید، .

در طول این مراقبه، شما ممکن است تجسم خدای مورد عالقه خود را ببینید، و یا ممکن است ببینید که یک پرتو نور جایگزین تصویر استاد شده است. گایه اوقات شما ممکن است در محل تصویر یک فضای خایل را مشاهده کنید. در این لحظات نگران نباشید یا آگایه خود را از دست ندهید. این ز م نیست! در حقیقت، این یک فرآیند ضد هیپنویت� َرآگایه شما بیدار شده است. ب َ زیم است. ا هیپنویت� اگر فقط نور و یا فضای خایل را یمبینید، نشانهای از این است که شما مراقبه را با خلوص عمیق انجام دادهاید. این حقیقت طبیعت ما است که همهی ما زی جز انرژی نیستیم. یچ�

را از نفستان بردارید، نه »من« و نه »شما« وجود دارد. یک حضور همیشه زندهی خالص است. مراقبهی چشم سوم

مجموع مدت زمان: 25 دقیقه این یک تکنیک بسیار قدرتمند است کهدر حضور استاد و یا در مقابل تصویری از چشمان استاد مؤثرتر است.

مرحلهی :1 مدت زمان: 5 دقیقه هر تصویری را کهدر پشت چشمهای بستهدیده یمشود را با چشمان بسته، فقط از طریق چشمانتان ببینید.

مرحلهی :2 مدت زمان: 5 دقیقه

اکنون، چشمان خود را باز کنید و از طریق چشم سوم خود، بهدقت چشم سوم استاد را در تصویر نگاه کنید. از طریق چشمانتان نگاه کنید.

مرحلهی :3 مدت زمان: 5 دقیقه هر تصویری را کهدر پشت چشمهای بستهدیده یمشود را با چشمان بسته، فقط از طریق چشمانتان نگاه کنید، .

مرحلهی :4 مدت زمان: 5 دقیقه حال چشمان خود را باز کنید و از طریق چشم سوم خود، بهدقت در چشم سوم استاد در تصویر نگاه

ت وق� متوجه شدیم که ما بخش از ط ت رح کیل هس� هستیم و در هر لحظه از طریق ت هس� با عشق ً حمایت یمشویم، آنگاه پر از سپاسگزاری یمشویم. ما برای آنچه که هر لحظهدریافت یمکنیم، واقعا قدردان یم ت شویم، ح� اگر آن موضوع بسیار پایهای و اولیه باشد مانند شکر از اندامها و حواسمان. ِ ت »هس�« قدردا� ن ، واکنش شما به شناخت فراوا� ن است. این یک انرژی خودجوش در درون است. اگر انرژیای در وجود شما وجودداشته باشد که از گ تان محافظت یمکند، این انرژی، ز در زند� همهی چ� قدردا� ن است! اگر شما تا به حال احساس کردهاید گ شما خایل است، دلیل آن این زی در زند� ی جای چ� است که کم قدردا� ن یمکنید.

در رسارس جهان ادیان زیادی وجود دارد. هر یک از آنها روی یک رویکرد خاص مانند نماز، ریاضت، تسلیم و رضا و غی�ه تأکید یمکنند. اما وجه مش� ت ک به ً همهی اینها قدردا� ن است که شما را مستقیما انرژی الیه متصل یمکند. قدردا� ن بزرگ� ت ین مذهب است. ت وق� این را به مردم یمگوییم، تعجب یمکنند: »چگونه یمتوان قدردا� ن را یک دین در نظر گرفت؟ چرا باید یک دین باشد؟ این یمتواند یک عادت اجتمایع باشد نهب مذه�«.

سپاسگزاری باید همچون نفس کشیدن باشد نه دین. قدردا� ن انرژیای است که متحول یمکند، ً رصفا اتفاقات در شما و اط ی راف شما را تغی� یمدهد. این انرژی است که شما را با انرژی کائنات بههم پیوسته و به شما برکت بسیار بریمگرداند. اگر قدردان باشید گ به شما پاسخ یمدهد، یمبینید کهت هس� به ساد� ی� یک موجود زنده است. ی آن مجرا� چنانکه گو برای ارتباط برقرار کرد ت ن با هس� است! هنگایمکه قدردا� ن رخ یمدهد، از طریق قانون جذب، برکات بسیاری را برای شما بهی زیبا� جذب یمکند. اما این چگونه ممکن است؟

،1 پادشاه بزرگ در Bharat باستان و ب روزی اک� ،2 در خیابان راه یمرفتند. مش ی اورش، ب�بال آنها از یک فروشنده چوب صندل گذشتند ب و اک� بهی ب�بال گفت: »نیمدانم چرا دوست دارم این مرد را دار بزنم«. یک ماه گذشت و آن دو نفر دوباره از جلوی آن فروشنده چوب صندل رد شدند. ب این بار اک� گفت: »عجیب است، امروز دلم یمخواهد به این مرد هدیهای بدهم! چطور ممکن است؟‹ یب�بال پاسخ داد: »ای پادشاه! یک ماه پیش، کسبوکار این فروشنده چوب صندل دچار خرسان شده بود و زما� ن که شما را دید که رد یمشدید با خود فکر کرد: »اگر پاد ی شاه بم�د، برای مراسم آتشزدن جنازهاش از رسارس کشور نزد من یمآیند تا چوب صندل بخرند«. او این امواج من� ف را فرستاد که موجب شد شما احساس نفرت نسبت بهاو داشته باشید. ً احساس بدی ن دلیل است که شما قبال بهیهم� داشتید و هیچ دلیل خایص برای دار زدن او نداشتید. من بالفاصله بسیاری صندل  های ی او را خریدم تا م� ز ها و صندیل یها� برای دربار بسازیم. این او را بسیار خوشحال کرد. امروز، او از شما بسیار سپاسگزار است. حال شما این امواج مثبت را از سمت او حس کردهاید و بنابراین احساس یمکنید کهدلتان یمخواهد بهاین مرد هدیهای ارزا� ن دارید!

بر اساس قانون جذب، انرژیهای همشکل یکدیگر را جذب یمکنند. این موضوع چه ربیط به قدردا� ن دارد؟ بدانید : زما� ن که نسبت به همه ز احساس قدردا� ن یمکنید، بهن این مع� است که یچ� احساس یمکنید تحقق یافتهاید، احساس خ شو

• -1 Akbar پ ام�اتور مغول
• -2 Birbal مش پ اور ام�اتور مغو ب ل اک�

و سعادت یمکنید. بنابراین هنگایمکه قدردا� ن شما پرتو ن افک� یمکند، اجابت شدن خواستههایتان را جذب یمکند و در قالب دستاوردهای مادی، روابط خو ت ب، سالم� و غی�ه به سمت شما بازیمگردد. نکتهی مهم این است کهدستاوردهای مادی، ً دستاوردهای ز یها� رصفا ن ی چ� روابط خو ی ب و چن� بجان� قدردا� ن است. نکتهی اصیل این است که قدردا� ن ت شما را با هس� هماهنگ و به یک انسان ن واقیع هرگز قدردا� ب �دلیل دلییل ندارد. درون شما جوانه یمزند.

زیبا تبدیل یمکند. روانشناسان اثرات احساس قدردا� ن را روی افراد ن مطالعهی خود، دو مطالعه کردهاند. د ی ر اول� پژوهشگر، دک� ت مایکل مک کالوف )Mc Michael.Dr ب� در دااللس، Collough )از دانشگاه متدیست جنو تگزاس و دک� ت رابرت امونس )Emmons Robert .Dr) از دانشگاه کالیفرنیا در ِدیویس، کالیفرنیا، نتیجه گرفتند که قدردا� ن نقش مهیم در خو ت شبخ� فرد دارد. در مطالعهی آنها چند صد نفر به سه گروه تقسیم شدند و از آنها خواستند کهدف� ت خاطرات روزانه بنویسند. گروه اول تمام رویداد یها� کهدر طول روزشان اتفاق یمافتاد را ثبت یمکردند. گروه دوم فقط تجربیات ناخوشایند خود را ثبت یمکردند. ز یها�که بابت آنها گروه سو ت م فهرس� روزانهی از چ� سپاسگزار بودند، تهیه یمکردند.

نتایج این مطالعه نشان داد که تمرین قدردا� ن روزانه موجب افزایش سطح هشیاری، شور و شوق، عزم و اراده، خوش ن بی� و انرژی شد. عالوه بر این، گروه گ و سوم، که موارد قدردا� ن را ثبت یمکردند، افرسد� اس� ت س کم� ت ، و تمایل بیش� ت ی برای کمک بهدیگران داشتند، بهطور منظم ورزش یمکرد ش ند و پی�فت با توجه بهاین یافتهها، افرادی که روزانه قدردا� ن بیش� ت ی در جهت اهداف شخیص خود داشتند. یمکنند، بیش� ت احساس خو ت شبخ� و عشق یمکنند. ز خاطرنشان کردند که نگرش مککالوف و امو ی نس ن�

قدرشناسانه، د ت ور مثب� را رقم یمزند کهدر آن یک حرکت قدرشناسانه حرکت دیگر را رقم یمخورد. ن یافتهها نشان یمدهند که قدردا� ن یمتواند ی همچن� گ از مستقل از ایمان باشد. گرچه قدردا� ن بخش بزر� اغلب ادیان است، اما آنها یمگویند که این برکات به کل افراد گس� ت ده یمشود، رصفنظر از اینکه مذهب خایص دارند یا نه. آنها اضافه کردند که فقط با شمارش نعمتهای خود، هر کیس یمتواند احساس خو ت شبخ� خود را افزایش داده و اثرات مثبت اجتمایع بهدست آورد.

در دنیای امروز، هر اقدایم نیاز به یک دلیل دارد. اگر من به یک کودک بگویم که نزدیک من بیا، او به دنبال دلییل برای انجام این کار است. اگر من یک شکالت را نگهدارم، او نزدیک خواهد شد! منفعت عمیقا در درون ما ریشهدوانیده است. هرگاه منفعت باشد، عمل وجود دارد، در غی�این صورت، توجیه عمل دشوار است.

گ کنند، توق� به مردم یمگویم که با حس قدردا� ن زند� ً بهدنبال دلیل یمگردند. قدردا� ن واقیع آنها فورا ب �دلیل در درون شما جوانه یمزند. هرگز دلییل ندارد. آیا گل برای شکوفا شدن دلییل دارد ی ؟ خ�! گل شکوفا یمشود، زیرا طبیعت آن این است. قدردا� ن ، طبیعت واقیع ما است. که توسط الیهش های �یطسازی از سمت جامعه پوشانده شده است.

جامعه زبان قدردان را نمیداند و فقط زبان منفعت را میداند. بهطور مستقیم و آهسته طمع و ترس را در شما القاء میکند تا نتایج مورد نیاز آنها را فراهم کنید. جامعه نمیداند که یک مسیر قدردان وجود دارد که نتایج بسیار بهتری از مسیر ترس و حرص را به ارمغان میآورد. مشکل همگی اینجا است.

ما ذاتا قدردان هستیم. اگر آن را به کار گیریم، میتوانیم به آن متصل شویم. دلایل بی پایان برای احساس قدردان وجود دارد. زندگی خود هدیه ای است که ما دریافت کرده ایم. آیا هر یک از ما برای آن زحمت کشیده ایم تا آن را دریافت کنیم؟ خیر. متولد شدن نعمتی است که نصیبمان گشته. قدردانی ما باید از آن جا شروع شود. فقط برای اینکه وجود داریم باید احساس شکرگزاری کنیم. دلیل اصیل این که شما نمیتوانید قدردانی را تجربه کنید این است زیرا حق خود میدانید که همه چیز

ز غذا خوری نشست پشت میز و شروع به خوردن کرد که مادرش ناگهان او را متوقف کرد و پرسید: »آیا قبل از خوردن این شکرگزاری نمیکنی؟«. زی در بشقابم هست جواب داد: ی »اما چه دلیلی دارد حداقل یکبار بابتش از خدا تشکر نکرده باشم«.

اگر تا کنون احساس کرده اید که زندگی کسل کننده است، یا به اندازهای که باید جالب نیست، به این دلیل است که در شما قدردانی رخ نداده است. شکرگزاری انرژیای است که هر لحظه زندگی را زنده میکند. هنگامی که ر صرفنظر شاد و هیجان انگیز از شرایط بو د، شکرگزاری دلیلی را در درونتان حمل میکنید، زندگی همیشه شیرین خواهد بود. هنگامی که شکرگزار نیستید، اغلب احساس میکنید زندگی تلخ است، اما شما دلیل واقعی آن را که مشکل همگی اینجا است نمیدانید. اینها رازهای اصیل زندگی هستند.

هر صبح به محض اینکه از خواب بیدار شدید، قبل از خروج از رختخواب، سعی کنید به خاطر زندگی، به خاطر زنده بودن به عنوان یک انسان در این هستی شکرگزار باشید. درک کنید که تنها شما قادر به لذت بردن از همهی چیز به دلیل اینکه انسان هستید هستید. سعی کنید بابت آن احساس قدردانی کنید. به مدت چند دقیقه در این قدردانی ذوب شوید.

در این ترتیب، هر شب قبل از به خواب رفتن روی تخت بنشینید و به خاطر زنده بودنتان صادقانه از خدا تشکر کنید. آن احساس را در تمام بدن و ذهن خود داشته باشید. حتی اگر روز بدی داشتید، مسائل را کنار بگذارید و فقط به همهی چیز شکرگزار باشید. همهی روزها بد نیستند. افرادی هستند که روزهایی به مراتب بدتر از بدترین روزهای بد ما دارند. پس قضاوت را کنار بگذارید و شکرگزار باشید. با این احساسات به خواب بروید. این یک مراقبه بسیار قوی جهت پرورش شکرگزاری در شما است.

دلیل اصیل این که شما نمیتوانید قدردانی را تجربه کنید این است که همهی چیز را حق خود میدانید. شما احساس میکنید هر کاری که مردم برای شما انجام میدهند، حق طبیعی شما است. دیگران میتوانند به جای آنکه کاری برای شما انجام دهند، به کار دیگری بپردازند. بنابراین این هدیه ای از جانب آنها به شما است. شما باید از آنها سپاسگزار باشید.

هر چیز کوچک را به عنوان هدیه در نظر بگیرید. هنگامی که بشقاب خود را برای غذا خوردن برمیدارید، به آن بشقاب به عنوان یک هدیه نگاه کنید. وقتی غذا را روی بشقاب میگذارید، آن غذا را به عنوان یک هدیه ببینید. وقتی روی صندلی مینشینید تا غذا بخورید، صندلی را به عنوان هدیه ببینید. هنگامی که دستهای خود را بعد از غذا خوردن میشویید، انگشتان خود را به عنوان یک هدیه ببینید. ما هرگز به این چیزها به عنوان هدیه نگاه نمیکنیم. همهی اینها را حق خود میدانیم. افرادی هستند که بشقا ندارند تا در آن غذا بخورند. افرادی هستند که انگشت ندارند تا با آن غذا بخورند! آیا ما تا به حال در مورد آن فکر کرده ایم؟ ما فقط به کسانی نگاه میکنیم که انگشت الماسنشان روی انگشت خود دارند. ما هرگز به کسانی که انگشت ندارند نگاه نمیکنیم. مشکل همگی اینجا است. به همین دلیل است که ما احساس شکرگزاری نمیکنیم. وقتی برای چیزهای کوچک شکرگزاری میکنیم، حساسیت ما افزایش مییابد. ما بیشتر پاک خواهیم شد. نگرش ما نسبت به زندگی متفاوت خواهد شد. به یاد داشته باشید کسی که برای چیزهای کوچک شکرگزار نیست، هرگز بابت چیزهای بزرگ شکرگزار نخواهد بود. حتی چیزهای بزرگ نیز برای او حق طبیعی او محسوب میشود. ما احساس میکنیم که هر چیزی که داریم حق ما است. به خاطر این نگرش، ما نسبت به نعمت های الهی غافل هستیم. ما نسبت به نعمت هایی که توسط هستی به ما نازل میشود، حساس نیستیم.

• یک داستان کوتاه: مردی برای دوستش ماجرای گم شدنش در بیابان را تعریف میکرد. او به دوستش گفت: »در ناامیدی محض، زانو زدم و دعا کردم که از بیابان نجات یابم«. دوستش از این داستان حیرت کرد و پرسید: »آیا خدا دعایت را اجابت کرد؟«. مرد جواب داد: »آه نه! قبل از آن یک کاوشگر از ناکجا ظاهر شد و راه را به من نشان داد«.

به اینگونه است که نسبت به چیزهایی که به ما اعطاء میشود بی تفاوت هستیم. ما همچنان همه چیز را حق مسلم خود میدانیم. اگر نسبت به شکرگزاری حساسیت بیشتری از خود نشان دهیم، هرگز چه انگشتان دستمان، و چه ثروتمان و یا خود هستی را حق مسلم خود نمیدانیم. هنگامی که این حساسیت ایجاد میشود، هر لحظه در حیات عمیق رویداد های هستی سهیم خواهد شد.

چیزی که ما باید بدانیم این است که هیچ شخصی به دنیا نیامده که فقط به ما خدمت کند. هر شخص دیگری همانند ما زندگی میکند. آنها از روی مهربانی و از عشق کارهایی برای ما انجام میدهند. حتی زن یا شوهر از روی مهربانی به شما خدمت کرده و یا از شما مراقبت میکند. البته، ازدواج مستلزم بخشیدن و دریافت کردن است، اما زن یا شوهر هرگز حق مسلم ما نیستند آنها هرگز حق طبیعی ما محسوب نمیشوند.

متاسفانه در روابط زن و شوهری، بسیاری از چیزها بهخصوص به طور مسلم محسوب میشود. به هر حال این ایده عمیقا در جامعهی ما ریشه دوانیده است.

به همین دلیل امروزه بسیاری از ازدواجها به شکست میانجامد. من به شما میگویم، که حتی در طول یک رابطهی جسمانی هم میتوان حس قدردانی عمیق نسبت به بدن دیگری داشت. این باعث خواهد شد که به جای فقط لذت جسمی، زندگی را یک تجربهی الهی بدانید. زمانی که همه چیز به سبب دیگری احساس لذت میکنید چرا از او قدردانی نمیکنید؟ اگر از ابتدا به طرف دیگر عمیقا احترام گذاشته شود، بسیاری از ازدواجها میتواند حفظ شود.

مردی به درگاه خدا دعا کرد: »خداوندا، لطفا به من رحم کن. من خیلی سخت کار میکنم در حالی که همسرم در خانه میماند. وقتی من تمام روزم را کار میکنم، او در خانه لذت میبرد. لطفا به من لطف کن که من به همسرم تبدیل شوم و او به من. میخواهم به او یاد بدهم که زندگی یک مرد چقدر دشوار است«. خداوند آرزویش را برآورده کرد. صبح روز بعد مردی که اکنون زن شده بود، صبح زود بیدار شد، ناهار بچه ها را در کیفشان گذاشت، صبحانه درست کرد، بچه ها را آماده کرد و آنها را به مدرسه برد. سپس برگشت و نظافت کرد، به لباسشو لباسها را در ماشين انداخت، به بانک رفت و چک را نقد کرد، صورتحساب برق و تلفن را پرداخت کرد. بعد به بازار رفت و مواد غذایی خرید، لباسها را پهن کرد تا خشک شود، بچه ها را از مدرسه برداشت، همهی مشکلاتشان را حل کرد، به آنها در انجام تکالیف کمک کرد، همانطور که تلویزیون تماشا میکرد لباسها را اتو کرد. سپس شام را آماده کرد، به بچه ها غذا داد، آنها را خواباند، شام خورد و به رختخواب رفت. صبح روز بعد مرد دوباره به درگاه خدا دعا کرد: »خداوندا، من فکر نمیکنم که بتوانم این کارها را فردا هم انجام دهم. التماس میکنم مرا دوباره به مرد بودن بازگردان«. لطفا خدا پاسخ داد: »این درخواست تو اجابت میشود، اما مجبوری نه ماه صبر کنی زیرا تو الان بارداری!«.

هر شخص در زندگی نقش برابری بازی میکند. نباید از کسی انتظار خدمت داشت. از هر کسی روی کره زمین باید قدردانی شود.

من همیشه به مردم میگویم که حتی اگر رابطه ی شما و همسرتان جواب نداد، باید با قدردانی از یکدیگر جدا شوید و بابت هر قسمت قدردان باشید. هر رابطه ای به طریقی به نفع ماست. اما ما قادر به دیدن آن نیستیم.

مشکل این است که احساس میکنیم مردم منتظر هستند، که به ما آسیب برسانند. اینگونه نیست، این فقط ناامنی خود ماست که در دیگران میبینیم. ما مکانیسم خود دفاعی داریم که جهت جلوگیری از این فکر که دیگران منتظرند به ما آسیب برسانند، در هر رابطه ای ایفای نقش میکند.

زمانی که قدردانی شکوفا میشود، این مکانیسم از بین میرود.

• یک داستان: روزی یک زوج با سه فرزند خود به ساحل رفتند. بچه ها به ساختن قلعه های شنی مشغول شدند و غرق در لذت بودند. آنها بانوی پیر را دیدند که لباسهای کهنه ای بر تن داشت و به سمت آنها میآمد. او به طرف ساحل خم میشد و چیزهایی را از روی زمین برمیداشت و در کیفش میگذاشت. همانطور که به بچه ها نزدیک میشد، والدین فریاد زدند و به بچه ها گفتند تا از او فاصلهی بگیرند. بانوی پیر به آنها لبخند زد، اما آنها جواب لبخند او را ندادند. چند روز بعد آنها متوجه شدند که بانوی پیر زندگ اش را وقف این کرده بود تا قطعات کوچک شیشه را از شن و ماسهی ساحل بیرون بیاورد تا پای بچه ها را نزند.

ما همه به روابط برچسب خوب، بد، زشت و غیره میزنیم. این موضوع درباره تمام روابط صادق است، چه مادر و فرزند، چه رئیس و کارمند، و چه دوستان.

بسیاری از افراد به دلیل اینکه آنها را نسبت به مسائل گوناگون شستشوی مغزی داده اند نسبت به والدینشان و جامعه، احساس قدردانی نمیکنند. در یکی از مراقبه های قدردانی که ما ارائه میدهیم، از مردم میخواهیم که ابتدا به والدین خود و همۀ افرادی که ذهن و نگرش، آنها را تحت تاثیر قرار داده اند قدردانی کنند. بدانید که با چه برنامه هایی که شما خود را ابراز کنند. لطفا سعی دارید که ذهنیت جدیدی داشته باشید. این کاملا درست که ذهنیت های قبلی را دریافت نکرده اید. اکنون کاملا درست است. اما درست نیست افرادی را که ذهنیت های قبلی را به شما داده اند لعن و نفرین کنید.

کسانی که این بدن و این ذهنیت را به ما داده اند، هرگز سعی نخواهید کرد مالک آنها باشید

به هیچ وجهی قصد نداشتند ما را از چیزی محروم کنند یا ما را آزار دهند. هر آنچه که از نظر آنها بهترین بود، به ما داده اند، همین الان ما ورای آن هستیم؛ زیرا هوشمندتر شده ایم. فقط از آنها سپاسگزار باشید.

مطلب دیگر این است که هر زمان در روابط خود نسبت به افراد احساس قدردانی کنید، دیگر سعی نخواهید کرد که مالک آنها باشید. به آنها به عنوان افرادی زیبا نگاه خواهید کرد و آنها را به حال خودشان خواهید گذاشت. تملک تنها هنگامی اتفاق می افتد که شما فرد دیگر را به عنوان یک شی در نظر بگیرید و نه به عنوان یک فرد. با قدردانی، به آن فرد اجازه میدهید فضای شخصی خود را داشته باشد.

آگاهانه تصمیم بگیرید که در چند روز آینده با عشق ناب و قدردانی پاسخ خواهید داد، در هر شرایطی که پیش بیاید. فقط به مدت دو روز تصمیم بگیرید که به شیوه ای که همهی این سالها واکنش نشان میدادید، واکنش نشان ندهید. تصمیم بگیرید که فقط با عشق خالص و بی قید و شرط واکنش نشان دهید. شما خواهید دید که تمام روابطتان وارد حالت بهتری میشود.

شما به صورت خودکار هر فرد دیگری را بازتاب الهی و تجلی منحصر به فرد در هستی خواهید دید. شما زندگی و همه کس در اطراف خود عمیقا احساس متصل بودن میکنید.

نه تنها این، بلکه شما شگفتی بزرگی در اطرافتان پیدا میکنید. اگر فردی بودید که به سر عت عصبانی میشدید، خواهید دید که خشمتان ناپدید میشود. تمام انرژی که در احساسات منفی سرمایهگذاری شده بود با رشد این قدردانی فزاینده آزاد خواهد شد. شما فردی مهربان و پر محبت خواهید بود.

یک زن میانسال مبتلا به حمله ی قلبی شد و به بیمارستان منتقل گردید. بر روی تخت جراحی، او تجربهای نزدیک با مرگ داشت. در طول این تجربه، او خدا را دید. از او پرسید: »آیا این پایان زندگی است؟«. خدا پاسخ داد که او بیست یا چهل سال دیگر زندگی خواهد کرد. هنگامی که او بهبود یافت، تصمیم گرفت که در بیمارستان بماند تا چندین عمل جراحی از قبیل زیباسازی چهره، بازسازی فک، عمل بینی و برداشتن چربیهای اضافی بر روی او انجام شود. او همچنین موهایش را رنگ کرد و فکر میکرد چون قرار است بیست سال دیگر هم زندگی کند، با یک ظاهر تازه شروع کند. عملهای جراحی تمام شد و او داشت از بیمارستان خارج میشد که آمبولانس بیمارستان او را زیر گرفت و زن فوت کرد. روح او به نزد خدا رفت و پرسید: »خدایا، من فکر کردم شما گفتید که من بیست سال دیگر هم قرار است زنده باشم«. خدا پاسخ داد: ش »رمنده، نشناختمت!«.

هر انسان یک شاهکار منحصر به فرد خدا است. به همین دلیل هیچ دو بدنی مثل هم نیستند. خدا مهندس نیست او یک هنرمند است. به همین دلیل است که هر یک از ما متفاوت از دیگری است. اگر او یک مهندس بود، همه ما را با یک قالب میساخت، مانند یک خط تولید! اما او هر یک از ما را منحصر به فرد آفریده است. ولی ما هرگز احساس نمیکنیم که به اندازهی کافی خودمان زیبا هستیم. دائما خود را با دیگران مقایسه میکنیم و سعی میکنیم شبیه آنها باشیم. ما هرگز نمیگذاریم بدنمان حس کند که زیبا است. بدن ما تحت تاثیر

اندیشهی هایی است که ما درگیر آن هستیم. هر سلول ما به اندیشه و احساسات ما پاسخ میدهد. اگر ما نسبت به بدنمان قدردانی کنیم، بدن ما با بهبود سالمتی ما پاسخ میدهد. اگر از بدنمان متنفر باشیم، بدن با بیماری جواب میدهد. این درست همانند تاثیر اندیشههای ما بر سایر انسانها است. اگر مردم را تشویق کنیم، بهتر کار میکنند.

تنها به خاطر بدنتان است که شما میتوانید در حال حاضر بنشینید و این صحبتها را بشنوید. این که شما در اینجا این کلمات را میخوانید به دلیل بدن شما است. پس چگونه میتوانید با آن بدرفتاری کنید یا به آن بی اعتنا باشید. اگر به اطراف نگاه کنید، خواهید دید که افرادی وجود دارند که بدون یک دست یا پا متولد میشوند. افرادی هستند که چشم خود را در یک حادثه از دست داده اند. ما زندگی داریم اما آنها را به حساب نمیآوریم. چه بسا معلولیت جسمی دارند، از کسانی که دارای بدن کامل هستند شکرگزارتر هستند. فرد معلول میداند از دست دادن عضوی از بدن چه حسی دارد، بنابراین او بابت اعضای دیگر بدنش شکرگزار است.

در سنت صوفی ، آنها هر روز صبح به محض اینکه از خواب بیدار میشوند، مراقبهی زیبای را انجام میدهند. آنها اعضای بدنشان را یک پس از دیگری لمس میکنند و برای هر عضو عمیقا شکرگزاری میکنند. آنها هر قسمت از سر تا پا را با عشق و قدردانی کامل لمس میکنند. این یک مراقبهی شگفت انگیزی است که میتواند توسط همه انجام شود. خواهید دید که بدن شما زیباتر و زیباتر میشود و همچنین از هر گونه رنج و ناراحتی شفا مییابد.

باید به وضوح درک شود. کل هستی یک اتفاق خجسته است. شما بخشی از هستی هستید، بنابراین هر واقعهای در اطراف شما خجسته و مبارک است. این حقیقت »هستی« است. هیچ چیزی که در هستی اتفاق می افتد، نامبارک نیست. همه چیز موهبت است.

اگر این موضوع به وضوح درک شود ، از هیچ چیزی شکایت نخواهید کرد. اگر این موضوع به وضوح در زندگی درک شود، چشم شکرگزار خواهد شد. همه چیز معمول را فوق العاده میبیند. هیچ چیز همانند یک معجزه به نظر نمیرسد. همه چیز همانند یک معجزه به نظر میرسد.

داستان کوتاه:

مگر آنجا متعلق به آنها باشد. آنها

نمیتوانند از هر چیزی لذت ببرند، مگر

شکارچی روزی برای خرید یک سگ شکاری به بازار رفت. در کمال شگفتی سگی را دید که میتوانست بر روی آب راه برود! او بلافاصله آن را به خانه برد. روز بعد یکی از دوستانش را به شکار دعوت کرد و سگ را با خود برد. هنگامی که اردک ها نزدیک شدند، شکارچی هدف گرفت، شلیک کرد و در سکوت تماشا کرد. سگ روی آب رفت و پرنده را گرفت. شکارچی به دوستش نگاه کرد تا عکسالعملش را ببیند اما دوستش ساکت بود. از او پرسید: »متوجه چیزی غیر معمولی در مورد سگ من نشدی؟«. دوستش پاسخ داد: »بله، سگ تو قادر به شنا کردن نیست«.

معجزات دائما در برابر چشم ما اتفاق میافتند. اما ما دائما آنها را از دست میدهیم! فقط به این دلیل که زندگی گاهی اوقات خسته کننده به نظر میرسد. هنگامی که ما شروع به درک آنها کنیم، کل زندگی یک معجزه میشود. حقیقت این است که معجزات بیشماری زیادی در زندگی ما اتفاق میافتد.

ز را جش ی ن بگ�یم: وجود ف است ما سهی چ� کا� خود ت ، جهان و خدا را تا کل هس� را بهعنو ت ان برک� گ تجربه یمکنیم. توق� شما وجود خود، خدا همیش� و جهان را جشن یم یگ�ید، این سه ارسار خود را برای توجهداشته باشید کهت وق� ً شما آشکار یمکنند. لطفا من یمگویم خود، خدا و جهان را جش ی ن بگ�ید، به ق نیمدهم. من به شما یک تکنیک شما توصیه اخال� روحا� ن را آموزش یمدهم.

زی را گام اول: تا زما� ن که خود ی ت را نپذیری و چ� که هستید جش ی ن نگ�ید، هرگز قادر بهدرک خود نخواهید بود. تا زما� ن که با آنچه که هستید یمجنگید، ً چه هستید. هرگز نیمتوانید بفهمید که واقعا

ً ما دو هویت در خودمان داریم. ییک هویت معموال د ی نیای ب�ون است و دیگری هویت دنیای درون. زی است که ما به جهان ی هویت جهان ب�و� ن ی چ� ارائه یمدهیم، اینکه یمخواهیم جهان ما را چگونه ببیند، چگونه یمخواهیم شناخته شویم، چگونه ف کنیم. این هویت یمخواهیم خودمان را معر� ً هستیم. زی است که ما واقعا همیشه بیش� ت ی از آن چ� زی است که دیگری، هویت جهان د ی رونمان است، چ� ً خییل ً هستیم. این هویت معموال ما معتقدیم که واقعا زی است که ما در واقع هستیم. این همان کم� ت ی از آن چ� ن یمگوییم. تمام زی است که ما بهآن ع ی زت نفس پای� یچ� ن این دو هویت نیست. ز ی ی جز مبارزه ب� گ ی شما چ� زند� ً سیع یمکنید هویت د ی نیای ب�و� ن خود را تحقق بخشید، و این در تناقض با هویت دنیای درو� ن شما دائما

ن این شما است. مبارزه یی ب� ن شما و دو هویت، مبارزه یی ب� گ شما را خودتان، ، تمام زند� نابود یمکند. زی پیایم برای ما ی هر چ� دارد از جمله مرگ و بیماری

وقت آن است که این مبارزه را متوقف کنیم. وقت آن است که آنچه را که هستید جش ی ن بگ�ید. آنچه که هستید را بپذیرید و جش ی ن بگ�ید و خواهید دید که شما کم کم خود واقیع را درک خواهید کرد. خودشکو یفا� شما بارها و بارها فقط بهدلیل مبارزه ن این دو هویت به تعویق یمافتد. لحظهای که این یب� مبارزه را متوقف کنید، خواهید دید که هر دو آنها تبدیل بهدستاورد یمشوند.

این دو هویت، تنها بهدلیل عدم پذیرش در شما وجود دارد. بنابراین آنچه را کهدر د ی نیای ب�و� ن و در دنیای درو� ن هستید، بپذیرید. فقط بپذیرید و یک »بله« عمیق به خودتان همانطور که هستید بگویید. ناگهان متوجه خواهید شد که هر دوی این هویتها هیچ منفعت یا مقصودی برای شما گ ناپدید یمشوند. آنها بدن ندارند. آنها به ساد� شما را ترک یمکنند. آنها از فضای درو� ن شما محو یمشوند. سپس شما خودتان را همانگونه که هستید یمپذیرید و جشن یم یگ�ید.

شما درک یمکنید که نیازی ندارید که نهدر جهان یب�و� ن و نهدر جهان درو� ن خود را توسعهدهید. بهاین طریق، ناگهان خواهید دید که خود اصیل شما شکوفا شده است!

بازگشت به فهرست در گام بعدی جهان را جشن یم یگ�یم. درک کنید که ن شما و این جهان تمام مشکالت و مسائیل کهی ب� است به این دلیل است که شما به این دنیا به چشم ً در تالش هستید یک راز نگاه نیمکنید. شما دائما تا جهان را با منطق خود رمزگشیا� کنید. بهجای جشن گرف� ت ن جهان، پذیرش و لذت بردن از آن، سیع یمکنید جهان را با عقل خود درک کنید. شما آن را تجزیهوتحلیل یم کنید، تفکیک یمکنید و سیع یمکنید آن را تحت کن� ت ل خوددر آورید. این ممکن

نیست! جهان بسیار وسیع و هوشمند است! جهان برای لذت بردن است و نه تجزیهوتحلیل کردن. ،1 استاد روشنگر هند، یک راما کریشنا پاراماهمسا داستان زیبا روایت یمکند: ف نیست ف ت هس� تصاد� ش بلکه هو� مستقل است

دو مرد وارد یک باغ انبه شدند. ییک از آنها نشست و تعداد درختان را شمرد. او از لحاظ اندازه، تعداد شاخهها، تراکم برگها و تعداد انبهها درختان را مورد مطالعه قرار ن کند. او داد. او سیع کرد تنوع انبهی ها را تعی� دربارهی اینکه که آنها کجا و با چهت قیم� به فروش یمرسند، و غی�ه اندیشید. مرد دیگری گ چند انبه خورد، لذت برد و رفت. به ساد�

هنگایمکه وارد دنیا شدی، مانند این است که وارد جنگل انبه شدهاید. اگر شما بهطور مداوم از منطق خود برای تجزیهوتحلیل و قضاوت و تالش برای ز ها استفاده کنید، تحت کن� ت ل خود درآورد ی ن چ� ز را از دست خواهید داد. همهی چ�

من افرادی را دیدهام که نیمتوانند از یک اس� ت احتگاه ً ب لذت ب�ند مگر آنجا متعلق به آنها باشند. آنها ز قانونا ز ب ی لذت ب�ند، مگر آن یچ� نیمتو ی انند از هر چ� ز را متعلق به آنها باشد. منطق آن ی ها باید آن چ� ی تسخ� کند، تا بتو ب انند از آن لذت ب�ند. الزم نیست ز را ترصف کند. شما نیازی به منطق شما همهی چ� زی برای لذت بردن آن ندارید. تالش مالک بود ی ن چ� زی جز تالش برای صاحب شما برای فهمیدن د ی نیا چ� شدن هوشمندانهت کل هس� و تمام دنیا نیست. تالش زی جز تالش برای ز ی چ� برای درک هوشمندانهی ن� تملک و داش� ت ن هوشمندانه نیست. ی اگر این مس� را دنبال کنید شما هرگز نیمتوانید جش ی ن بگ�ید.

ً ت هس� را با ابعاد مختلف و تناقضهایش، بپذیرید و ز را قضاوت نکنید. شما دائما جش ی ن بگ�ید. ی هیچ چ�

^-1 Paramahamsa Ramakrishna استاد ی روشنا� از بنگال غ بر� در هند. شاگرد اصیل وی، سوایم ویوکناندا)Vivekananda )بود.

زی زی درست یا چهی چ� ز قضاوت یمکنید که چهی چ� ز باید اینطور یم ی شد یا این چ� ی اشتباه است، آن چ� باید آنطور یمشد.

بدانید که هر آنچهد ت ر هس� اتفاق یمافتد، خجسته است. کلمهی شیوا در سانسکریت بهمعنای گ ب �سبب« است. شیوا نام یک خدای گ »خجست� ز هست. ب � هیچ دلیل خایص، خجست� 1 ی ن� هندو همیشهد ب ر حال ل�یز شدن است. شما همواره در حال رشد و توسعه هستید، چه آن را بپذیرید یا نه. گ شما اتفاق ق کهدر زند� هر تولد، هر عمل، هر اتفا� یمافتد، فرکانس شما را افزایش یمدهد و بر هوش شما ب �سبب در حال گس� ت شید. اما ز ز اضافه یمکند. ی شما ن� ممکن است این را بدینگونه تجربه نکنید. ی این چ� دیگری است.

افراددنیا را بهدو گونه یمتوان تقسیم کرد. نوع اول احساس یمکند که آنچهدر جهان اتفاق یمافتد، ز ی تغی� کند. علیه خواست آنها است و باید همهی چ� این افراد سیع خواهند کرد با توجه به افکارشان، ز یها� را کهدر جهان اتفاق یم ی افتد، تغی� دهند، یچ� قضاوت و انتقاد کنند و آنها را مطابق میل خود ب پیش ب�ند. گروه دیگری، که بسیار نادر هستند احساس یمکنند که هر چه اتفاق یمافتد، خجسته و مبارک است - مانند شیوا! هر کس که احساس یمکند هر چه که اتفاق یمافتد، مبارک است، با گ یمکند - در سعادت ابدی و در 2 زند� آگایه شیوا جشن. در حایلکه گروه اول مداوم رنج یمبرد زیرا ز ی را تغی�دهد. تالش یمکند همهی چ�

زی پیایم برای ما دارد از جمله مرگ و زی برای یاد گرف� ت ن ی هر چ� بیماری. در هر پدیده ی ای، چ� ق هوش ما و فرکانس آگایه ما را هست. هر اتفا� زی کهدر باال یمبرد. د ی ر نمای کیل کیهان، هر چ� گ ما اتفاق یمافتد برای ما سعاد� ت د پر � دارد. زند� زی اضافه یمکند. تمام کاری که باید انجام بهی ما چ�

دهیم این است که به جهان به چشم یک راز نگاه کنیم، یک راز هوشمند.

یک روستای دورافتاده توسط هکتارها مزرعه ذرت احاطه شده بود. آن روستا بسیار از شهر دور بود ب ، بنابراین بسیار ساکت و � هیاهو بود. یک روز حکییم که پیش از آن هرگز ندیده بودند، به روستا آمد. او زیر یک د ی رخت انج� نشست. روستائیان از او پرسیدند که از کجا آمده است. او به آنها گفت: »من آمدهام تا چند روزی را با شما که برادرانم هستید بگذرانم«. روستاییان از شنیدن این حرف خوشحال شدند و کلبهی کوچیک را برای او ساختند. طویل نکشید کهش حکیم �وع بهدرمان و حل مشکالت بسیاری از روستائیان کرد. روزی یک بیماری همهیگ� وارد روستا شد و بسیاری از پرندگان آنجا را کشت. روستائیان این موضوع را به حکیم گزارش دادند. او گفت: »خییل ناراحت کننده است که شما بسیاری از پرندگان خود را از دست داده اید، اما اگر بهت هس� اعتقادداشته و دعا کنید، این ضر در واقع یمتواند بهنفع شما باشد«. روستاییان با او موافق نبودند، اما از آن یجا� که بهاو اح� ت ام یم ب گذاشتند، � رسوصدا رفتند. هفته بعد، ناگهان، تمام سگهای روستا فرار کردند. روستاییان دوباره ناراحت شدند زیرا سگها برای محافظت از روستا در برابر دزدان ضوری بود. آنها نزد حکیم رفتند و اینرا به او گزارش دادند. او فقط پیام خود را تکرار کرد: » اگر بهت هس� اعتقاد داشته و دعا کنید، این ضردر واقع یمتواند بهنفع شما باشد«. چند روز بعد یک اتفاق بسیار عجیب افتاد. د ب ر آن روزها، ک�یت وجود نداشت. مردم با سابیدن دو سنگ به یکدیگر آتش درست

^-1 Hindu طرفداران مذهب هندوئیسم، حدود یک بیلیون طرفدار دارد

ب �سبب گ -2 Shiva استاد روشنگر هند. کلمهی شیو ن ا یع�، خجست�

یمکردند یا آتش را در اجاقهای خود حفظ یمکردند. یک روز همهی آتشها در تمام ن رفت. آنها سیع کردند با خانهی ها از ب� سابیدن سنگها آتش درست کنند، اما هیچ اتفا� ق نیفتاد، خییل ناراحت شدند.

آنها دوباره بهدیدن حکیم رفتند و به او گفتند که چه اتفا� ق افتاده. حکیم به آنها گفت: »بهنظر یمرسد که پدیده بسیار خایص در حال وقوع است«. روستائیان به حکیم شک کردند.

آنها از خود پرسیدند که حکیم از چه لحاظ نسبت به آنها برتر است و آیا او در مقایم بود که این حرفها را بگوید. بعض از روستاییان رهسپار روستای بعدی شدند تا آتش تهیه کنند، اما حکیم مانع آنها شد و ارصا یمکرد که آنها نباید بروند.

بهخ هر حال صبح روز بعد بر� از روستاییان راه خود را به سمت روستای بعدی در پیش گرفتند. ناگهان آن ی ها چ� ز ی شبیهطوفان شن در فاصلهای دور دیدند. بعد از چند لحظه توانستند ببینند کهدر واقع یک ارتش بزرگ مهاجم سوار بر اسب بود. آنها یمآمدند تا شهر و روستاهای اطراف را غارت کنند.

روستاییان پشت درختان پنهان شده و آنها را تماشا کردند. ارتش نرسیده به روستا ایستاد و ییک از آنها فریاد زد: »بگذارید ما به این روستا ین� ز حمله کنیم!«.

ییک دیگر از افراد گفت: »هیچ فایدهای نخواهد داشت. هیچ پرندهای نیست که آواز بخواند، هیچ س� گ واق واق نیمکند، دودی از دودکش هیچ خانهای خارج نیمشود. بهنظر گ کند«. نیم ت رسد ح� یک نفر در اینجا زند� ارتش برگشت و رفت. روستاییان پنهان شده به روستا برگشتند و به سایر روستائیان گفتند که چه اتفا� ق افتاده است. آنها

ناگهان متوجه شدند که تمام مدت حق با حکیم بوده است! آنها به کلبه حکیم رفتند تا همهی چ� ز را به او بگویند. اما کلبه خایل بود. حکیم رفته بود. هیچکس نیمدانست او کجا رفته است.

ف نیست بلکه ه شو مستقل است. ت هس� تصاد� توق� متوجه شدید که ه شو مستقل است، زما� ن که متوجه شدید که رازی عمیق برای تجربه کردن و نه گ شما روشن ز در زند� حل کردن است، همهی چ� یمشود و درس یها� را که با خود به ارمغان آورده است به شما نشان یمدهد.

هنگایمکهج رن� به شما یمرسد، اگر آن را نپذیرید، و از خود مقاومت نشان دهید، تنها در شما درد ایجاد یمکند. تنها بهدرد و رنج شما یمافزاید. اما اگر با اح� ت ایم عمیق و قدردا� ن با آن روبهرو شوید، ناگهان رمز و رازش را به شما نشان یمدهد، که چرا گ شما اتفاق افتاده و چهدرس یها� را برای در زند� شما به ارمغان آورده است. اگر با رضایت با پذیرش و هوش با آن روبرو شوید، ناگهان متوجه خواهید شد که این رنج روشنگری با خود آورده و شادی و گ شما اضافه کرده است. تجربه را به زند�

همه ی پدیده  های جهان مبارک است، از جمله زی بهعنوان آنچه که شما بالیای طبییع یمنامید. ی چ� زی ب� ع ت دال� وجود ندارد. فاجعهی ط ی بییع چ� نیست جز راههای طبیعت برای تنظیم خودش بهخاطر کارهای خایص که انسان کرده است. بنابراین، وجود را بپذیرید و جش ی ن بگ�ید.

در مرحلهی سوم، ما برای خدا جشن یم یگ�یم، ریشه و منبع دو مرحلهی دیگر خود اصیل و جهان است. تا زما� ن که شما به وجود خدا تردید یا ایمان دارید، خدا را حس نخواهید کرد. درست مانند شک، ز یک مانع است. من افرادی را دیدهام که به ی ایمان ن� خدا معتقدند، اما هرگز سیع نیمکنند خدا را حس کنند. آنها همچنان به ایمانشان ادامه یمدهند اما

هرگز خدا را تجربه نیمکنند. بنابراین، اکنون، تردید و ایمان خود را نسبت بهوجود یا عدم وجود خدا کنار بگذارید. تح� اگر بهوجود خدا اعتقادداشته ً یک ایده در باشید، این رصفا گ ت فقط وق� یک استاد روشنگر در زند� ن شما قرار یم یگ�د، شما یمدانید که قدردا� چیست

مورد او است. اینکه او ده دست یا هجده رسدارد که قد بلند یا قد کوتاه است. هر فکری کهداشته ن فکرها یمتواند مانیع در جهت ت باشید، ح� ی هم� تجربهی خدا باشد. پس ایمان و شک خود را کنار بگذارید. فقط بهخاطر داشته باشید کهت اگر خلق� وجودداشته باشد، حتما خال� ق هم وجوددارد.

لحظهای که یک جسم را یمبینید، یمدانید که خالق ن نیست؟ اگر خلقت آن ش ئ وجود دارد ی ، آیا چن� ز وجود دارد. ت ح� کلمه وجود داشته باشد، خالق ی ن� ً مناسب خداوند نیست. ت او خالقی�، »خالق« دقیقا ن ! ت او خالقی� ثابت است کهب �د ب لیل ل� ی یز شده، هم� و در حال گس� ت ش است.

او انفجار بزرگ )بیگبنگ( دائیم است. یک سیاهچالهدائیم کهدر حال اتفاق افتادن است.

خلقت، خالق و مخلوق، هر سه بیانگر خالقیت هستند. خدا خالقیت است بنابراین وجود خالقیت را جش ی ن بگ�ید. اگر خالقیت نباشد، خلقت اتفاق نیمافتد. وجود خلقت دلیل محکیم است برای اثبات بر خالق. وجود خدا را جش ی ن بگ�ید. خالقیت ن مرده نیست، استقالل مجموعهای از قو ی ان� هوشمند است. آن هوش و استقالل است. بنابراین فقط وجود این هوش مستقل را جش ی ن بگ�ید. وجود خدا را بهعنوان خالقیت جش ی ن بگ�ید.

هنگایمکه شما وجود این سه را جشن یم یگ�ید- خود، جهان و خدا- ناگهان خواهید دید که این سه توسط ذهن ناخودآگاه شما ایجاد شده ً مانع رصفا است. هیچ مانیع وجود ندارد ت ، تنها هس� محض، آگایه محض، جشن محض است.

گ این است، ز زاصل زن� خود، جهان و خدا، سهی چ� ت هس� هستند و جشن گرف� ت ن نیستند، بلکه هسته واحد زی وجود این هستهی ، چ� است که من آن را روشنگری گ یمنامم. زند� وجود خلقت دلیل محکیم است برای اثبات خالق یا خالقیت. وجود خدا را ی جشن بگ�ید

اگر شما وجود خود، جهان و خدا را جش ی ن بگ�ید، ناگهان خواهید دید که فقط جشن وجود دارد. هر سه به یک جشن تبدیل شدهاند!

هنگایمکه هر سه محو یمشوند و به یک جشن تبدیل زی است که ق یم ی ماند همان چ� زی که با� یمشو ی ند، چ� من آن را سعادت ابدی، � ن تیاآناندا نامیدهام.

ن این سه فقط تا زما� ن که نفس ی مرزهای ب� جنگجوی درونمان نیمپذیرد، وجود دارد. زما� ن که ن برود، پذیرش اتفاق یمافتد و ع ی دم پذیرش از ب� ق یمماند. نفس ناپدید یمشود. و تنها جشن با�

بعض از مردم از من یمپرسند: »چگونه قدردا� ن عمیق خود را نسبت به شما ابراز کنیم؟«. من به آنها یمگویم که تنها راه ابراز قدردا� ن این است که روشنگری را آنگونه که برایتان توصیف کردهام، گ کنید. این به� ت ین کاری است که یمتوانیم برای زند� هم انجام دهیم.

دلیل این که شما نسبت به من احساس قدردا� ن یمکنید، این است کهت فقط وق� یک استاد روشنگر گ شما قرار یم یگ�د، تازه متوجه یمشوید که قدردا� ن چیست! تا آنزمان، قدردا� ن بهصورت عاد� ت در زند� ق یمماند. هنگایمکه استادی در اجتمایع در شما با� گ شما قرار یم یگ�د، هنگایمکه تحول رس راه زند� ش�وع یمشود، شما در درون خود ت حرک� را احساس خواهید کرد، یک شادی عمیق. احسایس غی� قابل توصیف از عمق وجود. این حس قدرشنایس است. گ ، صمیمیت، زی است که از خودگذشت� ی این چ� پرستش نامیده یمشود. شما نیمتوانید آن را با کلمات ی بیان کنید این زیبا� قدردا� ن واقیع است. فقط با آن

راحت باشید و به آن اجازه دهید که شما را متحول کند. آن شما را از عمق وجود ی تان تغی� خواهد داد. ف است. کار استاد انجام شده است. ن کا� یهم�

مردم از من یمپرسند: »ما چهت خدم� یمتوانیم برای این رسالت انجام دهیم؟« به آنها یمگویم، بزرگ� ت ین ت خدم� که یمتوان برای جهان انجام داد، شکوفا کردن آگایه خود است. هنگایمکه این اتفاق یمافتد، بهطور خودکار، هر جا الزم باشد خدمت یمکنید، ً از نفس خود، بلکه چون شما دارید جشن نه رصفا یم یگ� ب ید و ل�یز یمشوید. بنابراین دیگر خدمت نامیده ب ل�یز شدن است. خدمت باید ً نیمشود بلکه رصفا اینگونه انجام شود، نه به صورت بخشیدن، بلکه به صورت اش� ت اکگذاری خودجوش.

ً مردم برای بهدست آوردن منفعت خدمت عموما یمکنند. جامعه به ما آموخته است که این خدمت ما را به بهشت یمرساند، و یا بهگونهای اعمال بد ث ما را خن� یمکند. ی خ�! خدمت کردن هیچ جایگایه را برای ما در بهشت رزرو نیمکند. در این مسلک، بهشت مبادله نیمشود. هنگایمکه شما در درون خود رسشار یمشوید، بهطور خودکار احساس ز دیگری برای انجام دادن ندارید، یم ی کنید هیچ چ� ن . رسشار شدن ش�وع به خدمت یم ی کنید، فقط هم� ز دیگری ندارد. هیچ ارتبایط با ثروت ماد ی ی یا چ� بلکه به وضعیت درو� ن شما مرتبط است، حالت سعاد بت �سبب، قدردا� ن نسبت به کل. خدمت، هنگایمکه به اینگونه انجام شود، یمتواند شما را به روشنگری هدایت کند.

ً ن مبت� بر قدردا� ن است. اگر بخواهم 1 کامال کل تصوف را در یک کلمه خالصه کنم، آن قدردا� ن تصوف است. یمتوانید آن را در تمام اشعار اساتید بزرگ 3 و دیگران ببینید. 2 مانند جاللالدین رویم تصوف

یمتوانید انرژی جاری شده از قدردا� ن را در کلمات آنها حس کنید. قدردا� ن شما را به انرژی جاری تبدیل یمکند. قدردا� ن مانند آتش است که یمتواند تمام کارماهای شما بزرگ� ت ت ین خدم� که یمتوان برای جهان انجام داد، شکوفا کردن آگایه خود است

4 چیست؟ یک عمل ناتمام است را بسوزاند. کارما که بارها و بارها شما را مجبور بهانجام آن یمکند. بهمنظور انجام آن و تخلیهی همهی ی این کارماها� کهدر وجود ما انباشته شده است، بارها و بارها بر روی این سیاره متولد یمشویم. تنها با داش� ت ن انرژی حاصل از قدردا� ن ، این کارماها سوزانده یمشوند! این است قدرت قدرشنایس.

همانطور که انرژی، انرژی را جذب می‌کند، وقتی عبادت شما تبدیل به قدردانی می‌شود، خواسته‌های بیشتری را به خود جذب می‌کنید. این قانون جذب و قانون طبیعت است. قدردانی عبادت غایبی است که می‌تواند بیشتر از آنچه که می‌توانیم تصور کنیم برایمان به ارمغان بیاورد.

بسیاری از مردم فکر می‌کنند عبادت و قدردانی اسارت است. خیر. آنها آزادی بخش‌ترین پدیده‌ها هستند. آنها شما را از بند نارضایتی آزاد می‌کنند. نارضایتی یک بند است. فقط قدردانی می‌تواند تمام زندگی را بهبود دهد. به دلیل نارضایتی، ما مدام در حال دویدن به دنبال خواسته‌هایمان هستیم. هنگامی‌که قدردانی بشکفد، بند نارضایتی به راحتی زدوده می‌شود. سپس زندگی را به صورت متفاوتی تجربه می‌کنید. شما تجربه می‌کنید که زندگی در حال شکوفایی است.

زندگی کردن با احساس شکوفایی، بزرگ‌ترین موهبت برای هر انسان است. فقط زمانی که قدردانی زندگی بشکفد، شکوفایی اتفاق می‌افتد. هنگامی‌که شکوفا شوید، صرف‌نظر از آنچه انجام می‌دهید یا اینکه چگونه انجام می‌دهید، شکوفا هستید. شما کاری برای شکوفا شدن انجام نمی‌دهید. شما قبلاً شکوفا شده‌اید، و هر چه انجام می‌دهید از آن نشأت می‌گیرد. هنگامی‌که قدرشناسی نگرش شما می‌شود، شکوفایی طبیعت شما می‌شود. پس هر لحظه‌ای لبریز از عنایت می‌شود، از جمله عبادت شما.

عبادت باید لبریز از شکرگزاری و شکوفایی در شما باشد. خیلی از مردم می‌پرسند: »چرا ما به معبد می‌رویم و عبادت می‌کنیم؟«. بدانید که عبادت جشن گرفتن هستی است. هنگامی‌که عبادت ما اینگونه است، هستی پاسخ می‌دهد. هنگامی‌که هستی به سمت پاسخ دهد، نعمت‌های بیشتری در زندگی شما می‌آید. این چرخه مطلوب عبادت و برکت است! مشکل این جا است که به ما یاد داده‌اند که عبادت و خدا آخرین دستآویز است. به ما یاد نداده‌اند که آنها منبع و نتیجه خجسته اتفاق می‌افتد.

خلبان در اواسط پرواز به مسافران اعلام کرد: »ما متأسفیم که به اطلاع شما برسانیم که دچار مشکل شده‌ایم. حال، فقط خدا می‌تواند ما را نجات دهد«. یک مسافری از مردی که در کنار او نشسته بود، پرسید: »خلبان چه گفت«. مرد جواب داد: »او گفت هیچ امیدی نیست«.

در ذهن اکثر انسان‌ها، خداوند »آخرین دستاویز و امیدی« است!

عبادت در واقع خم شدن در برابر هستی الیتناهی و تسلیم کردن احساسات، ترس، سردرگمی، اضطراب و همه چیزهای شما به هستی است، فقط از خود به آن است. در هر چیزی که در وجود شما هستی است، افکار، ذهن شما و نیروی زندگی است که برای مراقبت از شما واکنش نشان می‌دهد.

احساسات هنگامی‌که با چنین عمق دعای تضرع می‌کنید، هستی را به شما چهار نیاز زندگی می‌دهد. 1. انرژی برای تغییر چیزی که نیاز به تغییر دارد. 2. هوش برای درک اینکه چه چیزی نیازی به تغییر دارد. اگر اعمال شما ریشه در توقعاتتان داشته باشد، هرگز نمی‌توانید احساس تحقق کنید، شما فقط حواس خود را فرسوده کرده‌اید.

3. درک اینکه هر چقدر شما تغییر کنید، خود هستی یک رؤیای همیشگی در حال تغییر است. 4. رستگاری که از سه مورد بالا ناشی می‌شود. هر زمان که حضور هستی را احساس می‌کنید، احساس قدردانی می‌کنید و این خود عبادت است. عشق عمیق و جز از خودگذشتگی چیزی جز عبادت هستی نیست. احساس وابستگی به حضور همیشگی هستی است. تنها برای پرورش این احساس وابستگی عبادت واقعی خواندن کتاب‌های مذهبی نیست، هدایای مادی برای خدا، و یا اهدای پول به معابد نیست، بلکه قدردانی عمیق و خاموش به کل هستی است، به خاطر همان چیزی که هست. اعتماد بی‌واهمه به این است که هستی مراقب ما است. انتظار عمیق و منفعلانه برای هستی است. این عبادت واقعی است. اگر چیزی در نتیجه این سرشاری اتفاق بیفتد، درست است.

یکی از قدیسان صوفی همیشه داستان شگفت انگیزی را برای مردم تعریف می‌کنم. تصوف مذهبی است که جز قدردانی نسبت به کل هستی نیست که ریشه در قدردانی دارد.

یکی از قدیسان صوفی و شاگردانش در حال پیاده‌روی روحانی بودند. آنها تقریباً سه روز غذا نخوردند و تقریباً آنها را تعقیب کردند تا شب که در قبرستان خوابیدند.

صبح روز بعد، آن عارف قدیس طبق معمول شروع به عبادت و شکرگزاری خدا کرد. شاگردان او آنچه را که می‌دیدند باور نمی‌کردند. آنها چندین روز بود که بدون غذا و پناهگاه مانده بودند و استادشان از خدا شکرگزاری می‌کرد. آنها از او پیروی نکردند و گفتند: »چرا باید خدایی را شکر کنیم که سه روز است ما را از غذا و پناهگاه محروم کرده است؟«.

او پاسخ داد: »شما سال است، که تغذیه شده‌اید و محل برای اقامت داشته‌اید. چرا بابت این او را شکر نمی‌کنید؟«.

هستی بر عبادت قدرشناس بابت بارش همیشگی ماست. فکر نکنید که من دارم به شما تکنیک‌های بسیار قدیمی و منسوخ را پیشنهاد می‌کنم. نه! من زندگی را خود تجربه کرده‌ام، چیزهایی که در زندگی بر اساس آنها را به شما می‌گویم.

در دوران مکاشفه روحانی قبل از روشنگری، همه جا با پای پیاده می‌رفتم. من طول و عرض Bharat را پیموده‌ام. من با دو تکه لباس و بشقابی برای گدایی قسم خوردم که در سفر از دستم غذا بخورم. من همچنین به پول نخوردن و بیش از یک وعده غذا نگه نداشتن قسم خوردم. صادقانه می‌گویم، در آن چند سال من مانند یک پادشاه آزاد زندگی کردم! هستی به راحتی آنچه را که برای لحظه نیاز داشتم به من داد. نگران لحظه‌ی بعد نبودم. در هر لحظه از آن روزهای مکاشفه، دست نامرئی هستی را حس می‌کردم. بنابراین بدانید که این چیزی است که اکنون در مقابل شما نشسته است!

بنشینید و سعی کنید دو لیست بنویسید. یکی، از چیزهایی که دارید و دیگری، از همه چیزهایی که ندارید. لیست اول باید شامل تک تک چیزهایی باشد که دارید، از چشم‌ها، گوش‌ها، دست‌ها و پاها شروع کنید، زیرا افرادی هستند که خیلی از آنها را ندارند. قبل از اینکه به سراغ چیزهای مادی بروید، تمام توانایی‌های جسمی و ذهنی خود را ذکر کنید. اگر بخواهید صادقانه همه چیز را بنویسید بدون اینکه موردی از قلم بیفتد، نخواهید توانست لیست اول را تکمیل کنید! این حقیقت دارد. اگر به این نتیجه رسیدید که شما قادر به تمام کردن لیست اول نیستید، به این معنا است که قدرشناسی در وجود شما شکل گرفته!

دلیل اینکه قدردانی مشکل است اینجا است که توقعات مدام در وجود ما حضور دارند. ما به طور مداوم از طریق چشم، بینی، گوش، زبان و حس لامسه اطلاعات دریافت می‌کنیم. بر اساس این، همواره انتظار داریم چیز یا اتفاق خاص دیگری روی دهد. وقتی فردی چیزی بهتر از ما دارد، در وجود ما ثبت می‌شود که خانه یا ماشینی داریم. وقتی که ما از دستاوردهای بزرگ دیگران می‌شنویم، در وجود ما حک می‌شود. انرژی از ما تنها به سمت بیرون حرکت می‌کند، دائماً حواس پنج گانه‌ی مان پیروی می‌کند، و هرگز به سمت درون خودمان جریان نمی‌یابد.

قدرشناسی زمانی اتفاق می‌افتد که این روند معکوس شده و شما ناگهان به موهبت درونتان پی می‌برید! با قدردانی هیچ توقع یا طمع وجود ندارد.

توقع داشتن مانند ریختن کره صاف کرده در آتش برای خاموش کردن آن است. آیا می‌توانید آتش را با ریختن کره مذاب به آن خاموش کنید؟ هرگز! در این ترتیب، اگر اعمال شما ریشه در توقعات شما داشته باشد، هرگز نمی‌توانید احساس قدرشناسی کنید. شما فقط حواس خود را فرسوده می‌کنید. شما یا می‌توانید با توقع و یا با قدردانی زندگی کنید، نه با هر دو.

با توقع، تمایل مالکیت چیزها وجود دارد. با قدرشناسی، شما صاحب لذت می‌شوید. وقتی که مالک چیزی می‌شوید، تنها از چیزی که متعلق به شما است لذت می‌برید. هنگامی‌که شما در هستی لذت صاحب لذت هستید، از همه چیز لذت می‌برید. وقتی به خودتان نگاه می‌کنید، هیچ چیزی به نظر نمی‌رسد. هنگامی‌که شما لذت می‌برید، همه چیز سرشار به نظر می‌رسد! این است تفاوت این دو.

در یک روستا، نگهبان شب در شیفتش بود و به طور متناوب در سوت خود می‌دمید. او یک لوله‌ی گِلی داشت که با آن پیپ می‌کشید. آن را با تنباکو پر کرد و به دنبال کبریت گشت. اما نداشت. او به کلبه‌ای در آن نزدیکی رفت که در آن پیرزنی زندگی می‌کرد و از او پرسید که آیا می‌تواند از هیزم روشن اجاقش به او آتش بدهد. آن خانم گفت که اجاقش در سه روز گذشته روشن نشده است و او خودش از غذایی که به معبد داده‌اند تغذیه کرده است. نگهبان به خانه بعدی رفت و پرسید که آیا می‌تواند یک قوطی کبریت به او بدهد. آنها گفتند که خودشان یک مشعل از همسایه گرفته‌اند تا اجاق خود را روشن کنند. در حال حاضر آنها نه آتش دارند و نه چوب کبریت. نگهبان تصمیم گرفت به خانهی کدخدای روستا برود که در آن قطعا کبریت داشتند. او رفت و از آنها پرسید که آیا کبریت برای روشن کردن پیپش دارند. یکی از دختران به او نگاه کرد و پرسید: »آتش برای روشن کردن پیپ؟ چرا از فانوسی که دستتان هست استفاده نمی‌کنید؟«. نگهبان نمی‌توانست آنچه را که می‌دید باور کند. او در حالی که تمام مدت فانوس را با خود حمل می‌کرد، به دنبال یک کبریت بود!

تا زمانی که ما بر این باوریم که آنچه که ما نیاز داریم در خارج از ما است، مانند نگهبان شب همچنان به جستجو ادامه خواهیم داد. وقتی به این باور برسیم که هستی همیشه آنچه را که نیاز داریم را در درون خود به ما می‌دهد، همه چیز را پیدا خواهیم کرد.

وقتی که با توقع کار می‌کنیم، خشونت ظریفی در زبان بدن ما دیده می‌شود. این خشونت عمدی نیست، بلکه ذاتی است. اگر ما کمی به زبان بدن خود حساس شویم، می‌توانیم این موضوع را درک کنیم.

هنگام تایپ با کامپیوتر، هنگام تماس تلفنی، اینکه چگونه گوشی تلفن را در جای خود قرار می‌دهید، با چه خشونتی راه می‌روید، چگونه در را پشت سر خود می‌بندید، چگونه دست فرزند خود را می‌گیرید و ... دقت کنید و خود را در حال انجام همه چیز با خشونت تماشا کنید. خواهید دید که در همه چیز ظرافت وجود دارد.

می‌توانید این را امتحان کنید. دفعه‌ی بعد که در را می‌بندید، به خاطر بسپارید و ببینید که چطور آن را بستید. حال، دوباره در را باز کرده و این بار به آرامی، با قدرشناسی بسیار و با آگاهی عظیم، آن را ببندید و انجام این کار، خود را در هر دو حالت را مشاهده و احساس کنید. تفاوت بین ان دو حالت را احساس خواهید کرد. در بار دوم، شما ناگهان در درون خود نرم و ملایم شدید! این تأثیر قدرشناسی بر شما است. با قدردانی، زبان بدن شما دستخوش تغییر خواهد شد. وقتی شما قدردانی عمیق را حس کنید، واکنش‌هایتان به موقعیت‌های مختلف تغییر می‌کند. شما با هستی همنوا خواهید شد. بدن شما با ظرافت جذاب و با مهربانی همراه با این طنین جریان می‌یابد. تمام اعمال شما از این ظرافت نشأت می‌گیرد. دیگر خشونتی وجود نخواهد داشت. تنها شادی خواهد بود. بنابراین هر کاری که انجام می‌دهید، فقط زندگی را شیرین‌تر می‌کند.

هر روز، فقط نیم ساعت بنشینید و با خودتان خلوت کنید. چشمانتان را ببندید و اجازه دهید هر فکری، هر شخص یا هر موقعیتی به ذهن شما بیاید. اگر فکر مثبت باشد، فردی که دوستش دارید یا موقعیتی که شما را خوشحال می‌کند، برای آن احساس قدردانی کنید و بگذارید برود. اگر عمیقا فکر منفی بود، یا فردی که دوست ندارید یا یک وضعیت ناخوشایند، برای آن نیز قدردانی کنید و وضعیت ناخوشایند را موهبت بدانید. با قدردانی عمیق به هر چیزی که به ذهن شما می‌رسد، برکت دهید. خواهید دید که در عرض چند روز، نگرش شما کاملاً مهربان و دلسوزانه خواهد شد. شما با شفقت و پذیرش فوق‌العاده‌ای به همه چیز نگاه خواهید کرد.

• شما می‌توانید از پیچ و خم ذهن رها شوید
  • چرخه‌ی کارمایی می‌تواند شکسته شود
    • مرگ یک بزم است
    • شما هوش هستید
    • مسئولیت شما را بالا می‌برد
  • رهایی یک »حالت« است نه یک مقام
    • شورمندی شکست نمی‌شناسد
• با بازیابی معصومیت، درهای زیادی را به روی زندگی‌تان می‌گشاید
  • شما بخشی از آگاهی جمیع هستید
    • صلح جهانی از شما آغاز می‌شود
      • سانیاس قمار غایب است
  • روشنگری کلید پادشاهی شماست

دوران کودکی شما باشد. سویم ممکن است در مورد معلم و کلاسی که در مدرسه در آن می‌نشستید باشد. چهاریم ممکن است در مورد خانه‌ای باشد که معلم شما در آن زندگی می‌کرده است. ارتباطی که معلم شما در خیابان دیده‌اید و یا منطقی که اخیراً در مدرسه داشته‌اید وجود ندارد. با این حال، با مشاهده‌ی سگ در چند ثانیه شما به سادگی به معلم دوران کودکی خود پریده‌اید. می‌توانید ببینید که افکار شما فقط از چیزی به چیزی دیگر حرکت می‌کنند. ما حتی نمی‌توانیم این فرآیند را »تفکر« بنامیم. این فقط یک »تداعی معانی« است. شما سگ را با دوران کودکی، دوران کودکی خود را با معلمی و غیره ارتباط می‌دهید.

در واقع، اگر این تمرین را فقط یک بار انجام دهید، درکی به شما خواهد داد که شیوه‌ی تفکرتان راجع به خودتان را تغییر خواهد داد. ذهن ما چگونه کار می‌کند؟ چگونه می‌توانیم افکار را ایجاد کنیم و چگونه به آنها معنا ببخشیم؟ چگونه زندگی را تجربه می‌کنیم؟

بگذارید من به شما یک نمودار ساده از اینکه چگونه افکار در ذهن جریان می‌یابد و شما چگونه آنها را به هم وصل می‌کنید بدهم.

هر اندیشه در ذهن شما در اینجا به صورت یک مکعب مستطیل نشان داده شده است. شکل، اندازه و رنگ هرکدام متفاوت است. افکار مختلف به طور مداوم در شما جریان دارد که ممکن است به درد یا تجربه‌ی دردناک و یا به شادی یا تجربه‌ی شادمان مرتبط باشد. افکاری که ممکن است به شادی مرتبط باشد، اما شما آن را به عنوان درد در نظر می‌گیرید، در این نمودار با عنوان JP نمایش داده شده است؛ تجربه شادی، احساس درد.

تا به اینجا به احساسات اولیه‌ای که در ما ایجاد می‌شود پرداختیم. هنگامی‌که این احساسات منفی را نمی‌پذیریم و عیان نمی‌شوند، انرژی درونمان را از خودمان و خودمان را از دریافت انرژی محروم می‌کنیم. اگر تکنیک‌هایی را که در فصل‌های قبل در اختیار شما قرار داده‌ایم بررسی کنید، خواهید دید که چگونه می‌توانید به این انرژی‌های منفی غلبه و خودتان را کنترل کنید.

اکنون به چند موضوع دیگر نگاه کنیم، که اگر بتوانیم زندگیمان را درکشان کنیم، می‌توانیم شیوه‌ی زندگی را به خوبی تغییر دهیم. این درک می‌تواند ما را تغییر دهد. اجازه دهید با چیز بسیار ساده‌ای شروع کنیم، چیزی که با درک آن می‌توانیم زندگیمان را تغییر دهیم. اجازه دهید نگاهی به شیوه‌ی عملکرد ذهنمان بیندازیم.

فقط 10 دقیقه این آزمایش ساده را امتحان کنید. یک ورق کاغذ و قلم بردارید. تنها بنشینید و هر آنچه را که فکر می‌کنید و به ذهنتان می‌رسد را بنویسید. دقیقاً همان چیزی را که فکر می‌کنید روی کاغذ بیاورید. هیچ فکری را ویرایش یا سرکوب نکنید. این آزمایش فقط برای شما است هیچ کس دیگر به آنچه که شما نوشته‌اید نگاه نمی‌کند. دقیقاً مانند یک نرم‌افزار آوانگار که یک نوار سخنران را ثبت می‌کند، هر آنچه که در ذهن شما می‌گذرد را، کلمه به کلمه رونویسی می‌کند. در پایان این ده دقیقه، آنچه را که نوشتید فقط یک بار بخوانید. شگفت‌زده خواهید شد و به وضوح می‌توانید ببینید که هیچ منطقی در طریقه‌ی شکل‌گیری افکار در ذهنتان وجود ندارد!

به عنوان مثال، سگی را در خیابان می‌بینید. بلافاصله سگی را از زمانی که کودک بوده‌اید و بازی می‌کردید به یاد می‌آورید. فکر بعدی می‌تواند در

در این ترتیب، شما ممکن است فکری مربوط به یک تجربهی دردناک داشته باشید، اما از آن به عنوان شادی یاد کنید. این با PJ نشان داده شده است؛ تجربه دردناک، احساس شادی.

به طور کلی، تمام افکار شما مربوط به چیزهای گذشته یا آینده است. شما نمی‌توانید افکاری در مورد حال داشته باشید. در حال حاضر شما تنها می‌توانید آگاهی داشته باشید، نه فکر. افکار یا مربوط به برهه ای از تجارب لذت‌بخش است که شما در گذشته داشته‌اید و می‌خواهید دوباره در آینده تجربه کنید، و یا تجربیات دردناکی که در گذشته داشته‌اید و نمی‌خواهید دوباره آن را تجربه کنید.

حتی در زمان برهه ای از مشکلات جدی، شما ناگهان یک تفکر مثبت خواهید داشت. یا حتی در اوج شادی، شما برهه ای اندیشه‌های منفی نامربوط خواهید داشت. هر اندیشه کاملاً مستقل است، و کاملا به تفکر قبیل مرتبط نیست. به همین دلیل است که شما قادر به تفکر شاد در میان افکار غم انگیز هستید و بالعکس.

بدانید که هیچ دو فکر منطقی ، مرتبط نیستند. فکر مستقل و غیر منطقی است. هیچ فکری مسئول ایجاد یک اندیشه دیگر نیست. همهی آنها به طور تصادفی ظاهر می‌شوند.

چگونه «کلاچ» این جریان تصادفی از افکار را رها کنیم؟ ما از کلمه‌ی »رها کردن کلاچ« بارها و بارها استفاده خواهیم کرد. بیایید به وضوح منظور خود را از کلمه‌ی »رها کردن کلاچ« تعریف کنیم. هنگامی که دنده عوض می‌کنیم، راننده در حین

چه از دنده یک به دو و یا از دو به سه، یا هر دندهای برای آن حالت، هر دفعه باید از مرحلهی عبور کنیم. ما باید کامال وارد حالت داده، و یا »کالچ را رها کنیم«، ما باید خالی شویم، و فقط بعد از این حالت است که میتوانیم به دنده بعدی برویم، درست است؟ به همین ترتیب، ما فضای خالی را در ذهن خود تجربه میکنیم. این فضای خالی، بین دو تفکر، آرامش و موهبت است. سکوت بین تفکر به ما وقته میدهد که ما دیگر به افکار خود چنگ نزنیم و آنها را به گذشته یا آینده متصل نکنیم، افکارمان در قید نمیمانند. همچنان که حالت »کالچ رها شده« برای ما بسیار مهم است، در حالت »کالچ رها شده« هستیم، از فضاهای بین افکارمان آگاهتر میشویم. وقتی که ما از جریان افکار »رها میشویم«، فاصله ای بین افکار بهطور خودکار افزایش خواهد یافت و ما در فضای خالی متوقف خواهیم شد و آرامش و موهبت بیشتر و بیشتر را تجربه خواهیم کرد.

هنگامیکه شما ناگهان هوشیار میشوید، هر اندیشه ای که در مقابل شما جریان دارد، برای آن لحظه میشود زندگی شما. شما توجه به آن را شروع میکنید، یا آن زندگی را انجام میدهید یا از آن فرار میکنید. این وضعیت مانند اسلایدهای روی پروژکتور است. هر اسلایدی که در مقابل نور پروژکتور نگه داشته شود، به عنوان واقعیت روی صفحه نمایش دیده میشود. مشکل این است که در فضای درون شما، نور پروژکتور بهطور مداوم روشن نیست. منظورم از نور پروژکتور هوشیاری شما است. این فقط میآید و میرود. شما بهطور کامل و مداوم هوشیار نیستید. بسیار پیش آمده که حتی زمانیکه چشمان شما باز است و بدن شما در حال حرکت، شما از هستی خود آگاه نیستید. مثالی از زندگی روزمره ذکر میکنم. زمانی است که شما نیم ساعت تا دفتر کار رانندگی میکنید. پس از رانندگی، ما به دفتر میرسیم، ماشین را پارک میکنید و بیرون میآیید، ناگهان متوجه میشوید: »اوه، به دفتر رسیده ام«؛ به این معنی است که، بیشتر اوقات نور پروژکتور که در آن لحظات رانندگی خاموش بوده است.

در لحظات که نور پروژکتور هوشیاری شما خاموش است، هر اسلایدی که در جلوی پروژکتور قرار گیرد زندگی شما نخواهد شد. شما آن بخش از زندگی را به خاطر نمیآورید. هنگامیکه نور دوباره ظاهر میشوند یعنی هنگامیکه هوشیاری شما دوباره باز میگردد، هر فکری که در آن زمان داشته باشید بخش از شما میشود. این یک حقیقت بسیار ظریف است. زندگی شما مجموع همهی افکاری است که شما در زمان هوشیاری و غیر هوشیاری دارید. متأسفانه، اغلب اوقات افکار و تصمیمات زمانی اتفاق میافتد که شما از آن آگاه نیستید. اینها بخش از زندگی شما هستند، بخش از زندگی نامه ی شما. متأسفانه از این صحنهها، تصمیمات یا افکار زمانی که به ذهن شما میرسند آگاه نیستید.

هر لحظه ای که در زندگی شما بدون هوشیاری و بدون توجه شما اتفاق میافتد، رنجآور است. شما بهطور مستقیم یا غیرمستقیم موقعیتها برای رنج ایجاد میکنید. درست مثل زمانیکه راهنمای چشمک زنتان چشمک میزند، آگاهی شما چشمک نمیزند. اما، به دلیل کمبود توجه تان، نمیدانید که چه زمان آن روشن و چه زمان خاموش است. روزی لطیفه ای خواندم:

مردی وارد ماشینش شد راهنما زد و از پرسش خواست که ببیند آیا نور عقب اتومبیل چشمک میزند یا نه.

پرس او فریاد زد: »بله، روشن است... نه، روشن نیست... بله روشن است... نه خاموش است... االن روشن است!«.

اگر شما جریان فکرتان را در مقابل خود ببینید، ناگهان خواهید گفت، »آه خدای من، همهی این چیزها در واقع دارد درون من اتفاق میافتد! من حتی کوچکترین سرنخی از اینکه به کجا دارم میروم ندارم. من نمیدانم که چه چیزی در من دارد اتفاق میافتد!«. تا زمانیکه شما هوشیار نیستید، اما همواره فکر میکنید که هوشیارید. این اولین بار چشمتان بهروی واقعیت باز میشود. در ابتدا ممکن است کمی سخت باشد، زیرا تا کنون، بیشتر وقت خود را در ناهوشیاری صرف کردهاید. در نهایت، آن شما را بهسوی شادی و سعادت سوق خواهد داد.

این یک حقیقت است. شما از تمام چیزها آگاهی ندارید. شما زندگی نامه ی خود را آنطور که اتفاق افتاده به یاد نمیآورید، بلکه آنطور که میخواهید به یاد میآورید. این نمونهی ساده را در نظر بگیرید. زندگی شما با حوادث مختلف مربوط به شادی، رنج، گناه، درد و افسردگی پر شده است. شما به زندگی آنطور که هست نگاه نمیکنید. شما معموال چکار میکنید؟ تنها حوادث مربوط به رنج را جمعآوری میکنید و یک پرتو ایجاد میکنید، این ایدهها را به چیز هم متصل میکنید و گمان دارید زندگی جز رنج نیست و تبدیل به زنجیره ای طوالنی از درد و رنج شده است، پرتوی از درد.

به ندرت، پرتو شادی ایجاد میکنید. بهندرت ممکن است اتفاقات شاد را جمعآوری کنید، پرتو شادی ایجاد کنید، و احساس کنید زندگی شادی است. نه تنها تعداد پرتوهای شاد، بلکه کیفیت آنها مهم است. بیشتر اوقات با جمعآوری خاطرات و حوادث دردناک، فکر میکنید که زندگی تمامش رنج است. لحظه ای که باور میکنید زندگی رنجآور است، شما ناخودآگاه سعی میکنید این باور را قوت ببخشید، هرچند آگاهانه سعی کنید این پرتو رنج را ایزوله کنید. باور شما به اینکه زندگی یک پرتو درد یا پرتو شادی است، تنها زمانی که شما ناآگاه هستید پابرجا است، نه زمانی که شما آگاه هستید.

هرگاه افکار شهوت انگیز از سیستم شما عبور میکند شما به خود میآیید که »من هستم«. یا هرگاه افکار خشونت آمیز از سیستم شما عبور میکند، به زندگی خشونت آمیزی برمیگردید و نمیدانید که وجود دارید. این چیزی است که من آن را دور تسلسل بد مینامم: شما به منفیات قدرت میدهید و منفیات شما را به زندگی بازیمگرداند، شما منفیات بیشتری را تقویت میکنید و منفیات بیشتری در زندگی حس میکنید.

در اینجا تمثیل زیبا از رامانا ماهاری یک استاد روشنگر هندو، میخوانیم. سگی استخوان خشیک را میجوید. همانطور که آن را میجوید، قطعات استخوان به داخل دهانش فرو رفت و منجر به خونریزی شد. سگ فکر میکرد که خون از استخوان میآید و از آن خون لذت میبرد و به جویدنش برای لذت بردن از خون استخوان ادامه داد! نمیدانست که خون از دهان خودش میآید و نه از استخوان.

اگر خشونت شما را تحریک کند، شما برای چنین زندگی خوب دست و پا میزنید. اگر فکر میکنید که زندگی پرتو درد است، شما برای چنین زندگی خوب دست و پا میزنید تا به اعتقادات خود صحه بگذارید.

اجازه دهید بیشتر توضیح دهم. دردی که ده سال پیش داشتهاید، دردی که نه سال پیش داشتهاید، دردی که هفت سال پیش تجربه کرده بودید، دردی که سه سال پیش حس کردید، و دردی که دیروز تجربه کردید، هیچکدام ارتباط منطقی با هم ندارند. اما شما با اتصال آنها به هم یک پرتو درد ایجاد میکنید. شما همهی این پرتوهای اندیشه را به هم وصل میکنید و یک پرتو بزرگ ایجاد میکنید. شما فکر میکنید و معتقدید، »زندگی من دردناک است«. آیا این درست است؟ نه! پس آن همه حوادث خوش و شادی که تجربه کرده بودید چه؟ مطمئنا باید حداقل چند لحظه شاد در آن میان بوده باشد؟ شما آنها را بهسادگی فراموش کردهاید. آنها هرگز برای ایجاد پرتو انتخاب نمیشوند. بنابراین پرتوها، هر پرتوی، هرگز واقعیت زندگی نامه شما نیست، زیرا فقط بهروی بخش از زندگی متمرکز است.

ابتدا، شما خاطرات دردناک را در جهت هدف خود آرشیو میکنید. تاکید میکنم شما فقط دردها را آرشیو میکنید، شاید برای پروندهی پزشکی یا برای اینکه به دکتر خود بگویید. کمکم باور میکنید که تمام مشکالتی که در زندگی شما اتفاق افتاده به هم متصل و مرتبط هستند و به این نتیجه میرسید که زندگی شما پر از درد و رنجآور است. لحظه ای که بهاین نتیجه میرسید، جهنم برای خودتان میسازید. به عنوان مثال، تا دیروز شما فقط راه میرفتید، نمیتوانستید پرواز کنید. شما میدانید که در گذشته هرگز پرواز نکردهاید و فقط راه میرفتید. آیا میتوانید اعتقاد داشته باشید که میتوانید از فردا به بعد پرواز کنید؟ نمیتوانید. شما میدانید فردا هم فقط بر اساس تجربیات راه خواهید رفت. شما صرفا گذشته خود که قادر به یادآوری آن هستید را پیشبینی میکنید و احتمالت جدید را در نظر نمیگیرید. یک نکتهی مهمی دیگر نیز در مورد درد وجود دارد که میخواهم با شما در میان بگذارم. ممکن است عرفانی به نظر برسد، اما حقیقت دارد. پاتانجالی بهوضوح میگوید که هر دردی میتواند دری بهروی روشنگری باشد. راهش این است که به آن برچسب درد نزنیم. فقط ببینید و مشاهده کنید که چه اتفاق میافتد. مانند کودک کوچکی که با هیجان و کنجکاوی یک چیز جدید را تجربه میکند. اینکار را با شرایطی که شما در حال حاضر درد تلقی میکنید انجام دهید و ببینید که چگونه تمام این تجربه تغییر شکل میدهد. نه پرتو شادی وجود دارد و نه پرتو درد

وقتی را که شما فقط درد را میبینید، دو چیز میفهمید. اول اینکه میبینید، در فرایند درد، بدنتان خود را جوانسازی میکند، خود را بازسازی میکند. شما به اشتباه به این فرآیند جوانسازی برچسب درد میزنید. دوم اینکه، وقتی دست از برچسب زدن »درد« برمی‌دارید، از مقاومت در برابر احساس درد دست میکشید و دردتان میتواند سریعتر بهبود یابد. درحالی که وقتی به آن برچسب درد میزنید، نه تنها با فرایند خودترمیمی مبارزه کرده‌اید، بلکه این فرایند را طوالنی‌تر و درد بیشتری ایجاد میکنید.

شادیای که ده سال پیش تجربه کردید، شادیای که نه سال پیش تجربه کردید، شادیای که سه سال پیش تجربه کردید، و شادیای که سال قبل تجربه کردید، همه پرتوها نامرتبط هستند. در زمان حال، شما همهی این افکار را به هم متصل میکنید و یک پرتو بزرگ شادی ایجاد میکنید.

شاید، یک فرد شما میتوانید شادی خود را در یک شی یا یک مکان مانند یک مکان تفریحی خاص بیابید.

حال بارها و بارها سعی خواهید کرد که آن را به زندگی خود بازگردانید. آن فرد، آن شی، آن فضا یا همان رویداد را در زندگی خود دوباره رقم بزنید. هر چهقدر هم که تالش کنید، دوباره آن شادی را نخواهید یافت. این باعث درد بیشتری میشود! ما دائما در زندگی درد و یا شادی را تجربه میکنیم. هنگامیکه یک پرتو درد ایجاد میکنید، سعی میکنید آن را بشکنید. اگر پرتو شادی ایجاد کنید، سعی میکنید آن را افزایش دهید! اما شما نمیدانید که نه میتوانید پرتو شادی را طوالنی‌تر کنید و نه پرتو درد را بشکنید. تنها به این دلیل ساده که خود پرتو اصال وجود ندارد. این فقط حافظهی انتخابی شما است. این پرتو تخیل شما است.

بین دو فکرمان وجود ندارد. هیچگونه ارتباط مستقیمی بین اندیشهها نیست. تنها وجه مشترک اندیشهها این است که همهی آنها از یک منبع نشأت میگیرند. اما ما مداوم بین فکر قبلی و فکر بعدی ارتباط خیالی برقرار میکنیم.

درست مثل حباب‌ها که از عمق تنگ مایه ایجاد میشوند این شیوه شکل میگیرند. وقتی حباب ایجاد میشود و به سطح آب میرسد، تا وقتیکه حباب بعدی شروع میشود و سپس حباب سوم شروع میشود. از آنجا که حباب ها با سرعت به سمت باال میروند، اینطور به نظر میرسد که یک جریان مداوم هستند! اما در واقع همیشه بین دو حباب فاصله ای وجود دارد.

بین دو اندیشه خود تجربه میکنیم. از آنجا که شکاف یا فضای خنثی میان دو فکر بسیار کوچک است، ما گمان داریم همه‌ی افکار به هم متصل هستند و یک پرتو را تشکیل میدهند. اما همیشه فاصله ای میان دو فکر وجود دارد.

بگذارید ماجرایی را برایتان تعریف کنم:

مردی حدودا چهلوپنج ساله نزد من آمد و گفت: »سواامیجی، من میخواهم از همسرم جدا شوم، لطفا برای من طلب نعمت کن«.

به او گفتم: »من فقط برای ازدواج طلب خیر میکنم. چرا میخواهید برای طالق طلب نعمت کنم؟«. جواب داد: »نه، شما باید برای من دعا کنید، زیرا من خیلی رنج کشیده ام«. گفتم: »رنج همیشه دوطرفه است. رنج فقط کشیدن نیست. شما هم همسرتان را به اندازهی کافی رنج داده اید. حتما حقیقت اتفاقات را که افتاده به من بگویید و بعد من آن وضعیت را تجزیه وتحلیل خواهم کرد.« او پاسخ داد: »چگونه بدانم که چه اتفاقاتی برای شما تعریف کنم و کدامها را حذف کنم؟ تعدادشان زیاد است! از روز اول او من را آزار میداد. شما نمیدانید من چه زجرها کشیده ام!«. سپس او از روز ازدواجش حادثه ای را نقل کرد. در روستاهای Bharat، هنگامیکه کسی عروسی میکند، تازه عروس و داماد پس از مراسم جشن بازیهایی را انجام میدهند. در یکی از این بازیها، یک حلقه در داخل دیگ پر از آب انداخته میشود. زن و شوهر دستان خود را داخل دیگ میبرند و برای گرفتن حلقه با هم رقابت میکنند. هر کسی زودتر آن را بگیرد، برنده است. این بازیهای کوچک برای آشنا کردن زن و شوهر با یکدیگر انجام میشود، زیرا در ازدواج های آنجا عروس و داماد برای اولین بار در مراسم عروسی یکدیگر را میبینند. این نوع بازیهای کوچک برای کم کردن فاصله بین زن و شوهر است زیرا آنها یکدیگر را نمیشناسند. این مرد گفت: »در طول این بازی، او دستم را خراشید. او با ناخنش، دستم را خراشید!«. و شروع کرد به تعریف داستان طوالنی در مورد همهی کارهایی که همسرش در حق او کرده بود، از روز اول ازدواجش، برای تمام اعمالی که همسرش انجام داده بود، یک پرونده نگه داشته بود، مانند گزارش پلیس. پس از بیان دو یا سه قضیه، به او گفتم: »لطفا بس کنید! اگر اینگونه است، او باید بیشتر از شما از اینکه راهش را جدا میکند، خوشحال باشد!« نگهداری پروندههای بزرگ و مفصیل را در سر خود بسیار دشوار است! هر زمان که او کاری انجام دهد، این مرد همیشه به فایلهایش نگاه میاندازد. عاقبت دلیل اصیل طالقش را به من گفت: »زنم روی لباس من قهوه ریخت!«. به او گفتم: »ریختن قهوه روی لباسهای شما نمیتواند دلییل برای طالق باشد!«. او گفت:»نه، شما نمیدانید. امروز قهوه ریخت. فردا اسید میریزد!«. او واقعا ربطش را متوجه نشدم. از او پرسیدم که چگونه میتواند قهوه و اسید را به هم ربط دهد. او دوباره گفت: »نه، نه، سوامیجی، شما نمیدانید«.

ممکن است بسیار افراط بهنظر برسد و ممکن است شما هنگامیکه اینرا میشنوید، بخندید. اما بادقت به زندگی خود نگاه کنید. شما همهمی کار را انجام میدهید - مدام ربطهای غیر منطقی ایجاد میکنید. شما فراموش کردهاید که حوادث را مستقل از یکدیگر ببینید. شما فراموش کردهاید که اندیشهها را مستقل از هم ببینید.

اگر شما فقط این تکنیک ساده »رها کردن کالچ« را یاد بگیرید، میتوانید انرژی زیادی را در سیستم و در وجود خود، نگه دارید. در نتیجه، بسیار مولد و خالقتر خواهید بود. روابط شما بسیار دوستانهتر خواهد شد زیرا شما رویدادها غیرمرتبط را رها خواهید کرد. مردم و انتظارات آنها برای شما گران نخواهند آورد. این تکنیک، فضای احساس خفقان فوقالعاده ای در اختیارتان قرار میدهد تا نیازهای خود و نیازهای دیگران را برآورده سازد. شما همچنین احساس دلسوزی فوق العاده ای برای درک رنج دیگران خواهید داشت. هنگامیکه رها میکنید، قادر به جای دادن آن افراد در فضای درون خود خواهید بود. آن وقت شما بهطور خودکار مهربان هستید. زندگی شما دارای کیفیت متفاوت است و به شخص متفاوت در جهان تبدیل میشوید.

تک تک اتفاقات زندگی ما نامتصل و مستقل است، حتی فعالیتهای روزمره ما مانند خوردن و آشامیدن. هر تجربه ای به نوبهی خود مستقل است. آب آشامیدن دیروز و آب آشامیدن امروز دو چیز متفاوت هستند. غذایی که دیروز خوردید کامال متفاوت است با غذایی که امروز میخورید متفاوت است، حتی اگر از لحاظ ظاهری یکسان باشند! اما ذهن شما پرتویی بین این دو رویداد ایجاد میکند و میگوید: »من هر روز همان غذا را میخورم«. بگذارید راحتتر بگویم، شما هر روز یک جور غذا مصرف نمیکنید. شما میتوانید از همان کلمه ی »خوردن« برای هر دو تجربه استفاده کنید، اما آنها یک تجربهی مشابه نیستند. مراقب باشید کلماتی که استفاده میکنید فریبتان ندهند. غذا خوردن دیروز، غذا خوردن امروز و غذا خوردن فردا، وقایع جداگانه و کامال مستقل و تجربیات جداگانه ای هستند. آنها غیرقابل اتصال‌اند. تک تک اتفاقات زندگی ما نامتصل و مستقل است

در اینجا واقعهای زیبا از زندگی یک استاد روشنگری از مرکز Bharat را میخوانیم:

در طول ده سال، پزشکان از استاد خواستند که غذای خاص بخورد. او مجاز به خوردن هر چیز نبود. او مجبور بود یک غذای خاص را سه بار در روز بخورد. پس از دو سال، فردی که برای او غذا میپخت نزد او آمد و شکایت کرد: »استاد، من از پختن غذای تکراری خسته شدم. شما چگونه میتوانید یک غذا را هر روز بخورید؟«. استاد فقط خندید و گفت: »من یک غذا را هر روز نمیخورم. چگونه میتوانم یک نوع غذا را هر روز بخورم؟ من فقط امروز میتوانماین غذا را بخورم. غذای فردا کامال متفاوت است!«.

زندگی هر لحظه جدید است. این ذهن است که باعث میشود زندگی تکراری، کسلکننده و معمولی به نظر برسد.

یک گانگس� ت محیل روز اول کا ت رش وق� گام بر یمدارد، کیم یم ترسد. اما ت ح� اگر به خودش هم اطمینان نداشته باشد، دیدن افرادی که از او اطاعت یمکنند بهاو اعتماد بهنفس یمدهد. »بله، گ هستم!«. کل زبان بدن او تغیی� االن من فرد بزر� ن ترتیب، زما� ن که ذهن به شما یمکند. بههمی�

ف ندارد. حمله یمکند، در ابتدا اعتماد بهنفس کا� اما ت وق� یمبیند که شما از آن یمترسید، اعتماد به نفس یمیگ�د و شما را به دام یماندازد! شما به ذهنتان اعتماد به نفس یمدهید تا به شما حمله کند. هنگایمکه شما ترس خود را نشان یمدهید، ت وق� شما نشان یمدهید که بسیار شکننده هستید، ف است و گرفتار یمشوید. ن برای ذهن کا� همی�

گ فردی که یمخواهد از شما سوء استفاده کند، ابتدا کاری یمکند بهاین باور برسید که نیمتوانید زند� خود را بدون او ادامه دهید. او به شما القاء یمکند که بدون او نیمتوانید زنده بمانید. هنگایمکه به دامش افتادید، ا شو �وع به سوء استفاده از شما یمکند و با شما بازی یمکند. ت وق� شما باور کردید که که بدون او نیمتوانید زنده بمانید، ح� با وجود اینکه از شما سوء استفاده یمکند؛ باز هم با او رسیمکنید.

زی که ذهن شما انجام ن ی چ� بهاین ترتیب، ا یول� یمدهد، متقاعد کردن شما بهاین است که بدون او نیمتوانید زنده باشید. ت وق� شما را متقاعد کرد، دیگر الزم نیست کار دیگری انجام دهد. از این پس هرگز سیع نیم کنید ذهن خود را رها کنید.

زی که یم خواهمتعریف کنم را در روزهای یچ� مکاشفه روحا�نام دیدم. در جنگلهای شمال Bharat شکارچیان برای گرف� ت ن پرندگان دام یم گذارند. ن دو شاخه درخت یمبندند. در ب� را ی ب� آنها طنا ب� را محکمیمبندند. طناب وسط طناب، تکه چو به وسط چوب بسته یمشود. این در واقع تلهی شکا چر� برای پرندهها است.

شما ممکن است با خود فکر کنید: چگونه ممکن است یک پرنده با یک چوب کوچک به دام بیفتد؟ در واقع، تمام کاری که آنها انجام یمدهند این ن دو شاخه درخت با استفاده از ب� را ی ب� است که چو ن «. طناب آویزان یمکنند، همی�

هنگایمکه پرندهای یمآید و روی چوب یمنشیند، ً روی چوب یمافتد و چوب را رس و وزن پرنده تماما ته یمکند. پرنده همرس و ته به چوب آویزان یمماند.

لحظهای که رس و ته یمشود و تعادلش را از دست احساس تزلزل یمکند و با پنجههایش ً یمدهد، کامال محکم چوب را یمیگ�د. او چنان به چوب چنگ گ دارد. ی� زنده بودنش بهآن بست� یمزند که گو چون رس و ته آویزان شده، فکر یمکند، »اگر این ق خواهد افتاد؟ سقوط چوب را رها کنم، چه اتفا� یمکنم و یمیم�م«. تا بهحال پیش نیامده که پرندهای سقوط کند و رسش بشکند! اما پرنده هوش درک این  واقعیت را ندارد. همچنان چوب را نگه یمدارد. گاش ت وق� آن را رها نکند، نه تنها آزادی، بلکه زند� ز از دست یمدهد، زیرا در نهایت شکا چر� آن را را ی ن� بهدام یماندازد.

درست مثل این پرنده، شما نیمفهمید که اگر فقط ذهن خود را رها کنید، در آن لحظه یمتوانید

تبدیل به یک پاراماهمسا شوید. در آن لحظه شما یمتوانید آزاد شوید. شما یمتوانید بهرا تح� ش �وع به پرواز کنید.

همان تریس که پرندهی به چوب چسبیده دارد، شما هم دارید. ترس شما و ترس پرنده ییک است. پرنده معتقد است که نیمتواند آن را رها کند و اگر این کار را ن ترتیب، شما به ذهن خود بکند، خواهد مرد. بههمی� تکیه یمکنید و احساس یمکنید، نیمتوانم آن را رها کنم. اگر قبول کنم که من افکار جدا، رها، مستقل و یغ� منط� ق دارم، ممکن است از دست بروم.

شکا چر� با فراغت کامل پس از چهار یا پنج ساعت، پرنده را یمیگ�د، آن را در قفس یمگذارد و یمرود. ب� حال پرنده نه آزادی دارد که پرواز کند و نه چو دارد که با آن تعادلش را حفظ کند. پرندهی احمق اگر فقط آن چوب را رهایمکرد، یمتوانست بهرا تح� پرواز کند و برود.

ن ترتیب، شما به هر آنچه که فکر یمکنید به همی� هویت و امنیتتان است مانند تحصیالتتان، ذهنتان، زندگیتان، روابطتان و یا موجودی حساب بانیکتان، 1 چوب هویت شما را یمچسبید. در نهایت یاما حذف یمکند. پس شما نه پاراماهمسا، روح آزاد هستید و نه یمتوانید هویت خود را حفظ کنید. شما نه آزادی را دارید و نه چوب هویتتان را، چرا که آن چوب خودش یک توهماست.

بگذارید به شما بگویم، اگر پرنده چوب را رها کند، ممکن است ییک دو لحظه برای تعادل بالبال بزند. ممکن است چند لحظه طول بکشد تا تعادل خود را بازیابد، اما هرگز نیمافتد و نیم یم�د. ت وق� چوب را ول یمکند، ممکن است برای چند لحظه سقوط کند، اما پس از آن خود را تنظیمخواهد ش د کرد و �وع به پرواز یمکند.

بسیار روشن است، رها کنید و بدانید هرگز سقوط نخواهید کرد و نخواهید مرد. شما تبدیل به یک پاراماهمسا خواهید شد!

در این لحظه، به خودتان اعتماد کنید. بهخاطر از دست دادن هویت خود ناراحت نشوید. فقط به خودتان اعتماد کنید و هویتتان را رها کنید. شما بالفاصله به پاراماهمسا تبدیل خواهید شد و آزاد زی که باید انجام دهید باور خواهید شد. تما ی م چ� این است که که شما رها هستید. ت ح� اگر آنرا باور نکنید اما همچنان حقیقت دارد!

توق� شما رها یمکنید، تغیی�ا� ت ا ب نقال� در سبک گ ، تفکر روزمره و تصمیمیگ�ی شمااتفاق خواهد زند� افتاد. با شجا ِ عت به دل این انقالب، به تحوال� ت که زی است در شما اتفاق یمافتد، بزنید. این هما ی ن چ� که من آنرا تاپاس)tapas )یا ریاضت یمنامم.

ق نادر در مکاشفات روحا�نام، پرندهای یط اتفا� ب� چسبیده بود. پرندهی دیگری را دیدم که به چو ً در ت ی له گ� کرده بود، اما شجاعت رهاکردن که قبال را داشت، بهسمت او برگشت. ض �بهای به پرندهی آویزان زد و گفت: »یه، ولش کن! آرام باش! من مثل ن مشکل را داشتم. هنگایمکه آرام تو بودم. منهمهمی� ش شدم، �وع به پرواز کردم. فقط دو یا سه ثانیه طول یمکشد تاتعادل برقرار شود. ت وق� منپنجههایم را باز کردم، هرگز سقوط نکردم یارسم نشکست یا نمردم. من فقط آزاد شدم من فقط یک پرنده آزاد شدم بیا« ... اما پرندهی آویزان آن را باور نکرد.

^-1 Yama الههی مرگ و عدل در Hindu

بدانید که مسئولیت پرندهی آزاد، آزاد کردن پرندگان دیگر است. این مسئولیت پرندهی آزاد است که به پرندهای که روی چوب به دام افتاده ض�بهای بزند و بگوید: »خودت را آزاد کن«. من

همان پرندهی آزاد هستم و شبکهی ا نم� را تشکیل دادهام. ت ح� اگر سقوط کنید، آسیب نیمبینید. آرام باشید! رها کنید، پرواز خواهید کرد. دارد یا نه!

ی� جامعه استاد، شبکه است. ت ح� سانگها، گردهما اگر سقوط کنید، آسیب نیمبینید.

اول از همه، شما سقوط نخواهید کرد. اما فقط برای این که اطمینان بیش� ت ی به شما بدهد، سانگها، تشکیل یمشود. بنابراین، من از همهی شما دعوت یمکنم که بیایید و سانگها را تجربه کنید.

یادتان باشد که این مسئولیت پرندهی آزاد است که تمام پرندگان گرفتار در تله را آزاد کند، بهآنها الهام ببخشد تا خودشان را آزاد کنند.

ز برای گرف� ت ن میمونها دارند. آنها شکارچیان، تلها یی ن� با استفاده از یک جعبهی کوچک میمونها را یمیگ�ند. ی� را داخل جعبهای قرار یمدهند که در نها�نها آنها ی ش�ی آن کیم باز است. میمون دستش را داخل جعبه یمبرد ن� را نگه ن� را یمیگ�د. تا زما� ن که میموی ن ش�ی ی و ش�ی داشته، نیمتواند دستش را ا ی ز جعبه ب�ون بکشد چون مشتش بزرگ� ت از سوراخ است!

ن� را ول کند، یمتواند دست اگر میموی ن ش�ی ً ی ب�ون بیاورد و یا ُس دهد. اما میمون خود را فورا ن� آنقدر باهوش نیست که این را بفهمد. ا ی و ش�ی ن� را نگه را یمچسبد و فقط بهدلیل اینی که ش�ی داشته است، نیمتواند دست خود را خارج کند. در ن� را رها کند، یمتواند دست خود حایلکه ا ی گر ش�ی را رها کند و آزاد شود. اگر این داستان را درک کنید،

بالفاصله از پرتوهای خود خالص خواهید شد و از این لحظه آزاد یمشوید.

تمام هدف از آموزش اجتمایع این است که شما را بهاین باور برساند که طی� ف از افکار دارید. جامعه مدام به شما یم آموزد که باید یا روی پرتو رنج یا پرتوشخو متمرکز شوید. اگر به پرتو درد اعتقاد داشته باشید، تمام عمر خود رارصف تالش بیهوده گ خود برای شکس� ت ن پرتو رنج خواهید کرد و زند� را به هدر خواهید داد. اگر به پرتوشخو اعتقاد گ خود را رصف استمرار داشته باشید، تمام زند� گ خود را هدر آن یمکنید و در نهایت باز هم زند� خواهید کرد. جامعه نیمتواند آزادی شما را تحمل ن دلیل است که هرگز به شما شجاعت کند. بههمی� ی� نیمدهد. چون بهمحض اینکه رها شوید، رها دیگر کیس نیمتواند شما را کن� ت ل یا استثمار کند.

اگر شما در قفس باشید، جامعه یمتواند شما را مجبور به تبعیت از قواعدی که یمخواهد کند. یمتواند ذهن شما را هر زمان و با هر آنچه که یمخواهد، پر کند. شما برای آن بسیار مفید هستید. ً به شما اما شما فقط یک ابزارید. جامعه واقعا ً وسیلهای برای رسیدن ت� نیمدهد، شما رصفا اهمی به هدفشان هستید.

ً موجود هرزمان این حقیقت را دریافتید که شماذاتا آزادهای هستید، به آرامش یمرسید، شفا یا سعادت درو� ن یمیابید و آزادی را احساس یمکنید. هنگایمکه ف است. ن کا� احساس آزادی یمکنید، همی�

این به شما اعتماد به نفس فوقالعاده و شجاعت ف برای پرواز، برای گشودن بال در آسمان خواهد کا� داد. خواهید دید که وجود شما به یک پاراماهمسا در هوشیاری کیها� ن محض تبدیل یمشود.

زی که به ما آموزش داده شده است، برخ ی الف چ�

ً دقت کنید، منیمخواهم لطفا ز را یک موضوع جسورانه، شجاعانه و چالش برا ی نگ� مطرح کنم. البته در این شیک نیست که من توسط ً به آگایه ی� حمایت یمشوم که عمیقا ف ریشهای ودا انسا� ن رسیدهاند و در دنیای درون به اندازهی کا� مکاشفه کردهاند.

پس حقیقت این است، ایدهی ذهن ناخودآگاه یا نیمه خودآگاه مفهویم است که برای ایجاد ترس بیش� ت در شما ایجاد شده است.

شما در هر لحظه فقط یک فکر یمتوانید داشته باشید، درست است؟ آیا یمتوانید دو یا سه فکر در یک زمان داشته باشید؟ نه نیمتوانید. شما در هر لحظه تنها یک فکر دارید. پس مسئلهی نیمه خودآگاه یا ناخودآگاه کجاست؟ کجاست و چیست؟ ایجاد پرتوهای رنج و شادی گنا ی ه کب�هی انسان است. شما هیچ جور دیگر گناهکار نیستید.

ی� ن دلیل است که 1rishis vedic به زیبا بههمی� ش یت را 2putraha amrutasya به ن مع� فرزندان ب ً موجودی گ توصیف یمکند! انسان ذاتا جاودان� جاودانه است. بنابراین نیاز نیست که برای رسیدن بهاین وضعیت تالش کنید.

ً هدایت شدهی انسان ماحصل تجربهی کامال روشنگری است.

ً رها یمکنید، هوشیاری عظیم، هنگایمکه شما کامال انرژی و هوشیاری در سیستم شما اتفاق یمافتد. زی نیست که انرژی هرگز نیمتواند تولید شود. ی آن چ�

شما بتوانید ایجاد کنید. انرژی بهطور مداوم در هر موجودی جریان دارد. اگر موضعتان این شد که شما فقط جسم ق یم مانید و هستید، شما در سطح مادی و جسم با� گ یمکنید. خواستههای شما فقط در بدن مادی زند� یف�زییک و در سطح مادی است. ترس شما مربوط به ترسهای سطح جسما� ن است، مانند ترس اولیه ا ی ز مرگ و غ�ه. اگر فکر یمکنید شما ذهن هستی ن د، یع� شما در گ یمکنید. خواستهها، ترس و همه ن� زند� سطح ذه ز شما مربوط به ذهن است، مانند آرزوی نام یچ� و شهرت، ترس از دست دادن هویتتا ی ن و غ�ه. در ن�، هم آرزو و همترس بسیار نافذ هستند. الیهی ذه در سطح رویح یا ه تس�، هیچ آرزو یا تریس وجود ندارد. شما بهطور مداوم انرژی ساطع یمکنید. در هر سطیح که باشید، حضور شما این انرژی را ساطع یمکند. ً در حال بدن ما دائما ن بازسازی و جایگزی� خود است

ز تأیید یمکند که بدن 3 بلکه علمپزشیک ی ن� نه تنها یوگا ن� خود است. ن ما همواره در حال بازسازی و جایگزی ً در حال تغیی� خودمان هستیم. این ا یول� ما دائما حقیقت است.

4 بلکه حقیقت مهم دوم نه تنها توسط یوگا و آیورودا ز ثابت شده توسط زیستشنایس و علمپزشیک ی ن� است که ذهن ما بدنمان را ایجاد یمکند. بدن ما بهطور مستقیمتوسط ذهن ما هدایت یمشود.

ب� بهنام »زیستشنایس باور« توسط دانشمند، کتا 5 نوشته شده است. پس از دک� ت بروس لیپتون

^-5 Lipton Bruce .Dr زیست شناس سلویل مولکویل و نویسنده »زیست شنایس اعتقاد«، مشهور است که برای کارهای علیم خود دربارهی رابطهی

^-1 Rishis حکیمان

^-2 putraha Amrutasya بیانیهای از کتاب مقدس Shvetashvatara "Shrunvantu Vishve Amrutasya Putraha"گویدیم که Upanishad گ « هستید، همه انسانها الیه هستند نیع� »شما فرزند جاودان�

^-3 Yoga بهمعنای "وحدت" بدن، ذهن و روح

گ -4 Ayurveda ت طب سن� Hindu، بهمعنای علم زند�

یس سال تحقیق در زمینهی زیست شنایس، او به که احساسات مثبت و من� ف ، بدن را بسیار بیش� ت نتا جی� قوی رسیده است. او بهوضوح اثبات یمکند و مؤثرتر از DNA یا سلولها کن� ت ل یمکند. بدن ما توسط باورهایمان، ایمان و احساسات مثبت و من� ف مان هدایت یمشود.

ز یمتواند توسط او یمگوی ت د که ح� ساختار بدن ما ی ن� ذهنمان تغیی� یابد. مرحله به مرحله، او بهوضوح ثابت یمکند که تمام مشکالت ژنتییک، جسیم و رویح ما تنها توسط باورهایمان ایجاد شده است. این تحقیق روی کودکا� ن که از زمان تولدشان از ز انجام شده والدین ت زیس� خود جدا شدها ی ند، ن� است. این بچهها با این تصور که کسا� ن که آنها را به فرزندی پذیرفتهاند والدین واقیعشان هستند، بزرگ شده بودند. در این موارد، این بچهها ت ح� تمام نشانههای بیماریهای ار� ث والدین خوانده خود را داشتند!

ز م شکن را یمخوانیم: داستا� ن کوتاه در مورد یک هی�

ت� در روزگاری هی� ز ن م شک� در حال بریدن درخ کنار رودخانه بود که تب�ش در رودخانه افتاد. ناگهان الههای با یک تب� طال در مقابل او ظاهر شد و پرسید: »آیا این مال شما است؟«. او گفت: »نه«. چند لحظه بعد، او با یک تب� نقرهای دوباره ظاهر شد و پرسید: »آیا این مال شما است؟«. هی� ز م شکن دوباره گفت: »نه«. سپس او ناپدید شد و با تب�خود آن مرد که از جنس آهن بود برگشت و پرسید: »آیا این مال شما است؟«. او گفت: »بله، بله، مال من است!«. الهه از صداقت او خوشش آمد و هر سه تب� را بهاو داد!

ژنتیک با ش �یط شدن مشهور است

حال، من ادامهی این داستان رایمگویم، ویرایش دوم!

ت� در کنار همان هی� ز م شکن در حال بریدن درخ همان رودخانه بود. همرسش هم بهاو کمک یمکرد. ناگهان، خییل اتفا� ق ، همرسش به درون رودخانه افتاد! همان الهه ظاهر شد و ز� ن زیبا را باخود آورد. از هی� ز م شکن پرسید: »آیا این همرسش است؟«. هی� ز م شکن پاسخ داد: »بله، بله، بله«. الهه خییل عصبا� ن شد و گفت: »چطور جرأت ی�، مردک حریص! دفعهی قبل یمنک� دروغ بگو که تب�ت به رودخانه افتاد، حقیقت را ت گف�، اما ی�!«. حاال که همرست افتاده، دروغ یمگو هی� ز م شکن جواب داد: »نه، نه، شما متوجه مشکل من نیستید. دفعهی قبل راست گفتم و ن شما هر سه تب� را بهمن دادید. حاال اگر دوباره هر سه زن را بهمن بدهید چه کار کنم؟ همی� یک زن کیل من را دچار رنج و عذاب کرده است! ن دلیل است که من مراتب احتیاط را ً بههمی� رعایت کردم. هرکدام شد فر� ق ندارد، لطفا فقط یک زن را به من بدهید، نه بیش� ت !«.

ز م شکن در بههر حال، درست مانند الههای که از هی� ز همیشه مورد تب�ها یمپرسد، ه تس� یا مادر کیها� ن ی ن� از شما یمپرسد: »آیا این بدن جدید متعلق به شما است؟«. ه تس� در هر لحظه در حال خلق بدن ً در حال جدیدی برای شما است. سلولهای ما مرتبا بازسازی و جوانسازی خودشان هستند.

مشکل این ا ت ست که وق� مادر کیها� ن یمآید و یمپرسد: »آیا این بدن جدید متعلق به شما است؟ شما یمگویید: » نه، نه، نه !« بدن قدییم خودم ن دلیل است که بهرغم فرآیند را به من بده! بههمی� بازسازی طبییع، شما حس یمکنید که در طول این سالها، تغیی� زیادی در بدن شما رخ نداده است. ن� خود دارد. شما ف برای جایگزی بدن ما هوش کا� ممکن ا پ ست ب�سید: »اگر بدن من بارها و بارها

خودش را جایگزین یمکند، خودش را بازسازی یمکند، پس چرا من هنوز به همان بیماری مبتال هستم ؟«. اگر شما رها باشید، به بدن خود اجازه یمدهید که شفا یابد

شما همچنان به همان بیماری مبتال هستید، زیرا به شدت به همان ذهنیت اعتقاد دارید. چون همان ذهنیت را با خود دارید، همان مشــکالت را در بدن خود دوباره تولید یمکنـید. شما خود ترمییم که یمتوانید در بدنتان اتفاق بیفتد را با چسبیدن و اتصـال به هویتتان، مختل یمکنید.

هنگایمکه اجازه دهید ترمیم درو� ن اتفاق بیافتد، گ ش �وع یمشود. زما� ن که ز به ساد� ترمیمی ب�و� ن ی ن� ی� هستید، در همان لحظه یمفهمیدید موجود رها گ ناپدید یمشود و من قول یمدهم که یک افرسد� ً جدید شکل خواهد گرفت. شما بیماری بدن کامال خود را به بدن جدید خود منتقل نخواهید کرد.

شما همان بیماری را با خود دارید، زیرا اعتقاد دارید ی� که ایجاد کردهاید پشتیبا� ن که شما متصل هستید و یک جریان پیوستهاید که توسط تمام پرتوها ز یمشود. ت وق� سلولها یا اندامهای جدیدی ایجاد یمکنید، همان بیماری را به بدن جدید خوی د ن� منتقل یمکنید.

خود ببینید. در شمایمتوانید این موضوع را در زندگی خود ببینید. در دوران کودکی، مادرتان به شما یاد داده است که اگر در باران بیرون بروید و خیس شوید، سرما خواهید خورد. این موضوع دائماً در دوران کودکی شما تقویت می‌شود. وقتی فکر دائماً بزرگتر می‌شوید، دیگر مجبور نیستید زیر باران بروید، تمام کاری که باید انجام دهید این است که بروید تماشای باران را از یک پنجره تماشا کنید و عطسه کنید! اما هنگامی‌که می‌فهمید رها هستید، می‌توانید روی درد و رنج‌های جسمی خود کار کنید. آنها به سرعت بهبود خواهند یافت. علاوه بر این، پرتوها را در بیماری و سرکوب نگه نمی‌دارد را ایجاد و تقویت نخواهید کرد.

به عنوان مثال، زانو دردی که ده روز پیش داشتید، زانو دردی که نه روز پیش یا هشت روز قبل داشتید، همه تجربیات مستقل و جدا هستند. اما هنگامی‌که همهی آنها را به هم وصل می‌کنید و بر روی آن برچسب می‌زنید: »من زانو درد دارم«، شما پرتوی را از آن ساطع می‌کنید. اگر به شدت به این باورید که ده سال است که دچار زانو درد هستید، طبیعتاً به شدت اعتقاد خواهید داشت که این زانو درد را برای بقیه عمر خود نیز خواهید داشت. این باور بیش از اندازه برای تولید و ایجاد زانو درد در بدن جدیدی که هر روز صبح خلق می‌کنید، کافی است. از آنجا که شما به همان ذهن می‌چسبید و با آن ارتباط برقرار می‌کنید، همان بیماری را در بدن جدیدی که هر روز ایجاد می‌کنید، از نو خلق می‌کنید. بدن ما دائماً در حال بازسازی خود است.

هنگامی‌که دست از داشتن همان ذهنیت و همان هویت قدیمی بر می‌دارید، باز تولید آن بیماری را در بدن جدید متوقف می‌کنید. شما تکرار همان درد، همان مشکلات مشابه و بیماریهای مشابه در بدن جدید را متوقف می‌کنید.

اگر شما رها باشید، به بدن خود اجازه می‌دهید بیماری‌ای که در حال حاضر دارید را شفا دهد و یک بدن جدید ایجاد کند، یک سیستم جدید که سالم، پر انرژی و زنده است. شما مانند بچه‌ها زندگی خواهید کرد. بچه‌ها خیلی زنده هستند، زیرا هر لحظه بدن جدیدی ایجاد می‌کنند. آنها به یک پرتوی گیر نمی‌دهند، بنابراین آنها هیچ برداشتی در مورد خودشان ندارند.

به همین دلیل است که حتی اگر دیروز با آنها دعوا می‌کردید، امروز آنها لبخند خواهند زد، انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده است! آنها خاطره‌ای در ذهن خود در مورد خود ندارند، ثبت نمی‌کنند. هیچ هویت دعوای دیروز، دعوای پریروز، دعوای ماه قبل را به هم وصل نمی‌کنند. آنها از پرتو، آزاد هستند.

ابتدا درک کنید، این فکر که شما جسم هستید، به خودی خود توهم است. این یک پرتوی فکر است که شما ایجاد کرده‌اید و در نتیجه از آن رنج می‌برید. مسئولیت‌پذیر باشید. اگر شما فکر می‌کنید که ذاتا مستقل، غیر مرتبط و رها هستید، شما شروع به ایجاد یک بدن جدید، زنده و تازه خواهید کرد. ما برای ارضاء نفس خود، از بدن‌هایمان سوء استفاده می‌کنیم و به آنها بی‌احترامی می‌کنیم. وقتی می‌فهمیم که جسم نیستیم، به بدنمان اجازه می‌دهیم به طور طبیعی عمل کند. بدن ذاتا خودش را ترمیم می‌کند. بدن هوش خود را دارد. با این حال، شما ارتباط خود را با این هوش فوق‌العاده از دست داده‌اید.

شما همواره بدن خود را مورد آزار و شکنجه قرار می‌دهید. لحظه‌ای که فکر می‌کنید، »من جسم هستم«، شروع به سوء استفاده از بدن می‌کنید. در واقع شما همه کار می‌کنید تا ذهن خود را ارضاء کنید و طبیعتاً بدن را مورد سوء استفاده قرار می‌دهید.

اگر بتوانید از این فکر که شما بدن هستید رها شوید، به بدن خود احترام خواهید گذاشت. شما تصمیماتی خواهید گرفت که به هوش بدن اجازه می‌دهد که به طور طبیعی عمل کند. به طور طبیعی زندگی زیبا خواهید بود، غلیان خواهید کرد و از انرژی لبریز خواهید شد. لحظه‌ای که می‌فهمید که ذهن نیستید، هوش سرشار و نامحدودی خواهید داشت.

تمام کاری که باید انجام دهید این است که کاملاً قبول کنید که شما بدن و ذهن نیستید. هنگامی‌که کاملاً درک کنید که شما این بدن و ذهن نیستید، به هر دو احترام خواهید گذاشت. شما با ذهن و جسم زندگی خواهید کرد. شما دیگر خود و نه ضد آنها زندگی نمی‌کنید. از بدن خود سوء استفاده نمی‌کنید و یا به هوش آن بی‌احترامی نخواهید کرد. شما به بدن خود اجازه می‌دهید که به طور طبیعی و با سعادت زندگی کند. آشتاواکرا می‌گوید:

شما بدن نیستید. شما ذهن نیستید. شما زمین نیستید. شما هوا نیستید. شما اثیر نیستید. شما عنصری آسمان نیستید. شما آب نیستید. شما آتش نیستید. شما به یکباره، خوشحال، آرام و آزاد از هر اسارتی هستید. اگر از بدن رها شوید و در هوش آرام زندگی کنید، رها خواهید شد.

اول اینکه، شما بدن و ذهن نیستید.

دوم، اگر از بدن رها شوید و در هوش آرام زندگی کنید، به یکباره، خوشحال، آرام و آزاد از هر اسارتی خواهید شد. شما در آن لحظه آرام خواهید بود، خود را همانگونه که هستید درک و پذیرش خواهید کرد. در آن لحظه، شما در خودتان احساس آرامش می‌کنید. سکوت می‌کنید.

لحظه‌ای که می‌فهمید که بدن و ذهن نیستید، آن لحظه، سعادت را برای شما به ارمغان می‌آورد و از کل، اقیانوس وجود مادی، از این سامسارا ساگارا راحت خواهید شد.

تا زمانی‌که خودتان را همچنان با بدن و ذهنتان وابسته می‌دانید، تمام رنج و دردی که بدن و ذهن به همراه دارند را تجربه خواهید کرد.

خوشبختانه، طبیعت شما ایجاب می‌کند که در هر لحظه، فقط یک فکر داشته باشید. اگر اندیشهی جدیدی به شما وارد شده باشد، به این معنا است که شما از تفکر قبلی کناره گرفته‌اید، زیرا شما نمی‌توانید در یک زمان، دو اندیشه داشته باشید. شما می‌توانید تنها یک فکر در یک زمان داشته باشید. اگر می‌گویید که اندیشهی قبلی از بین نرفته است، فقط به این معنا است که در آن لحظه، فکر جدید از بین نرفته است!

روزگاری پادشاهی که درون یک قلعه بزرگ بود توسط یک ارتش دو میلیون نفری مورد حمله قرار گرفت. پادشاه فقط دو یا سه نفر را در اطراف خود داشت و بسیار ترسیده بود. او به مشاور خود گفت: »دو میلیون نفر و من تنهای تنها هستم. آنها مرا خواهند کشت!«. مشاور سلطنتی گفت: »نگران نباشید. فقط یک در را باز کنید. قطعا از طریق یک در، در هر لحظه تنها یک نفر می‌تواند وارد شود. همانطور که آنها وارد می‌شوند، در این طرف در بایستید و آنها را بکشید. سعی نکنید با کل جمعیت آنها مبارزه کنید«.

اگر فکر کنید که همهی دشمنانتان با هم جمع شده‌اند، ترس‌ها بی‌موردی در شما شکل خواهد گرفت. شما نمی‌توانید در یک زمان دو فکر داشته باشید. شما فقط می‌توانید یک فکر در یک زمان داشته باشید. این بدان معنا است که هر فکر با فکر بعدی جایگزین می‌شود.

به همین دلیل است که تکرار می‌کنم: اولاً تنها یک فکر می‌توانید داشته باشید.

به همین دلیل است که تا وقتی اندیشهی قدیمی کنار زده نشود، فکر دوم نمی‌تواند بیاید.

به همین دلیل است که اگر کسی می‌تواند مرا کنار بزند و اینجا بنشیند، او مطمئناً از من قویتر است! به این ترتیب، هر اندیشه‌ای که می‌آید و فکر قبلی را کنار می‌زند قدرتمندتر از فکر قدیمی است. این بدان معنا است که هر اندیشه‌ای که در حال حاضر وجود دارد و قدرت آمدن است، ریشه در زمان حال بیشتری نسبت به اندیشه‌ای که رنگ می‌بازد دارد، آن اندیشه هر چه می‌خواهد باشد.

شما ذاتاً در حال کنار گذاشتن هستید. شما نیازی به یادگرفتن کنار گذاشتن ندارید. شما در هر لحظه‌ای در حال کنار گذاشتن هستید. منظورم از کلمه » کنار گذاشتن « در اینجا چیست؟ منظورم این است که شما در هر لحظه فکری را از پس فکری دیگر رها می‌کنید. تنها در این صورت اجازهی ورود افکار جدید به سیستم شما صادر می‌شود. در هر لحظه، فضای داخلی شما از فکر قبلی در حال پاکسازی است. افکار دائماً خودشان خود را کنار می‌زنند. تنها مسئله این است که وقتی اعتقاداتتان را ایجاد می‌کنید، افکار شما متصل هستند، شما باید مشکل رنج ارتباط پرتو را داشته باشید. اعتقاد شما این است که شما مشکل خاص دارید.

هر لحظه فضای داخلی، خود را با افکار جدید ورودی پاک می‌کند. اگر اجازه دهید این فرایند ادامه یابد، این امر به خودی خود اتفاق خواهد افتاد. لازم نیست که شما ذهن خود را پاک کنید. تنها کاری که باید انجام دهید این است که فقط از سیستم بیرون بیایید.

یک حقیقت مهم که باید بدانید این است که حتی اگر شما آگاهانه بخواهید، نمی‌توانید مدت زیادی رنج خود را حفظ کنید. زیرا به طور مداوم، فکر شما با افکار جدیدتر جایگزین می‌شود که رنج ایجاد نمی‌کند! در حقیقت، برای رنج کشیدن، تلاش زیادی در جهت شما انجام می‌شود، زیرا افکار به طور مداوم جریان می‌یابند.

قدرت شما در شکل‌دهی یک فکر جدید، قدرت شما را در کنار گذاشتن فکر قبلی اثبات می‌کند. مشکل اینجا است که، به جای تماشای افکار جدیدی که در شما جریان می‌یابند، سعی می‌کنید افکار قدیمی را به سیستم خود بازگردانید. این مانند انتخاب ایمیل‌های پاک شده و بازگرداندن آنها به صندوق ورودی است. آیا نیاز است که ایمیل‌های پاک شده بازگردانده شوند؟ نه! اگر شما به طور مداوم به فکر بازگرداندن افکار قدیمی باشید، فقط رنج می‌برید. اگر شما این واقعیت را در خود تقویت کنید که هرگونه رنج را می‌توان با جریان تازه‌ای از افکار جایگزین کرد، این موضوع برای شما واقعیت پیدا می‌کند. پس هیچ رنجی وجود ندارد. اگر با خود فکر کنید، »نه، هرچقدر هم من اجازه جایگزین شدن بدهم، درد و رنج باز می‌گردد«. شما این فکر را تبدیل به واقعیت می‌کنید. »اگر این فکر را که رنج بازخواهدگشت، پرورش دهید، دوباره باز خواهد گشت. اما اگر فکر کنید از بین می‌رود، از بین خواهد رفت«.

تمام کاری که شما باید بدانید این است که اگر حتی یکبار شما توانستید فکری را بدون بازگشت به فکر قبلی در فضای درونی خودتان جایگزین کنید، اعتماد به نفس خواهید گرفت، »من یکبار آنرا جایگزین کردم. پس می‌توانم دوباره همانجامش دهم«. سپس شمایمتوانید به خودتان بگویید، »اگر فکر قدیمی دهبار دیگر هم بازگردد، من هم ده بار دیگر آنرا جایگزین می‌کنم!«. به زودی متوجه خواهید شد که فکر قدیمی دیگر برنخواهد گشت.

یک داستان بسیار زیبا در زندگی بودا اتفاق افتاده است:

بودا می‌گوید: »هروقت در مراقبه به خود می‌گفتم »بعد از چندین ساعت به روشنگری خواهم رسید«، هرگز به مرحلهی روشنگری نمی‌رسیدم. اما وقتی با خود گفتم: »اگر به مرحله روشنگری نرسم، از این صندلی بلند نخواهم شد حتی اگر این بدن در این جا خشک شود و تا زمانی‌که روشنگر نشوم، از جایم تکان نخواهم خورد«، لحظه‌ای که با این شدت و وضوح تصمیم خود را گرفتم، authentic sankalpa -تصمیم موثق- لحظه‌ای بعد، روشنگر شدم!

هنگامی‌که شمایمنشینید تا رنج خود را جایگزین کنید و فکر می‌کنید، من امروز ده بار آنرا جایگزین می‌کنم. اگر برای بار یازدهم بازگشت، فردا می‌توانم دوباره امتحان کنم. پس هیچ اتفاقی نخواهد افتاد. هیچ تغییری برای شما رخ نخواهد داد. با خود تصمیم بگیرید: »تا زمانی‌که دست از آمدن برندارد، افکار منفی را جایگزین خواهم کرد«. این همان چیزی است که من شجاعت می‌نامم.

وقتی ما رها می‌کنیم، اولین چیزی که برایمان اتفاق می‌افتد، شفای درونی است، سکوت عمیق و آرامش درون ما.

در وهلهی دوم، این بهبود درونی سلامتی جسمانی را ساطع می‌کند که همان سلامت ما است.

در وهلهی سوم، به طور طبیعی در روابط ما نیز ساطع خواهد شد.

در وهلهی چهارم، به این دلیل که این سه مرحله به زیبایی انجام می‌گیرد، ما خالق و مولد خواهیم شد!

مردم نزد من می‌آیند و می‌گویند: »سواجی، بیست سال است که زانو درد دارم«. نه، نمی‌تواند اینطور باشد! من نمی‌خواهم با گفتن اینکه تمام مشکلات شما فقط در داستان است به شما بی‌احترامی کنم و یا به رنج شما اضافه کنم. من فقط حقیقت را می‌گویم. زانو دردی که دو سال پیش، یک سال پیش، دو ماه قبل و دو ساعت قبل تجربه کردید، تجربیات مستقل و جداگانه‌ای هستند. فقط به این دلیل که شما همهی آنها را به هم وصل می‌کنید، نتیجه می‌گیرید که بیست سال است به زانو درد مبتلا هستید. آیا این واقعاً حقیقت دارد که شما به طور مداوم به مدت بیست سال است که زانو درد دارید؟ پس لحظاتی در این بین که زانو درد نداشته‌اید چه می‌شود؟ نکتهی مهمی که باید بدانید این است که چون شما همهی اینها را به هم متصل می‌کنید و

همهی اینها را به عنوان یک رویداد پیوسته می‌بینید، امکان خود درمانی را مسدود می‌کنید.

افسردگی‌ای که یکماه پیش اتفاق افتاد، افسردگی‌ای که سه سال قبل، یکسال قبل اتفاق افتاد و افسردگی‌ای که همین الان اتفاق افتاده است، همه مستقل، نامرتبط، و جدا از هم هستند. در اینجا مشکل مشابه درد جسمی است. شما آنها را به هم وصل می‌کنید و نتیجه می‌گیرید که شما به طور مداوم همان افسردگی را دارید. شما این فکر را برای خود ایجاد می‌کنید که زندگی‌تان افسردگی است. سپس شروع به مبارزه با آن می‌کنید. این روش فقط به فکر افسردگی قدرت بیشتری می‌بخشد.

هنگامی‌که شما به شدت اعتقاد دارید که زندگی‌تان ده سال گذشته‌تان با رنج و افسردگی پر شده است، طبیعتاً یک رویکرد قوی ذهنی حول آن ایجاد می‌کنید. شما فکر می‌کنید که آیندهی شما نیز دردناک و پر از افسردگی خواهد بود.

فرض کنید فردی مقابل شما نشسته است که فکر می‌کنید دشمن شما است. ناگهان اگر متوجه شوید که سرش جدا است، پاها و دستهایش جدا هستند، آیا تمایلی به مبارزه با او دارید؟ خیر! او حتی ارزش مبارزه کردن را هم ندارد! او وجود ندارد، پس چه چیزی برای جنگیدن وجود دارد؟

به این ترتیب، زمانی که تصور می‌کنید که مشکل به همه‌ی زندگی در برابر شما قرار دارد، شروع به مبارزه و بزرگ کردن آن و دچار مشکلات بیشتری می‌شوید. افسردگی آن دشمن بزرگی که فکر می‌کنید، نیست. آن درست مانند فردی با اجزای بدن جدا شده است. این شما هستید که این اجزا را به هم متصل کرده و به آن دلیل اصیل زندگی می‌دهید. مبارزهی شما با افسردگی زندگی شما است.

یک داستان زیبا وجود دارد. هر کسی که در رامایانا مقابل پادشاه میمون، والی بایستد و با او مبارزه کند، نیمی از قدرتش را به او واگذار می‌کند. به این ترتیب، هر کسی که در مقابل پرتو فکر بایستد و شروع به مبارزه با این پرتو می‌کند، نیمی از قدرتش به این پرتو منتقل خواهد شد. شما این فکر را برای خود ایجاد می‌کنید که زندگی‌تان افسردگی است. سپس شما شروع به مبارزه با آن می‌کنید.

هنگامی‌که از پرتو رها می‌شوید، فضای خنثی را تجربه می‌کنید و شفای درونی آغاز می‌شود. و زمانی که شفای درونی آغاز می‌شود شما از لحاظ جسمی هم درمان می‌شوید.

سعی نکنید افسردگی خود را کنار بگذارید، زیرا طبیعت شما آن را کنار می‌زند و از شما دور می‌کند. از ذهن شما ناپدید می‌شود، همانطور که شادی ذاتاً از ذهن شما ناپدید می‌شود. زمانی که افسردگی را گسترش می‌دهید، آنرا زندگی می‌بخشید و به آن قدرت بیشتری می‌دهید. زمانی که سعی می‌کنید افسردگی را از بین ببرید، آنرا گسترش می‌دهید و به آن زندگی می‌دهید.

اگر دچار افسردگی شدید هستید، آیا تصمیم می‌گیرید که به محل کارتان نروید؟ خیر! شما ممکن است افسردگی را در ذهن خود داشته باشید اما بدن شما حرکت می‌کند. کار می‌کنید. ممکن است به اندازهی قبل مولد یا کارآمد نباشید. اما بدن شما به اندازهی قبل هنوز حرکت می‌کند.

به جای »افسرده زندگی کردن«، من می‌گویم، »رها زندگی کنید«.

وقتی که ما در افسردگی زندگی می‌کنیم، این سؤالات برای ما به وجود نمی‌آید: »اگر من افسرده‌ام، پس چگونه بدنم می‌تواند حرکت کند؟«. این سؤالات برای ما به وجود می‌آید. در ابتدا شما ممکن است این سؤال را داشته باشید: »چگونه می‌توانم رها زندگی کنم؟ چطور می‌توانم بدنم را حرکت دهم؟«. بدانید که یادآوری مداوم فکر رها کردن، در حرکات بدن یا نهی شما تداخلی ایجاد نمی‌کند. فقط به این دلیل ذهن باعث می‌شود افکار افسردگی ظهور کنند و ناپدید شوند، افسردگی را از بین می‌برد.

اعتیاد چیست؟ رفتار یا عملی است که اگر آنرا انجام ندهید، احساس ناخوشایندی در شما ایجاد خواهد شد که قابل تحمل است. اما اگر شما اینکار را انجام دهید احساس سرخوشی نخواهید داشت و صرفاً مکانیکی خواهد بود. اعتیاد در واقع اعتقاد و صرفاً داشتن به این است که شادی یا سرخوشی وابسته به خبر از اشیاء، اشخاص یا موقعیت‌ها است.

این تعریف اعتیاد است: تلاش برای امتداد دادن پرتو شادی با از نو خلق کردن آن. شما همان اشخاص، همان موقعیت‌ها، یا همان اتفاقات را در زندگی‌تان بارها و بارها تکرار خواهید کرد، در حالی‌که می‌دانید که همان سرخوشی قبلی اتفاق نمی‌افتد. برخی از افراد معتاد به عبادت هستند، برخی به سیگار کشیدن، و برخی به نوشیدن و انواع مختلف از اعتیاد وجود دارد.

زی که شما بارها بهخاطر داشته باشید که هر چیزی خود میآورید، به همان اندازه که و بارها به زندگی بار به شما هیجان داده، همان حس را به اولیً به اعتیاد منجر میشود، نه شما نیمدهد. این صرفا لذت میبرید، نه باری که ای شئی به شخص. اولیً متفاوت یک تجربه فوقالعاده است. هیجان کاملا را زیاد مصرف کنید، است. اما اگر همان شیئی هرگز آن حس را نخواهید کرد. در نهایت اگر شما نخورید، دیگر از شکل آن هم بیزار میشوید. شما بهآنها نگاه میکنید و میگویید: »نه نه دیگه نه. آنها حال من را به همیمزنند«. نه بار ن ترتیب، هنگامیکه فردی را برای اولیً بههم میآییم، هیجان آن کاملا متفاوت است. بعدها، آن هیجان فروکش میکند.

مردم میآیند و از من میپرسند: »چگونه میتوانم عادت هایم را ایز ببرم؟«. عادت یا همان habit یک کلمه زیبا است. اگر h را حذف کنید، abit باق خواهد ماند. اگر b را حذف کنید، it آن باق خواهد ماند. فقط زمانی که شما i را حذف کنید، پرتو it از بین میرود. تنها زمانی که شما i را حذف کنید، یعنی »من« را کنار بگذارید، آن به طور کامل از بین میرود.

سیگار کشیدن دو روز پیش شما، ده سال قبل و بیست سال پیش، تمام این سه واقعه کاملا هستند. آنها بههم متصل نیستند. بهلحاظ ذهنی هنگامیکه شروع به اتصال میکنید و زمانی که اعتقاد پیدا میکنید که عادت به سیگار کشیدن دارید و معتاد بهآن هستید، این اعتقاد، یک پرتو ایجاد نمیکند. سپس شما شروع به مبارزه با آن میکنید. توقی میگویم »من« باید رها شود منظورم همین است. این باور شما است که از آن یک عادت ساخته است. اگر باور خود را رها کنید، آن عادت ترک میشود.

اگر اعتقاد دارید که آن تجربهای شادیآور است، همچنان بیشتر و بیشتر سیگار میکشید. اگر فکر میکنید که تجربهای دردناک است، شروع به مبارزه با آن پرتو میکنید. در هر صورت شما برنده نخواهید شد. حتی اگر معتقدید که سیگار کشیدن، شادیآور است، سیع کنید بدون هیچگونه محدودیتی سیگار بکشید و ببینید که آنموقع چه احساسی دارید. هنگامیکه سیگار میکشید و دود آن را در ریه فرو میبرید، هرگز نمیتواند حس خوشایندی باشد. توقی سیگار میکشید، در آنلحظه، فقط میبینید که چه اتفاقی در فضای درون شما در حال رخدادن است. شما از چیزی لذت نمیبرید. شما فقط دارید تلاش میکنید تا از چیزی فرار کنید. شما صرفا باورید که سیگار کشیدن لذت بخش است. حتی اگر در هنگام سیگار کشیدن احساس لذت نکنید، باز هم سیع میکنید بهزور آن لذت را بگیرید. اگر عمیقا خود را بکاوید، خواهید دید که چه

سیگار کشیدن، یا رابطه جنسی یا پول یا سایر لذتهای دیگر، حتی اگر حس شادی همان بار یک فنجان قهوه بنوشید«. من به او گفتم: »لطفا او گفت: »منظور شما چیست؟«. گفتم: »فقط فکر کنید که یک فنجان قهوه دارید، سپس آنرا بنوشید«. او باور نمیکرد. پرسید: »این چگونه میتواند به من کمک کند؟«.

من از او پرسیدم: »لحظهای که شما قادرید به داشتن یک فنجان قهوه فکر کنید و تصمیم به نوشیدن یک فنجان قهوه میگیرید، ترس از مرگ که فضای درون شما را اشغال کرده است، فضای درون شما را ترک میکند. درست است؟ این واقعیت که فکر قهوه وارد سیستمتان شده است، به این معنی است که ترس از مرگ کنار گذاشته شده است، حتی اگر فقط برای کسی از ثانیه هم باشد!«.

تا توقیکه ترس مرگ فضای درون وجود او را ترک نکند، او نمیتواند نوشیدن یک فنجان قهوه را تصور کند، درست است؟ ما قبال دیدیم که در یک زمان تنها یک فکر میتواند در فضای درون شما باشد. اگر اندیشهی قدیمی دوباره برگردد، به این معنی است که شما بهصورت آگاهانه آنرا بازگرداندهاید، مانند بازگرداندن یک ایمیل پاک شده به صندوق ورودی خود. بنابراین بهطور طبیعی، فکر سادهای مانند صرف یک فنجان قهوه میتواند ترس از مرگ را دور کند.

آن مرد گفت: »نه، این خیلی ساده بهنظر میرسد! آنموقع ترس از مرگ قطعا دوباره باز میگردد، آنموقع چه باید بکنم؟«. به او گفتم: »اگر برگشت، یک فنجان دیگر قهوه بنوشید، همین!«.

این یک موضوع ساده است. خوشبختانه شما در هر لحظه فقط میتوانید یک فکر داشته باشید. لحظهای که فکر جدیدی میآید، به این معنی است که فکر قدیمی قدرت خود را روی شما از دست داده است. در غیراینصورت، فکر جدید نمیتواند بهوجود آید.

اول را به شما ندهند، شما باز هم سیع میکنید بهزور از آنها لذت استخراج کنید. شما سیع میکنید به خودتان تلقین دهید که »نه، این شادی است«. پس چه چیزی دیگری شادی است؟ شما سیع میکنید با چیزی خود باور اینکه این شادی است، روی سرخوردگی سرپوش بگذارید و میخواهید به زور باور کنید که این شادی است.

اگر تمام تلاش خود را بکنید تا خبر از اعتیادها را ترک کنید، هرگز موفق نخواهید شد. حتی اگر شما اینکار را کرده باشید، که خود اعتیادی بزرگ تر است. اگر آنرا کنار بگذارید، ممکن است از روی ترس یا طمع بگذارید، هیچ کاری برای هوشیاری و فضای درون خود انجام ندادهاید. شما فقط به خودتان آسیب بیشتری میرسانید.

شما ممکن است سیگار کشیدن را کنار گذاشته باشید، اما ترس و یا طمیع که باعث شده شما آنرا رها کنید، به فضای درون شما اضافه میشود. حداقل با سیگار کشیدن، شما فقط بدن خود را از بین میبرید. اما پس از با ترس و حرص شما کل وجود خود و زندگی را نابود میکنید! آن ترس و طمع را با خود این زندگی به بدن بعدی، میبرید. عادت سیگار کشیدن ممکن است به بدن بعدی منتقل نشود، اما احساس ترس و طمع با شما به بدن بعدی منتقل خواهد شد. بنابراین بهترین راه این است که فکر داشتن اعتیاد را رها کنید و اعتیاد خودش از بین میرود.

فردی پیش من آمد و پرسید: »من دائما ترس از مرگ دارم. من برای از دست دادن ثروتم و مرگ ترس زیادی دارم. لطفا به من راه حیل بدهید و ترس من را از بین ببرید«.

اگر فکر قبیل خیلی قوی باشد، میتواند چند برابر شود و در شما رخنه کند. و هرگز فضای درون شما را ترک نمیکند. بنابراین لحظهای که فکر جدیدی متبادر میشود، به این معنی است که فکر قبیل خیلی قوی نبوده و بهراحتی سلطهی خود را روی شما از دست داده و شما را ترک میکند. از اینرو، اندیشهی جدیدی وارد شده است. بنابراین لحظهای که شما به نوشیدن یک فنجان قهوه یا یک فنجان آب فکر میکنید، ترس مرگ شما را ترک کرده است.

مرد پرسید: »فرض کنید که برگشت؟ من میتوانم یک فنجان قهوه بنوشم، اما دفعهی بعد چه کاری باید انجام دهم؟«.

من گفتم: »یک فنجان آب بنوشید، همین!«.

چیز دیگر را هم بدانید، ترس بسیار از بازگشت دوبارهی ترس، سبب بروز دوبارهی آن ترس میشود. چرا میخواهید فکر ترس را تقویت کنید؟ ترس دقیقا مانند هر فکر دیگری است. چرا شما به خودتان نعمت رسیدگرم شدن با افکار دیگر را نیمدهید؟ از آنجا که شما بیش از حد به فکر ترس بها میدهید، آن فکر دوباره به سمت شما بریمگردد. چرا به آن اهمی بت بی مورد میدهید؟ شما نه باید نگران ترسها و نه طمع خود باشید. نگرانی شما در مورد نگرانیهایتان، نگرانی شما در مورد ترسهایتان، و نگرانی شما در مورد حرص و طمعتان، تنها مشکل است. ترس شما مشکل نیست، ترس شما در مورد ترسها مشکل واقیع است. ترس شما از احتمال دست نیافتن به هدفتان است. ترس مرتبط به شکست شما نیست. ترس شما مربوط به ترستان از شکست است.

مشکالت گوارشی مانند یبوست و غیره بر اساس علم ayurvedic در صورتی پیش میآید که ما بهطور مداوم به بدنمان بچسبیم. اگر بتوانیم آرام باشیم و شاهد باشیم، اگر درک کنیم که ما فقط جسم

نیستیم، هرگز مشکالت گوارشی نخواهیم داشت. من از تجربهی شخصی خودم با هزاران نفری که با آنها مالقات و کار کردهام، با شما سخن میگویم. اگر دچار مشکالت گوارشی هستید، این روش را فقط برای دو یا سه روز انجام دهید. دائما فکر کنید که شما فقط جسم نیستید، من به شما اطمینان خالص میدهم که از مشکل گوارشی درمان میشوید و معدهی شما به سادگی به کارش میپردازد. اگر دچار مشکالت گوارشی مانند زخم معده، یبوست، رودهی تحریکپذیر یا هر گونه مشکل مربوط به گوارش باشید، این روش به شما کمک خواهد کرد. به مدت دو یا سه روز، مدام با خود بگویید، »من فقط جسم نیستم«، »من فقط جسم نیستم«. فقط آرام باشید و اجازه دهید بدن به کارش بپردازد. به شما میگویم، که در عرض دو یا سه روز شما شفا خواهید یافت.

همه آلرژیها و ترسهای شما چیزی جز ارتباط اندیشههای مستقل نیست. تنها چیزی که مورد نیاز است شجاعت برای رها شدن است. واضح بگویم، در سه سال گذشته من حداقل یک هزار نفر مبتلا به آلرژی را درمان کردهام.

در سخنرانیهای من در حیدرآباد Bharat، مردی از بیستوپنج سال داشتن آلرژی به عدس شکایت کرد. حتی اگر یک قاشق غذاخوری عدس پخته میخورد، تمام بدن او متورم میشد. من به او گفتم: »عدسها را بیاور و در مقابل من آنرا بخور«.

توقی او میخورد کنار او نشستم و فقط به او گفتم، »من از تو مراقبت خواهم کرد. من تو را شفا خواهم داد. نگران نباش«. او عدس را خورد و توریم اتفاق نیفتاد. آلرژی بهسادگی مورد نیاز ناپدید شد. تنها چیزی دادن شهامت به این افراد برای رها شدن است. توقی من به او گفتم که مراقبت خواهم بود، او توانست پرتوترس را که مسبب آلرژیاش بود بشکند!

اجازه دهید رویدادی را از دوران مکاشفات معنوی ام برایتان نقل کنم:

من به روستا ی رفتم که در آنجا لاهای من به روستا میآمدند. از یکیک از روستاییان نپرسیدم: »آیا میتوانم یکیک از آنان را ببینم؟«. او گفت: »به آن مزرعه بروید. یکیک از آنها آنجا در حال کار است. میتوانید با او صحبت کنید«. من پیش لاما رفتم و در حالیکه مشغول کار روی زمین بود، با او صحبت کردم. پرسیدم: »شنیدم که شما یک فرد سالخورده هستید، میتوانم درباره ی زندگی از شما بپرسم؟«. دربارهی زندگی او خندید و گفت: »چه؟ مسن!؟ من فقط مردی میانسالم. فقط 136 سال دارم. بسیاری از افراد 190 ساله و باالتر هستند، برو و با آنها صحبت کن«. شوکه شدم. پرسیدم: »چگونه اینقدر طوالنی زندگی میکنید؟«. جواب داد: »چه باید بگویم؟ از دوران کودکی ما میدانیم که طول عمر انسان 300 سال است«.

از ابتدا به آنها آموزش داده میشود که میتوانند تا 300 سال زندگی کنند. بدن شما درست مثل یک کودک است. هر آنچه که به آن بگویید، آنرا دنبال خواهد کرد. تمام چیزی که الزم دارید، داشتن اعتقادی صحیح و قوی است. اگر رها شده باشید، نوجوان کائنات درس خود را پس میدهند. شما دائما تلقین کردهاند که انسانها تا هفتاد الی نود سال عمر میکنند و بعد میمیرند. توقی هفتاد ساله میشوید، برای مرگ آماده هستید. دائما میگوئید: »اوه، من پیر شدهام، من برای مردن آمادهام«. سپس بدن خود را برای مرگ آماده میکنید.

فکری که دربارهی بیماری ایجاد بدن شما با توجه به هویت میکنید، بیماری خاص را ایجاد یا حفظ میکند. خستگی مزمن و تمام ایناختالالت مستقیما مرتبط با این هویت است. ما میتوانیم آن را »پرتو هویت« بنامیم. منظور ما از پرتو هویت چیست؟ خستگی را در نظر بگیرید. شما خستگی دیروز، خستگی پریروز، خستگی قبل، و غیره را برای خود بههم متصل میکنید، و یک پرتو هویت ایجاد کنید که میگوید: »تا ساعت هشت شب من خسته خواهم شد«. پس هر روز، تا ساعت شش، ذهن خود را آماده میکنید که، »ساعت هشت خسته خواهم کرد ...« و در نتیجه مجبور احساس خستگی هستید هویت خود را تحقق بخشید!

بنابراین ساعت شش شروع به ایجاد احساس یا بیحالی میکنید. شما مجبورید هویت خستگی خود را اثبات کنید زیرا خود آنرا ایجاد کردهاید. گایه حتی ممکن است فراموش کنید که هویت خود را به جهان بیرون اثبات کنید، اما هرگز فراموش نخواهید کرد که هویت خود را به خودتان ثابت کنید. اگر جهان بیرون هویت شما را باور نداشته باشد، مشکیل نیست، اما اگر خود شما به هویتتان شک کنید، این برای نفستان بسیار خطرناک است. هرگز اجازه نخواهید داد که چنین اتفاقی بیفتد!

اگر یکسال قبل احساس خستگی کردید، این امکان وجود دارد که بتوانید امروز خود را بهروز کنید. ممکن است دیگر این مشکل وجود نداشته باشد، اما شما نمیخواهید به این باور برسید که از خستگی آزاد هستید. شما میخواهید هویت قدیمی خود را حفظ کنید. »نفس« همه چیز را قربانی میکند جز حفظ همین دلیل است که شما این بازی هویت شما. به همین دلیل بسیار مؤدبانه، اما حیلهگرانه را انجام میدهید، شما به باور خستگی پابرجا میمانید و خسته میشوید.

1- Lama راهب بودا

یک نفر نزد من آمد و گفت: »من از عادت سیگار کشیدنم مدام در رنج هستم. از لحظهای که بیدار میشوم، مجبورم سیگار بکشم. اما بعد از یکساعت احساس گناه شدیدی دارم. بعد از دو ساعت، وقتی برای رفتن رس کار آماده میشوم، مجبورم سیگار بکشم و باز یک ساعت دیگر احساس گناه. من مدام از این گناه و از این عادت رنج میبرم. چکار باید بکنم؟«. به او گفتم: »شما یا باید سیگار کشیدن را رها کنید یا احساس گناه را. یکیک از این دو را رها کنید. از این عادت خالص خواهید شد«. او از شنیدن این حرف شوکه شد. گفت: »میدانید که من نمیتوانم سیگار را ترک کنم. اگر حس گناه را نیز رها کنم، من حتی بیشتر از قبل سیگار خواهم کشید! بهنظر شما چگونه میتوانم سیگار را ترک کنم«.

یمبینید، این دور تسلسل منفی است. توقی احساس تکرار میکنید، چه میکنید؟ شما دائما »باید سیگار را ترک کنم«، »باید سیگار را ترک کنم«. طبیعتا چه اتفاقی خواهد افتاد؟ شما در ذهنتان به کلمهی »سیگار کشیدن« قدرت میبخشید. بنابراین یاد سیگار در سیستم شما عمیق و عمیقتر حک میشود. چگونه انتظار دارید که بتوانید سیگار را ترک کنید؟

توقی شما نمیتوانید خودتان را ببخشید، آن حس گناه نامیده میشود. توقی نمیتوانید دیگران را ببخشید، آن حس انتقام نامیده میشود. توقی شما رها میکنید، گناه و انتقام هر دو ناپدید میشوند. نه تنها میبخشید، بلکه فراموش هم خواهید کرد، زیرا دیگر ارتباطی با این رفتارتان و این افکار وجود ندارد.

شما ممکن است بپرسید: »اگر ما رها کنیم، پس چگونه میتوانیم از تجارب گذشته درس بگگیریم؟«. یادگیری واقیع از گذشته تنها زمانی اتفاق میافتد که شما از تجربیات گذشته خود رها میشوید. در این

زمانی که جوهرهی درسها تجربیات گذشتهتان است، بخش از وجودتان خواهد شد. هنگامیکه شما مدام به گذشته میچسبید، فقط درد، رنج و احساس گناه در وجودتان منعکس میشود. شما هرگز نخواهید توانست که جوهره یا »عصاره« گذشته را گرفته

همچنین ، اگر احساس و هوش خود را بهروز کنید. هروقت به گذشتهی خود داشته باشید، عمیقا وابسته گ نخواهید کرد. شما هرگز در لحظهی حال زندگی همیشه در حال انتقال گذشته به زمان حال خواهید بود، و حال و آینده خود را خراب خواهید کرد. اگر اینگونه باشد شما چطور میتوانید با شادی زندگی کنید؟ گذشته را رها کنید، بگذارید درسها را در از آن گرفتهاید به راحتی تلفیق شوند و زندگی لحظهی کنون را جشن بگیرید.

از آنجا که شما ض معتقدید که بعضی از افکار متصل و شادیآور هستند، زندگی خود را به دست این افکار می دهید. اگر اعتقاد داشته باشید ض د بعضی افکار دردناک هستند، سیع می کنید انرژی خود را از این افکار بردارید. به همین دلیل، شما تمام زندگی خود را زندگی نمی کنید، شما انتخاب می کنید که با کدام بخش از آن زندگی کنید. چون به شدت به ذهن خود معتیک هستید، نمی توانید درک کنید که می توان بدون ذهن زندگی کرد. شما از این می ترسید که به گونه ای یط به یک فرد بی فکر بدل شوید که اخلاقیات در زندگی اش هیچ جایگاهی ندارد. بگذارید به شما بگویم، زندگی ً ی مرتبط هستند، فردی که درک می کند افکار ذاتا ً برای خود تشکیل به طور طبیعی زندگی اخلاقای ندارد، فردی که درک می کند افکار ذاتا می کند چگونه باید زندگی کند. فقط در این نوع فرد است که شما حس شدید و عمیق اخلاقیات

در او است که شما یک آگاهانه را می بینید. تنها در زندگی نظم فوق العاده را می بینید. این نظم هرگز متزلزل نمی شود و این اخلاقیات هرگز از او سلب نمی شود. این اخلاقیاتی است که از ترس یا طمع نشأت نگرفته است. اخلاق واقیع، شکوفا ی درک عمیق از خود، جهان و خدا است.

1ی می خواند: ی در اشعار بهاجاگویندام 1 به زیبا آدی شانکارا

در چرخش چرخ سفالگری، محور چرخ همچنان ثابت میماند، در میان حرکت دائیم، نیز اینچنین است مرد کما یل در ثبات ا ی ست، گرچه درگیر حرکت و عمل است.

هنگامیکه متوجه شدید که رها هستید، ناگهان متوجه خواهید شد که شما مانند محور چرخ سفالگری بد، حرکت و ثابت نسبت به سفال در حال ساخته شدن، نسبت به تجا ربی که احساس میشود. بدانید که شما فیلیم نیستید که پخش میشود. شما فقط صفحهی نمایش هستید که فیلم روی آن نمایش داده میشود. صفحهی نمایش هرگز تحتت یأثی احساساتی که بر روی آن ظاهر میشود قرار نمیگیرد! 3 به پادشاه جاناکا میگوید، حکیم آشتاواکرا

ً بهراحتی توهمیشه آزاد ه و واقعا توتنها بیننده ایز ببر. همیشه آزاد ه ه تس و واقعا توتنها بیننده ا ز همیشه آزاد ه تس این تنها محدودیت تواست که، بیننده ً حقیقتا را ی چیزی دیگری میپنداری

توق� صحنه بر روی بیننده ت یأث� یمگذارد، مشکل محدودیت آغاز یمشود. وجود شماخالص است. اما هنگایمکه خود را ی فردی غ�از بیننده تصور یمکنید، مشکل آغاز یمشود. این تنها ت محدودی� است که شما دارید. هیچ محدودیت دیگری وجود ندارد. زما� ن که یک پرتوایجاد یمکنید و رنج یمبرید، به یاد داشته باشی ت د، که ح� این فکر که »من در حال ایجاد یک پرتوهستم«، خود پرتو دیگری است. پرتوی که ده سال پیش ایجاد کردهاید، پرتوی که نه سال پیش ایجاد کردهاید و پرتوی که دیروز ایجاد کردهاید متصل نیستند. اتصال این پرتوها، خود پرتو ن . هنگایمکه این درک به سطح دیگری است! همی� عمیقتر در درون شمایمرسد، تقویت یمشود. تفکر

مردم از من یمپرسند: »به ما رایه نشان بده که ما ی� ایجاد همیشه بهیاد داشته باشیم که هیچ پرتو ن را ایجاد نکنیم«. ت وق� تالش یمکنید که این تضمی� کنید، بسیار واضح است که دارید پرتو دیگری ایجاد یمکنید. لحظهای که تصمیمیمیگ�ید این شادی است و شما یمخواهید که همیشه آنرا داشته باشید، چه کردهاید؟ شما ش �وع به ایجاد یک پرتو دیگر کردهاید. بنابراین دچار مشکل یم شوید. خواه شادی باشد یا درد، لحظهای که شما این پرتو را ایجاد یمکنید، دچار مشکل یمشوید.

و اعمال شما دگرگون خواهد شد.

سیع نکنید احساس سعاد� ت که با رهاکردن به دست یمآید را حفظ کنید. شما سعادت را احساس ز قابل نگاه کردهاید زیرا متوجه شدهاید که هیچ ی چ�

ی� از بهرت. بزرگ� ت ین نماینده دک� ت ین Advaita -1Shankara Adi استاد روشنا Vedanta یا ی غ� دوالیسم، که جنبش او باعث شکوه دوباره ی سنت Vedic و هندوئیسم شد که در حال زوال بود

ب�، رسوده شده -2Govindam Bhaja مجموعهای از 32 یا 34 آیات مذه توسط استاد آگایه آدی شاناکارا)Shankara Adi). این بهنظر یمرسد جوه ی ر غ� گ Vedanta و Advaita است. دوگان�

^-3 Ashtavakra روحا� ن روشنگر ودییک که با هشت نقص عضو در بدن متولد شده بود. او نویسنده »آستاواکرا گیتا« است

^-4 Janaka پادشاه بهرت که در Videha ، پایتخت Mithila، پادشایه یمکرد. او برای عدالتش مشهور بود

داش� ت ن نیست. شما لذت عمیق را احساس کردهاید ی� احساس جدا ً زیرا از انتخاب آزاد بودهاید، زیرا کامال یمکردید، زیرا متوجه شدید که رهاهستید. حال دوباره سیع نکنید که متصل شوید. اگر کیس به شما بگوید، »من بسیار خوشحالم چون تنیس بازی کردهام و از آن لذت بردهام«، شما باخود فکر یمکنید، »بازی تنیس شادیآور است«. شما یک معادله ایجاد یمکنید. تنیس بازی یمکنید، و بارها و بارها به ً پس از آن دائما ق برای شما نیمافتد، توضپ �به یمزنید. اما هیچ اتفا� هیچ شادیای در کار نیست. سپس شما فکر یمکنید که فردی که تجربه تنیس بازی کردن خود را با شما در میان گذاشت، شما را فریب داده است. در واقع، ً به شادی فکر نیمکرده؛ بههنگام بازی تنیس او اصال ً آرام بود. از اینرو، شادی او هنگام بازی کردن کامال به را تح� برای وی اتفاق افتاده، اما او بهنویع آنرا ن . این تنیس نبوده که به تنیس ربط داده است، همی� موجب شادی او شده است. هنگایمکه او مشغول ی� شد و شادی را تجربه ق تنیس بود، وارد حالت رها کرد. اگر او یمتوانست در این حالت رهاشده با� ق یمماند، چه تنیس بازی بماند، در حالت شادی با� یمکرد یا نه.

انتخاب نکردن، شخو است. اگر شما آنرا انتخاب کنید، سعادت اتفاق نیمافتد، زیرا شما انتخاب کردهاید و با این کار آن را بهعنوان یک احتمال حذف کردید. هنگایمکه شما انتخاب نیمکنید، زما� ن که ً آرام هستید، سعادت بهرا تح� در شما اتفاق کامال یمافتد. هنگایمکه به آن فکر یمکنید، دغدغهی ن یمکند که آنرا تجربه نکنید. شما تضمی�

با رها بودن شما یمتوانید تمام افکار خود را به واقعیت تبدیل کنید. این یک روش بسیار ساده و قدرتمند برای تبدیل رؤیاهای شما به واقعیت است. ی� که در مورد آینده داشته باشید، اگر بتوانید هر رؤیا آرام باشید، اگر بتوانید رها باشید، ناگهان شاهد نوع جدیدی از انرژی خواهید بود که از افکارتان جاری یمشود. این انرژی از رؤیاهایتان مراقبت خواهد

کرد. این وضعیت آگایه آرام، جوهرهی تحقیق و توسعه است که در جهان علم درو� ن برقرار است. ز را به ش غا� ئ است که یمتواند هم ی ه چ� ی� رو رها شما بدهد.

فقط این حقیقت ساده را درک کنید. یک حیوان ْ س نیاز ندارد، به هویت ف َ برای اینکه تنفس کند، به ن و شخصیت نیاز ندارد. اما بهعنوان یک انسان، شما یمترسید که اگر هویت خود را رها کنید، نتوانید از بدن خود استفاده کنید. شما یمترسید که اتفاق بدی برای بدنتان بیفتد.

شما یمترسید که اگر هویت خود را رها کنید، بدن ب� کار نکند. شما در مورد خودتان اینگونه شما بهخو فکر یمکنید: »من پدر کیس هستم، من برادر کیس هستم، من پرس کیس هستم«. این فکری که شما ْ یس که ف َ ت� که با خود دارید، این ن دارید، این هوی دارید، برای عملکرد صحیح بدن و ذهن شما الزم باور داش� ت ن این امر بسیار ً ضو �وری نیست. مطمئنا سخت است.

آیا الزم است که شما به تنفس، ایجا ضد �بان قلب، هضم غذا یا دفع زائدات از بدن خود فکر کنید؟ نه! این واقعیت ساده باید به شما کمک کند تا متوجه شوید زی ْ س برای زنده ماندن شما ض �وری نیست. ی چ� ف َ که ن ْ س وجود دارد که شما را زنده نگه یمدارد. ف َ فراتر از ن ْ ستان بود، چه فاجعهای ف َ اگر وجود شما وابسته به ن زی یمشد! ما نیمتوانستیم آنرا مدیریت کنیم. ما ی چ� ْ سمان هستیم، اما باور آن دشوار است. ف َ ورای ن

فردی که نابینا متولد شده بود، نزد دک� ت رفت و ً کاری کن تا من بتوانم ببینم«. گفت: »لطفا دک� ت گفت: »من تو را جرایح خواهم کرد و شما

بیناخواهید شد. سپس قادر خواهید بود بدون عصا راه بروید«. مرد نابینا گفت: »دک� ت ، من درک یمکنم که شما عمل جرایح انجام خواهید داد. من ی�ام را به دست خواهم آورد. یمفهمم که بینا اما نیمتوانم درک کنم که چگونه یمتوانم بدون عصا راه بروم!«.

ما نیمتوانیم مرد نابینا را متقاعد کنیم که پس از جرایح او قادر خواهد بود بدون عصا راه برود! ما نیمتوانیماو را از لحاظ منط� ق متقاعد کنیم زیرا در طول زمان، او قدم زدن خود را به عصا وابسته و مرتبط دانسته است. یک فرد نابینا، تنها پس از َد، درک خواهد کرد َ ر ی� خود را به دست آو اینکه بینا که یمتواند بدون عصا راه برود.

ْ س نیاز ندارید تا در ف َ ز به ن ن ترتیب، شما ی ن� به همی� گ کنید. شما یمتوانید درون بدن ذهن و بدن زند� گ کنید. ْ س زند� خود، درون ذهن خود بدون نف ی� اش را ی� که بینا ز درست همانگونه که مرد نابینا بازیافته، نیازی به عصا برای راه رف� ت ن ندارد، شما ی ن� گ کردن ندارید. ْ س برای زند� نیازی به نف

ت� که به جها ین ب�ون همهی ما دو هویت داریم، هوی ت� که معتقدیم در دنیای عرضه یمکنیم، و هوی درونمان وجود دارد.

ت� که در درون ذهن خود دارید، در سانسکریت ماماکار نامیده یمشود. آن همیشه خییل کوچک� ت هوی ً هستید. شما تمام زی است که شما واقعا ا ی ز چ� شکستها، اشتباهات گذشته و گناههای خود را به ً سیع یمکنید روی آنها کار کنید. یاد دارید و دائما ت� که در دنیای درو� ن خود دارید بر اساس این هوی ً سیع یمکنید هویت خود را حرص است. شما دائما بهگونهای شکل دهید که به� ت شود.

ت� که شما به جها ی ن ب�ون عرضه یمکنید، هوی

اهانکار است. اهانکار کارت ویزیت شما است. همه ی� را که یمخواهید یچ�زها دیگران در مورد شما بدانند روی این کارت چاپ یمکنید. این همیشه بیش� ت از آن زی است که شما دارید و یچ� هنگایمکه خود را در ذهنتان یمسنجید، خود را بر اساس سستترین اتصال ی زنج�ه سنجیدهاید

هستید زیرا شما فکر یمکنید که باید خودتان را به فروش برسانید. این یک نیاز اسایس است، بهویژه در جوامیع که شما باید خودتان را به بازار عرضه کنید. تریس وجود دارد که شما را وادار یمکند تا زی که هستید نشان دهید. خودتان را بیش� ت ا ی ز چ� ن� و ماماکار بر اساس اهانکار بر عقدهی خودبزرگبی ن� استوار است. اهانکار بر اساس عقدهی خودکمبی ترس است، ماماکار بر اساس حرص. اگر تمام انرژی خود رارصف تالش برای گس� ت ش اهانکار کنید، رصف گ شما ت� که به جها ین ب�و� ن عرضه یمکنید، زند� هوی مادهگرایانه یمشود. اگر تمام عمر خود را رصف شکلدیه و توسعه ماماکار کنید، تمام زندگیتان، اخالقگرایانه و رسکوب یمشود. هنگایمکه خود را به جها ین ب�و� ن عرضه یمکنید، خودتان را بر اساس محکمترین اتصا ی ل زنج�ه نشان یمدهید. هنگایمکه خود را در ذهن خود یمسنجید، خود را بر اساس سستترین اتصا ی ل زنج�ه سنجیده اید. تعارض میان ت� که شما به ن شخصی اهانکار و ماماکار، تعا ی رض ب� ت� که در دنیای جها ین ب�و� ن نشان یمدهید و شخصی درو� ن خود نشان یمدهید، »تنش« نامیده یمشود. گ خود را رصف تالش برای شما همواره زند� محافظت از این دو هویت یمکنید. هنگایمکه آنها ش�وع به رشد یمکنند، مبارزهشان با یکدیگر آغاز گ یم شود و شما را دچار مشکل یمکنند. این وضعیت همانند ازدواج با دو زن در یکزمان و همزمان زند� کردن با هر دوی آنها است. این دو هویت بهکیل ت� هستید زی ورای این دو هوی توهمهستند. شما ی چ� که همواره با خود دارید.

زی است که من آزادی از این دو هویت هما ی ن چ� 2یمگویم. 1 ی ، ن�وانا بهآن رستگاری، روشنگری، موکشا زی جز آزادی از هر کلمهای که استفاده کنی ی د، چ� این دو هویت نیست. این دو هویت، محدودیت زی فراتر از این هستند. هنگایمکه متوی جه شدید چ� ،3 دو هویت هستید، شما یک mukta jeevan موجود زندهی آزاد، هستید.

زی را که فکر یمکنید به شما یمگویم، ا ی گر چ� هستید، رها کنید، تنها در آنصورت زنده یمشوید. گ یمکنید و نفس یمکشید، اما تا آن زمان، شما زند� ً زنده نیستید. تنفس معیار زنده بودن هرگز واقعا شما نیست. هرگز فکر نکنید که فقط چون نفس یمکشید زنده هستید.

زی هستید که به جها ین ب�و� ن شما بسیار بیش� ت ا ی ز چ� و جهان درو� ن خود نشان یمدهید. هنگایمکه از این ی� یمیابید، به »mukti jeevan»، دو هویت رها گ ، دست یمیابید. روشنگری زند�

ت� که در مورد خودتان باور به شما یمگویم، هر هوی دارید اگر کم� ت از این باشد که شما خدا هستید، ن است، زیرا شما نشان دهندهی عزت نفس پا یی� خدا هستید.

دو دلیل وجود دارد که چرا ذهن شما هرگز به شما آنچه که شما ی جز� از هویت خود در جها ین ب�و� ن اجازه نخواهد داد که باور کنید رها هستید. هر تصور یمکنید مانند ثروت، روابط و مواردی از این دست، بر مبنای پرتو فکر شما است. اگر از این پرتو رها شوید، ممکن است همه هویتهایتان را از دست بدهید. بنابراین، ترس از دست دادن این ن دلیل است. هویت، ا یول�

دلیل بعدی اخالقیات شما است، فکری که شما دربارهی آنچه که باید انجام دهید، دارید.

اگر هویت خود را از دست بدهید، اگر دیگر باور نداشته باشید که شما افکار بههم متصل هستید، ت� هویت شما دربارهی خودتان از دست یمرود. هوی که شما از خود به دیگران نشان یمدهید، از دست ز ، ت� که در مورد خودتان داری ید ن� خواهد رفت و هوی از دست خواهد رفت. پس چگونه خواهید فهمید زی نادرست زی برای شما ی درست و چه چ� ی که چه چ� ی� برای قضاوت وجود ندارد. است؟ هیچ مبنا بنابراین ذهنتان هرگز به شما اجازه نخواهد داد که باور کنید که شما رها هستید.

بگذارید واضح برایتان توضیح دهم، من از تجربهام به شما یمگویم، من هرگز کیس را ندیدهام که با ت� که در دنیا یی ب�و� ن از خود نشان یمدهد و هوی ت� که دربارهی خود دارد، احساس کامل بودن یا هوی داشته باشد. شما نیمتوانید احساس کنید که کامل هستی ت د، ح� اگر سیع کنید خالص و کامل باشید، ی� را که یمتوانید انجام دهید تح� اگر همه تکنیکها امتحان کنید، نه فقط برای بیستوپنج سال، بلکه تح� برای پنجاه سال، شما همچنان همان ذهنیت را خواهید داشت. این بهاین دلیل است که شما زی هستید که وجود ندارد. سیع در تراشدا ی دن به چ� اگر وجود داشت، شما یمتوانستید آنرا تراش داده و آنرا همانطور که یمخواهید شکل دهید و برای خود نگه دارید. این مبنا بهخودی خود وجود ندارد، زی نیست که شما این پرتو وجود ندارد، بنابراین ی چ� بتوانید آنرا شکل دهید.

همانطور که آشتاواکرا)Ashtavakra )یمگوید:

شما ی غ� ب متصل، �شکل و شاهد هم ی ه چ� ز هستید.

شما هویتتان نیستید شما ب � ی شکل، غ� متصل، و شاهد آنچه در اطراف شما اتفاق یمافتد هستید. ن که یمترسید، توسط نفس خود مورد سوء تا زما� استفاده قرار یم یگ�ید. هر کس که یمخواهد از شما ن کاری که باید انجام دهد این سوء استفاده کند، ا یول�

است که در شما ترس ایجاد کند.تر از این که اگر او نباشد، شما نیم توانید امورات خود را مدیریت کنید. این اعتقاد در شما ش �وع به شکل یگ�ی یمکند که اگر او نباشد، فعالیتهای شما مختل خواهد شد، چه ش در �کت یا خانه یا هر مکان دیگر. او ابتدا ترس را در شما ایجاد یمکند. سپس، بسته به سطح و شدت ترس، ا شو �وع به سوء استفاده از شما یمکند.

زی که نفس شما انجام ن ی چ� ن ترتیب، ا یول� بههمی� یمدهد این است که بهوضوح به وجود شما اثبات کند که شما نیمتوانید در بدن و ذهن خود بدون گ کنید. هنگایمکه نفس شما را ا ن و -یع� نفس- زند� گ یمترساند، هنگایمکه شما اعتقاد پیدا یمکنید که بدون نفس نیمتوانید در بدن و ذهن خود زند� کنید، برای نفس، سوء استفاده از شما و فریب دادن شما بسیار آسان یمشود. در واقع، این فقط یک ترس ساده است، و نه بیش� ت .

ن هنگایمکه متوجه یمشوید که رها هستید، ا یول� تریس که در شما شکل یمیگ�د این است که، »اگر گ کنم، آنوقت من بدون متصل کردن افکارم زند� چه کیس صورتحسابهایم را پرداخت خواهد کرد؟ ممکن است تمام ثروتم را از دست بدهم. ممکن است فراموش کنم که ثروتم و پولهایم را کجا یمگذارم. ممکن است نتوانم در جامعه موفق باشم. چگونه کارم را انجام دهم؟ چگونه از وسایلم مراقبت کنم؟ آیا یمتوانم در تخت خود دراز بکشم و کاری انجام ندهم؟ چرا باید بخواهم که به ادارهام بروم؟«. من یمپرسم، »چرا به ادارهتان نروید؟«. زما� ن که شما این سؤال رایمپرسید، بدا ن ن مع� است ً کیم نفرت یا انتقام نسبت به کار اداری که شما ذاتا ن دلیل ا ت ست که وق� بهانهای پیدا خود دارید! بههمی� کنید، یمخواهید از کار خود فرار کنید. با پرسیدن این ً خشم و خشونت خود را نسبت سؤال، شما رصفا

به امور عادی و روزمره ی خود ابراز کردهاید و دیگر هیچ! این سؤال هیچ ارتبایط به رها شدن ندارد. هنگایم که رها یمشوید، از لحاظ جسیم فعال و زنده هستید، اما از لحاظ

ن سؤاال� ت دارید، ا ی گر چن� فقط رها شوید و به مدت ده

روز بخوابید. هیچ اشکایل ندارد. یک تعطیالت ده روزه داشته باشید. باخود تصمیمی بگ�ید »یمخواهم از هر دو هویتم رها شوم«. فکر یمکنید چند روز یمتوانید بخوابید؟ فکر یمکنید توقف فعالیت در شما چند روز یمتواند ادامه یابد؟ فقط تا زما� ن که 1 درون شما خسته شود. پس از آن شما تاماس بهطور خودکا شر �وع به انجام کاری خواهید کرد. بنابراین ت ، ح� اگر این حالت را عدم مسئولیتپذیری و یا رفتار شکست خورده یمپندارید، چندین روز رها باشید. پس از آن شما یمتوانید درک و تجربه کنید که هنگایمکه شما رها هستید، نگرش منفعالنهای ن� خاموش خواهید نخواهید داشت. از لحاظ ذه بود، اما از نظر جسیم فعال و زنده خواهید بود. هنگایمکه شما در آن فضای عدم مسئولیتپذیری ن� یا نگرش شکست خوردهای هستید، از لحاظ ذه خییل فعال هستید اما از لحاظ جسیم خستهاید. هنگایمکه شما رها یمشوید، از لحاظ جسیم فعال ن� ساکت هستید. و زنده هستید، اما از لحاظ ذه ،2 سکوت خالص است. ٪33 بدن ٪33 بدن ساتوا ،3 بیقراری است و ٪33 از بدن تاماس خواب راجاس ن تریس که در عمیق، تنبیل است. در حال حا ض�ا یول� ُفتد این است که اگر رها شوید، ممکن شما اتفاق یما ،4 فردی تنبل شوید. است تبدیل به تاماسیک رها شوید. این ٪33 تنبیل به رسعت خسته یمشود.

ظرف چند روز از سیستم شما ناپدید خواهد شد.

• گ تسلیم بودن، پاسیو بودن گ طبیعت، ویژ� -2 Sattva ییک از سه گونه ویژ�
• گ یورش، فعالیت زیاد گ طبیعت، ویژ� -3 Rajas ییک از سه گونهیا ویژ�
• گ تاماس یا ی غ� فعال بود -4 Tamasic داش� ت ن ویژ�

$$\omega_{\varphi} \circ \omega_{\varphi}$$

گ طبیعت، در موی رد غ� فعال بودن -1 Tamas ییک از سه گونه ویژ�

سپس شما بهطور خودکار از هوش درو� ن خود ش�وع به کار کردن خواهید کرد. الزایم نیست که از گ روزمره خود را انجام دهید. ترس و طمع زند� ً فکر کردن را کنار بگذارید. من نیمگویم شما باید کامال من فقط یمگویم، زما� ن که شما رها شوید، هر چه که فکر یمکنید باید اتفاق بیفتد، بهطور خودکار اتفاق یمافتد. در ابتدا زما� ن که شما رها یمشوید احساس ً متوجه ُفتد. بعدا یمکنید که هیچ فکری اتفاق نیما خواهی ت د شد که ح� بعد از رها شدن، هرگاه فکر ض کردن �وری باشد، ذهن متصل یمشود. هر گاه ض فکر کردن �وری نباشد، ذهن رها یمشود. ذهن شما بهعنوان یک ابزار، و نه بهعنوان یک رئیس مورد استفاده قرار یمیگ�د.

گ کنیم. اما مشکل ً با الهام زند� ما یمتوانیم کامال اینجا است که این اعتماد به نفس به ما داده نشده است. به ما هرگز شجاعت اینکه ما یمتوانیم گ کنیم، داده نشده است. گایه گ با الهام زند� بهساد� شمایمتوانید ببینی ب د که � هیچ دلییل از خود هیجان ساطع یمکنی ب د، � هیچ دلییل از خود هوش ساطع زی است که من الهام یمنامم. یمکنید. این هما ی ن چ� ممکن است تنها چند لحظه طول بکشد، اما شما باید بدانید که این چند لحظهی کوتاه یمتواند برای گ باشد. شما یک راه زند�

ق بمانیم، آنگاه الهام دائیم در اگر ما رها شده با� گ ما اتفاق یمافتد. رهاشدن بهطور مستقیم زند� زد. این انرژی، انرژی الهام انرژی ه تس� را بر یما ی نگ� است، انرژی رها بودن.

بازگشت به فهرست ز مهم را بدانید، ما هوش خودکاری داریم که زندگی ما را اداره کند، و مسئولیتهای که میتواند زندگی روزمرهی ما را به عهده بگیرد. نه تنها میتواند زندگی ما را حفظ، ادامه و اداره کند، بلکه میتواند زندگی شما را شراطی و گسترش دهد. اما جامعه این ز سنتی میکند. به شما یاد داده میشود که بدون برنامهریزی، بدون ترس یا طمع نمیتوانید پیش روید. عزت نفستان از شما گرفته میشود. اعتماد به نفس خود را برای ادارهی خودبهخودی زندگی تان بدون ترس و طمع از زندگی سلب میکنند. بههمین دلیل است که دائما دستپاچه میشوید. شما سعی میکنید ترس و طمع را به خودتان القاء کنید. شما سعی میکنید از ترس و طمع بهعنوان سوخت برای زندگی خود و زنده کردن آن استفاده کنید. راهاندازی زندگی خود را بر اساس ترس و طمع شما نمیتوانید زندگی را اداره کنید. اگر ترس و حرص نیروی محرکه شما باشد، رنج دائمی را با خود بههمراه خواهید داشت. زندگی از صبح تا شب، از لحظهای که بیدار میشوید تا لحظهای که به خواب میروید جدا، رنج همیشگی خواهید داشت. شما منتظر دلییل برای منفجرشدن هستید. یک تماس کوچک کافی است تا شما به شخص دیگری پرخاش کنید! حتی الزم نیست که آن شخص اشتباهی مرتکب شده باشد، همینکه مقابل شما ظاهر میشود کافی است برای تحریک کردن شما! این اتفاق بهدلیل فشار ناشی از ادارهی زندگی از طریق ترس و طمع مییافتد. زندگی تان را اگر آرام باشید، هوش خودکار هستی، زندگی را برایتان اداره خواهد کرد. فعالیتهای شما به زیبا بهطور خودکار با انرژی هستی پیش برده میشود.

تو، که توسط مار سیاه بزرگ خودخواهی گزیده شدهای: »من انجام دهنده هستم«، شربت ایمان را بنوش، »من انجام دهنده نیستم« و خوشحال باش.

اشتاواکرا این روش را به پادشاه و جوینده جاناکا نسبت میدهد. لطفا به این نکته توجه کنید که تنها فکر کردن به اینکه »من انجام دهنده نیستم« یا ایمان داشتن به اینکه »من انجام دهنده نیستم«، شما را آزاد نخواهد کرد. این تکنیک بهخودی خود شما را آزاد نخواهد کرد. این فقط شما را خسته خواهد کرد! شما بدون داشتن وقفه، نمیتوانید پیوسته به یاد داشته باشید که انجام دهنده نیستید.

زمانی که شما میفهمید که نمیتوانید همیشه این را به یاد داشته باشید که »من انجام دهنده نیستم«، کامال ناامید خواهید شد و ذهن را رها خواهید کرد. لحظهای که ذهن را رها میکنید، این حقیقت که شما انجام دهنده نیستید، بهسادگی تبدیل به واقعیت میشود! این همان تکنیک است که در اینجا پیشنهاد شده است.

این یک درک بسیار ساده از رها کردن است. تنها کاری که باید انجام دهید این است که هر زمان که به تفکر قدیمی معنا میدهید یا زمانی که با افکار قدیمی ارتباط برقرار میکنید، و بهآنها اجازه میدهید تا شما را ناراحت کنند، به یاد داشته باشید که رها کنید.

هیچ فکری را ایجاد، حفظ یا نابود نکنید. اگر هیچکدام از این سه مورد را انجام ندهید، وجود برتر، پارابراهما میشوید!

رها کردن یک روش خودتطهی است. هر روش خودتطهی و آزاد کننده باید بهگونهای باشد که خود نامحسوس شود، توقّع باید نامحسوس شوی، آن روش نامحسوس میشود. رها کردن یکی از این روشها است. اینکه بهخودی خود نامحسوس نمیشوند، قوی میمانند. اگر قادر به کشتن روشها خود نیست، اگر این روش قادر به انجام خودکش در سطح ناخالص با روش رها نیست، پس شما را خواهد کشت! زیبا کردن در این است که هر چه شما نامحسوستر شوید، آن نیز نامحسوستر و نامحسوستر میشود. در نهایت، حل خواهد شد.

حال میبینیم که چطور رهاکردن بهآنچه که هر لحظه در بدنتان اتفاق میافتد - مانند تنفس- مرتبط است!

بین دم و بازدم یک فضای خنثی وجود دارد. هویت شما در فضای تنفس دم و بازدم وجود دارد. شما میتوانید بهطور مداوم اتصال برقرار کنید و ببینید که آگاه هستید. اما در فاصلهی این فضای خنثی، هویت شما وجود ندارد. شما این فاصلهها را بههم وصل نمیکنید، بنابراین از روی این فاصله میپرید.

شما فکر میکنید که فضای تنفس یا زمان تنفس بیشتر از فضای خنثی است، به این دلیل که شما به هنگام تنفس افکار بیشتری در سر دارید. هنگامی که اهمیت بیشتری به هویت خود میدهید، فکر میکنید که زمان دم یا بازدم بیشتر از زمان فضای خنثی است. اما در واقعیت اینطور نیست. این فقط یک بازی روانشناختی است.

اکنون یک مراقبهی هدایت شده برای رها کردن انجام خواهیم داد.هنگامی که رها کردن را تجربه کنید، دیگر حتی نیازی به انجام هیچگونه تکنیک نخواهید داشت. فقط به یاد آوردن تجربهی رها شدن کافی است، شما دوباره در آن فضا خواهید بود! فقط در ابتدا باید آرام باشید -درست مانند پرندهی آویزان که شروع به پرواز میکند. هنگامی که پرواز کردید، دیگر نگران نباشید. الزم نیست در مورد چیزی فکر کنید.

چشمانتان را ببندید. صاف بنشینید. در چند لحظهی اول، تا حد ممکن عمیق و آرام دم و بازدم انجام دهید. کمکم فقط شاهد دم خود باشید. فکر خود را مشغول بازدم یا فضای خنثی نکنید. اول، فقط شاهد دم خود باشید. شاهد باشید، از دم خود آگاه باشید.

حال کمکم، فقط شاهد بازدم خود شوید. دم یا فضای خنثی را فراموش کنید. فقط شاهد و آگاه بر بازدم خود باشید.

حال کمکم، و بهآرامی بهآن دو فضای خنثی دقت کنید -وقتی دم شما به نفس خروجی تبدیل به بازدم میشود، و وقتی بازدم شما تبدیل به دم میشود. آگاه باشید. فقط فضاهای خنثی را شاهد باشید. بهدقت از هر دو فضای خنثی آگاه باشید.

اکنون، از دم، فضای خنثی، بازدم و فضای خنثی آگاه باشید. رها باشید. هر فکری به ذهنتان رسید، وصل نکنید. حتی فکر نکنید که آنرا به چیزی بهاین دلیل وصل دارید فکر میکنید. حتی این فکر نیست که شما افکار خود را وصل میکنید. همه چیز کاملا مستقل است. پس آنها را بههم وصل نکنید کاملا و این فکر را که دارید فکر میکنید، ایجاد نکنید. بگذارید حبابهای فکر مستقل از همایجاد شوند و بروند. بگذارید افکار مستقل بیایند و بروند. و آنها را به نیز به هم متصل نکنید و فکر نکنید که دارید فکر میکنید. رها باشید. اگر آنها میآیند، بگذارید بیایند. اگر آنها میروند، بگذارید بروند. اینکه دارید فکر میکنید دروغ است. رهایش کنید. آزاد باشید.

افکاری به ذهنتان میرسد. طبیعتا لحظهای که میبینید فکری دارد میآید، به آن معنا و مفهوم ندهید. اگر آنرا به گذشتهی خود وصل کنید، به آن معنا دادهاید. بدون دادن معنا بهآن، فقط ببینید چه اتفاقی میافتد. یاد آورید که رها کنید، و ببینید چه اتفاقی میافتد. لحظهای که به خود یادآوری میکنید، »بگذار از این فکر رها شوم، بگذار به آن معنا ندهم«، بهمدت چند لحظه یک فاصلهی کوتاه از سکوت ایجاد خواهد شد. لحظهای که متوجه سکوت میشوید، تبدیل به فکر دیگری خواهد شد. پس از این فکر هم خود را رها کنید. سپس دوباره چند ثانیه فاصله ایجاد میشود. سپس، فکر دیگری میآید، »من در سکوت هستم« یا »من رها هستم«. این فکر را نیز رها کنید. این فاصله یا سکوت باید طوالنیتر و طوالنیتر شود. این تمام موضوع است.

این طبیعت ذهن است که پس از چند دقیقه به جایی میرود. لحظهای که به یاد میآورید یا آگاه میشوید که ذهن سرگردان است، رها کنید. از اینکه ذهنتان سرگردان شده، احساس گناه یا ناراحتی نکنید. لحظهای که به یادتان آمد، رها کنید، همین. در وهلهی اول ممکن است بسیار سخت باشد، مانند یک مبارزهی واقعی. ممکن است مجبور شوید کلمه »رها کردن« را مانند یک مانترا به زبان آورید. اما فقط چند لحظه بعد متوجه خواهید شد که این یک فرآیند ظریف است.

• با رها کردن... هر لحظه جدید خواهد بود. هر لحظه شکوهمند خواهد بود. هر لحظه الهام خواهد بود. هر لحظه هیجان خواهد بود . رها کردن، منبع شکوفایی ابدی سعادت است.

اگر ما بتوانیم واقعا ذهنمان را اینگونه مدیریت کنیم و درک کنیم که این ذهن ما است که افکار را بههم وصل میکند تا پرتوهای شکافهای درد و شادی را ایجاد کند، و اگر ما رها بمانیم، میتوانیم در آگااهی بمانیم. ما حاالتیکه بودا آن راذهن آگاه مینامد، باقی بمانیم. این فرایند میتوانیم در آگاهی و در لحظه باقی بمانیم. این تفکر ما است که دائما ما را از گذشته به آینده و از آینده به گذشته میبرد و اجازه نمیدهد که ما در لحظهی حال آرام بگیریم.

اینرا واضح درک کنید، زمانی که در لحظهی حال هستیم، میتوانیم بدون ترس و آرزو از مشکالت دور بمانیم. میتوانیم بدون ترس و آرزو عمل کنیم. شما ممکن است بپرسید چگونه؟ چگونه میتوانم کارهای برای انجام کاری داشته باشم اگر آرزوی یا انگیزه نداشته باشم؟ آیا فکر میکنید که این انگیزه است که باعث میشود زندگی شما نفس بکشید یا غذا را هضم کنید؟ این هوش انرژی الهی است که در درون و بیرون ما است که زندگی کردن و رشد کردن را برای ما ممکن میسازد. ما زندگی نمیکنیم، ما برخالف بهخاطر خودمان زندگی میکنیم. خودمان زندگی میکنیم عمل کنیم، اعمال ما عواقبی بدون وابستگی از اعمال ما نشان نخواهند داشت، هیچ کارما نمیشود.

در درایساواسیا آپانیشاد قطعه ابدی زیبا آمده است:

Om poornamadah poornamidam Poornaat poornamudachyate Poornasya poornamaadaaya Poornamevaavashishyate

از کل، کل به وجود میآمد. اگر از کل، کل را حذف کنید، تنها کل باقی میماند.

ذاتا ماذاتا دنبال کل هستیم. دنبال شکوفایی هستیم. در هر فعالیتی که انجام میدهیم، خواه در خوردن، نوشیدن، پریدن، خواندن، صحبت کردن، خوابیدن و یا تفکر کردن، وجود ما مشتاقانه درگیر آن است. تمام و کمال آن فعل و تماما در آن تجربه تانی که درگیر آن هستیم کاملا آگاهیم؟ آیا مااز هر فعالیتهای زندگی خود آگاه هستیم؟ آیا ما از هر لحظهی زندگی خود آگاه هستیم؟

مردی با تاکسی به فرودگاه میرفت. راننده گ یمت کرد، حتی تاکسی خییل سریع رانندگی او در پیچهای تند. مرد مسافر از رانندگی وحشتزده بود. در نهایت، راننده تاکسی که مسافر وحشت زده را دید، گفت: »چرا کاری را که من موقع پیچیدن انجام میدهید، انجام نمیدهید؟ فقط چشمانتان را ببندید!«.

تانی که مشغول فعالیتی هستید و کاملا آگاه درگیر آن هستید، وجود شما در این تجربه ناکام باقی میماند. این تجربهی ناکام در درون شما باقی میماند، و شما را بهسمت انجام دوبارهی آن عمل با شدت بیشتر و برای به تحقق رساندن آن سوق میدهد. این کارمااست.

کارما مجموعهای از تجربیات محقق نشده است که باقی میماند و ما را دائما وا میدارد به انجام آن. هر کاری که عمیقا توسط ما انجام و تجربه شود، برای همیشه از سیستم ما خارج میشود. این ما را آزاد خواهد کرد. هر تجربهای که ما کاملا بهآن ورود نکردیم، به تحقق کامل نینجامید، همهی انرژی، توجه و آگاهیمان صرف آن نشد، در درون ما باقی میماند. بهعنوان کارما باقی میماند.

اگرچه ما کارماها را با خود داریم، اما ما اساسا کامل هستیم، کل هستیم. بنابراین کارما شکوفا نمیتواند برای مدت طوالنی که تحقق نیافته است باقی بماند. همهی در درون ما باقی تالش خود را خواهد کرد تا خود را بهانجام برساند. بارها و بارها ما را بهانجام دوبارهی یک فعل سوق میدهد تا زمانی که انجام بگیرد. هر آرزو، هر تجربهای که در سیستم ما کامل نشده است، بهصورت کارما باقی خواهد ماند و ما را بارها و بارها بهانجام همان تجربه وا میدارد تا زمانی که برآورده میشود. کارما مجموعهای از تجربیات محقق نشده است که در ما باقی میماند و ما را دائما بهانجام آن وا میدارد

ما بدون شفافیت بدون تحقق، و با غفلت کامل فکر، صحبت و عمل میکنیم. تمام این فکرها، کلمات و اعمال همه و همه به بار کارما اضافه میکند، زیرا هیچکدام از آنها موجب شکوفایی ما نمیشوند. تا وقتی آنها ما را تحقق ندهند کارما ما را تحریک میکند تا ما را بهنحوی تحقق بخشد.

افکار، کلمات و اعمال خود ما تبدیل به کارمای ما میشود و ما را به رسیدن به شکوفایی برمی انگیزانند.

بدانید این که شما در حال حاضر در حال خواندن این کتاب هستید، بهدلیل تمام تصمیمات گذشتهتان است. شما تصمیم گرفتید به جلد این کتاب توجه کنید. تصمیم گرفتید آنرا بخرید. تصمیم گرفتید بنشینید و این کتاب را حاال بخوانید. کلیهی این تصمیمات در نشستن شما در اینجا نقش داشته است.

مجموعهی این تصمیمات گذشته، زمان حال شما است. حال، طبق همین منطق، مجموع تصمیمات زمان حالتان، آیندهی شما را خواهد ساخت.

این جوهر، نظریهی کارما است: برآیند گذشتهی شما، زمان حال شما است و برآیند زمان حال شما آینده شما است.

مجموع گذشتهی شما زمان حال شما است. و کلیت حال شما آینده شما خواهد بود. مشکل اینجا است که ما بسیاری از تصمیماتمان را ناخودآگاه میگیریم. ما هزاران تصمیمخود را ناخودآگاهانه میگیریم. بههمین علت نمیتوانیم علت و معلول ارتباط برقرار کنیم. مجموعهی تصمیمات گذشته، زمان حال شما است. حال، طبق همین منطق، مجموع تصمیمات زمان حالتان، آیندهی شما را خواهد ساخت

آگایه و هوش بیشتری را به سیستمتفکر خود تزریق کنید. آگایه و هوشیاری بیشتری را به سیستم تصمیمگیری خود روان کنید.

آینده از پیش تعیین شده است اما در هر لحظه، آینده از پیش تعیین شده است. بر اساس کل اتفاقات که تا بهصورت م آنزمان روی میدهد، آیندهی مشخصی رقم خواهد خورد؛ این همان آینده از پیش مقدر است، که مشروط است. عامل مهیمی وجود دارد که میتواند آنرا تغییر دهد، و آن هوشیاری شما است، ارادهی شما است.

زمانی دو برادر با حکیمی مالقات کردند که گفته میشد از آینده خبر دارد. این دو برادر به حکیم ادای احترام کردند و از او پرسیدند آیا او میتواند بهآنها دربارهی آیندهشان بگوید. حکیم پارسا بهآنها توصیه کرد: »شاید دانستن آینده برای شما خوب نباشد. عالوه بر این حتی اگر االن راجع بهآن به شما بگویم، آیندهی شما ممکن است تغییر کند«. ً است بعدا دو برادر ارصار به دانستن آیندهشان داشتند. حکیم به برادر بزرگتر نگاه کرد و گفت: »شما در سایل یک پادشاه خواهید شد«. به برادر کوچکتر نگاه کرد و گفت: »سرنوشت شما اینگونه مقرر شده است که تا سال بعد به دست یک قاتل کشته میشوید«. برادران به سمت خانه بهراه افتادند. برادر بزرگتر از فرط شخو در عرش سر یمکرد، در حایلکه برادر کوچکتر افسرده و غمگین بود. از آن پس، برادر بزرگتر به خیالپردازی دربارهی رؤیای پادشاه شدنش پرداخت. برادر کوچکتر، وقت خود را صرف امور معنوی کرد، که کمتر از یکسال دیگر فرصت زندگی داشت. او از زمان خود برای خدمت به مردم استفاده کرد و بهزودی از افسردگی در آمد. یازده ماه گذشت. یک روز، برادر بزرگتر، برادر کوچکتر را به خانهاش دعوت کرد. او بهدنبال زمینی برای ساختن یک کاخ بزرگ برای پادشاه یمشود بود. آنها مشغول قدم زدن در زمین بودند که پای برادر کوچکتر به کوزهای که نییم از آن از خاک بیرون بود، برخورد کرد. آن دو برادر آنجا را حفر کردند و کوزه را برداشتند. کوزهای بزرگ پر از سکههای طال بود.برادر بزرگتر هیجان زده شد و فریاد زد: »این گنج فقط برای من است! برای من است تا با آن قرص و پادشاهیام را راه بیاندازم«. درست ن لحظه، راهزنی از پشت بوتهها بیرون پرید و به رس برادر بزرگتر زد و سعی کرد کوزه را از او بقاپد. برادر کوچکتر به دفاع از برادرش در آمد و بهاو حمله کرد. اما راهزن با خنجری که در دستش داشت بهاو حمله کرد. ن این درگیری، راهزن کوزه را رها کرد و پا به فرار گذاشت.

برادر بزرگتر از برادر کوچکتر بهخاطر نجات جانش تشکر کرد و خواست نصف سکههای طال را به وی بدهد. اما برادر کوچکتر از گرفتن آن امتناع کرد و گفت که او در هر صورت مدت زیادی زنده نخواهد بود. برادر بزرگتر با گنج جدیدش زندگی پرزرق و برق راه انداخت و مشغول خوردن، نوشیدن و شادی کردن شد.

یکسال گذشت اما هیچ نشانهای از تاج و پادشاهی نبود. برادر کوچکتر هم از سالمت کامل برخوردار بود. آنهاتصمیم گرفتند مجددا به دیدار حکیم بروند. آنها او را مالقات کردند نها�نهای شما و پرسیدند: »چطور شد که پیشبینی اشتباه از آب در آمد؟«. حکیمی نیز شگفتزده شد و به مراقبه و تعمق پرداخت. سپس گفت: »من به شما گفتم که ممکن است سرنوشت شما تغییر کند«.

او به برادر بزرگتر نگاه کرد و گفت:»سرنوشت شما بهخاطر اعمال غیر مسئوالنهای که یط ماههای گذشته انجام دادهای تغییر کرده است. تاج و پادشاهی که قرار بود نصیبت بشود به یک کوزه پر از طال تنزل یافته است«. به برادر کوچکتر نگاه کرد و گفت: »زندگی روحان شما، اعتقاد و تسلیم شما به الوهیت نیز سرنوشت شما را تغییر داده است. کشته شدن به دست یک قاتل، به زخیم شدن به دست او تقلیل یافته است«.

زی نیست که روی یک بدانید که رسنوی شت چ� گ بهاین سنگ نوشته شده باشد. و تا حد زیادی بست� گ در برابر شما ت� که زند� دارد که چگونه بههر موقعی قرار یمدهد، واکنش نشان دهید. آگایه شما به شما گتان هوش و شجاعت تغیی� جریان رویدادهای زند� را خواهد داد.

اگر گذشته خود را بهطور کامل ندانید و درک نکنید، ز تکرار خواهید کرد. اگر هما ی ن چ�زها را ی در آینده ن� افکار شما در هر ثانیه )TPS )کاهش پیدا کند و شما گذشته خود راهمانطور که اتفاق افتاده است به یاد 1 آورده و درک کنید، شما آن گذشته را در آینده تکرار نخواهید کرد. سپس شما تبدیل به یک کارما موکتا ی� که حاال شما یک کارما رها از کارمایمشوید. از آنجا

2 هستید، به کارما پیوند باندا خوردهاید؛ زیرا گذشته خود را گ نکردهاید. بهطور کامل زند� بهعنوان مثال، دوران کودیکتان هم ی یشه طال� بهنظر یمرسد. این گذشتهی یطال� است. ممکن است گ شما در کالج عایل بود، اما احساس کنید که زند� نداشتید. چرا؟ چون رنج شما االن بسیار بیش� ت زما� ن که شما در کالج بودید، واقعا شده است و در مقایسه با زمان حال، گذشته بسیار

خوب بهنظر یمرسد! حال، شما شادی را به گذشته خود نسبت یمدهید و اگر امکانش را داشته باشید، یمخواهید آن را دوباره گ یمکردید، آیا واقعا تکرار کنید. ت وق� آن موقع زند� این حس شادی را تجربه کردید؟ نه! اگر بتوانید در لحظه حال، با TPS صفر، حداقل به 3 آرام بمانید، در زمان نفوذ خواهید مدت

کرد. اگر بتوانید به مدت در TPS صفر ق بمانید، یمتوانید آینده را تغیی� دهید. این در با� دست شماست.

ی� در جهت کاهش تمام تکنیک های مراقبه روش ها TPS شماست تا بتوانید در زمان رخنه کنید.

درک مفهوم کشانابسیار مهماست. در زبان انگلییس هیچ معادیل برای این کلمه وجود ندارد. بنابراین، بگذاری ن د مع� کشانا را برای شما توضیح دهم. زی کشانا واحد اندازه یگ�ی زمان است. برخ ی الف چ� که مردم فکر یمکنند، کشانا ثانیه یا دقیقه نیست. ن دو فکر، یک کشانا است. ما زمان را یک فا ی صله ب� ً ب نس� است! مفهوم مطلق یمدانیم. اما کشاناکامال

این احساس را

ً

¹ mukta Karma از اقدامات خود اجتناب کنید، زیرا آنها بدون پیوست انجام یمشوند

² Banda Karma با اقدامات خود، از آنجا که با منافع خاص انجام یمشوند، پیوسته است

ن دو فکر -3 Kshanas فاصله یی ب�

افکار هر شخص و رسعت خطور آنها به ذهن، بهآن گ دارد. کشانا از فرد بست� فردی به فرد دیگر متفاوت است. اگر بتوانید به مدت 21 کشانا در TPS ق بمانید، به صفر با� پرتو زمان نفوذ کرده و یم ی توانید آینده را تغی�

ا ب گر فردی �قرار است و در یک بازهی زما� ن یک ثانیهای دهید

افکار زیادی به ذهناو خطور کند، کشانایاو کوتاهتر ن دو فکر او کم� ت است. اما اگر است، زیرا فاصله یی ب� فردی مانند یک مراقبهکننده آرام و خوددار باشد، فکرهای کم� ت ی در یک بازهی زما� ن خواهد داشت. ن دو فکر کشانای او طوال�نتر است، زیرا فاصله یی ب� او بیش� ت است.

زی جز مجموع انتخابهای آگاهانهای گ شما ی چ� زند� انجام یمدهید، نیست. چه بخواهید و چه ً که دائما نخواهید، چه بهصورت مستقیم یا ی غ� مستقیم، شما ز را انتخاب یمکنید. شخص دیگری انتخاب هم ی ه چ� نیمکند. این شما هستید که انتخاب یمکنید.

کارمندی به نزد رئیسش رفت و گفت: »قربان، همرس من گفت که من باید از شما تقاضای افزایش حقوق کنم«. رئیس جواب داد: »اوه، پس من امشب از همرسم خواهمپرسید که آیا من باید حقوق شما را افزایش دهم یا خی�!«.

بدانید، که این همواره انتخاب شما، تصمیم شما است. شما ممکن است فکر کند که شخص دیگری تصمیمیمیگ�د. اما این فقط شما هستید که تصمیمیمیگ�ید. یک مثال کوچک یمتواند این حقیقت اسایس را به شما بفهماند. اگر کیس از شما انتقاد کند، این شما

هستید که تصمیمیمیگ�ید که برنجید. اگر کیس از شما تعریف کند، شما تصمیمیمیگ�ید که مورد ستایش قرا ی ر بگ�ید. بهدلیل عادت شما، شما ممکن است ناخودآگاه آنرا انتخاب کنید. شخص دیگری ی� که عادت کردهاید آنرا انتخاب نیمکند، از آنجا که فکر کنید شخص دیگری بر تصمیمات شما ت یأث� یمگذارد، فراموش کردهاید که این شما هستید که انتخاب یمکنید.

هنگایمکه کیس شما را مورد انتقاد قرار یمدهد، یمتوانید انتخاب کنید که دلخور نشوید و آرام و خونرسد باشید. این تنها انتخاب شما است که احساس رنجش بکنید یا نکنید.

تمام انتخابهای لحظهای شما ت وق� در کنار هم ن یمکند. اگر خود گ شما را تعیی� قرا ی ر گ�د، زند� تصمیمی نگ�ید و اگر اجازه دهید که اتفاقات درباره گ شما دچار حالت گ شما تصمیمی بگ�ند، زند� زند� زی جز گ حال حا ض� ما ی چ� گ ج »فل�« یمشود. زند� جفل� نیست. تنها زما� ن که تصمیمیمیگ�ید زند� خود را بدون هیچ رویدا ی د ب�و� ن ، موقعیتها و یا گ کنید، تصمیما� ت که به شما تحمیل یمشود، زند� گ کنید. تصمیمیمیگ�ید که زند� ً شما واقعا گ انتخاب شما است، تا زما� ن که درک نکنید که زند� گ شما فلج است. زند�

ما روزانه هزاران تصمیمیمیگ�یم. چه در حال فکر کردن یا صحبت و پخت و پز کردن.

آیا ت وق� غذا یمخورید بهطور کا ی مل درگ� غذا خوردن گ گرف� ت ن هستید؟ هنگایمکه غذا یمخورید برای تعطیالت بعدی برنامهریزی یمکنید و یا در مورد چگون� افزایش حقوق فکر یمکنید. غذا وارد بدن شمایمشود اما شما آنرا نیمچشید و از آن لذت نیمبرید. اگر با آگایه غذا بخورید، بهصورت خودکار نوع و مقدار ف خود را خواهید مناسب غذای مورد نیاز مرص� دانست.

گ روشنگری زند�

چه باور داشته باشید یا نه، شما بهطور مستقیم یا ی غ� ز را در مستقیم، هم ی ه چ� گ خود انتخاب یمکنید و زند� تصمیمیمیگ�ید ن که درک نکنید تا زما� گ انتخاب شما که زند� گ شما فلج است، زند� است

مردی به خانهی دانشمندی به رصف ناهار دعوت شد. ی مرد پشت م� ز ناهار نشسته بود که متوجه نعل ا بس� شد که بر دیوار خانه آویزان بود. اعتقاد بهاین است که نعل اسب خوش شانیس یمآورد. این مرد متعجب شد و از دانشمند پرسید: »من نیمتوانم باور کنم ن حال که شما یک دانشمند هستی ی د و در ع� بهاین خرافه اعتقاد دارید که نعل اسب برای ن شما خوش شانیس یمآورد!«. دانشمند جواب داد: »نه، نه! من ی به چن� مزخرفا� ت اعتقاد ندارم، اما فردی که آن را به من داد، گفت که چه اعتقاد داشته باشم چه نداشته باشم، برایم شانس یمآورد!«.

این شما هستید که انتخاب کنید که چگونه پاسخ دهید، چه تصمیما� ت ی بگ�ید. اما شما سیع یمکنید خودتان و دیگران را گول بزنید تا باور کنند که شخص دیگری مسئول است، که شخص دیگری شما را به واکنش دادن به شیوه خود وا یمدارد. بدانید که شما یمتوانید تصمیمی بگ�ید که بهگونهی متفاو� ت واکنش نشان دهید. بهعنوان مثا ت ل، وق�

کیس از شما انتقاد یمکند، شما یمتوانید انتخاب کنید که دلخور نشوید. شما یمتوانید انتخاب کنید که آرام و خوددار باشید. این انتخاب شما است که احساس رنجش کنید.

ما همیشه فکر یمکنیم که نتایج ناعادالنهای نصیب گ ما یمشود. این بهاین دلیل است که ما نیمتوانیم ی�که در زند� ن علت و معلول بسیاری ا ی ز چ�زها یب�

ما اتفاق یمافتد ارتباط برقرار کنیم. ما نیمدانیم که ما کسا� ن هستیم که معلولها را ایجاد یمکنیم. ما با گ ناخودآگاه خود اینکار را انجام یمدهیم که به زند� ایجاد کارمای بیش� ت منجر یمشود.

در زبان سانسکریت سه مفهوم وابسته بههم وجود دارد که عبارتند از واسانا، سامسارا و کارما.

واسانا بذر آرزو است. بهعنوان مثال، شما در حال قدمزدن هستید که ناگهان یک گردنبند خی�ه کننده را در وی� ت ین مغازهای یمبینید. ی آرزو� در درون شما برای داش� ت ن آن شعله یمکشد. این واسانااست.

سامسکارا گیایه ا ت ست که وق� بذر واسانا جوانه زد، رشد یمکند.

توق� آن گردنبند را دوباره و دوباره یمبینید، آرزوی داش� ت ن آن در شما قویتر یمشود. ت وق� شما آرزوی داش� ت ن آن گردنبند را در خود یمپرورید، بهمثابهی ن آب و تغذیه برای بذر واسانا است. ت ی أم�

فسادی که در فضای درو� ن اتفاق یمافتد همان زی است که من آنرا سامسکارا یا خاطرات حک یچ� شده یمنامم. آنها خاطرا� ت هستند که در فضای درو� ن شما یمنشینند و شما را مجبور یمکنند تا بارها و بارها تجربهی مشابیه را تجربه کنید. آنها اعمال مشابیه انجام ً شما را مجبور یمکنند تا مرتبا دهید، شما را مجبور یمکنند تا از همان الگوهای فکری قبیل استفاده کنی ت د، ح� اگر خود مایل بهآن زی است که من آنرا نباشید. این خاطرات هما ی ن چ� سامسکارایمنامم.

ی� که در الیهی خودآگاه یا ناخودآگاه هر سامسکارا

Vasana -1

Samskara -2

زی شما عمل یمی کند چ� جز مانیع برای تحقق و گ شما نیست. ی� زند� شکوفا سامسکارای خوب یا بد وجود ی� خوب نیست. فضای درو� ن ندارد. هیچ سامسکارا که از سامسکارا پر شده باشد، جهنماست. فضای درو� ن بدون سامسکارا بهشت است. سیع نکنید که سامسکارا را بهعنوان خوب یا بد درجهبندی کنید. به ت عنوان مثال، وق� کیس از شما انتقاد یمکند، شما یمتوانید انتخاب کنید که دلخور نشوید و آرام و خوددار باشید

سامسکارا بهخودی خود، و ماهیتا من� ف است. افرسده یمکند. هر کاری که ن شا از ً سامسکارا ذاتا ز را به پوچ� کسل کنندهای سامسکارا باشد، هم ی ه چ� زی که از روی درک عمیق، از نز ل یمدهد. ه ی ر چ� ت� فضای پاک درون شما، انجام شود، همیشه بر ارزش شما یمافزاید.

هر عمیل که از روی سامسکارا انجا ی م گ�د، شما را دچار اسارت بیش� ت و بیش� ت ی خواهد کرد.

ن کمش �وع به جمعآوری سامسکاراهای ما ا ی ز سن� مختلف یمکنیم. ما آنها را جمع و ت یکث� یمکنیم. سامسکارها ت ح� بدون هیچگونه اقدایم از سمت ما خود را ت یکث�یمکنند.

سامسکاراها به روشهای مختلف تقویت یمشود. ی� وجود دارد که فقط با عمل تقویت سامسکاراها خ بر� از سامسکاراها تنها با دریافت اطالعا� ت یمشوند، زما� ن که شما آن عمل را تکرار یمکنید. مرتبط بهآنها تقویت یمشوند، هنگایمکه شما از جهان در مورد آنها اطالعات دریافت یمکنید. ی� وجود دارند که نه نیازی به عمل و نه سامسکاراها ف است و نیازی به اطالعات دارند، تنها یادآوری کا� آنها تقویت یمشوند!

ما سطوح مختلف سامسکاراها و خاطرات حک شده را جمعآوری کرده و آنها را در سیستمخود ذخی�ه یمکنیم و آنها را گس� ت ش یمدهیم.

در نهایت هنگایمکه تحتت یأث� آرزوهایتان عمل یمکنید، نتیجهی آن کارما یمشود. قدرت آن آرزو ً شما را به خرید گردنبند وا یمدارد. این عمل نهایتا است، این کارمااست.

هر کاری که نصفه و نیمه انجام شود یک سامسکارا ق یمگذارد. هر )خاطره حک شده( در وجود شما با� ی� در گ نشود، نشان یا سامسکارا زی که کامل زند� یچ� ق یمگذارد، که دوباره شما را تحریک وجود شما با� یمکند، شما را جذب یمکند تا هما ی ن مس� را ادامه دهید و آنرا بهانجام برسانید.

ز به سامسکارا مربوط یمشود. در علت اعتیا ی د ن� تجربهی شخیص من در کار کردن با هزاران نفر بهصورت تکتک، دست کم چندین هزار مورد اعتیاد توسط مراقبه درمان شد. حقیقت اسایس گ خود را در مورد اعتیاد این است که شما زند� بهگونهای مبهم، و نه بهطور کامل و یا با تمام گ نکردهاید. آرزوهای محقق نشدهی وجود زند� ی� در شما ایجاد یمکند که شما را به عقب سامسکارا یمراند تا آرزوی خود را با تجربهی دوباره همان آرزو بارها و بارها تحقق بخشید.

گ شما را گ شود به ساد� هر احسایس با شدت زند� از آن احساس، خواه خشم باشد، خواه ترس، یا ش ء یا گ به ی� خاص، یا دلبست� گ آرزوی خوردن غذا زی را کامل زند� فردی خاص آزاد یمکند. ت وق� ی چ� زی آزاد یمشوید. اگر یک فردی از ه ی ر چ� ً کنید، کامال مدام به زمان مشکلش برگردد، تنها بهاین ن مع� است گ نکرده است. که او بهطور کامل آن مشکل را زند� گ یمکنیم، نییم از ذهن ما جای دیگری توق� ما زند� ی� این اصل را بیان کرده است. پاتانجایل به زیبا است: »کمیت بیش� ت ، کیفیت کمتر«. ت وق�که زی افزایش یابد، کمیت آن کیفیت لذت از ه ی ر چ� به همان نسبت کاهش یمیابد. بنابراین، این کیفیت است که باید افزایش یابد.

گ یک مشعل گ یک شمع کوتاه نیست، زند� زند� روشن تابان است. ن به روش� هر چه تمامتر آنرا در گ خود شعلهور کن. زند�

ما هفت الیهی انرژی در بدنمان داریم. الیهی اول الیهی بدن جسما� ن است که شما با خود حمل یمکنید، که از گوشت و خون ساخته شده است. الیهی دوم از حرکت پرانادر درون بدن شما تشکیل گ است که شما شده است. پرانا در واقع انرژی زند� در هنگام تنفس جذب یمکنید.

گتان هوا واسطهای است که پرانا را برای ادامه زند� وارد بدنتان یمکند. پنج مرحله در حرکت پرانا در بدن شما وجود دارد که تشکیل دهندهی بدن 1 و یا الیهی بدن تنفیس است. پرانیک

ن� است. کلمات یا افکار پیوستهای که در شما شکل یمیگ�د، پچپچ درو� ن الیهی بعدی الیهی بدن ذه نامیده یمشود. پچپچ درو� ن که بهطور مداوم در ن� است. درون شما جریان دارد الیهی بدن ذه

الیهی چهارم الیهی احسایس است. یمتوان گفت که پچپچ شدید درو� ن که پاسخگوی تحلیلهای زی است که ما آنرا منط� ق شما نیست، هما ی ن چ� »احساسات« یمنامیم.

سکوت که در یط خواب عمیق تجربه یمکنید، الیهی پنجماست. این الیهی بد� ن ب سب� نامیده یمشود. در مراقبهی عمیق، شادی و ارتعاش قوی سکوت که از ضمی�هوشیاری بدون جریان فکری که تجربه ن الیه است. یمکنید، ششمی� الیهی هفتم، روشنگری است. ما سامسکاراهای مختل� ف را در هر کدام از این هفت الیهی مختلف ذخی�ه یمکنیم.

سامسکاراهای مربوط گ مزمن در بدن به خست� جسما� ن ذخی�ه یمشود. ن دلیل است هنگایمکه ن بههمی� خود، و ماهیتا من� ف سامسکارا بهخودی است

ورزش یا نرمش یمکنید، یا ت ح� قدم زدن ساده، ا یول� گ است. زی که بدن از خود نشان یمدهد، خست� یچ� اما اگر بدون توجه بهاین سامسکاراهای سطح اول، به فعالیت خود ادامه دهید، ناگهان متوجه خواهید شد که همان فعالیت در شما انرژی ایجاد یمکند. ا ش گر �وع به قدم زدن کنید، در عرض چند دقیقه ذهن شما دهبار به شمایمگوید: »من خستهام. نه ... ف قدم زدیم. برای این خییل زیاد است! بهاندازهی کا� ف است. فردا همیمتوانیماینکار را انجام امروز کا� دهیم«. اما اگر نگران این سامسکاراها نباشید و فقط پیش بروید، در عرض چند دقیقه همان فعالیت در شما انرژی ایجاد یمکند.

گ مزمن که تمایل شدید به عدم فعالیت، خست� ً اس� ت احت یا ماندن در وضعی بت � ت حرک� است، در گ مزمن عمیقا الیهی بدن جسما� ن جای دارد. خست� به اشتیاق شدید به اس� ت احت مرتبط است. بدانید ی� که این اشتیاق شدید به اس� ت احت سبب بیماریها یمشود که به بس� ت ی شما در تخت منجر یمشود.

در واقع اگر شما تبلیغا� ت برای تفرجگاه، بهخصوص تفرجگاههای ساحیل را ببینید، ساحل زیبا، صندیل را تح� و تصویر کیس که در حال اس� ت احت و در آرامش است را نشان یمدهد. لحظهای که این زی در شما اتفاق تصویر را یمبینید، بالفا ی صله چ� یمافتد. شما احساس یمکنید که شما هم باید ً در همینگونه دراز بکشید، اس� ت احت کنید، کامال زی است که آرامش، آرامش عمیق باشید. این ی چ� من آنرا اشتیاق شدید برای تاماس2 یمنامم.

ً همان ساحل و همان بدانید که، اگر شما واقعا صندیل را داشته باشید و دراز بکشید، آن احساس آرامش را که تصور یمکردید، نخواهید داشت. تا

ت� است ب �فعالی گ -2 Tamas مربوط به ویژ�

زما� ن که شما اثر محرکهی که در الیهی جسما� ن تاماس، اثر محرکهی رخوت، خود دارید را تخلیه نکنید، نیمتوانید اس� ت احت کنید. تمایل شما به اس� ت احت کردن به شما اجازه نیمدهد که اس� ت احت کنید، چرا که این تمایل از اثر محرکه، از سامسکارا است. هر احسایس که با گ شدت و شورمندی تجربه شود بهساد� شما را از آن احساس، خواه خشم باشد، خواه ترس، یا آرزوی ی خوردن غذا� خاص، گ ش به �ء یا یا دلبست� فردی خاص آزاد یمکند

سیع کنید همان ساحل، همان صندیل، همان نیمکت، همان مکان را پیدا کنید و دراز بکشید. لحظها ش ی که �وع به اس� ت احت یمکنید، در عرض چند دقیقه این سامسکارا فرو یمنشیند و سامسکارا الیهی بعدی از راه یمرسد. ت ح� اگر تصمیم شما به اس� ت احت بر اساس سامسکارا باشد، نیمتوانید اس� ت احت کنید.

گ شما هر احسایس که با شدت تجربه شود بهساد� را از آن احساس، خواه خشم باشد، خواه ترس، یا ش ء یا گ به ی� خاص، یا دلبست� آرزوی خوردن غذا فردی خاص آزاد یمکند.

یمتوانم بگویم که اگر حس تمایل شدید به رف� ت ن تعطیالت و یا اشتیاق شدید به اس� ت احت کردن، گ مزمن، سیستم شما را ترک کند، نود درصد خست� ن الیهی سفر روحا� ن شما به پایان رسیده است. ا یول� سامسکارا،بدترین مشکل است.

الیهی بعدی الیهی پرانا یا الیهی تنفس است. سامسکاراهای مربوط به آرزو در پرانا، یا همان ن دلیل، که هرگاه تنفس ذخی�ه یمشوند. بههمی� خواستههای شما تغیی� یمکند، ناگهان متوجه ز تغیی� کرده خواهید شد که الگوی تنفستا ی ن ن� است. بهعنوان مثال، اگر شما ا یس� تمایالت قوی مانند شهوت یا خشم شوید، الگوی تنفیس شما

تغیی� خواهد کرد و نامنظمخواهد شد. هرچه بیش� ت بر اساس این تمایالت وارد عمل شوید، اثرات محرکهی آن شدیدتر خواهد شد.

در الیهی پرانیک، الیهی سوم، الیهی ذه است، شما افکار خود را در مورد اینکه زندگیتان باید چگونه باشد ذخیره می‌کنید. در اینکه زندگی‌تان نیست، شما اثرات محرکه خود را در مورد الیهی ذهنتان چگونه نباید باشد، ذخیره می‌کنید. اینکه زندگی‌تان این الیه بر اساس احساس گناه ساخته شده است. اگر انرژی شما دائماً به سمت آینده جریان داشته باشد، آن آرزو است. اگر انرژی شما دائماً به سمت گذشته جریان داشته باشد، آن احساس گناه است. در مورد این الیه، شما مجبور نیستید همان عمل را تکرار کنید تا اثر محرکه آن تقویت شود. تنها آگاهی یا یادآوری آن عمل، اثر محرکه آنرا تقویت خواهد کرد. به عنوان مثال، اگر شما همان مکان را ببینید، یا اگر همان شخص را دوباره ببینید، اگر با همان موقعیت مواجه شوید، بلافاصله آن اثرات محرکه شدت خواهد گرفت و بیدار خواهد شد.

الیهی چهارم با احساسات سروکار دارد. در این الیه، تمام تصورات مربوط به درد، ذخیره می‌شوند. بدانید که این الیهی درد، الیه‌ای بسیار قوی است. شما نیازی به عمل یا اطلاعات برای تقویت اثرات محرکه آن ندارید. همین عمل یا اطلاعات مرتبط با درد کافی است.

بنابراین نیازی نیست که همان درد را بارها و بارها تجربه کنید. شما حتی نیاز ندارید که اطلاعات مربوط به آن درد را دریافت کنید. اثرات محرکه قوی است. آنها می‌توانند تکثیر شوند. یک کارما به تنهایی می‌تواند گسسته شود و تکثیر شود. آنها می‌توانند به سادگی

مرتبط با پرانا و انرژی زندگی

زی است که شما در خواب الیهی پنجم عمیق را تجربه می‌کنید. حتی اگر اثرات محرکه‌ای در این الیه وجود داشته باشد، نمی‌توانید کاری برای آن انجام دهید، زیرا در خواب عمیق، ذهن شما نمی‌تواند کاری انجام دهد. این الیه ناخودآگاه است. اگر در چهار الیه‌ی اول شما می‌توانستید عمق اثرات محرکه سامسکاراها را کاهش دهید، الیهی پنجم و الیهی ششم به‌طور طبیعی پاک می‌شود. اگر چهار الیه‌ی اول را پاک کنید، الیهی پنجم پاک خواهد شد. اگر الیهی پنجم پاک شود، الیهی ششم را بیشتر و بیشتر تجربه خواهید کرد. الیهی ششم، الیهی مراقبه است.

اگر شما می‌توانید به‌راحتی وارد الیهی خواب عمیق شوید، به این معنی است که چهار الیه‌ی اول پاک نیستند. اگر چهار الیه‌ی اول پاک نباشند، آنگاه شما در الیهی پنجم بیشتر رنج خواهید کشید. به همین دلیل است که هنگامی‌که استرس و فشار بیشتری به شما وارد می‌شود، دچار اختلالات در خواب خود خواهید شد.

نه تنها این، بلکه اگر اثرات محرکه در چهار الیه‌ی اول شما خیلی زیاد باشد، در الیهی پنجم، رابطه‌تان با بدن‌تان قطع می‌شود. کاهش اثرات محرکه در چهار الیه‌ی اول، به منزله دوستی با بدن‌تان است.

ما متوجه نمی‌شویم که چگونه از بدن خود سوءاستفاده می‌کنیم. اگر اضافه وزن دارید، مستقیماً به بعضی از این اثرات محرکه مربوط است. هنگامی‌که از درون احساس تنهایی و پوچی می‌کنید، شروع به پر کردن آن می‌کنید. شما آن را با غذا خوردن یا مشروبات الکلی پر می‌کنید. معمولاً زنان خوردن غذا را انتخاب می‌کنند. مردان به سراغ نوشیدن مشروبات الکلی می‌روند. البته، در جامعه توسعه یافته مدرن، شما نمی‌توانید این قضیه را تعمیم دهید! تا وقتی احساس پوچی و تنهایی

می‌کنید، خود را با یک چیزی پر کنید. هر چیزی که در زندگی‌تان اتفاق می‌افتد، مستقیماً یا بر اثر بعضی از این اثرات محرکه مرتبط است. می‌توانم بگویم که حذف این اثرات محرکه به منزله آشتی شما با بدن‌تان است و دوستی عمیق را با بدن‌تان ایجاد می‌کند. این بهترین راه برای شفا دادن خودتان است. ناگهان متوجه تنفستان می‌شوید

سه نوع کارما - آگامیا، پرارابدها و سانچیتا وجود دارد. کارمای سانچیتا مانند یک بانک است. ممکن است این اولین باری نباشد که به این سیاره آمده‌اید. شما میلیون‌ها جسم دیگر داشته‌اید! ممکن است قبلاً در آن میلیون‌ها جسم، هر افکاری که داشتید، هر آنچه که گفته‌اید، هر آنچه که انجام داده‌اید، تمام این تجربیات ناتمام به اثرات محرکه یا خاطرات حک شده، تبدیل شده است. در کنار هم، آنها مانند بانکی هستند که کارمای سانچیتا نامیده می‌شود. منظور من از «بانک»، وصول یا پس‌انداز وجه نیست، بدیهی است! شما مجبورید تمام وام‌هایتان را پرداخت کنید!

نوع بعدی کارما، کارمای پرارابدها است. پرارابدها به این معنی است که شما از بانک کارمای سانچیتا، یک کارما را دریافت کرده‌اید که بدن فعلی‌تان را تشکیل داده است. پس از آن تصمیم می‌گیرید که تمام کارماهایی را که از طریق آن بدن به شما رسیده است تا انتها تجربه کنید. بنابراین پرارابدها تنها مقدار

Agamya -1

Prarabhda -2

Sanchita -3

یک کارما است که شما با خود به این دنیا آورده‌اید. شما برآن هستید که از طریق بدن و زندگی خود از آن لذت ببرید و یا از کل آن استفاده کنید. این کارما بدترین آنها است. کارمای آگامیا، کارمایی است که پس از ورود به سیاره زمین تازه، شروع به جمع‌آوریش می‌کنید به سبب افکار، کلمات و اعمال خود.

کسی که روی سیاره زمین هبوط می‌کند، باید هر کارمای پرارابدهای خود را تا قبل از مرگ از کارمای پرارابدهای خود تا انتها استفاده کند. به عنوان مثال، فرض کنیم شما هزار کارما در بانک سانچیتا دارید. از این هزار کارما، فرض کنید شما به هنگام دریافت جسم خود، تنها ده کارما را به عنوان کارمای پرارابدهای خود می‌گیرید و می‌گویید: «بگذار این ده کارما را در این زمان به پایان برسانم». با این حال، پس از هبوط، به‌جای استفاده از کارمای پرارابدهای خود، شروع به تماشای دیگران و جمع‌آوری کارما بر اساس خواسته‌های دیگران می‌کنید. این خواسته‌ها خود قرض گرفته‌اید. به خاطر این آرزوهای قرض گرفته شده، شما افکار، کلمات و اقدامات خاص را در خود شکل می‌دهید.

به عنوان مثال، اگر ببینید کسی از شما زیباتر است، افکارتان به دلیل مقایسه و حسادت افزایش می‌یابد. شما بر اساس این افکار کارما ایجاد می‌کنید. گاهی شما از دیگران بدگویی می‌کنید، بدون اینکه از این حقیقت آگاه باشید. هنگامی‌که این‌کار را انجام می‌دهید، بر اساس این کلمات، کارما جمع‌آوری می‌کنید.

اجازه دهید این سه نوع کارما را از زاویه‌ی متفاوت توضیح دهم.

اگر همه احتمالات را که از آن مطلع هستید و در دسترس شما قرار دارد را بیاورید، آن را آگامیامی‌نامیم. همه نوع احتمالات کیهان در دسترس شما قرار داده شده است.

شما می‌توانید تبدیل به یک مایه شوید، شما می‌توانید تبدیل به یک مار، تبدیل به یک مرد، و یا می‌توانید تبدیل به یک خدا شوید. تمام این امکانات هستند. ما این را آگامیامی‌نامیم. احتمالات دیگری نیز وجود دارد که صرفاً در حوزه آگاهی شما نیست. این‌ها

چیزهایی مانند مایه، میمون، سگ، الاغ و انسان نیستند بلکه بسیاری از احتمالات دیگری که برای شما ناشناخته است. منظور ما از سانچیتا کل احتمالات شناخته شده و ناشناخته است.

کل، سانچیتا است و احتمالات که در مقابل شما وجود دارد، آگامیا است. پس از آن هنگامی‌که شما به این بدن وارد می‌شوید، تصمیم می‌گیرید که تنها در محدوده خاص از این احتمالات عمل نمایید. این همان چیزی است که ما آن را پرارابدها می‌نامیم. این همان زمانی است که شما هبوط کردید، تصمیم گرفتید که در داخل مرزهای مشخص وارد عمل شوید. این مرز چیزی است که ما آن را پرارابدها می‌نامیم.

پس از آمدن به زندگی، می‌بینید که احتمالات زیادی را روبروی خود می‌بینید که سریع در جمع‌آوری آن دارید، سریع در بدست آوردن آن دارید. این احتمالات را آگامیامی‌نامیم.

این پرارابدها که شما با خود آورده‌اید، هوش اداره زندگی شما را در اختیار دارد. مشکل اصلی اینجا این است که شما آگامیاهای بسیاری را مشاهده می‌کنید، احتمالات زیادی را پیش روی خود دارید. به همین دلیل، اعتقاد شما به پرارابدهای خود و یا احتمالات از پیش گزیده خود کاهش می‌یابد. شما فکر می‌کنید که پرارابد‌های شما ممکن است به اندازه کافی قدرتمند نباشد. این به سبب آگامیا، اداره زندگی‌تان است، احتمالات که در مقابل چشمان شما قرار دارد.

اعتقاد به پرارابدها قدرتمند است. تحقق پرارابدهای خود، یک جنبه مثبت، رنج مداوم را از زندگی شما دور می‌کند.

رنج دائمی که شما از صبح تا شب با خود دارید، ثمره آگامیا است. از صبح تا شب، از لحظه‌ای که از خواب بیدار می‌شوید تا لحظه‌ای که به خواب بروید، رنج دائمی را احساس می‌کنید. فقط کافی است اشتباه شود تا به آنها بپیچیم! ما فقط منتظر هستیم. هر کسی که به حضور ما می‌رسد، می‌خواهد مورد عنایت قرار گیرد! این رنج دائمی به این دلیل است که ما بر آگامیام تمرکز هستیم.

اگر انرژی ما، فضای درون ما روی پرارابدها متمرکز باشد، رنج‌های دائمی را که در حال حاضر با خود داریم، دیگر نخواهیم داشت. این به این معنی نیست که ما با این احتمالات کار یا ارتباط نخواهیم داشت. این به این معنی نیست ما کار را متوقف خواهیم کرد، نه! ما به کار کردن ادامه خواهیم داد، اما اساس ما روی پرارابدهای ما خواهد بود.

دائما آزرده خاطر شدن، دائما حس رد کردن هم همیشه به دلیل آگامیا ما است، به دلیل امکاناتی است که در اطرافمان می‌بینیم، است.

ما بر اساس گزینه‌ها، امکانات، یعنی آگامیا عمل می‌کنیم. اما ما فراموش می‌کنیم که پرارابدها بسیار باهوش و بسیار قدرتمند است.

در کل دنیا، تنها دو نوع انسان وجود دارد، افرادی که فضای درون آنها بر آگامیا متمرکز است و افرادی که فضای درون آن بر روی پرارابدها متمرکز است. افرادی که فضای درون آنها بر مبنای آگاهی پر آرامش پرارابدها است، زندگی پس می‌دهند.

ذهن مبتنی بر آگامیا فقط از ترس یا حرص الهام می‌گیرد. شما می‌توانید این را به هنگام بیدار شدن از خواب ببینید. شما فقط وقتی از حالت رؤیا خارج می‌شوید که آرزو را در خود احساس کنید یا دچار ترس شوید. به عنوان مثال، ممکن است به شما الهام شود تا از خواب بیدار شوید زیرا شما می‌خواهید کودکتان را به مدرسه بفرستید تا به خوبی آموزش ببیند و آینده روشنی داشته باشد. یا شما ممکن است از ترس دیر رسیدن به اداره از خواب بیدار شوید چون ترس از دست دادن شغل خود را دارید. حرکت دادن بدن جسمی‌تان از روی ترس یا حرص آن چیزی است که من آن را زندگی مبتنی بر آگامیا می‌نامم.

تمام اعمال شما همواره از روی حرص یا ترس هدایت می‌شود و در نتیجه به اقدامات سطحی ختم می‌شود، و به کارمای شما می‌افزاید.

به این ترتیب، شما کارماهای بیشتری جمع‌آوری می‌کنید. تا زمانی که از این زمین بازگردید، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ «مانده حساب بانکی کارما»ی شما به تعداد کارمای آگامیا شما افزایش یافته است!

فرض کنیم شما با ده کارما قدم به این دنیا گذاشتید، شما این ده کارما را تمام نکردید، بلکه دویست کارمای بیشتری جمع‌آوری کردید!

دفعه بعدی که دارای بدن جسمانی می‌شوید، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ حال سانچیتای شما هزار تا است که به دویست کارمای آگامیا جدیدی که انباشته‌اید، اضافه می‌شود. حالا شما دویست کارما بیشتر از آخرین تولد خود دارید. مجدداً مجموعه برمی‌دارید و با بدن دیگری هبوط می‌کنید. و بازمی‌گردید. و این تبدیل به دور تسلسل شیطانی می‌شود. اما این بار هم فقط کارمای بیشتری جمع‌آوری می‌کنید. این همان چیزی است که ما آن را جانا مارانا، چرخه زندگی و مرگ، به معنی بارها و بارها گرفتن یک جسم و سپس مردن، می‌نامیم.

اگر در حال حاضر کسی به شما بیاموزد که شما فقط جسم یا ذهن نیستید و این کارما است که شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد، آنگاه تأثیر کارما روی شما شروع به کاهش می‌کند. سپس شما شروع به تمام کردن کارمای پرارابدها که با آن آمده‌اید، خواهید کرد. تحقق پرارابدهای خود، یک جنبه مثبت، رنج مداوم را از زندگی شما دور می‌کند.

بگذارید اینگونه بگویم، هنگامی‌که شما این جسم را گرفته‌اید و هبوط کردید، ده کارمای پرارابدها با خود آورده‌اید. فرض کنیم که در این ده کارما، شما سه سامسکارا یا سه اثر محرکه دارید که قدرت این را دارند که شما را به افسردگی بکشانند. اگر شما از این اثرات محرکه پیروی کنید و دچار افسردگی بشوید، اثرات محرکه دیگر فقط سه عدد نخواهند بود، بلکه تعدادشان به ده خواهد رسید. آن هفت احتمال کارمای دیگر، کارماهای آگامیا هستند. اگر به‌جای تمام کردن پرارابدها، آنها را برای خود نگه دارید، آگامیا برای خود جمع می‌کنید.

اگر از طرف دیگر، هرگاه این سه اثر محرکه شما را برای رها شدن از افسردگی یاری کنند، آن وقت این سه، دیگر عامل تسلیط روی شما نخواهند داشت. بنابراین، در طول زمان، تأثیر پرارابدها در شما کاهش می‌دهید، نه تنها پرارابدها را می‌سوزاند، بلکه احتمال جمع شدن کارمای جدید، یعنی کارمای آگامیارا نیز کاهش می‌دهد.

هنگامی‌که پرارابدها نفوذ خود را بر روی شما از دست دهد، جمع‌آوری آگامیا متوقف می‌شود. هنگامی‌که نفوذ اثرات محرکه این ده پرارابدها روی شما متوقف می‌شود، جمع‌آوری آگامیا نیز متوقف خواهد شد، زیرا این ده اثر محرکه است که سبب جمع‌آوری اثرات محرکه بعدی یا کارمای بیشتری می‌شوند.

حالا اجازه دهید به سراغ کارمای سانچیتا برویم. بدانید که شما نمی‌توانید مستقیماً با بانک سانچیتای خود کاری انجام دهید. برای سوزاندن سانچیتا، تنها فضل استاد کارگر خواهد بود. تنها فضل THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM است که می‌تواند اقدامی برای سوزاندن سانچیتای شما انجام دهد.

به شما گفته شده است که اگر گناه کنید به جهنم می‌روید و اگر کار نیک انجام دهید، به بهشت می‌روید. جامعه از این مفاهیم برای کنترل شما از طریق ترس جهنم و طمع بهشت استفاده می‌کند.

در یک فاجعه کل روستا به درک رفت. همه مردان و زنان آن روستا در دروازه‌های بهشت صف کشیدند. خدا گفت: «مردانی که زنانشان تسلط داشتند در صف اول، و مردانی که زنانشان بر روی آنها تسلط داشتند، در صف دوم قرار بگیرند». چندین مایل طول داشت. اما در صف مردانی که تحت سلطه‌ی زنانشان بودند، تنها یک نفر وجود داشت. خدا کنجکاو شد و از تنها مرد صف دوم پرسید: «چگونه موفق شدی که تحت سلطه همسرت قرار نگیری؟». مرد پاسخ داد: «من نمی‌دانم همسرم گفت که اینجا بایستم!».

هنگامی‌که شما دچار ترس می‌شوید، به‌طور طبیعی آماده‌ی پذیرش آنچه که جامعه به شما می‌گوید هستید. شما دیگر ارباب خودتان نیستید، تحت کنترل جامعه هستید.

بدانید که جهنم یا بهشت در جایی وجود ندارد. جهنم و بهشت حالات ذهن شما است.

هنگامی‌که افکار خوبی دارید کارهای خوب انجام می‌دهید، احساس خوبی دارید و در بهشت هستید. هنگامی‌که فکر بد می‌کنید، هنگامی‌که اعمال بدی انجام می‌دهید، احساس بدی دارید و در جهنم هستید. همین چیزی است که در کارما وجود دارد. این اصل تمام و کمال کیهانی علت و معلول است. شما همان چیزی می‌شوید که نیت کردید. افکار، کلمات یا اعمال شما، از آگاهی عمیق سرچشمه نمی‌شود، بلکه از لایه‌ای سطحی سرچشمه می‌گیرد و کارما ایجاد می‌کند که بعدها شما را به تحقق بخشیدن افکار، کلمات یا اعمال سطحی سوق می‌دهد. بهشت و جهنم حالات روحی ذهن شما است

هنگامی‌که متوجه شدید که کل جهان انرژی است، درک خواهید کرد جهان یک موجود زنده است. جهانی که منظومه شمسی ما یک بخش بسیار کوچک از آن است، در حال آفرینش همیشگی بازسازی و جوانسازی دائم است. خلقت منظومه‌های شمسی جدید از طریق انفجار بزرگ و مرگ ستاره‌های رو به افول در سیاهچاله‌ها که برای ادامه حیاتشان بزرگ شده‌اند، به‌طور مداوم ادامه می‌یابد. اکنون دانشمندان معتقدند که هر لحظه یک انفجار بزرگ در قسمتی از جهان اتفاق می‌افتد، یک انفجار بزرگ در قسمتی از سیاهچاله‌ها در جای دیگر از دنیا در حال شکل‌گیری است. وجود یکی بدون دیگری امکان پذیر نیست. تمام انرژی به هم پیوسته است. این کارمای کیهانی است.

نظریه‌ای به نام «نظریه آشوب» وجود دارد که طبق آن بال زدن یک پروانه در چین نمی‌تواند طوفانی در مکزیک ایجاد کند. که به آن «اثر پروانه‌ای» می‌گویند. حرکت بال‌های پروانه تغییرات کوچکی در فشار هوا ایجاد می‌کند که می‌تواند منجر به تغییرات بزرگ در فشار هوا گردد که سبب توفان در بخش بزرگی از جهان شود. حتی یک اتمی بدون جنبش دیگری از جهان حرکت نمی‌کند. اگر کمی عمیق‌تر به این موضوع نگاه کنید، متوجه خواهید شد که ما نه تنها بیماری‌های جسمی که از آن رنج می‌بریم، بلکه حوادث را نیز به خود فرا می‌خوانیم. مشکل اینجا این است که تفکر ما به قدری ناخودآگاه است که ما نمی‌توانیم علت و معلول را به هم ربط دهیم. هنگامی که متوجه شدید که کل جهان انرژی است، درک خواهید کرد جهان یک موجود زنده است

ز یمتواند دو کارما بهمعنای عمل است. اما عم یل ن� گونه باشد. یمتواند واکنش یا پاسخ باشد. ت وق� ن یمکند و شما عصبا� ن یمشوید، کیس به شما توهی� در واقع او شما را وادار کرده که آنگونه که یمخواهد رفتار کنید. حال، اگر او عذرخوایه کند، خلقوخوی شما ناگهان تغیی� یمکند. بنابراین او ارباب است و شما مانند یک برده رفتار یمکنید. شما قربا�نای هستید که کن� ت یل روی وضعیت خود ندارید. ت وق� ن یمکند، بالفاصله از روی کیس به شما توهی� تجربیات گذشته خود واکنش نشان یمدهید. این واکنش، کارما است. این ی یک ن�وی پیوندی است که شما را گرفتار یمکند.

ً متفاوت از واکنش است. ت وق� کیس اما پاسخ کامال ن یمکند، مجبور نیستید که به احساس به شما توهی� خشم درونتان اجازه بروز دهید. شما یمتوانید به زی کهاو یمگوی بد �طرفانه و بدون قضاوت در یچ� مورد اینکه آیا خوب یا بد، درست یا غلط است، گوش دهید. ابتدا شما بدون واکنش نشاندادن بهاو گوش یمدهید. سپس با آگایه پاسخ یمدهید. شما بنا بر گذشته واکنش نشان نیمدهید، بر اساس حال حا ض�خود پاسخ یمدهید.

اگر حق با آن شخص باشد، از او بهخاطر تذکر به جایش و آگاه کردن شما نسبت به خودتان، تشکر احساسات را شاهد ً کنید. اگر او اشتباه یمکند، رصفا باشید و واکنش نشان ندهید. اگر اظهارات او درست نیست، چرا باید واکنش نشان دهید؟

جورج گورجیف یک پرس کوچک 9 ساله بود که پدرش فوت کرد. او از یک خانوا ی ده فق� بود، اما پدرش فرد بسیار درستکا ش ر و �ی� ف بود. هنگایمکه پدرش در بس� ت مرگ بود، گورجیف را فراخواند و آخرین آموزهی خود را بهاو آموخت. ن کرد، با دقت به گفتههایش اگر کیس به توتوهی� گوش کن. سپس بهآن شخص بگو، »بهخاطر عالقه زیادی که به من نشان دادید، متشکرم. من بعد از بیست و چهار ساعت خواهم آمد و به شما پاسخ خواهم داد«. گورجیف به پدرش قول داد که همیشه بهاین توصیه او عمل کند. ن کهنسایل به شاگردان بعدها گورجی ی ف درسن� خود گفت: »روش سادهی پدرم بسیار به من کمک کرد. زیرا پس از گذشت بیست و چهار ساعت دیگر چه کیس در حالت عصبانیت یمماند؟ زیرا بعد از بیست و چهار ساعت بهاین نتیجه یمرسید که حق با آن شخص بوده یا نه«. اگر حق با او بوده، بهاین ن مع� است که شما ت فرص� برای یا یدگ�ی و بهبود خود دارید. آگایه شما دربارهی خودتان افزایش یافته است. اگر آن فرد اشتباه کرده باشد، دلییل برای نارا تح� وجود ندارد، زیرا اظهارات او هیچ مبنای منط� ق ندارد.

بگذارید پاسخ شما مانند انعکاس ناب یک آینه، بدون قضاوت باشد. اجازه ندهید که پاسخ شما از چمدان کارمای گذشته ت یأث� ی بگ�د. در عوض بگذارید زی گ حا ی ل نشأت بگ�د. ه ی ر چ� که از طراوت و تاز� که از تجارب گذشته شما ی نشأت بگ� ی د یک زنج�هی زی که از زمان حال شما ی� ایجاد یمکند. ه ی ر چ� کارما ی نشأت بگ�د آزاد یمکند.

^-1 Gurdjieff George جورج گورجیف - آموزگار روحا� ن و عرفا� ن ا نرم� یونا� ن ی� است، که بهخاطر "اصل راه چهارم" خود، که مربوط به توریا در سنت ودا معروف است

شماکارمای خود را شکل یمدهید. کارما شما را شکل نیمدهد. شما محصول جا بن� اعمال خود نیستید. شما بیس بزرگ� ت از اعمال خود هستید.

• یک داستان زیبا: ی� با درختان بسیار و انواع مختلف گل باغ زیبا و میوه وجود داشت. سه دوست در نزدییک گ آنرا احاطه یمکرد، قدم این باغ که دیوار بزر� یمزدند. ییک از آنها از دیوار باال رفت و دزدیک به باغ رسک کشید. ی�!«. او به داخل او فریاد زد: »اوه، چه باغ زیبا باغ پری ش د و �وع به خوردن و لذت بردن از میوهها کرد. نفر دوم هماز دیوار باال رفت و

ی� باغ را دید، اما کیم نزاکت به خرج داد. زیبا ن استاده رسش را برگرداند و به نفر سوم که پا یی� ی� ن باغ زیبا بود گفت: »دوست عزیزم، این پا یی� هست. من وارد یمشوم، توهم بیا«. این را گفت، پری ش د و �وع کرد به خوردن و لذت بردن از میوهها.

دو دوست خود را دید و مقدار شادی و لذ� ت نفر سوم از دیوار باال رفت و باغ را دید. او که یمبردند را درک کرد. سپس به خود گفت: »بگذار بروم و به همهی مردم در بارهی این بهشت زیبا بگویم. من همهی آنها را بهاینجا خواهم آورد تا از این با ب غ لذت ب�ند«.

ن یمآید تا به هم نوعان تناسخ کیس است که پا یی� خود دربارۀ مکان سعادتمندانه ای که تجربه کرده است بگوید.

ن فرود یمآید تا کیس که از بارگاه الیه در سیا ی ره زم� سعادت این الوهیت را بیان کند و به شما بفهماند زی را در قالب این تناسخ تجربه کرده ی که چه چ� ی� ندارند. آنها است. این گونه تناسخات هیچ کارما زی برای به دست زی برای رسیدن ندا ی رند، چ� یچ�

زی آوردن ندارند. اگر آنها ی چ� برای لذت بردن ندارند چرا باید در بدن باشند؟ آنها فقط برای عشق ش یت فرود آمدهاند. به ب تناسخ، تنها برای آزاد کردن موجودات از چرخهی ی� آنها از دست کارما یک بدن گ و مرگ، و رها زند� انسا� ن بهخود یمیگ�د. ب شما محصول جان� اعمال خود نیستید. شما بیس بزرگ� ت از اعمال خود هستید

• ی داستان زیبا از کتاب مقدس ودا� Bhagavatam: ¹ 2 کریشنا بههمرا ی ه دوست ش�فروشش، گوپیس ³ رسید. آنها به کنار رودخانهی یامونا یمخواستند از رودخانه عبور کنند اما رایه برای عبور از آن وجود نداشت. ⁴ واقیع کریشنا گفت: »اگر من یک برهماچاری هستم، بگذار یامونا شکافته شود و ما از آن عبور کنیم«. یامونا شکافته شد.

بهظاهر، ممکن است بهنظر برسد که کریشنا مانند سایر مردان عادی با دخ� ت ان بوده است. اما کریشنا در ماورای بدن-ذهن بود. اعمال او با نیت مردمان عادی انجام نیمشد. نیت است که اهمیت دارد، نه عمل. نیت بار است، کارما است، نه عمل. اگر عمل نیت ف ، ِ عمل بدون هیچ هد� خلق کند، بار یمشود. خود کارمااست.

^-1 Bhagavatam حماسهی اصیل دین هندو که تناسخ ویشنو، بهخصوص تناسخ او در قالب کریشنا را توصیف یمکند. این کتاب توسط ویاسا نوشته ز بوده است. است که نویسنده حماسه ی مهاباراتا ی ن�

گ یمکردند، و از مریدان استاد کریشنا بودند -2 Gopis زنا� ن که به گاوها رسید�

^-3 Yamuna ییک از رودخانههای مقدس هند که از آن در رابطه با استاد روشنگر کریشنا یاد یمشود

گ یمکند«. -4 Brahmachari معنای لغوی آن »کیس است که با واقعیت زند� ی�، که معموال به راهبان جوان مجرد گفته یمشود شاگردی ودا

بدان که هر آنچه که در حضور استاد انجام یمدهید، برای استاد انجام یمدهید. شما یمدانید آن بههیچ وجه برای نام یا شهرت خودتان نیست. بنابراین، عمل بدون قصد انجام یمشود. هیچ قصدی وجود ندارد. قصد متعلق به استاد است. عمل متعلق به شما است. ِ عمل بدون هیچ خود ف ، کارما است هد�

شما یمدانید که کارمای سانچیتای کل یمتواند ِ مال شما و یا مال من باشد. کارمای سانچیتای کل من، بازی الیه است. کارمای سانچیتای کل شما رنج است. هنگایمکه آغاز شد، کارما سانچیتا کل ز بهعنوان یک بازی الیه آغاز شد. اما، پس از ین� جمعآوری کارمای آگامیای بیش� ت و بیش� ت ، آلوده شد. ی� ندارم، هنگایمکه با من ی� که من هیچ کارما از آنجا همراه یمشوید، بدون قصد عمل خواهید کرد. اقدام بدون نیت، روشنگری است.

اگر یک نفر مرتکب ده قتل شود، تعداد قتل ها ثبت نیمشود. اما شدت عمل قاتل ثبت خواهد شد. این کیفیت، ذهنیت و نگرش است که بار کارما را به دوش یمکشد.

ن دلیل است که کریشنا بارها و بارها در بههمی� Gita Bhagavadیمگوید که نیت بسیار مهم� ت از عمل است. این پیام کل گیتا است. او یمگوید: »هنگایمکه ت� ندارید، من مراقبتان خواهم بود«. اعمال شما نی ثبت نیمشوند. تنها نیت است که ثبت یمشود.

ب� بود که روبهروی خانهی ز� ن پ روس� راه گ یمکرد. او تعداد مردا� ن که به خانهی زند� گ او را او یمآمدند را یمشمرد، و شیوهی زند� تصور یمکرد. زن تمام وقت آزاد خود رارصف

گ دعا کردن به کریشنا یمکرد تا او را از این زند� مفلوکانه برهاند.

روزی، آنها هر دو در یک زمان درگذشتند. ض� شدند. یاما به هر دو در محکمه یاما ¹ حا پروندهی زندگیشان نگاه کرد و اعالم کرد: »راهب باید به جهنم برود و زن به بهشت«. راهب شوش که شد و �وع به اع� ت اض کرد و گفت: گ پرهی� زکارانهای داشتم در حایلکه او »من زند� گ ی غ�اخال� ق داشت! چگونه یمشود که من زند� به جهنم و او به بهشت فرستاده شود!«. یاما پاسخ داد: »در محکمهی من، اعمال شما گ ارزش خایص ندارد، تنها نیت شما مهماست. ً زند� تو لباس راهبان را یمپوشیدی و ظاهرا ب� دا تش� اما فضای درو�نات پر از شهوت خو بود. بنابراین در جها ین ب�و� ن ، بدن تواکنون با افتخار به خا پ ک س�ده شده است، اما محکوم به رنج کشیدن در جهنمهستید. قلب آن زن همیشه با کریشنا بوت د ح� زما� ن که بدنش به مردان فروخته یمشد. بنابراین هیچ کیس نبود تا برای بدن ا ت و ح� آخرین مناسک را انجام دهد، امااو به بهشت یمرود.

شما ممکن ا پ ست ب�سید، آیا مردم یمتوانند کاری را که یمخواهند، انجام دهند؟ آیا آنها مجوی ز غ� انسا� ن بودن و آدمکش دارند؟ یک موجود روشنگر، یک تناسخ، با ه تس� ییک است. یک موجود روشنگر فقط یمتواند در گ با ه تس� عمل کند. او هرگز نیمتواند از هماهن� گ خارج شود. اعمال یک استاد روشنگر این هماهن� هرگز نیمتواند بدون آگایه و شفقت باشد. از آنجا که ما هوشیاری و آگایه نداریم، نیم توانیم اعمال خود را با شبیه دانس� ت ن آن به موجودات ظاهری شبیه به نظر برسند، اما نیت، فضای درو� ن روشنگر توجیه کنیم. اعمال ممکن است از لحاظ و نگرش کامال متفاوت است.

^-1 Yama خدای هندو مرگ و عدالت

• گ آدی شانکارا)Shankara Adi): ن زیبا از زند� داستا� روزی شانکارا با شاگردانش در حال قدم زدن بود، که ناگهان احساس تشن� گ کرد. آنها وسط ناکجا آباد بودند. آنها پیش رفتند و عاقبت به یک فروشگاه رسیدند. شانکارا نزد مرد داخل مغا ب زه رفت و آ� برای نوشیدن خواست. مرد گفت: »متأسفم، اما من ی چ� ز ی ش وب برای عرضه ندارم. این تمام به جز م یچ� ز ی است که من دارم«. ً مقداری شانکارا پاسخ داد: »بسیار خب، لطفا ش وب نوشید از آن به من بده«. یک لیوان م و از مرد تشکر کرد. شاگردان از دیدن اینکه ش وب نوشی ی ده ح�ت زده شدند! استادشان م شاگردان تشنه تصمیم گرفتند از استاد خود ش وب تبعیت کنند و هم� گ با رضا ب یت قل� م نوشیدند. آنها سفر خود را از رس گرفتند، شاناکارا همچنان بهطور طبییع راه یمرفت، اما ش ت وب ح� نیمتواستند شاگردان تحتت ی أث� م گام بعدی خود را به ت درس� بردارند. آنها پیش رفتند و بعد از یط مسا تف�، به آهنگری برخوردند. شاناکارا به نزد مردی که آهن مذاب را در قالب یمریخت، رفت. و تقاضای یک لیوان آب کرد. مرد عذرخوایه

کرد و گفت که آب ندارد. شانکارا گفت: »بسیار ً آهن مذاب به من بده«. خب، پس لطفا مرد آهنگر و شاگردان هم� گ ی ح�تزده شدند. مرد، آهن مذاب داغ را به شاناکارا داد، و او همچون آب آن را در دهانش ریخت! سپس رو به شاگردان خود کرد و گفت: »شما هماکنون یمتوانید بنوشید«. شاگردان رسهای ن انداختند. سپس شاناکارا توضیح خود را پا یی� داد: »از کاری که من انجام یمدهمتبعیت نکنید. از آنچه که یمگویمپی�وی کنید. وگرنه، فقط از آنچه ذهنتان به شمایمگوید تبعیت یمکنید«.

بدانید که، سطح وجودی موجودات روشنگر متفاوت از سطح وجودی انسانهای معمویل است. بنابراین آنها مجبور نیستند و نیمتوانند با منطق معمول خود کاری انجام دهند. نیت آنها است که اهمیت دارد، که نیمتوان آنرا با منطق عادی توجیه کرد. یک موجود روشنگر هیچ عالقهی شخیصای ندارد زیرا او هویت فردی ندارد. هویت او در هویت کل جهان حل شده است. اقدام بدون نیت، روشنگری است

اگر عمق نیت بیش� ت و عمق عمل کم� ت باشد، آن فرد ¹ است. تنبل است. او تنبل و یا در تاماس اگر عمق نیت و عمل یکسان باشد، شخص در عمل ² است. ب�وقفه یا راجاس ت� در کار نباشد و فقط عمل وجود داشته اگر نی ³ است. باشد، فرد در عم بل �هدف یا ساتوا ن دلیل است که کریشنا در Gita Bhagavad بههمی� یمگوید: »بجنگ، ای آرجونا«. این عمل »کش� ت ن « نیست که ثبت یمشود، بلکه نیت است که ثبت یمشود. نیت آرجونا ⁴، نیت کریشنا است، که موجودی بدون نیت است، زیرا او با کیهان ییک است! گ با کیهان عمل یمکنید، هنگایمکه شما در هماهن� کل ه تس� به شما برکت یمدهد. شما تمام اتفاقات ن دلیل است ن مثبت اطرافتان را جذب یمکنید. بههمی� ت که وق� افرا ت د ح� ی به م�زان کیم در ه ی دف چن� فردی روشنگر مشارکت یمکنند، از همه طرف غرق در نعمت و فراو� ن یمشوند.

• گ خشونت، فعالیت زیاد گهای طبیعت. ویژ� -2 Rajas ییک از سه گونه یا ویژ�
  • گ عم ی ل غ� فعال گهای طبیعت. ویژ� -3 Sattva ییک از سه گونه یا ویژ�

Tamas -1

ن برادر از پنج برادر خانوادهی پاندوا -4 Arjuna شاهزادهی جنگجو و سویم� در حماسهی بزرگ هند مهابهاراتا. او شاگردی از کریشنا استاد روشنگر بود که حکمت را در باهاگاواد گیتا از کریشنا دریافت کرد

ن�، رویح ت ، عل� ی ، لذت و ن�وا� ن ² ما هفت الیه یا هفت بدن انرژی داریم که جسیم، ¹، ذه پرانیک هستند. بدانید که در الیه ت ی عل�، اندوختههای ً در دس� ت س است. ما یا آگامیا کارما برای ما کامال شما ممکن ا ت ست در بدن عل� خود مهارت بازی کریکت، گلف و تنیس را داشته باشید. اگر شما از خواب عمیق خود به نیت و یا با قصد بازی کردن کریکت بیدار شوید، در آن هنگام شما از بدن عیل خود هوش مربوط به بازی کریکت را با خود یمآورید. بهطور طبییع شما ش به �ایط، جو و هوش الزم برای انجام آن هدایت خواهید شد. اگر شما با قصد شدید گلف بازی کردن به خواب بروید و صبح ز با قصد شدید بازی گلف بیدار شوید، آنگاه شما ین� هوش بازی گلف را با خود همراه دارید.

الیه ت ی عل� محل تبادل است. مانند محل مبادله زی را پول است. در الیه ت ی عل� شما یمتوانید ه ی ر چ� مبادله کنید. اگر هر روز قصد راسخ داشته باشید، هنگایمکه به الیه ت ی عل� یمروید، یمتوانید کارمای ز تغیی� دهید، اگر نیت قوی روزانهی این تولد را ی ن� شما، این تغیی� باشد. این آزادی واقیع است.

یک قصد راسخ قادر به تغیی� کارمای آگامیای جمعآوری شده و کارمای پرارابدهای این تولد است. اما نیمتواند کارمای سانچیتا کل را تغیی� دهد کارمای سانچیتا تنها با فضل استاد، کیس که فاقد کارما است، تغیی� یمیابد.

اقتدا به استاد، انجام کاری که استاد یمگوید و عمل زی است که کل بازی کردن بدون نیت، هما ی ن چ� گ در مورد آن است. زند� عمل بدون نیت، وظیفه است. اگر با نیت عمل ن هستید. یمکنید، شما مانند ما یش� اگر شما بدون نیت عمل یمکنید، شما آن وظیفه

ن یا وظیفه، هستید. ما یش� انتخاب شما است. تا زما� ن که شما با نیت من و بدون افزودن نیت خود عمل یمکنید، من به تعلیم شما ادامه خواهم داد. فقط بهآنچه که من یمگویم عمل کنید بدون آنکه از نیت، طمع و ترس خود الها ی م بگ�ید. عمل خالص ی� منجر خواهد شد. بدون قصد به شکوفا یک موجود روشنگر، ت با هس� ییک است. اعمال او هرگز نیمتواند بدون آگایه و شفقت باشد

این مفهوم مهم را درک کنید. ً لطفا

فرض کنید که در کل چمدان سانچیتا کارمای خود، صد آرزوی مرتبط به چاکرا موالدهارا )muladhara)، مرکز انرژی مربوط به حرص و شهوت است؛ صد خواسته مرتبط به چاکرا سوادهیشتانا )swadhishtana)، مرکز انرژی مربوط به ترس، صد خواسته مربوط به چاکرا مانیپوراکا)manipuraka)، مرکز انرژی مربوط به نگرا� ن ی ، و غ�ه دارید. فرض کنید که هفتصد آرزوی اینگونه دارید، صد آرزو برای هر یک از هفت چاکرا. ی� مربوط به از این مجموعه خواستههای صدتا هر چاکرا، شما از هر کدام دهتا را یمیگ�ید و بهاین دنیا یمآیید. این انتخاب کوچک شما از کل کارمای سانچیتا، کارمای پرارابدهایاین تولد است.

نکته مهم دیگری که باید بدان توجه شود این است که اگر شما کارمای اگامیا را به کارمای پرارابدهای این ن تولد اضافه نکنید، کارمای این تولد فقط با تنفس حل یمشود و خودبهخود در الگوی فکری شما ا یز ب� خواهد رفت. بهعنوان مثال، اگر بههنگام دیدن کیس شهوت در شما بیدار شود، در این نیت و احساس، کارمای این تولدتان، پرارابدهاحل خواهد شد. در

گ -1 Pranic مرتبط با پرانا یا انرژی زند�

^-2 Nirvanic مربوی ط به ن�وانا یا سعادت است

عوض هنگایمکه شما مرتکب عمیل برای ارضاء آن شهوت یمشوید، این عمل کارمای جمعآوری شده، اگامیا، ایجاد هنگایمکه شما در گ با کیهان عمل هماهن� یم ت کنید، کل هس� به شما برکت یمدهد

یمکند. اگر آن عمل را انجام ندهید، کارمای اگامیا جمعآوری نیمکنید. با نفس کشی ی دن و ب�ون دادن این تمایل، کارمای پرارابدهای ن خواهد رفت. دمیدن هوشیاری به ن تولد، ا ی ز ب� خواستهها یمتواند تمایالت محقق نشده را ا یز ب� بب�د و کارمای تولد را حل کند.

در مرحلهی دوم برنامه � ن � تاناندا ِاسپورانا، ش�کتکنندگان از طریق مراقبه در الیهی پرانیک تمایالت خود را که همان سامسکاراهای ذخی�ه شده در آن الیهی انرژی است، حل یمکنند. آنها تمام خواستههای خود را فهرست یمکنند، سپس در طول مراقبه خواستههای خود را تعقیب یمکنند و با تنفس و دمیدن آگایه به خواستههای خود، سامسکاراهای این تولد را حل یمکنند.

گ مردی را که با ی� و رانند� یک پلیس راهنما رسعت یمرفت گرفت. او در حال صدور برگه جریمه برای راننده بود که ناگهان یک زن از ن�، گفت: »یم بی که یمیگ�نت. یک از توخواست که با رسعت گ ن ک� ت ؟ وق� بهت یمگم دقت کن، رسعتت رو کم کن و مراقب باش، ". پلیس پرسید: »او کیست؟«. راننده آیه کشید و گفت: »زنم«. پلیس برگهی جریمه را پاره کرد و گفت: »برو. به اندازه کا� ف مجازات شدی!".

کارما قانون پاداش و مجازات نیست. کارما رایه نیست که خداوند برای مجازات کردن مردم بهخاطر ارتکاب گناه ب� استفاده کند. کارما بازتا ن� شما است که به شما تجربه کارما قانون پاداش و مجازات نیست. کارما بازتا� از وضعیت نذه� شما است

از وضعیت ذه »بهشت« و »جهنم« را یمدهد.

هنگایمکه شما عصبا� ن هستید، ن مع� نیست گ بعدی که شما مرتکب گناه شدهاید و در زند� خود تاوان آن را خواهید داد. شما اکنون از خشم خود رنج یمبرید. این خودش جهنیم است که شما را عذاب یمدهد! همانطور فردی که از دستش ز از درون عصبا� ن هستید را آزار یمدهید، خوی د ن� عذاب یمکشید.

آتش که از خوید ب�ون یمریزید با همان شدت درون شما را یمسوزاند. مهم نیست که آیا شخص دیگری ً شما را یمسوزاند. سوزانده یا نه. آتش خشم مطمئنا شم یش�ی که برا ضی �به به شخص دیگری استفاده یمشود، به شما با شدت مشابهای صدمه یمزند. به یاد داشته باشید، این یک شم یش� دو طرفه است.

• گ بودا: ن زیبا از زند� داستا� روزی مردی آمد و بهصورت بودا آب دهان انداخت. بودا صورتش را پاک کرد و از مرد ی�، پرسید: »آیا یمخوا ییه چ� ز بیش� ت ی بگو ن بود؟«. همهاش همی� آناندا، شاگرد نزدیک او، بسیار عصبا� ن بود. او از اینکه کیس آمده بود و بدون هیچ دلییل روی استاد او آب دهان انداخته بود به خشم گ آمده بود. او به بودا گفت: »استاد، اگر به من اجازه بدهید، من به رفتار این مرد رسید� خواهم کرد«. بودا پاسخ داد: »آیا فراموش کردهاید که شما یک راهب هستید؟ این مرد بیچاره دارد از خشمخود رنج یمبرد. صورت ن ، بدن او از شدت خشم عصبا� ن او را ی بب� یملرزد. آیا فکر یمکنید او قبل از اینکه روی ب� من آب دهان بیاندازد، مشغول جشن و پایکو بوده است؟ او از شدت خشمخود به جنون بر روی من آب دهان انداخت. چه مجازا� ت رسیده است. در آن حالت جنون، او آمد و ت� قرار ن وضعی برای او بزرگ� ت از این ی که در چن� ب� به من رسانده؟ من ی بگ�د؟ و او مگر چه آسی فقط آب دهان او را از صورت خود پاک کردم. حاال شما دچار هیجان نشوی ، در غ�اینصورت شما ی ن� ز همان خشم را در درون خود ایجاد یمکنید. چرا خودت را مجازات یمنک�؟ این حماقت است. بهجای آن، بر آن مرد بیچاره ترحم کن«.

مرد داشت گوش یمداد و از این رفتار بودا ی متعجب و ح�ت زده شد. او انتظار داشت که بودا عصبا� ن شود. این هما ی ن چ� ز ی بود که او یمخواست. در عوض، شفقت و دریک که بودا از خود نشان داد برای ا ی و ح�تآور بود!

بودا بهاو گفت: »بهخانه برو. شما خستهاید، و خودتان را بهاندازهی کا� ف مجازات کردهاید. کاری که در حق من انجام دادید را فراموش ب� نرساندهاید. این کنید. شما به من آسی ن بازخواهد گشت و مردم جسم دوبا ی ره به زم� همهجور کاری مانند انداخ� ت ن آب دهان در حق آن انجام خواهند داد. به خانه برو و اس� ت احت کن«.

پاسخ بودا بدن آن مرد را به لرزه انداخت. او به خانه برگشت. همان شب دوباره بازگشت، پای بودا افتاد و گریه کرد: »لطفا ً مرا ببخش!«. بودا گفت: »من ن� ز عصبا� ن نبودم. چگونه یمتوانم شما را ببخشم؟ اما خوشحالم که یمبینم که آن خشم فرونشسته و در حالت تعادل هستید. فقط به یاد داشته باشید، که هرگز دوباره این کار را تکرار نکنید. اینگونه است که شما برای خودتان جهنم درست یمکنید«.

موضوع مهیم است که شما باید بدانید: اح� ت ام را تنها از فردی که شما را یمشناسد، بپذیرید. او هرگز نیمتواند به شما ب �اح� ت ایم کند. ت ح� ا ب گر �اح� ت ایم هم کند، تنها او رنج خواهد کشید. شما رنج نخواهید گ کشید. به شیوهی دارما درست، و درک صحیح در مورد خودتان و تنها اجازهی اح� ت ام دادن به افرادی است که شما را یمشناسند. شماخواهی ت د دید که ح� اگر این افراد به ب �اح� ت ایم کنند، شماتحتت یأث� آن قرار نخواهید گرفت، چرا که دارما قدرتمند است. این فضای درو� ن شما را پر یمکند و از شما محافظت یمکند. دارما بهمعنای صادق و روراست بودن با ادراک زی است که ما آنرا ق خویش است. دارما ی چ� درستکاری یا رفتار آگاهانه یمنامیم. این رفتار اخال� مورد نیاز جامعه نیست. اگر از قانون جامعه پی�وی کنید، در جها ی ن ب�و� ن محافظت یمشوید. اگر از قانون دارما پی�وی کنید، در دنیای درو� ن محافظت یمشوید. مادایم که در دارما هستید، همیشه حالتان گ نخواهید شد. خوب است و هرگز دچار افرسد� ما خود را به زحمت یماندازیمتا برای محافظت از ن پی�وی کنیم. از دارما گ خود در جها ین ب�و� ن ، از قوا ین� پی�وی کنید. شما هرگز دچار مشکالت و افرسد� ی� که از دنیای درو� ن نشات یمیگ�ند نخواهید شد. ها مشکالت دنیای درو� ن بسیار شدیدتر، سختتر و ً خطرناکتر از مشکالت دنیا یی ب�و� ن است. ت وق� مشکالت دنیای درو� ن اتفاق یمافتد، شما فورا دچار تزلزل یمشوید و مشکالت جها ین ب�ون را به خود یمخوانید.

Dharma توسط بودا به زبان پایل، این کلمه به سانسکریت از کلمه دامما ن بهعنوان »رفتار عادالنه« ترجمه شده است استفاده یمشود. هم یچن�

در تمام روابط خود درستکار باشید، روراست باشید. آنگاه خواهی ت د دید که ح� کیس که شما را یمشناسد و شما بهاو آموختهاید، به شما ب �اح� ت ایم یمکند، تحتت یأث� قرار نیم یگ�ید. خود آن فرد دچار گ خواهد شد. افرسد�

ً مانند قانون کشورها که از روی منطق وضع دقیقا ت شده و به درس� توسط جامعه اجرا یمشود، قانون ز توسط ه تس� اجرا یمشود. دارما به معنوی دارما ی ن� تدرس� اجرا یمشود و همچنان زنده است.

این را بدانید که، موجودات روشنگر بارها و بارها به ن یمآیند، فقط برای اینکه این حقیقت سیاره ی ی زم� را یادآوری کنند که دارما هنوز زنده است. قانون کیها� ن هنوز زنده است.

عبارت مقدیس هست که یمگوید: dharmo rakshitaha rakshati. ت وق� شما از دارما ز از شما محافظت یمکند. محافظت کنید، دارما ی ن� هنگایمکه شما از قانون کیها� ن حمایت یمکنید گ یمکنید، قانون کیها� ن به شما ی ن�و و با آن زند� یمبخشد. قانون دارما بسیار قدرتمند است.

مردم از من یمپرسند: »سوامی ج� ما دیدهایم که مردمان خوب رنج یمبرند و مردمان بد لذت یمبرند. چگونه این را توجیه یمکنید؟«.

اول از همه این را بدانید که هرگز تمام مردمان خوب ن رنج نیمبرند. ممکن است اینطور بهنظر برسد که ی� رنج باشد، دارما ا ی ز ب� رنج یمبرند. اگر در جا یمرود. این درک اشتبایه است که افراد خوب رنج یمبرند و افراد بد لذت.

شانس چیست؟ عامل موفقیت کسا� ن که شما از آنها خوشتان نیمآید.

درک غلط دارمانیست.

نکتهی مهم دیگر این است که شما مجبور نیستید با اداراکات دیگری که تا به حال تجربه نکردهاید، صادق باشید. خی�، با ادراک خود ف است. ن کا� صادق باشید. همی� اگر شما در سطح دارما قرار ً در آن دارما دارید، فقط کامال باشید. این سوادارما است، هماهنگ بودن و صادق ی� که هسته درو� ن شما است. بودن با دارما آنوقت خواهید دید که هیچگوی نه حرکت غ� ض�وری در درون شما وجود نخواهد داشت و ز از شما محافظت یمکند. ب�حال و حوصله نخواهید بود. ت وق� شما از دارما محافظت کنید، دارما ی ن� من به شما یمگویمت ، وق� شما از دارما محافظت کنید، به شما ی ن�و و شجاعت بسیار یمدهد. دارما بهمعنای صادق و روراست بودن با ادراک خویش است

طبق نظریهی کارما هر آنچه که برای شما اتفاق زی از یمافتد، کردار خود شما است. هیچ ی چ� یب�ونتان برای شما اتفاق نیمافتد. هر چه که برای شما اتفاق یمافتد، خود، آنرا رقم زدهاید. اغلب اوقات آگاه و هوشیار نیستید. بنابراین شما قادر به ن انجام آن نیستید. دیدن خودتا ی ن در ح�

ن هستید، روی غمخود متمرکز شده، و اگر غم یگ� مراقبه کنید. بنگرید که چگونه غم و اندوه را ایجاد کردهاید. ببینید که ریشه ت ی بدبخ� شما درون شما ً به شما یمگوید که دیگری است. ذهنتان دائما ت سبب بدبخ� شما است، همرس، دوست، رئیس یا مرد در خیابان. ذهنتان همواره ت ی قص� را گردن شخص دیگری یماندازد.

در روزنامهای یک آگیه برای استخدام یک فرد متخصص چاپ شده بود که اینگونه خاتمه یمیافت: »ما فرد مسئویل را برای اینکار یمخواهیم.« مردی برای این کار درخواست داد. در مصاحبه، او خود را اینگونه معر� ف کرد: » فکر یمکنم من فرد مورد نظر برای کار شما هستم«. کارفرما با کنجکاوی پرسید: »چرا؟«. مرد پاسخ داد: »هر کجا که کار یمکردم، هر زمان که مشکیل پیش یمآمد، به من یمگفتند که من مسئول آن هستم«.

بسیار واضح است که هیچکس جز شما مسئول آنچه که احساس یمکنید و آنچه که انجام یمدهید، نیست. هیچکس بدون اجازه مخ� ف خودتان نیم تواند سبب رنج شما شود. هنگایم که متوجه شوید که هر چه اتفاق یمافتد عمیقا از درون شما نشات ز تغیی� یمیگ�د، ناگهان خواهید دید که هم ی ه چ� یمکند. مسئولیت کامل خود را ی بر عهده بگ�ید و ببینید که چگونه در هر کاری که انجام یمیدهید با آن ییک یمشوید.

هنگایم که دست از رسزنش دیگران بر میدارید، ز خودتان زما� ن که متوجه شدید که مسئول هم ی ه چ� هستید، شما بیش� ت از هر عمل خود، و هر اندیشه خود آگاه و آگاه تر خواهید شد.

ف است. شما هوشمندانه عمل خواهید این آگایه کا� ن خواهید ن باشید، غم یگ� کرد. اگر یمخواهید غم یگ� شد. هیچ ایرادی ندارد، فقط تماما در آن غم و اندوه باشید. اگر احساس یمکنید نیازی به غم نیست و ن . یمخواهید شاد باشید، شاد باشید. همی�

بنگرید چگوت نه بدبخ� خود را خلق یمکنید. چگونه ً خلقوخوی خود را شکل یمدهید. با انداخ� ت ن آنرا در درون خود ساختهاید؟ ببینید که چگونه دائما مسئولیت آنچه که برای خود ایجاد یمکنید به دیگران، خودتان را گول نزنید. در اینصورت هرگز ق خواهید ماند ز تغیی� نخواهید کرد. شما بدبخت با� زیرا ناگزیر هستید. اگر فکر یمکنید دیگران هم ی ه چ� را شکل یمدهند، پس از شما چه کاری بر یمآید؟ ز دست نقش شما چیست؟ در اینصورت هیچ ی چ� شما نیست. شما فقط یمتوانید منتظر تغیی� دیگران باشید. اما این تغیی� هرگز رخ نخواهد داد، زیرا در وهلهی اول این دیگران نیستند که احساسات و عواطف شما را شکل یمدهند.

گ بدن را ترک یمکند، در یط هنگایم ی که ن�وی زند� سه کشانا، بدن بعدی را انتخاب یمکند.

در هنگام مرگ، سه تا از لذت بخشترین تجربیات گ ، بهعنوان آخرین افکار فرد برجسته یمشود. زند� انتخاب بدن بعدی از ذهنی ن ت مبت� بر این سه تجربه نشأت یمیگ�د. هر یک از این سه فکر ییک بر اساس کارمای کل )سانچیتا(، ییک بر اساس کارمای این تولد )پرارابدها( و کارمای جمع آوری شده )آگامیا( است. بر این اساس،کارمای پرارابدها این تولد شکل یمیگ�د.

گ ، بهکار گرف� ت ن راهحلهای معنوی در طول زند� گ را کارمای سانچیتا جمعآوری شده در آن زند� کاهش یمدهد، زیرا این ادراک به افراد کمک یمکند گ کنند. تا با آگایه زند�

مراقبه به کاهش پرارابدها کمک یمکند. مراقبه نه تنها بر سطح آگایه و جسما� ن مؤثر واقع یمشود، ی� نفوذ و طهارت ضمی� ناخودآگاه را در بلکه توانا ن� و وجودی دارد. ی سطح ف�زییک، ذه

با این حال، بیش� ت ین مانده حساب در بانک کارما، کارمای سانچیتای کل ، تنها از طریق فضل استاد حل شود.

هر چه این سه کارما کاهش بیش� ت ی یابد، محدودیتهای ی� که انتخاب برای بدن بعدی کم� ت یمشود. از آنجا هر یک از این سه کارماها تجربیات متفاو� ت را برای ی� برای گ در نظر یمیگ�ند، بدن بعدی باید فضا زند� این تجربیات فراهم سازد.

این مانند این است که اگر بگویم، »بگذارید فردی را مالقات کنم که یمتواند انگلییس صحبت کند« انتخابهای بیش� ت ی دارم نسبت به این که بگویم،« بگذارید فردی را مالقات کنم که بتواند انگلییس، ی� و آلما� ن صحبت کند«. اسپانیا

ن ترتیب، اگر شما همهی این سه نوع کارما بههمی� را در این تولد دارید، کارماهای جمعآوری شده و کیل، محدودیتهای بیش� ت ی در تولد بعدی شما به وجود خواهند آورد.

بهعنوان مثال، آرزوی تحتت یأث� کارمای سانچیتای کل ممکن است بهاین صورت باشد، »من یمخواهم زیبا باشم«. آرزوی شما تحتت یأث� کارمای شما از این تولد، یمتواند اینگونه باشد: »یمخواهم ثروتمند باشم«. آرزوی شما تحتت یأث� کارمای جمع آوری شده یا کارمای آگامیا ممکن است بدینصورت گ کنم«. باشد، »یمخواهم در آمریکا زند�

گ ، که داش� ت ن بد� ن برای تولد بعدی و انرژی زند� ن فواصل کوتاه منجر به ارضاء هر سه خوا ی سته در ب� سه کشانا شود، بسیار دشوارتر است. بنابراین، به انتخاب جسیم منجر یمشود که شدیدترین تمایل را ن این سه کارما برآورده یمسازد. آرزوهای ترکیب ا یز ب� ت� که با آن انرژی حیات، بدن شده، آخرین ذهنی قبیل را ترک یمکند، واسانا نام دا ی رد، بذر آرزو� که ً در مورد آن صحبت کردهایم. قبال

این سه خواسته، این سه اندیشه در یک نگاه اجمایل در سه کشانا، و بهعنوان یک واسانا دیده خواهد شد. واسانا مانند یک کانال تلویزیو� ن است و جسیم که واسانا را جذب یمکند، مانند تلویزیو� ن است که با این کانال تنظیم شده است. عمق واسانا و جسیم گ را جذب یمکند. درست مانند تلویزیو� ن که با واسانا مطابقت دارد، انرژی زند�

که با فرکانس کانال ماهواره تنظیم شده است و امواج الک� ت ومغناطیس مربوطه را دریافت یمکند، ن شیوه توسط بدن جذب یمشود. ز بههمی� واسانا ی ن� گ ، روح، که از بدن قبیل خارج یمشود، انرژی زند� وارد بدن جدیدی یمشود که آنرا بهعنوان نوزادی که بطن مادر را ترک یمکند، انتخاب کرده است. روح در کانال تولد، وارد بدن یمشود. تارییک الیهی علیت که از بدن قبیل بهجای مانده، مطابقت

دارد با تارییک کانال تولد در ی� که با انرژی مادر. از آنجا والدین این بدن آماده گشته است،رویح که جسم قبیل را این کودک است که والدینش را انتخاب یمکند

ترک کرده است ، انرژیهای ترکیب شده والدین ن� را براساس خواستهها، واساناها، نگرش ذه خودش انتخاب یمکند. بنابراین والدین فرزند را انتخاب نیمکنند. این کودک است که والدینش را انتخاب یمکند.

پس از آنکه بدن خایص انتخاب شد، روح یا ین�وی حیات باید در طول گذر از تارییک، درد ی� که عمی� ق را تجربه کند، تمام خاطرات واسانا با خود داشت، قبل از ورود به جسم جدید پاک ی� را که با آن یمشود. این وجود جدید دیگر آرزوها جسم قبیل داشت، به یاد نیمآورد. به جای برآورده ی� که با آن جسم قبیل را ترک کرده، ساخ� ت ن آرزوها ی� که آنها فراموش شدهاند، انرژی حیات از آنجا در جسم جدید به دنبال آرزوهای جدید یمافتد و کارمای بیش� ت ی جمعآوری یمکند.

ن این سه کارما، اگر ییک از آنها از میان حال، ا ی ز ب� ب� کم� ت ی و ن�وی حیات برود، محدودیتهای انتخا یمتواند بیش� ت بر روی انتخابها متمرکز شود. پاک کردن کارمای آگامیای جمعآوری شده و کارمای پرارابدهای این تولد یمتواند توسط فرد بهواسطهی گ و مراقبه انجام شود. فضل استاد کارمای درک زند� سانچیتای کل را کاهش یمدهد.

هنگایمکه کارمای سانچیتای کل پاک شود، دلییل برای گرف� ت ن یک جسم دیگر وجود ندارد. سپس، اگر تولد بعدی همچنان اتفاق بیافتد، هیچ دلییل بهصورت آگاهانه انتخاب یمشود، زیرا هیچ کشش جز شادی و سعادت رسشار ندارد. تولد جدید گای که تجربه از سمت کارما وجود ندارد. زند� یمشود، لیال)Leela )یا با ب زی �دلیل یک آواتار یا تناسخ است.

برای همهی ما، کارمای سانچیتای کلمان در ابتدا یک بازی الیه بود. برای یک استاد روشنگر، هنوز آن ی� ندارد. همچنان یک بازی الیه است، زیرا او هیچ کارما

ما تولد را انتخاب کردیم. ما کارمای پرارابدها را فراموش کردیمش ، �وع کردیم به جمعآوری کارمای آگامیا و افزایش کارمای سانچیتای کل. سپس، برای ف ما مجبور به تولد دیگری ن بردن این بار اضا� ا ی ز ب� گ هستیم که در آن خواستهها و کارمای بیش� ت ی جمعآوری یمکنیم. اینگونه است که چرخهی زند� گ و مرگ ادامه یمیابد.

بدانید که کارمای آگامیای جمع آوری شده بند� شما است. کارمای کل و کارمای این تولد یمتواند یک بازی الیه باشد. پس از تولد، اگر ما بدون گ کنیم، آن همچنان کارمای جمع آوری شده زند� یک بازی الیه خواهد بود. اسارت با کارمای جمع آوری شده یمآید.

ب� است. بگذارید این حقیقت را سؤال خییل خو به ن روش� اعالم کنم و تمام افسانههای حول این سؤال درباره چرخهی کارما را پاک کنم!

هنگایمکه یک انسان یکبار به هیبت انسان به دنیا گ انسا� ن خواهد داشت، مگر ز زند� یمآید، بعدها ی ن� ز آنکه برخالف هوشیاریاش عمل کرده باشد مانند شکنجهی دیگران یا ارتکاب اعمال خشونت ی آم� جسیم، رویح یا کالیم بر علیه ه تس� که در قالب استاد، طبیعت و آگایه انسان است. شدت این ی� زی است که در حافظهی کارما اعمال هما ی ن چ� کیها� ن ثبت یمشود. دقت کنید، خود عمل نه، بلکه شدت عمل است که اهمیت دارد.

گ خود را در هوشیاری سطح توق� فردی تمام زند� پا یی�نتری یمگذراند، یمتواند بهصورت یک حیوان دوباره متولد شود. بهعنوان مثال، اگر او تمام عمر خود را رصف خوردن یا خوابیدن کرده باشد، بهصورت یک حیوان تولد دوباره یمیابد.

گهای گ خود ویژ� اگر فردی در طول زند� منحرصبهفرد انسا� ن مانند عشق ورزیدن و جستجوی روشنگری، را ت ح� یکبار همتجربه نکرده باشد، بهصورت یک حیوان دوباره تولد یمیابد، زیرا او دارای جسمانسا� ن است، اما کانالهای تجارب انسا� ن در او بیدار نشده است.

خی. شما یمتوانید پرارابدهای خود را با یک ارادهی تغیی دهید. قدرت ساده و قوی و یا سانکالپا سانکالپا یمتواند تولدی دوباره را در شما و در همی ز هماکنون یمتواند تولد ایجاد کند. تولد بعدی ن اتفاق بیفتد. بهعنوان مثال، افراد، بهویژه شاگردان خانهدار که احساس یمکنند در مسئولیتهای خانه خود گرفتار شدهاند، از من یمخواهند: »سوامی ج، به من کمک کن که من حداقل در تولد بعدیام لطفا همراه شما باشم«. نمونههای زیادی وجود دارد از افرادی که توانستهاند تنها چند ماه بعد بیایند و در گ کنند. این است قدرت اراده. زند شآام

شما مانند موج هستید در اقیانوس هستی. موج ز ند اما همچنان به اقیانوس ها از اقیانوس بریمخی وصل هستند. موج ممکن است با خود فکر کند که وجودی انفرادی و مستقل است، اما این فقط یک افسانه است. چه در حال صعود از سطح اقیانوس و یا نزول باشد، همچنان بخش از اقیانوس است. بخودی خود، وق که موج شکل یمیگد، کارمای جمع آوری شده یا اگامیا وجود نخواهد داشت. هنگایم که کارمای آگامیا اندوخته یمشود، کارمای سانچیتای کل که خالص و ناب بوده است، معیوب یمشود. این کارمای سانچیتا باید در تولد بعدی تمام شود. کارمای سانچیتای کل خراب شده چرخهی گ و تولد را ایجاد یمکند. اینگونه است که زند چرخهی کارما آغاز یمشود.

جسم جدیدی که انرژی حیا ن ت در آن سک ی را که انرژی حیات با یمگزیند، کارمای پرارابدها خود بهآن جسم آورده را به یاد نیمآورد. بنابراین ی را که با آن بدن قبیل خود ترک کردهاید شما آرزوها به یاد نیمآورید.

یادآوری دوبارهی آن آرزوها به خودتان و تحقق آنها در این تولد همان تاپاس یا ریاضت کشیدن و روشنگر شدن است.

چ اتفاق یما ت فتد وق که در هنگام تولد فراموش یمکنید که از بازی الیه آمدهاید؟ هنگایمکه بار کارمای کل بیش از حد یمشود، متوجه یمشوید که، مشکل وجود دار«. بالفاصله از خواب بیدار یمشوید و دوباره روشنگر یمشوید. چرخیدن و به عقب برگش ت ن ، روشنگری است.

گایه اوقات، اگر واقعا خواب خییل بدی دیده باشید، اول فکری که به ذهنتان یمرسد این است که »من دارم خواب یمبینم«. سپس شما واقعا از خواب بیدار یمشوید. این فکر که »من دارم خواب یمبینم« به روشنگری تبدیل یمشود. بیدار شدن، روشنگر شدن است.

این تفکر که »من خواب یمبینم« تمام این دنیا یک خواب است و پذیرش نکردن و سپس انکار جهان دروغین واقعیت روشنگری است. در این جهان، تکرار تجربیات یکسان شما را خسته و کسل یمکند. و این شبهه را در شما ایجاد یمکند که: »من دارم خواب یمبینم«. سپس شما بهاین جهان و وعدههای آن شک یمکنید.

این مانند تبلیغات روزنامه در مورد بر استخر، غذا، استراحتگاههای ساحی است که ساحل، م لوکس همه و همه مانند بهشت، وعدهی زند را یمدهند. شما از این وعده مطم نیستید، زیرا یمدانید که که اگر صد نفر بروند و آنجا را ببینند، تعدا کیم از آنها لذت وعده داده شده را تجربه خواهند کرد. بهمین ترتیب در زندگ، شما به وعدههایی که ذهنتان همیشه به شما یمدهد، اما وعدهها هرگز آنرا تحقق نیمبخشد، شک یمکنید.

تا کنون، هر آنچه که مورد بحث قرار دادیم، اقدایم پیشگیرانه جهت بروز دوبارهی کارما بود. بهعنوان برای کارما، من به شما یک تکنیک ساده یاد میدهم. در همین لحظه، تمام وقایع زندگ خود را به یاد بیاورید. از همین لحظه شروع به عقب رفتن کنید. از همین لحظه بهسمت دوران کودکی خود کنید. هر آنچه را که یمتوانید به یاد آورید.

برای چیزهایی که نیمتوانید به یاد بیاورید نگران نباشید. بدانید که، چیزهایی که نیمتوانید به یاد بیاورید، تنها اثر سطحی است که عمیقا تحتتأث قرار نداده است. بههمین دلیل است که در حافظهی شما باق نمانده است. این تکنیک را برای به مدت یکسال انجام دهید. زند فوقالعاده برای تسکین است.

برنامه مراقبه سعادت زندگ(NSP) تنها بر روش تمام کردن کارمای فرد، متمرکز است که در حضور یک استاد روشنگر مانند یک حمام معنوی کامل است.

برای یادآوری مجدد به خودمان برای زندگی بدون تأث کارماهایی که جمعآوری نکردهایم و متحمل آن شدهایم وجود دارد. اول قدم این است که درک روشنی داشته باشیماز اینکه کارما در حضور یک آگایه برتر قدرتی از خود ندارد.

بین انسانهای عادی و استادان روشنگر تفاوت بی مهمی وجود دارد. یک فرد عادی نیمتواند از روی ارادهی خود بدنش را زنده نگاه دارد. بدن او یا زنده است یا مرده، و این تحت کنترل او نیست. اما برای یک فرد روشنگر، این امر تحت کنترل او است. او یمتواند بدن خود را زنده یا آرام کند. همچنین، او یمتواند بدن دیگری را زنده کند! هنگایمکه یک وجود روشنگر تصمیمی میگیرد که سنگ یا فلزی را زنده کند، آن سنگ یا فلز نماینده موجودیت او یمشود.

تمام تجسمخدایان در معا ت بد سنتی ما از استادان روشنگر انرژی یمیگیرند. استادان مانند THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM، Patanjali Yogeeshwara Arunagiri از Tiruvannamalai از Thanjavur ،وKarurar از Chidambaram Konganavar از Tirupati و Meenakshi از Madurai به تجسم )مجسمههای( خدایان این معابد انرژی بخشندهاند.

بدینگونه، خدایان همدر نظر گرفته یمشوند. شاگردان پس از اینکه استادان بدن خود را ترک یمی کنند، به خدایان خدمت یمکنند.

جسمخدایان، جسمخود استادان تلقی یمشود. به همین دلیل است که خداوند احترامی را که به یک استاد روشنگر گذاشته یمشود را دریافت یمکنند.

مثال، تمام شاگردان Yogeeshwara Arunagiri معبد Arunachala را برای چندین نسل عبادت یمکنند. شماخواهید دید که هر آنچه که به استادان پیشکش داده یمشود، به مجسمه ی خدایان یمشود. استادان پس از آن که تصمیم گرفتند بدن خود را ترک کنند، از طریق مجسمه ی خدایان در دسترس شاگردان خود هستند که به آن ها انرژی یمبخشند. برای مثال، حتی در طول مدت زندگ من، حضور فیزیک من در یک زمان در چند مکان امکان پذیر نیست. بنابراین در جایی که من از لحاظ جسمی حاضر نیستم، این خدایان کار من را انجام یمدهند! آنها نمایندگان من هستند!

این خدایان دارای هوش مستقل هستند. انرژی دادن به خدایان یک فرایند عظیماست. مانند به دنیا آوردن یک کودک است. این خدایان بهطور مستقیم با شما ارتباط برقرار یمکنند، اگر شما در رابطه با آنها پذیرا باشید. آنها به دعاهای شما پاسخ خواهند داد.

اگر شما جریان روزمره پوجا ما را ببینید، خواهید دید که بههنگام صبح، آنها آهنگ بیدارباش را یمخوانند تا خدایان مسئول را بیدار کنند. سپس آنها یک فنجان کوچک روغن برای موهایش و یک فنجان کوچک پودر دندان برای مسواک زدن دندانهایش بهاو یمدهند! سپس، حمام را مهیا یمکنند و لباسهای تمیز و اتو کشیده برای او آماده یمکنند، درست همانطور که برای استادان اینکار را انجام یمدهند. آنها غذا تهیه یمکنند و مراسم آیینی آراتی را اجرا یمکنند. شب هنگام، آنهاخدایان را بهشیوهی رسیم و آیین دوباره به رختخواب بازیمگردانند.

بدانید، که همهی این کارها چیزی را به خدایان و یا به استاد اضافه نیمکند. اینها تنها به ما اضافه یمکند! این همان زندگی است که حضور خدا را تمرین یمکند. تمرین حضور استاد.

پوجا نام دارد. پوجا هر روز انجام یمشود، زیرا این تکنییک برای به یاد آوردن هر روزه خدا است.

مراسم آیینی ابزار بسیار قدرتمندی هستند. تکنیکهای قدرتمندی هستند. بسیاری از مردم از من یمپرسند: »شما روشنگر هستید. چرا باید مراسم آیینی را انجام دهید؟«. من بهآنها یمگویم: »از آنجا که من روشنگر هستم، به مردم آموزش میدهم چرا و چگونه این مراسم را انجام یمدهم که دقیقا به مردم آموزش دهند!«. انسانهای روشنگر نیاز به هیچ مراسم آیینی برای خودشان ندارند.

• یک داستان کوتاه:

مردی به ه ش تیل رفت و شروع به خوردن ایدیل کرد.او هشت ظرف ایدیل خورد و بعد از خوردن بشقاب نهم گرسنگی اش فروکش کرد. پیشخدمت آمد و صورتحساب نه بشقاب ایدیل را بهاو داد. مرد گفت: »این چیست؟ من فقط پول یک بشقاب ایدیل را پرداخت خواهم کرد، ایدیل نهم، که گرسنگی من را برطرف کرد! هشت بشقاب اول مرا سی نکرد. تنها بشقاب نهم گرسنگی من را برطرف کرد. بنابراین، من فقط برای آن ایدیل پول پرداخت خواهم کرد«.

اگر مرد آن هشت بشقاب ایدیل را نیمخورد، آیا گرسنگی او را برطرف یمکرد؟ این بشقاب نهم، سی کرد. بهمین ترتیب، افرادی که مراسم آیینی را رد یمکنند و فکر یمکنند مراسم آیینی زائد و بیمصرفاند و یمتوانند مستقیما بهسراغ مراقبه و تجربیات معنوی بروند، در واقع هشت بشقاب اول ایدیل را رد یمکنند!

اینرا بدانید که بشقاب نهم ایدیل بهعلت هشت بشقاب اول ایدیل توانست مؤثر بیفتد. اگر آن مرد هشت بشقاب اول ایدیل را نیمخورد، بشقاب نهم او را سی نیمکرد. بههمین خاطر مؤثر است که شما مخلصانه مراسم عبادت آیینی را انجام دادهاید! اگر تمام این موارد مقدماتی را رد یمکنید و فکر یمکنید که یمتوانید مستقیما بشقاب نهم ایدیل را بخورید، آیا اصالا گرسنگی شما برطرف خواهد شد؟

تنها یمتوانید از طریق بدن دیگری با انرژی کیهانی ارتباط برقرار کنید. تا زمانی که شما فکر یمکنید دارای جسمهستید، فقط زمانی که شما آگایه بدن خود را از دست یمدهید، یمتوانید الوهیت را بهصورت مشاهده کنید. تا زمانی که این یادآوری اتفاق بیفتد، شما نیاز به شکل، مراسم آیینی کننده و خدایان برای عبادت دارید. داشتن مراسم آیینی بههمراه مراقبه یمتواند مفید باشد زیرا رویه ساداهنا پرورش یمیابد.

در غیراینصورت، شما هیچگونه ریاضت یا مراقبهای را بهطور منظمانجام نخواهید داد. روز اول، ممکن است با خود فکر کنید، »امروز مادر زن/ شوهر من اینجا است« یا »خییل کار دارم« و آنرا کنار بگذارید. دو روز بعد، وقت مادر زن/ شوهر شما رفت یا کار خود را انجام دادید، فکر یمکنید، »بگذار بعد از رفتن مادر زنم/ شوهرم از تعطیالت خوب لذت ببرم! امروز نیمخواهم مراقبه انجام دهم«. یا اگر خوشحال هستید، با خود فکر خواهید کرد، »امروز خوشحالم، پس چرا مراقبه کنم!«، یا اگر غمگین هستید، با خود فکر خواهید کرد، »امروز من افرسده هستم، چگونه یمتوانم روی مراقبه تمرکز کنم؟«، ذهن شما تالش یمکند تا دلییل برای فرار از انجام مراقبه بیابد. اما، اگر این مراسم آیینی انجام شود، شما هیچ دلییل برای کنار گذاشتن آن پیدا نخواهید کرد و بهراحتی آنرا انجام خواهید داد.

تنها با کمک آغازین، شما قادر خواهید بود که تأث کارمای پرارابدها را روی خود کاهش دهید و بهسوی وضعیت ذاتی شادی خود حرکت کنید. شما یمتوانید فضای درون خالص و با ثبات خود را احیاء کنید. همچنین یمتوانید جمعآوری کارمای آگامیا را متوقف کنید.

به )کلیک(ها است که شما آغاز، دانش و یا را از این افکار افرسده کننده، که شما را از نفوذ پرارابدهای خود خارج یمکند، یمرهاند.

پوجا یک پیشکش آیینی است. پوجا چیزی جز نیست. پوجا تا یادآوری روزانه تمام به امروز در شما اتفاق افتاده است نیست، بنابراین هرگاه که مشکیل رخ دهد، به طورخودکار انجام یمیگیرد.

هنگایمکه استادی تدریس یمکند، آن فقط یک تدریس نیست، بلکه تجربهای نیرومند است. هنگایمکه از ابتکارات دریافت شده از طریق او استفاده نیمکنید، زمانی که شما بارها و بارها از شاستراها-شاستراها - یع سلاحهای دانش که توسط او به شما داده یمشود، استفاده نکنید، نه تنها آنها قدرت خود را از دست یمدهند، حتی ممکن است شما دیگر قادر به یادآوری دوباره آنها نباشید. این موضوع مهم است که شما باید در اینجا درک کنید.

بهعنوان مثال، فرض کنیم شما یک تختخواب دارید. اگر به مدت دو سال از آن استفاده نکنید، آن تخت خواب غیر قابل استفاده و یا ناپدید نخواهد شد. بعد از دو سال، شما همچنان یمتوانید از آن استفاده کنید. اما اگر از دانش که به شما داده شده استفاده نکنید، ابتکارات داده شده به شما، بعد از دو سال، در تخت خواب شما و در انتظار استفاده شما نیمنشینند! خی! آنها به سادگی ناپدید یمشوند.

پس چگونه هر روز به خود یادآوری یمکنید که در شما اتفاق افتادهاند؟ نشستن و یادآوری هرروزه به خودتان از تمام ها که در شما رخ داده است، همان پوجا یا مراسم آیینی است. پوجاها بهاین منظور طراحی یمشوند.

بهطور خودکار، چه بخواهید چه نخواهید، وقت هر روز برای مراسم آیینی یمنشینید، تجربیات آغازین با استاد را به یاد یمآورید. ها از درون شما بریمخیزند. این مراسم اتفاق افتاد و نیروی خاطرات اثرات محرکه از دست یمدهند. هر روز شما را به هوشیاری ناب بازیمگرداند.

هنگایمکه اثرات محرکهای که از هنگام تولد با شما بودهاند، قدرت خود را بر شما از دست یمدهند، جمعآوری اثرات محرکه بیشتر متوقف یمشود و کارماهای موجود قدرت خود را روی از دست یمدهند، آنگاه فردی که بارها و بارها شما را به مرحلهی هوشیاری اصیل رسانده ا ن ست، یع همان استاد، هنگایمکه شما جسم خود را ترک یمکنید ظاهر یمشود و سانچیتای شما را یمسوزاند.

بهعنوان مثال، اگر فرزند شما بنشیند و به سختی با اسباب بازی برای ساخت یک خانهی کوچک تالش کند، شما چه یمکنید؟ شمایمگویید: »خوب، خودت را اذیت نکن. من آنرا برایت یمسازم و به تویمدهم«. بههمین ترتیب، وقتی شاگردی خالصانه برای از بین بردن پرارابدها و آگامیای خود تالش یمکند، فضل استاد قدم به میان یمگذارد و سانچیتا را از بین یمبرد!

این مسئلهی مهم را بدانید. فضلی که در اینجا دربارهاش صحبت یمکنیم، رصفا وابسته به من نیست. اگر هرکیس خالصانه ریاضت یا مراقبه کند، عیلرغم من، این فضل بر وجود او فرود یمآید! این فضل حتی وابسته به من نیست. این یک سازوکار خودکار است!

در واقع این رصفا وابسته به قدرت پذیرش خود شما دارد، نه به من. من مثل یک اقیانوس ام، که دائما هستم که یمخواهد در دسترس هر کیس با هر اندازه ظرفیت از آن آب بردارد. اگر با یک پوستهی نارگیل آمدید، به همان مقدار از من نصیبتان یمشود. اگر با ظرف بزرگتری بیایید، مقدار بیشتری از من نصیبتان یمشود. اگر شما با یک محفظهی خییل بزرگ بیایید، بهاندازهی گنجایش آن یمتوانید بردارید. اگر باهوش باشید، به درون اقیانوس سعادت شیرجه یمزنید!

بدین ترتیب پوجا بهمعنای آن است که هر روز از تمام آغازها و تجربیات بزرگی که با حضور استاد برایتان رقمخورده و بارها و بارها شما را به همان اوج آگایه یمرساند، بهخود یادآوری کنید. وقتی شما هر روز با همان روحیهی باال آماده یمشوید، بهاین معنا است که شما در 24 ساعت آینده برای زندگی آمادهاید! برای 24 ساعت آینده گشودن نمایش زندگ، شما انرژی مورد نیازتان را دارید. این دلیل بهجا آوردن پوجا است.

هنگایمکه شما یک لحظه به آگایه ناب دست یابید، هیچ کارما نیمتواند بر شما تأث بگذارد. فرکانس شما بسیار بیشتر از فرکانس کارما یمشود. کارما تنها در صورتی یمتواند بر روی شما تأث بگذارد که شما فکر یمکنید. در یک هوشیاری آگاهانه شما فراتر از افکار یمروید. بنابراین، بهطور طبییع شما بر کارما سلطه خواهید داشت. هر مراقبه‌ای که عمیق انجام گیرد یمتواند به شما نگا ه ای از آگایه،«حقیقت« بدهد.

بههمین دلیل است که آنها یمگویند، مراقبه مانند

قرار دادن مستقیم فیلم در مقابل خورشید برای یک ثانیه باز شود، است. اگر دریچه ی دوربین باز بماند، در فیلم ثبت شده هرچه در مقابل دوربین قرار خواهد افتاد، چه اتفاقی می افتد؟ اگر دریچه کاملا بر روی فیلم افتاد؟ اگر پرتو خورشید مستقیما قرار خواهد افتاد؟ هر آنچه که ثبت بیفتد، چه اتفاقی میشود، پاک میشود.

هنگامی که شما متولد شدید، برای یک لحظه نور وارد بدن شما شد. دریچه ی دوربین باز شد و زندگی آنچه در آن لحظه در صحنه در حال انجام بود، ثبت شد. منظور من از کلمه "صحنه"، موقعیت نجومی است که سیاره ها در آن لحظه است. به همین دلیل است که زمان تولد بسیار مهم است زیرا که آگاهی شما بر اساس آن عمل می کند. با این حال، در طول مراقبه، دریچه را برای مدت باز نگه می دارم! بنابراین من عمدا طبیعی است که هر چه ضبط شده پاک می شود!

باری که دریچه باز شد، زمان تولد شما بود. بار دوم که دریچه باز میشود زمانی است که شما تولد خویش را می یابید. اینبار دریچه کامل و طبیعی باز است، به طوری که پرتوهای خورشید وارد میشوند و تمام کارمای شما را پاک می کنند. به همین دلیل است که هنگامی که توسط یک استاد آغاز میشوید، دوییجا نامیده میشوید. فردی که با یک دوربین دریچه را برای مدت باز نگه میدارد، گورو نامیده میشود. او استاد است.

چیزی که برای جمع نشدن کارمای آگامیا به آن نیاز دارید، راه حل های زندگی است، چیزی که من آنرا گیت نام می نامم، زیرا شما هر روز آنها را انجام میدهید. برای از بین بردن کارمای این تولد، شما به مدیتیشن یا دیانام نیاز دارید. به همین دلیل است که مراقبه ی ما مبتنی بر تنفس است. تکنیک های مراقبه ی ما بر اساس تغییر دادن تنفس، سریعتر کردن، آهسته تر کردن، و در سکوت انجام دادن آن و غیره، است. تنها چیزی که می تواند کارمای کل را حل کند، فضل استاد یا آناندام (سعادت) است.

بنابراین بدانید، کارما اثرات افکار، کلمات و اعمال است که از جهل عمیق نشأت می گیرد و باعث میشود که شما بارها و بارها دچار بدبختی های مشابه هم شوید. راه متوقف کردن این چرخه، این است که با کلیک های دریافت شده از استاد خود را هماهنگ کنید و در سطح بالاتری از آگاهی زندگی کنید.

این را بدانید که شما نمیتوانید کارمای شخص دیگری را دریافت کنید. شما خود به اندازه ی کافی کارما دارید! بنابراین نگران گرفتن کارما از دیگری نباشید.

هرگز با لمس کردن یا دادن موعظه یا تماس نزدیک با فردی فیزیکی، کارما منتقل نمیشود. اگر شما دائماً با یک فرد سرو کار داشته باشید، ممکن است از لحاظ ذهنی تحت تأثیر او قرار بگیرید اما هرگز کارمای او به شما منتقل نمیشود. البته، شما باید از لحاظ ذهنی آنقدر قوی باشید که درون مایه ی ذهنی او روی شما تأثیر نگذارد! اما اگر به لطف کلیک ها شما از درون محکم باشید، حتی هیچگونه تأثیری روی شما نخواهد گذاشت. نیز این چیز دیگر را هم بدانید، من در کارمای شما مداخله نمیکنم. همانطور که وقتی خورشید طلوع می کند، تاریکی خود به خود از بین میرود. به همین ترتیب نیز در حضور استاد کارما میسوزد. کارما نیز مانند تاریکی، موجودیت منفی دارد و هیچگونه موجودیت مثبتی ندارد. منظورم این است که شما

dvija -1

guru -2

نمیتوانید همانطور که یک میکروفون را می گیرید و پرت می کنید، کارما را بگیرید و دور بیندازید. همانگونه که نبود نور تاریکی نامیده میشود، کارما نیز نبود نور درون در ما است. کارما فقط جهل است. کارما به انرژی بودن است.

هر کارما را میتوان با یادآوری کلیک ها و زندگی کردن بر اساس درک حاصل از کلیک ها از بین برد. چیزی جز ایمان ترس شما به آن نیست. کارما به اندازه ی ترس عمیق نیست. ترس در عمق بدن عیل (causal)، یا همان لایه ی انرژی که شما در خواب عمیق در آن قرار می گیرید، جای می گیرد. اگر شما با چاقو به بالای سر خود بخوابید، بدن شما به علت ترس شدید، به طور خودکار بدن عیل شما را لمس میکند. کارما چنین عمقی ندارد. کارما فقط اعمال شما است و با درک و آگاهی و تصمیم آگاهانه جهت متحمل نشدن کارمای بیشتر از طریق فکر، گفتار یا اعمال، خنثی میشود.

کرد که بسیار مهم است که بتوان به گونه ای زندگی کرد و کارمای بیشتر جمع آوری نکرد. کارما را از بین برد و ایده ای که در ازدواج های ودائی، زن و شوهر قسم می خورند. در ازدواج های ودائی معنوی خود را مقدم بر زندگی می کنند تا زندگی کنند. این یک تصمیم ازدواج مبتنی بر همکاری با یکدیگر و از بین بردن کارمای یکدیگر بدون ایجاد هر گونه کارمای بیشتر برای یکدیگر است.

به طور معمول در رابطه ی زناشوئی، مرد بر اساس شهوت و زن بر اساس ترس خود رفتار می کند. مرد از ترس زن و زن از شهوت مرد به نفع خود سوء استفاده می کنند. بر اساس عهد بالا، آنها صرفا در جهت از بین بردن کارمای یکدیگر و نه در جهت سوء استفاده از یکدیگر و یا افزایش کارمای شان عمل می کنند.

نیت خود را از انجام این خدمات اجتمایع بدانید. صادقانه بنگرید با انجام خدمات چه میخواهید؟

آیا نیت شما ترس از نرفتن به جهنم است؟ آیا به دلیل داشتن نام نیک و شهرت است؟ یا صرفا انجام دادن کاری برای سرگرم کردن خود است؟ داشتن ثواب خوب پس از مرگ است؟ یا داشتن تولد بعدی بهت ؟

اگر از روی ترس یا طمع کار خیر انجام میدهید، هرگز نمیتوانید از انجام آن لذت ببرید. یک بخش از شما این عمل را انجام خواهد داد و بخش دیگر شما مشغول تفکر درباره ی مزایای آن کار خواهد بود. بنابراین شما در انجام این عمل خلوص ندارید و از انجام آن احساس رضایت و شادی نمیکنید.

این عمل قید و بند ایجاد میکند. گرچه از لحاظ ظاهری و اجتمایع، خوب و رها از قید و بند به نظر میرسد، اما میتوانید ببینید که در درون فضای شخصیت حول محور خودتان اینگونه نیست. کل زندگی نتیجه ی اعمال میچرخد. این برای خدمت کردن نیز صادق است. حداقل در خدمت کردن، به دلار یا شهرت فکر نکنید. برای تحت تأثیر قرار دادن دیگران عمل نکنید. برای اثبات حضورتان عمل نکنید.

این کار را برای نفس خود آن کار انجام دهید! برای خود برنامه ریزی نکنید. فقط در هر کجا هر خدمتی را که میتوانید انجام دهید. این کار قدرت فوق العاده ای را در شما برمی انگیزاند. حداقل نیم ساعت در روز کاری را فارغ از خود و بدون فکر کردن درباره ی نتایج یا مزایای آن برای خودتان انجام دهید. آنوقت میتوانید لذت واقعی خدمت کردن را بچشید.

کارما فقط با درک عمیق، هوشیاری و یک لحظه آگاهی، از بین میرود.

پادشاهی بود که به داشتن رحم و شفقت معروف بود. او به صورت ناشناس در قلمرو پادشاهی اش گشت میزد تا از وضعیت رعایایش باخبر شود.

روزی او پسر کوچکی را دید که کبوتری را گرفته بود. پسر کبوتر را که نومیدانه بال بال میزد، محکم در دستش نگه داشته بود. پادشاه از پسر پرسید: چرا این پرنده ترسیده است و تقلا می کند؟ چرا رهایش نمی کنی؟

پسر نمیدانست که دارد با پادشاه صحبت می کند. او گفت: آقا، من این کبوتر را پس از انتظار طولانی به دست انداخته ام. چگونه می توانم آن را رها کنم؟ پادشاه اندکی فکر کرد و از پسر پرسید که آیا کبوتر را میفروشد. پسر با کمال میل قبول کرد. پادشاه در ازای آن پرنده یک سکه طلا به پسر داد.

در آن لحظه اطراف پادشاه پر از جمعیت شد. آنها دیدند که پادشاه کبوتر را گرفت و دستهایش را به سمت بالا برد و پرنده را آزاد کرد. پادشاه از رها کردن پرنده و از ستایش جمعیت بسیار خوشحال بود.

پادشاه پرسید که آیا کس دیگری پرنده ای دارد؟ چند نفر به پیش آمدند. پادشاه از آنها خواست تا پرندگان خود را به او بدهند و به هر کدام از آنها یک سکه طلا در ازای پرندگانشان داد. و سپس با افتخار آن پرندگان را آزاد کرد.

پس از چند روز، مستشار پادشاه، که حکیمی بود، به کاخ او رفت. او از پادشاه خواست دانا تا با ظاهر مبدل و همراه با او به بازدید قلمرو پادشاهی بروند. پادشاه با لباس مبدل همراه با حکیم به جنگل رفت. در کمال تعجب، چندین روستا پرندگان را از دست دادند. اکنون مردم عمدا به دام می انداختند تا به ازای آن سکه طلا از پادشاه بگیرند! حکیم از پادشاه پرسید: چرا برای نشان دادن به اصطلاح شفقتتان، پرندگان با این قیمت سنگی پیدا شدند؟

تنها کارهای خیری که از آگاهی ناب بر می آیند می تواند واقعا مؤثر باشد. اگر ما واقعا رنجشان را احساس کنیم و بتوانیم از روی شفقت برای از بین بردن رنج هایشان تلاش کنیم، آن بسیار خوب است. اما در ابتدا باید در یک آگاهی وسیع داشته باشیم تا این شفقت را احساس کنیم. نه تنها این، بلکه بزرگترین خدمتی که میتوانید برای بشریت انجام دهید، این است که خود، انسان لایه باشید! مراقبه اولین قدم برای این منظور است!

در مورد مرگ زودهنگام، روح باید تا زمانی که برای او مقدر شده منتظر بماند، قبل از اینکه بتواند بدن جدیدی بگیرد. در مورد خودکش ، این است که اگر روح به رنج بسیار شدیدتر از وضعیت حیات خود ادامه میداد، پیشامد میکرد. این مانند توقف است که در مقابل خود یک بشقاب غذا دارید، اما دست و بدن برای خوردن و لذت بردن از آن ندارید.

در مورد حوادث، روح مجبور است بدون بدن باشد. اما برخلاف خودکش ی، رنج ندارد. روح در همان آگاهی زندگی میکند. آگاهی زندگی و فقط منتظر به دست آوردن بدن بعدی میماند. پرسش: چرا برای ارواح درگذشتگان مراسم آیینی و مناسک سالانه انجام میدهیم؟ مراسم آیینی مربوط به درگذشتگان برای کمک کردن

به زندگان است تا بتوانند فقدان آن فرد را بپذیرند. با این حال، هنگامی که THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM روشنگر این کار را انجام میدهد، مراسم آیینی او است که عمل میکند. هنگامی که سانکالپا یک THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM روشنگر سانکالپا ایجاد میکند، اگر دارای جسم(زنده) باشید، ممکن است قرار گرفتن در آن زمان برایتان بد باشد، زیرا سطیح که سانکالپا در آن است، متفاوت از سطیح است که شما در آن هستید. اما برای موجودی که دیگر جسیم ندارد(مردگان)، سانکالپا اثر فوری دارد، زیرا سطح انرژی آن موجود، هم سطح با انرژی استاد است.

اگر آن موجود در بدن دیگری باشد، قرار گرفتن سانکالپا طول میکشد. اما این شخص از سامسکاراهای گذشته خالص میشود و تمام سامسکاراهای گذشته اش پاک میشود. آنوقت ناگهان و بدون هیچ دلییل احساس پاک و سبک میکند.

بازگشت به زندگی گذشته نباید انجام شود مگر توسط یک موجود روشنگر. اینکار چنان تأثیر شدیدی دارد که میتواند بر این تولد اثر بگذارد. به عنوان مثال، اگر شما در زندگی گذشته خود نابینا بوده اید، وقتی بازگشت به گذشته اتفاق می افتد، نابینا شوید! ممکن است در این تولد نتوانید. وقتی فرد غیرروشنگری بازگشت به گذشته را انجام میدهد، از کارماهای فردی که برای او بازگشت را انجام میدهد، رنج خواهد برد. باید بدانیم چگونه برای پاک کردن زندگی گذشته، آنرا انجام دهیم، سامسکاراهای گذشته را پاک کنیم و آنرا ببندیم. پرسش: آیا هنگامی که استاد کارماها را پاک میکند، ما باید رنج بکشیم؟

هنگامی که استاد کارما را حذف میکند، شما آنرا به صورت درد حس میکنید. در واقع، استاد در یک لحظه رنج بسیاری از تولدها را از بین میبرد، که در غیر اینصورت تولدهای بسیار برای از بین آن نیاز است. بنابراین در مقایسه با آن، میتوانیم بگوییم که عملا رنجی در کار نیست. میگوید، درد پاکسازی سامسکاراها توسط استاد به مثابه درد ِرس یک خار به جای رنج شکستن استخوان است!

Sharada Devi -2

^-1Sankalpa سوگند، عهد، قسم، وعده

نگرانی ما از کارما ریشه در ترس ما از مرگ دارد. این یک ترس اولیه از »ناشناخته« است. اعمال ما در زندگی عمدتا به دلیل تمنای ما برای بودن در مکان بهتر پس از مرگ یا ترس از قرار گرفتن در مکان بدتر بعد از مرگ است. ترس از ترک بدن و ذهن، سالهای سال است که وجود داشته است.

پادشاهی به نام یایاتی وجود داشت. او صد سال به خوبی زندگی کرد، از پادشاهی اش و تمام لذتهای جسمانی و روحانی زندگی را برد. در پایان صد سال، یاما، خدای مرگ، آمد تا او را ببرد زیرا وقت آن رسیده بود که زمین را ترک کند. پادشاه از دیدن یاما شوکه شد و بدون هیچ اطلاع قبلی آمدید؟ من هنوز کامل نشده ام. لطفا زمان بیشتری به من بدهید تا زندگی کنم.

یاما پاسخ داد که نمیشود زندگی کسی را طولانی کرد. اما یایاتی بیشتر التماس کرد. یاما در نهایت ضعیف شد. در صورتی که یکی از پسرانش حاضر باشد تا به جای یایاتی مرگ را بپذیرد و پادشاه زندگی کند. یایاتی یکی از پسرانش را صدا زد. پسر موافقت کرد و گفت: "من حاضر هستم زندگیم را تسلیم کنم. یاما زنده بماند. یاما زندگی یایاتی را برای صد سال دیگر تمدید کرد. زندگی منوال قبل بهره میبرد و صد سال دیگر نیز یایاتی همچنان از تمام لذتهای مادی به همان خوبی زندگی کرد. در پایان این مدت، یاما بازگشت تا او را با خود ببرد. اینبار نیز مانند بار قبل یایاتی از اینکه دوباره یاما را به این زودی دید، شوکه شد. او احساس میکرد که آنگونه که

زندگی نکرده است و به یاما التماس باید و شاید زندگی کرد و گفت که برای مرگ آماده نیست و زمان بیشتری میخواهد. یاما به او فرصت دیگری داد. یکی دیگر از پسران یایاتی جان خود را برای پدرش داد، و یایاتی صد سال دیگر اجازه زندگی یافت. یایاتی صد سال دیگر از زندگی لذت برد و دوباره یاما نزد او بازگشت. یایاتی دوباره همانند قبل زمان بیشتری خواست اما اینبار یاما از تکرار این بازی سرباز زد. این بار به جای موافقت با تقاضای پادشاه، یاما دلسوزانه از یایاتی پرسید: "ای پادشاه! آیا فکر میکنی که با ریختن روغن روی آتش میتوان آنرا خاموش کرد؟ آیا فکر میکنی که با زندگی طولانی تر میتوانی به خواسته های خود تحقق بخش ؟ تنها در چند کلمه ی زیبا، یاما هدف زندگی را برای یایاتی توضیح داد. یایاتی بالاخره حقیقت را فهمید و به همراه یاما رفت و در درگاه الیه آرام گرفت.

شما نمیتوانید با لذت بخشیدن به حواستان شکوفا کنید. شما هرگز نمیتوانید آماده مرگ باشید اگر آنطور که باید عمیق زندگی باشید. تلاش در جهت تحقق ارضاء حواس، افزودن لذت به حواس خود، و یا زندگی کردن همانگونه که میخواهید، به معنای عمیق زندگی کردن نیست. اگر شما به معنای واقعی زندگی نمیکنید، خواه ناخواه آزاد خواهید شد.

خود کلمه »مرگ« موجب رنج و ترس میشود. حتی صحبت در مورد آن، نحس محسوب میشود چرا که ممکن است فقط با صحبت کردن در موردش، آنرا به خود فرا بخوانیم! به همین دلیل است مرگ دشمن محسوب میشود.

که در تمام ادیان، در تمام فرهنگها، مرگ به رنگ سیاه تصویر میشود. در هندو، یاما سیاه است. در مسیحیت، شیطان سیاه است. در بودا، مارا سیاه است. در تمام ادیان، مرگ به رنگ سیاه تصویر میشود. ما مرگ را یک نقش منفی تصویر میکنیم و هرگز آنرا قهرمان تصور نمیکنیم.

همیشه با رویکرد منفی به مرگ نگاه میکنیم. احساس میکنیم که مرگ همه چیز را از ما میگیرد. هر چیزی که از آن لذت میبریم، هر که میخواهیم، همه چیزی که داریم، همه چیز به زور از ما گرفته میشود. بنابراین بیشتر ما در انکار مرگ یا ترس از آن زندگی میکنیم. ما به خود میگوییم، »چرا باید آلان در مورد آن فکر کنیم؟ هر وقت که زمان آن رسید فکری درباره اش میکنیم« یا آگاهانه حتی از فکر کردن در مورد آن اجتناب میکنیم.

به هر حال همیشه به طریق های میخواهیم از مرگ فرار کنیم. از زمانهای خیلی دور، تمام سنتها، تمام تمدنها به تمام شیوههای ممکن در تلاش برای غلبه کردن بر مرگ بوده اند. دانشمندان از طریق داروهای خود در تلاش برای اینکار هستند. سیدها و آیوروایدیناها، متصوفا در تلاش هستند تا از طریق گیاهان، به کل تحقق بخشند. تکنیکهای کایاکالپا که یوگا را ممکن میسازد، در تلاش هستند. پرانایاما لاماهای بودایی از طریق مراقبه در آن هستند،

-1 مسیحیت ن دی بر اساس تعالیم عیسی مسیح

• -2 Satan نما شد در سنت مسیحی
• ی -3 Mara شیطان در سنت بودا
• -4 Siddha انجام دهنده ی تکنیکهای معنوی
• -5 Ayurvaidyans پی ت وا ن طب سن هند ی آیورودا

-6 Kayakalpa روش بازجوانسازی بدن و ضد پییری آئورودا ت ، طب سن هند که راه را نشان می دهد. هجاهای -7 Mantra به معنای لغوی ی آن "چه مقدس دارای اثر ارتع شا مثبت است

• -8 мантра Mrutyunjaya وردی برای ی�وزی بر مرگ
• -9 Pranayama کن� ت ل نفس، ییک از هشت شاخهی یوگای اشتانگا پاتانجایل است -10 Lamas راهبان بودای�

ی� مانند که منجر به روشها 1 شده است. مراقبه ماهامان� ت ا ً تمام این سنتها، تمام تقریبا فرهنگها در تالش برای مغلوب کردن و پشت رس گذاش� ت ن مرگ هستند. ما از مرگ یمترسیم زیرا بهطور غریزی در ی برابر تغی�ات مقاومت یم ی کنیم و مرگ تغی�ی گ است ن در زند� ناگها�

ز مبارزه یمکند، علیه تنها ش یت علی ی ه یک چ� چرا کل ب گ همهی ما یک امر مسلماست؟ زی که در زند� یچ� ن را مسطح کنیم؟ نه، این آیا ما یمتوانیم کره ی ی زم� ن گرد است. اما واقعیت اثبات شده ا ی ست که زم� اگر ما با این واقعیت مبارزه کنیم، در مبارزهی ما ایرادی وجود دارد، هم آنطور در درک ما از مرگ. چرا ما از پذیرش حقیقت رسباز یمزنیم؟ بهدلیل ن عدم پذیرش، بسیاری از افراد در حایل همی� یمیم�ند که هنوز قادر به پذیرش مرگ نیستند، گ را ز ، زند� همانطوت ر وق� که زنده ه ی ستند ن� آنگونه که هست نیمپذیرند.

تغیی�ات مقاومت یمکنیم و مرگ تغیی�ی ناگها� ن ما از مرگ یمترسیم زیرا بهطور غریزی در برابر گ است. استاد چوانگتسواین حقیقت در زند� ی� بیان یمکند: »عطش انسان به زنده را به زیبا گ در زمان حال را ماندن در آینده، قابلیت زند� از او یمیگ�د«. ما یمترسیم چون نیمدانیم که یک هستیم. ما در درون خود هویتمان را براساس خانواده، روابط، شغل، ثروت، موقعیت اجتمایع ی و غ�ه، تعریف یمکنیم. مرگ بنیا� ن را که بر اساس ن یمبرد، بنابراین آن هویتمان را ساختهایما ی ز ب� احساس یمکنیم که مرگ هر آنچه را که متعلق به ما است از ما یمرباید.

درک ما درباره مرگ و یا به� ت بگوییم درک نادرست ما از مرگ، مرگ را به یک تجربهی ترسناک و رعبآور

تبدیل یمکند. کیسکه در برابر مرگ مقاومت یمت کند، ح� هنگایمکه زنده است، همیمیم�د. او توق� یمگویم »مرگ«، منظورم فقط مرگ جسما� ن هر لحظه یمیم�د زیرا فکر مرگ او را عذاب یمدهد. زی نویع مرگ است. از نیست. از دست دادن ه ی ر چ� ز خود نویع مرگ است، گ را ی حت ن� دست دادن زند� ز نوع دیگری از مرگ از دست دادن خویشاوندا ین ن� اینرا بدانید که از دست دادن بههر ً است. لطفا زی جز مرگ نیست. ی شکیل چ�

در اینجا دو مسئله وجود دارد: اتفاق مرگ که در گ ما رخ یم دهد و مرگ روا� ن . مرگ واقیع پایان زند� فقط یک بار اتفاق یم افتد.

گ ما نفوذ اما مرگ روا� ن ، ترس از مرگ، در زند� گ ما را یمکند. فکر و ترس از مرگ کل ساختار زند� تحتت یأث� قرار یمدهد.

ن ممکن ا پ ست ب�سید چرا ت وق� شخیص بستگان نزدیک خود را از دست یمدهد، افرسده و غم یگ� یمشود. ت ح� اگر شما از لحاظ احسایس بهآنها ً تحتت یأث� مرگ آنها قرار نزدیک نباشید، عمیقا بهآنها نزدیک باشید، این حس غم به مراتب بیش� ت خواهید گرفت! در صور� ت که از لحاظ احسایس است. ت وق� مادرتان یمیم�د کل سمت چپ بدنتان درد خواهد گرفت. ت وق� پدرتان یمیم�د، کل سمت یمیم�د، دستتان درد خواهد گرفت. ارتباط عمی� ق راست بدنتان درد خواهد گرفت. ت وق� برادرتان ن شما و بستگانتان وجود دارد. یب�

هر قسمت از بدن شما به شخیص مرتبط است. وجود شما وجودی انفرادی نیست. آنگونه که فکر گ بههمپیوسته یمکنید، تنها و جدا نیست. ما هم� زی را ن دلیل ا ت ست که وق� فرد یا ی چ� هستیم، بههمی� از دست یمدهیم، رنج وحشتنایک را متحمل یمشویم. هر فقدا� ن که تجربه یمکنید، رصفنظر از اینکه زی است من آنرا مرگ یمنامم. چه کیس یا ی چه چ� زی که از مرگ یمدانیماین است که ضد همه ی ی چ�

^-1 Mahamantra مراقبهی هومینگ که چاکرای آناهاتا را تقویت یمکند و گ THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM تدریس یمشود بهعنوان بخش از برنامهی سعادت بخش زند�

گ است. تکرار یمکنم بهدلیل ترس بیش از حد زند� زیاد به مرگ فکر یمکنیم. ما ترسمان را متصور یمشویم و آنرا بهصورت یک غول پیکر یمبینیم. اگر مرگ واقیع قدش شش پا باشد، ما بهخاطر ترسمان بلندیاش را شصت پا یمبینیم! ترس از مرگ تنها ترس از دوام یا عدم دوام است. ترس ما از»آنچه که بعد روی یمدهد« است.

1 یک باردر ایاالت متحدهی آمریکا بانوی جوا� ن از راهب بزرگ Hindu سوایم ویوکاناندا گ چیست؟«. پرسید: »زند� سوایم ویوکاناندا گفت: »با من به Bharat بیا تا آنرا به شما بیاموزم«. او پرسید: ی »چه چ� ز ی را به من آموزش خوایه داد؟«. او گفت: »من به شما خواهم آموخت که چگونه بمی�ید«.

گ است اما پاسخ آن در مورد این سؤال در مورد زند� زی که سوایم مرگ است! عجیب بهنظر یمرسد! ی چ� ویوکاناندا یمگوید این است که اگر شما راز مرگ را گ شما دگرگون خواهد شد. درک بدانید، کیفیت زند� ز تغیی�خواهد کرد. و نگرش شما نسبت به هم ی ه چ� گ مان جهت آماده شدن درواقع ما یمتوانیماز زند� برای مرگ استفاده کنیم. ما مجبور نیستیم منتظر گ غم مرگ کیس یا شوک مواجه شدن با بیماری وخیم باشیمتا ما را مجبور کند که به معنای زند� فکر کنیم.

گ نیست. این درک مرگ تنها حادثهای در پایان زند� عمیق است اگر بدانید که چگونه بمی�ید، یمدانید گ دو روی گ و ترک زند� گ کنید. زند� که چگونه زند� گتان یک سکه است. هنگایمکه مرگ را بفهمید، زند� ً دگرگون خواهد شد. کامال

تولد و مرگ، روشنگر شدن است، ورود به مرگ و رها کردن ترس است.

تا ت وق�که یمترسید، هرگز نخواهید توانست در چشمان مرگ نگاه کنید. تا زما� ن که اینکار را انجام ندهید، هرگز نخواهید دانست که چقدر وفور زی را از دست نعمت دارید. تنها زما� ن که یمدانی ی د چ� خواهید داد، قدرش را خواهید دانست.

فقط مراقبه کنید: فرض کنید که شما تا دو روز دیگر یمیم�ید، چه کاری یمخواهید انجام دهید؟ گ خود را بهدقت برانداز یمکنید، تنها زما� ن که زند� متوجه یمشوید که چقدر مشمول رحمت الیه ی� که دارید را نیمدانید، زیرا شدهاید. شما ی قدر چ�زها

ن شاگردان راماکریشنا پاراماهامسا و بنیانگذار -1 Vivekananda Swami از ا یول� ق قرن نوزدهم که عنرصی کلیدی در گس� ت ش آگایه ش�� فرقهی راماکریشنا. عارف نسبت به هندوئیسم و یوگا در اروپا و امریکا بهحساب یمآید

^-2 Upanishad کتاب مقدیس که جوهرهی متون باستا� ن وداها را تشکیل یمدهد. معنای لغوی آن "نشس� ت ن با استاد"است. یازده اوپانیشاد اصیل وجود دارد که استاد روشنگر آدیشانکارا روی آن حاشیهنوییس کرده است

^-3 Kathopanishad ییک از اوپانیشادها یا کتاب مقدس اصیل است که ن یاما، خدای مرگ Hindu و پرس جوا� ن بهنام ناچیکتا است دربردارنده تعا ی مل ب�

گ کنید. فکر یمکنید که قرار است برای همیشه زند� گ را درک تنها زما� ن که مرگ را بفهمید، ارزش زند� خواهید کرد. هنگایمکه بدون ترس، به مرگ نگاه کنید، متوجه گ نیست، بلکه نقطه خواهید شد که مرگ پایان زند� اوج است. ت وق� این موضوع را درک کنید، دست از گ ابدی برخواهید داشت. دعا برای زند� این موضوع را بدانید که بهخاطر باورتان، ایمانتان ً لطفا ن ! این تنها بهآن، مرگ بر شما مسلط است، فقط همی�

به باور شما مربوط است. ت وق� شما بر این باورید که مرگ وحشتناک است، برای شما وحشتناک یمشود. مرگ مانند آینهای است که هر آنچه شما بهآن ارائه یمدهید راب �کم و کاست نشان یمدهد.

غ خود را در آینه یمبیند، چه خواهد دید؟ توق� اال ن ترتیب، اگر فقط یک االغ خواهد دید و بس. بههمی� شما از مرگ ب� ت سید، تنها تریس که به شما منعکس شده است راخواهید دید. اگر کیم وقت بگذارید و به ترس خود از مرگ دقیق شوید، خواهید دید که این گتان را به به� ت ین و مثبتترین قدرت را دارد که زند� وجه ممکن تغیی� دهد. شما متوجه خواهید شد که گ نیست بلکه مکمل آن است. مرگ متضاد زند�

گ ما نیمتوانیم با مرگ مواجه شویم زیرا قادر به مواجهه با ماهیت همیشه در حال تغیی� زند� نیستیم. ما تالش یمکنیمی چ�زها، افراد، احساسات، موقعیتها را برای خود نگه داریم و مشکل از اینجا آغاز یمشود. ما از رها کردن وحشت داریم، گ مان هستیم. موضوع قابل تعجب ما مراقب زند� گ ی غ� ممکن اینجا است که نهتنها نگه داش� ت ن زند� است، بلکه منبع دردی که ما از آن دوری یمکنیم، گ است! همانا حفظ زند�

استادی مشغول آموزش به کم سن و سالترین

شاگردش، یک پرس کوچک بود. این پرس ی� را که دوست داشت کوچک هم ی یشه چ�زها ش ء مورد عالقهاش را از نگه یمداشت و اگر دست یمداد یا از آن دور یمشد، بسیار ناراحت ن یمشد. و غم یگ� یک روز، استاد یک سکهی نقره زیبا بهاو داد. پرس بسیار خوشحال شد و سکه را گرفت. استاد به پرس گفت: »پرسم، آنرا محکم در مشت خود نگه دار و دست خود را به سم یت ب�ون بکش«. پرس کاری که استاد گفت را انجام داد. حال استاد گفت: »آرام باش و مشت خود را باز کن«. پرس گیج شده بود اما کاری را که گفته بود انجام داد. مشت خود را باز کرد و سکه افتاد. استاد گفت: »حاال سکه را بردار و آنرا در دست خود نگه دار«. پرس اینکار را انجام داد. استاد ادامه داد: »حاال دست خود را مشت کن و دوباره دستت را به سم یت ب�ون بکش. اما اینبار، مشت خود را به سمت آسمان باز کن«. پرس اطاعت کرد. سپس استاد گفت: »حال آنرا رها کن و مشت خود را باز کن«. پرس مشتش را باز کرد و سکه در دستانش در زیر نور خورشید یمدرخشید. استاد به پرس گفت: »پرسم، اگر بتوا� ن رها ن ک� و با خیال راحت به ه تس�، به الوهیت که هر

بازگشت به فهرست لحظه مراقبت تواست، اعتما ن د ک�، یمتوا� نبهرا تح� از زندگی ب ت لذت ب�ی«. گ اتفاق یمافتد با دید اینکه زی که در زند� به ه ی ر چ� ن دلیل گ است نگاه کنید، بههمی� تغیی�، طبیعت زند� گ اینقدر رنگارنگ و جالب است. است که زند� ی� آشکار گ را که به زیبا آنگاه شمایمتوانید ارسار زند� یمشود را ببینید، از جمله راز غا� ئ مرگ را. مرگ آرامش عمیق است »رها کردن« غا� ئ است. رها کردن قدییمها ش و �وع کردن با جدیدها است. مرگ زما� ن است که وجود شما دریمیابد که نیمتواند

از طریق این بدن بهآنچه که یمخواهد برسد، و تصمیمیمیگ�د که از آن بگذرد. این »گذش� ت ن «، این زی است که مرگ نامیده یمشود. ی »رد شدن« چ� توق� پس از گذشت سالها خانه نوی شما قدییم یمشود، یا آنرا تعمی� کنید و یا اگر بیش از حد درب و داغان باشد، تصمیمیمیگ�ید که آنرا بفروشید و به یک خانهی جدید نقل مکان کنید. آیا ت وق� اینکار زی را را انجام یمدهید، احساس یمکنید که داری ی د چ� از دست یمدهید؟ خی�!

گتان ن ترت ت یب وق� احساس یمکنید که زند� بههمی� بهطور کامل به همان شیوهای که یمخواستید نگذشته است، این بدن را ترک یمکنید تا یک بدن جدید بیابید. شما یمخواهی شد �ویع دوباره داشته ز ، باشید. انتخاب شما برا شی �وع دوباره هم ی ه چ� مرگ نامیده یمشود.

توق� شما یمیم�ید، بدن و ذهن شما جوانسازی یمشود. شما خاطرات جدید، مکان جدید، گ جدید خواهید خویشاوندان جدید و یک زند� داشت. بهعبارت دیگر، شما دوباره متولد یمشوید بهاین امید که تمام آرزوهای تکمیل نشده خود را تحقق بخشید. شما یمآیید تا هر آنچه را که ناتمام گذاشتهاید، به پایان برسانید. مرگ گزینهای است ز را که توسط خداوند به شما داده شده تا هم ی ه چ� گ از نوش �وع کنید.

اما اگر این حقیقت ساده را درک نکنید، تمام زند� خود را به مقاومت در برابر مرگ هدر یمدهید. ت وق� گ خود اضا ش فه کردید، �وع به درک مراقبه را به زند� ترسهای خود خواهید کرد. مواجهه با ترس، از مرگ ی� یمکند. این همانند آن است که مه، برف راز زدا ی� ببینید و شما ش �وع به نگریس� ت ن و یخ کنار رود و شما آب جاری و درخشان ادراک را بهوضوح و به زیبا به چشمان مرگ یمکنید، چهره به چهره.

بازگشت به فهرست توق� با مرگ مواجه یمشوید متوجه خواهید شد که

هستند. اگر بمی�ید متولد خواهید شد و اگر متولد شوید، خواهید مرد. ت وق� ن خواهد رفت. بهاین درک برسید، همه ترسها ا یز ب� گ خود یمکنید. شما از هر نفیس شما ش �وع به زند� ن یمکشید لذت خواهید برد. که روی سیاره ی ی زم� گ یا توق� چهل ساله یمشوید، مانند دهسال� گ خود نیستید. اما فکر گ یا یسسال� بیستسال� ً فرق کردهاید. نیمکنید که مردهاید، اگرچه کامال ن�، احسایس و مادی شما از لحاظ جسیم، ذه ً تغیی�کردهاید، و با اینحال احساس یمکنید که

گ نیست.

زی جز زند�

زیرا هر لحظه که یمیم�ید، لحظهی بعد متولد یمشوید. مرگ و تولد یک چرخه

ی مرگ چ�

ز دقیقا گ را ادامه یمدهید. ی مرگ ن� هنوز همان زند� ن طور ا ی ست، یک زنج�ه)پیوستار( ادامهی دیگر همی� گ است. از زند�

ز متوقف نیمشود ز نیم یم�د و هیچ ی چ� هیچ ی چ� ن کرده است ز بهگونهای که طبیعت تعیی� همه یچ� ادامه یمیابد. ت وق� شما بدانید که هرگز نخواهید مرد، شادی جوانه خواهد زد و شما به شخو محض گ شما از ت ب رس به �تریس، از مرگ به یمرسید. زند� گ تبدیل یمشود. 1 ب�مر�

باگاواد گیتا، حقایق عمی� ق که از کریشنا به آرجونا رسیده، یمگوید که مرگ درست مثل لباس عوض کردن است. درست همانطور که لباسمان را عوض ز عوض یمکنیم. این تغیی� یمکنیم، بدنمان را ی ن� بدن به تحول درو� ن یمانجامد. مرگ آغاز یک فصل گ است. جدید در زند�

2 ی� در حماسهی بزرگ Hindu، مهابهاراتا داستان زیبا بهاین مضمون نقل شده است:

ن فرزند از پنج برادر خانوادهی پانداوا در -1 Arjuna شاهزاده جنگجو و سویم� حماسهی بزرگ Hindu

^-2 Mahabharata او شاگرد استاد روشنگر کریشنا بود که حکمت را در بهاگاواد گیتا، از کریشنا آموخت

2 پرسید: 1 از شاهزاده یودهیش� ت ا ی� یاکشا ن چیست؟«. »ارسا ی رآم�زترین ی چ� ز ی بر روی زم� گهای یودهیش� ت ا پاسخ داد: »هر روز زند� بسیاری پیش یاما، ارباب مرگ، یمروند اما افرادی که اینجا هستند فکر یمکنند که قرار گ کنند«. است برای همیشه زند�

ما همیشه فکر یمکنیم که این دیگران هستند که راز تمام رازها است. ً خواهند مرد، نه ما. مرگ حقیقتا تنها دو مورد قطیع در بارهی مرگ وجود دارد. ییک این است که ما در مقطیع از زمان خواهیم گ مرگ ما مرد. دیگری این است که زمان و چگون� مشخص نیست.

زی که متولد یمشود، محکوم به مرگ است. ه ی ر چ� گ است. این طبیعت زند�

• گ استاد روشنگر بودا: ن زیبا از زند� داستا� روزی ز� ن با پرس مرده خویش به نزد بودا آمد. او از غم مرگ تنها پرس خود، به جنون گ رسیده بود. او با گریه به بودا گفت: »استاد، ً دا یرو� به من بدهید که پرسم را به زند� لطفا بازگرداند«.

بودا جواب داد: »یک مشت دانه خردل به من بده«. زن رسیــع برخواست تا ت مش� دانه خردل بیاورد. سپس بودا اضافه کرد: »دانه خردل باید از خانهای باشد که هیچکس عزیزی ر ا از دست نداده باشد. فرزند، شوهر، والدین، دوست«. زن از خانهای به خانهی دیگر رفت. مردم از روی دلسوزی برای او که نا امیدانه گریه یمکرد، دانههای خردل خانهی خود را دادند. اما ت وق� او یمپرسید که آیا عزیزی از دست دادهاند، جواب آنها مثبت بود. او تا غروب خانههای

زیادی را گشت اما خانهای را پیدا نکرد که در گ اتفاق نیفتاده باشد. کمکم حقیقت آن مر� برای او آشکار شد که مرگ اجتنابناپذیر است. او بدن پرس خود را دفن کرد و به نزد بودا بازگشت. او به پای بودا افتاد و بهاو گفت: ً حقیقت را به من بگو. مرگ »استاد، لطفا ی چیست؟ چه چ� ز ی ورای مرگ است؟«. او شاگرد بودا شد و تا آخر عمر پی�و او بود.

گ ی� هست که یمگوید: »فردا یا زند� گفتهی زیبا بعدی، ماهرگز نیمدانیم که کدام زودتر فرایمرسد«. زی بودا یمگوید: »این ه تس� مانند ابرهای پا یی� زودگذر است. تماشای تولد و مرگ موجودات همانند تماشای حرکات رقص است«.

گ صحبت یمکنند، ادیا� ن که فقط از یک زند� گ و اضطراب را برای استفاده احساس دستپاچ� گ در شما بریما ی نگ�زانند، حداک� ث ی از عصارهی زند� ز را از دست بدهید. زیرا شما نیمخواهید هیچ ی چ� اعتقاد به داش� ت ن تنها یک تولد، برای لذت حداک� ث ی گ ، دست به دامن علمیمشود. از زند�

ق دربارهی تولدهای بسیارصحبت تمام ادیا شن �� یمکنند. شما بارها و بارها هبوط یمکنید و همان گ را بازی یمکنید. هما شن �ایط، نمایشنامهی زند� همان روابط در زمانهای مختلف تکرار یمشود. گ و تعجب یمکنید: شما احساس کسالت، خست� »چند دفعه باید همان نقش را بازی کنم؟«. شما یمخواهید آزاد شوید و دیگر نیمخواهید هبوط ،3 در جهت رستگاری کنید. شما در جهت موکشا قدم بریمدارید. درک شما دربارهی مرگ دید شما را گ تغیی�یمدهد. نسبت به زند�

موضوع تولد دوباره چندان متداول نیست، زیرا علم نیمتواند آنرا اثبات کند. البته، در حال حا ض� تجربهی نزدیک مرگ )NDE )تبدیل به موضویع داغ شده است زیرا بسیاری از پزشکان و روانشناسان تجربیات خود را در این مورد ثبت -3 Moksha آزادی از طریق نیل به استعدادها و امکانات نفس

ی� که بر اساس اسا یط� Hinduستان، محافظ -1 Yaksha Yaksha نیمه خدا ثروت است

ن پنج شاهزادهی خانواده پانداوا در -2 Yudhishtra بزرگ� ت ین شاهزاده ا ی ز ب� حماسهی Hindu مهابهاراتا

کرده‌اند. افراد زیادی هستند که هزاران NDE را ثبت کرده‌اند، تقریبا همهی آنها خود یک الگوی مشابه دارند. تمام آنها وقایع زندگی را دوباره زنده می‌کنند. هیپنوتیزم کنندگان افراد را به زندگی گذشته‌شان برمی‌گردانند. تجربیات هیپنوتیزم زندگی این الگو قرار می‌گیرد. آنها شبیه چیزهایی هستند که ریشه‌ها بیش از پنج هزار سال پیش در مورد آنچه در هنگام مرگ اتفاق می‌افتد، گفته‌اند و ثبت شده است. که در کاتاوپانیشاد

این حادثه از روزهای سفر معنوی من قبل از روشنگری است.

من در نزدیکی روستای کوچکی در شمال بهرته بودم، در نزدیکی وارانایس، مرکز معنوی هندوها. جایی که به طور سنتی هندوها حداقل یکبار در طول زندگی خود از وارنایس دیدن می‌کنند. این شهر دارای جمعیت شناور حداقل دویست هزار نفر در روز است.

من در آنجا همراه راهب پیری بودم که در بیمارستان بستری شده بود و در بخش مراقبتهای ویژه (ICU) بود. راهبان جوان از راهبان مراقبت می‌کنند. به عنوان سالمند و سانیایس‌ها راهب جوانی که در آن روستا اقامت داشتم، شروع به مراقبت از راهبان سالمند کردم.

به‌هرحال، ناگهان یک روز که من مشغول رسیدگی بودم، متوجه شدم که مرد تخت کناری، در شرف مرگ قرار داشت. او برای زنده ماندن تلاش می‌کرد. من توانستم به وضوح ببینم که در درون او چه اتفاق می‌افتاد. تا آن زمان من تجربه‌های عمیق معنوی داشتم، اما هنوز کاملا روشن نشده بودم یا ساتوری نشده بودم، درک من از هدف هنوز محقق نشده بود. زندگی من همچنان در جستجو بودم و بدنم برای انفجار انرژی که بعد از روشنگری اتفاق می‌افتد، آماده می‌شد.

پزشکان در حال تلاش برای احیاء آن راهب بودند. مرد نفس نفس می‌زد. من می‌توانستم به وضوح ببینم که چگونه مرگ در او اتفاق می‌افتد. می‌توانستم ببینم که زندگی از بدن او دور می‌شد. به وضوح ببینم که من و خارج این شدیدترین تجربه‌ای بود که در زندگی از بدن من رخ می‌داد. شدیدترین تجربه‌ای که در درون بدن من اتفاق افتاد درک مأموریت خودم بود! می‌دانستم که چه اتفاقی دارد می‌افتد، اما قادر به تحمل آن نبودم. موضوع مهمی که باید بدانید این است که اگر شما ببینید فردی از لحاظ جسمی درد می‌کشد، تنها حدود سی یا چهل درصد بر روی شما تأثیر می‌گذارد.

اگر فردی را ببینید و با او ارتباط قلبی‌اش را احساس کنید، بیشتر شما را تحت تأثیر قرار میدهد. اگر فردی را در افسردگی ببینید و افسردگی شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد، حدود شصت درصد. علاوه بر این، اگر فردی دچار درد عاطفی باشد و شما بتوانید با درد او ارتباط برقرار کرده و آن را درک کنید، حدود هشتاد درصد. هر چه درد عمیق‌تر باشد، شما بیشتر تحت تأثیر قرار خواهید گرفت.

از آنجا که من نه تنها دردهای جسمی، روحی و عاطفی آن مرد در حال مرگ را دیدم، بلکه درد وجود او را نیز می‌دیدم. مانند این بود که خودم آن درد را حس می‌کردم. می‌خواستم از آنجا فرار کنم، اما راهب پیر ترسیده بود و دستم را گرفته بود و التماس می‌کرد که بمانم. من حدود دو تا سه ماه مراقب او بودم، بنابراین او به معنای واقعی به من وصل بود.

از سن کم، دلم می‌خواست به راهبان خدمت کنم. من غذا و لباس از خانه‌ام می‌بردم و به راهبان می‌دادم! خدمت به راهبان همیشه جزو علایق من بوده است. من همیشه احساس می‌کردم که کل زندگی به دلیل وجود راهبان زنده سنت ودا مانده است. آنها این علم را زنده نگه داشته‌اند. برای انجام تحقیقات در هر علمی، شما نیاز به پشتیبان زیادی از لحاظ گوناگون دارید. به عنوان مثال، در غرب، بسیاری از تحقیقات درباره‌ی علم جهانی بیرون انجام می‌شود، زیرا افراد و سازمانها برای حمایت از آن وجود دارد. اگر تحقیق در مورد دارو باشد، ممکن است یک شرکت دارویی از این تحقیقات حمایت کند. اگر تحقیقات مرتبط با فضا و نجوم باشد ممکن است دولت آن را حمایت و پشتیبانی کند.

به همین ترتیب، در بهرت، کل کشور، مسئولیت حمایت از دانشمند جهان درون و علوم معنوی را پشتیبانی و حمایت می‌کند. کل کشور مسئولیت مراقبت از راهبان و دانشمندان جهان درون را با فراهم کردن غذا، سرپناه و لباس به عهده گرفته است تا آنها بتوانند بدون صرف وقت برای نیازهای اولیه جهانی بیرون به تحقیقات خود درباره جهان درون ادامه دهند. بنابراین من همیشه احساس مسئولیت می‌کردم.

راهب سالخورده‌ای که در بخش مراقبتهای ویژه از او مراقبت می‌کردم، نمی‌خواست که من او را ترک کنم، زیرا او از دیدن مردی که در تخت کناری او در حال مرگ بود، می‌ترسید. آن مرد وضعیت سختی را پشت سر می‌گذاشت. مانند این بود که بدنش از شش جهت در حال پاره شدن بود! دردی را که یک خراش کوچک در انگشتتان ایجاد می‌شود در اثر بریدگی را تصور کنید. حال تصور کنید که کنده شدن کل پوست بدنتان چقدر می‌تواند دردناک باشد. این حالت مانند این است که هزاران عقرب هم زمان فردی را نیش بزنند! من به وضوح می‌توانستم دردی که آن مرد می‌کشد را ببینم.

از یک طرف، روح او که آمیخته با احساسات محقق نشده مانند میل، حرص و طمع و گناه بود، رنج وحشتناکی را تحمل می‌کرد و می‌خواست در بدن بماند و این احساسات را به انجام برساند. اما بدنش خسته بود و می‌خواست به آرامش برسد! این مبارزه‌ای بین روح و جسم بود. به نظر می‌رسید که بدن می‌خواست برود اما روح سعی در نگه داشتن آن داشت. اگر روح از سمت راست خارج می‌شد، در تلاش بود تا به سمت چپ بچسبد. اگر پا نمی‌رفت، روح سعی می‌کرد تا پای چپ را نگه دارد. هر قسمت از بدن را که می‌شد حفظ کرد، روح سعی در نگه داشتن آن داشت.

بدن او قسمت به قسمت می‌مرد. من دیدم که بخش پایین بدنش تقلا چندانی نمی‌کرد. اما هنگامی که نوبت به بخش فوقانی می‌رسید، تمام بدنش مرتعش می‌شد و از درد به تکان می‌افتاد.

وقتی روح از بدن جسمانی او خارج می‌شد. به آهستگی هنگامی که تنفس متوقف می‌شود، آن لحظه‌ای است که روح کاملا از بدن خارج شده است. هفت لایه در شما وجود دارد. گوشت، استخوان و خون که در بدن جسمانی قابل دیدن است. انرژی که در شما به عنوان پرانا یا انرژی حیات در شما حرکت می‌کند، و بدن پرانا نامیده می‌شود. پنج نوع پرانا یا حرکات هوا وجود دارد که در بدن اتفاق می‌افتد: هوایی که در داخل بدن پخش می‌شود، هوایی که وارد بدن می‌شود، هوایی که در کل بدن به عنوان نیروی حیات گردش می‌کند، هوایی که از بدن خارج می‌شود و هوایی که پاک می‌کند. اینها بدن دوم یا بدن پرانیک را تشکیل می‌دهند.

بدن سوم، بدنی است که در آن ندای درون به طور پیوسته در حال وقوع است. ندای درون چیزی نیست جز جریان مداوم کلمات یا افکاری که در درون شما حرکت می‌کند.

بدن چهارم از احساسات مانند ترس، خشم و طمع ساخته شده است که بدون هیچ کلامی در سراسر بدن پخش می‌شود. هر احساسی به خودی خود می‌تواند شما را بلرزاند. این لایه عاطفی است. لایه‌ی پنجم بدنی است که شما به هنگام خواب عمیق آن را تجربه می‌کنید. این همان جایی است که تمام خاطرات حک شده یا اثرات محرکه در سطح عمیق ذخییره می‌شوند. اثرات محرکه نه فعال هستند و نه مرده. مانند کمای عمیق است که در آن نه زنده هستید و نه مرده. شما در این لایه گیر کرده‌اید.

روح از بدن عمیق به بدن کیهانی می‌رود. لایه‌ی ششم، بدن کیهانی است که در آن سعادت را تجربه می‌کنید. جایی است که پیوسته به شما الهام می‌بخشد تا این چنین جوینده باشید. اگر شما جوینده هستید، پس بدانید که این لایه در شما قوی است. اگر این لایه را تقویت کنید، زندگیتان پر از شادی خواهد شد. اگر اثرات محرک‌های مانده باشد، بدن دیگری در این لایه خواهید گرفت و دوباره بازخواهید گشت.

اگر شما پیوسته از تجربیات خوشایند لذت می‌برید، به عبارت دیگر شما در بهشت هستید. اگر شما درگیر درد هستید، به عبارت دیگر در جهنم هستید. بسته به اینکه چقدر لذت تجربه کرده‌اید، به همان اندازه دردی که در زندگی در زمان مرگ در بدن درد یا جهنم می‌مانید. بسته به اینکه چقدر در زندگی لذت برده‌اید، به همان اندازه در بدن کیهانی یا بهشت باقی خواهید ماند.

این پدیده‌ای کاملا روانی است. شما بر اساس اثرات محرکه ذهنتان، بهشت و جهنم را تجربه می‌کنید. به همین دلیل است که فرهنگهای مختلف هر یک به سبک خود بهشت را متصور می‌شوند، زیرا بهشت مکان نیست، نوعی تجربه است.

لایه‌ی هفتم لایه‌ی نیروانیک است که مرتبط با روشنگری است.

بین مالک یا روح به هنگام مرگ، مبارزه‌ی شدیدی بین فرد و جسم وجود دارد. جسم می‌گوید: «خسته‌ام، دیگر نمی‌توانم کار کنم». مالک می‌گوید: «نه، من می‌خواهم از تو استفاده کنم».

وقتی جسم برنده می‌شود، بدن جسمانی می‌میرد و روح به لایه بعدی، یعنی بدن پرانی حرکت می‌کند. این همان لایه‌ای است که شما به هنگام خواب در آن هستید. به هنگام خواب، منطقتان تسلط خود را بر شما از دست می‌دهد، اما آرزوهای شما همچنان فعال هستند. خواب اینگونه تعریف می‌شود: وضعیتی که در آن منطق هیچ قدرتی ندارد اما آرزوها و اثرات محرکه همچنان فعال هستند. در زمانی که شما بی‌هوش یا در کما هستید، منطق شما فعال نیست.

تا زمانی که شما در بدن جسمانی هستید، شما آرزوها و منطق خواهید داشت که تحلیل می‌کند که آیا این خواسته‌ها ضروری است یا نه و یا کدام یک از این خواسته‌ها باید برآورده شود و غیره. آرزوها تحت کنترل شما هستند و مکانیسم متعادل‌سازی وجود دارد. اما وقتی امیال و خواسته‌هایتان پشتیبان منطق نداشته باشید، امیال و خواسته‌ها روح را مانند توپ فوتبال لگد خواهند زد. از یک طرف احساس گناه خواهد بود و از طرف دیگر، امیال و خواسته‌ها روح را به بازی می‌گیرند.

وقتی آن مرد در حال مرگ را دیدم، می‌توانستم ببینم که روحش به آرامی لایه لایه حرکت می‌کند. می‌توانستم ببینم که وقتی روحش از خواسته‌های محقق نشده عبور می‌کرد، به شدت رنج می‌برد. وقتی به این درک رسید که «من هدف و مأموریتم را به انجام نرسانده‌ام»، روح او به معنای واقعی توسط گناه خورده می‌شد. این را بدانید که شما هدف واقعی تولد خود را تنها در هنگام مرگ به یاد خواهید آورد.

وقتی متولد می‌شوید، بدن شما از کانال تولد مادر عبور می‌کند و به علت درد شدیدی که متحمل می‌شوید، به کما یا عمیق‌ترین حالت ناخودآگاه می‌روید و تمام هدف تولدتان را فراموش می‌کنید. مانند این است: شما بلیط پرواز را رزرو می‌کنید و در داخل هواپیما هم می‌نشینید، اما در طول پرواز به کما می‌روید و تأثیر شدیدی در ذهن عمیق من باقی گذاشت. تنها اتفاق خوبی که افتاد این بود که آن راهب سالمند حالش خوب شد و از بیمارستان مرخص شد. من سفر خود را ادامه دادم و بعد از چند ماه، مرگ خودم را تجربه کردم و روشن شدم و هدف زندگی‌ام را درک کردم. زندگی و مأموریت و هدف زندگی من وقتی که به عنوان یک فرد آزاد از سن دوازده سالگی تجربه‌ی معنوی عمیقی داشتم، شروع شد. اما درک این مأموریت، و آنچه که قرار بود در بدنم اتفاق بیفتد، هنگامی بر من روشن شد، که روشن شده بودم.

پس از روشنگری، من به جنوب بهرت برگشتم. من نزدم مریدی بودم، و افرادی را که در بنگلور در جستجوی من بودند را شفا می‌دادم. در آن زمان، یکی از مریدانم در ICU بستری شد و از من خواسته شد که او را شفا دهم.

در آنجا، دوباره در حالیکه من مشغول شفا دادن بودم، فرد تخت کناری به حال مرگ افتاد! لحظه‌ای که متوجه شدم این شخص در حال مرگ است، احساس می‌کردم دور شدن از رنج بود که در شرف وقوع بود! اما آن مرید ترسیده بود و نمی‌خواست که او را ترک کنم!

ناگهان متوجه شدم که این فرد که در حال مرگ بود، برعکس شخص قبل هیچ رنجی نمی‌برد. خیلی متعجب و کنجکاو شدم.

در مورد مرگ اول، حرکت روح از لایه‌ای به لایه‌ی دیگر، رنج و شکنجه‌ای عظیم برای آن بود. اما این روح از لایه‌ای به لایه‌ی دیگر به آرامی حرکت می‌کرد، درست مثل اینکه درون کره حرکت می‌کند یا گلوله‌ی برفی روی زمین می‌غلتد!

در لایه‌ی اول یا بدن جسمانی، درد کمی وجود دارد. سپس ناگهان درد ناپدید می‌شود و روح فرد به لایه‌ی پرانی منتقل می‌شود. روح مانند مهمان سلطنتی از لایه‌ای به لایه‌ی دیگر می‌رود! آن روح به قدری قدرتمند بود که آرزوها، گناه و درد به هیچ وجه نمی‌توانستند به آن حمله کنند. حتی در لایه‌ی عمیق، به خواب فرو نرفت. بسیار پر انرژی بود، و در نهایت وارد لایه‌ی نیروانیک شد، آرام گرفت و ناپدید شد.

من فکر کردم که این شخص باید یک موجود تکامل یافته باشد. از بستگانش پرسیدم که آیا او یک فرد روحانی یا اهل مراقبه بود؟ خانواده شگفت‌زده شدند و پاسخ دادند که این مرد هرگز در طول زندگی خود هیچگونه مراقبه و اعمال معنوی انجام نداده است. او یک زندگی کاملا مادی‌گرایانه داشت.

به فکر فرو رفتم که چرا اولی وحشتناک بود، در حالیکه مورد دوم آنقدر شگفت‌آور بود. می‌خواهم به شما یک حقیقت موثق را بگویم، زیرا مسئولیت بزرگ گفتن آن را به شما دارم. هنگامی که مراقبه کردم تا تفاوت بین این دو مرگ را دریابم، به من الهام شد: در زمان مرگ دوم من یک فرد روشن شده بودم.

فرد دوم در حضور THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM جان سپرد! در مورد مرگ اول، حضور من کمکی نکرد، زیرا در آن زمان من نمی‌توانستم انرژی روشنگری را متصاعد کنم. بنابراین فرد اول یک مرگ عادی داشت، در حالیکه شخص دوم در حضور یک THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM که حقیقت را درک کرده بود، مرگ شگفت‌آوری داشت. وقتی به من اینگونه الهام شد، شفقت عمیقی از وجودم لبریز شد. من احساس کردم که اگر بتوانم این را به عنوان هدیه‌ای به تک تک افراد اهدا کنم، مأموریت من انجام شده است. مرگ آرام یک هدیه شگفت‌انگیز است که هیچکس جز THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM نمی‌تواند آن را هدیه بدهد. شروع به گسترش این هدیه به همه کردم. بدیهی است که من نمی‌توانم در ICU همه‌ی بیمارستانها باشم و منتظر بمانم تا افراد بمیرند! من بر روی علمی که پشت همه‌ی این‌ها قرار داشت، فکر کردم و متوجه شدم که واقعا در زمان مرگ چه اتفاقی می‌افتد.

بگذارید برایتان توضیح دهم: تا زمانی که شما بر منطق عادی خود تکیه می‌کنید و در لایه‌ی جسمانی می‌مانید، THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM تنها یک اعتقاد ساده برای شما است. دنیای مادی قویتر و واقعی‌تر به نظر می‌رسد. اما هنگامی که به لایه‌های عمیق‌تر می‌روید، THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM به واقعیت تبدیل می‌شود، در حالیکه جهان مادی مبهم و تار می‌شود.

این مانند وقتی است که در خواب شب، جهان خواب، واقعی و جهان بیداری، مبهم به نظر می‌رسد، در حالیکه وقتی بیدار هستید و هوشیاری بیشتری دارید، جهان خواب خیال بیش نیست، در حالیکه جهان بیداری واقعیت می‌شود. می‌بینید، زنده در حالت خواب، جهان خواب به نظر می‌رسد، مانند یک فیلم رنگی که از خواب بیرون می‌آیید، کل خواب برایتان سیاه و سفید به نظر می‌رسد.

به همین ترتیب، اگر شما به سطح هوشیاری بالاتری برسید، جهان بیداری برایتان مبهم خواهد شد، در حالیکه چیزها و حقایق معنوی و THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM، زنده و واقعی خواهد شد! هنگامی که از بدن جدا می‌شوید و به هوشیاری بالاتری می‌رسید، THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM و انرژی فوق‌العاده‌اش آشکارتر تبدیل می‌شوند. آگاهی به واقعیت.

هنگامی که مرگ دوم اتفاق افتاد، حضور قوی THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM موجب شد تا آن فرد مستقیما به THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM متصل شود.

این را بدانید که همانطور که اکنون اینجا نشسته‌اید، چه چیزی مانع وصل شما با انرژی روشنگری THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM و یکی شدن با آن می‌شود؟ تنها عقل و منطقتان.

همانطور که اینجا نشستهاید، همچنان در دارید: »اگر اموال ناخودآگاه خود، شک و تردیدهایم را رها کنم، استاد ممکن است آنرا باال و دارا بکشد!«. مشکل دیگر این است که در حال حاضر، واقعیت به نظر همه چیزهای دیگر در این دنیا نمی رسد.

249

به همان اندازه می رسد، و شما فکر می کنید استاد واقعی نیست.

شما، من را با همان ارتعاشات که سایر جهان مادی را تجربه می کنید، حس می کنید. در مورد فرد دومی که در حال مرگ بود، تمام امور جهانی بیرون در زمان مرگ برای او غیرقابل دسترس می شدند. او نمی توانست دست چک خود را امضاء کند یا ماشینش را براند! چیزی که او را به دنیای مادی متصل می کرد، هرچه بود به طور خودکار از او دور می شد. وقتی به اطرافش نگاه کرد، فقط من، انرژی روشنگر آنجا بودم! او انرژی آن نور شدید را دید و به من متصل شد! او به طور خودکار تسلیم شد چون در آن لحظه من آنجا بودم. حتی در این مورد، اگر در هنگامی که زنده بود من را دیده بود، ممکن بود برای تسلیم شدن و وصل شدن به من از خود مقاومت نشان می داد! چیزی مانع او شده بود، چون تنها زمانیکه هیچ اتصال او به من نبود.

1 نقل شده است: داستانی زیبا در باگاواتام

روزگاری مرید ثروتمندی بود. او به کریشنا گفت: »من ثروت بیشتری می خواهم«. کریشنا آرزوی او را برآورده کرد. خانمی فقیری بود که یک گاو و یک خانه ی کوچک داشت. یک روز که کریشنا یک بار به خانه اش رفت، از غذایی او برایش آماده کرده بود، خورد، او را برکت داد و رفت. همان روز، گاو او مرد. فردی از کریشنا درباره ی این اتفاق عجیب که چطور یک شخص ثروتمند، ثروت بیشتری می یابد در حالیکه آن خانمی فقیر از تنها منبع درآمدش محروم می شود، پرسید! توضیح داد که: »آن فرد زیبا در توهم بهشت گونه ی دنیای مادی بود. بنابراین من چیزی را که می خواست به او دادم تا او در نهایت از چیزهای مادی خسته شود و به سمت روشنگری متمایل شود. در مورد آن بانوی فقیر، تنها چیزی که او واقعا می خواست وصل شدن به من بود. و تنها چیزی که مانع آن می شد، آن گاو بود. من گاو را از او دور کردم تا او بتواند کاملا با من یگانه شود!

به این ترتیب، در مورد مرگ دوم، »گاو« برداشته می شود. مرد قادر به اتصال در الیه ی جسمانی نبود. اما در الیه ی پرانی، آگاهی وارد فضای متفاوت می شود و آن مرد می توانست من را به وضوح در آنجا ببیند. آن نور شدیدی است و بسامدی حضور استاد چنـین بس شدیدتر و باالتر از این جهان دارد، درست همانطور که این جهان فرکانس باالتری نسبت به جهان خواب شما دارد.

چیزی با ارتعاشات باالتر وجود دارد، آن مرد دریافت که چنین تسلیم آن شد. هنگامی که او تسلیم شد، تمام و کامال خاطرات حک شده اش تسلط خود را بر او از دست دادند. آگاهی فردی اش قوت گرفت. خواسته ها نرفتند. بالفاصله، گناهها، دردها، لذتها، همه ی ارتعاشات روح آن فرد افزایش یافت.

بدانید که وقتی بیننده قوی باشد، مورد دیده شده تسلط بر شما ندارد. این علم مرگ است.

در مورد مرگ اول، مورد دیده شده قویتر از بیننده بود. در مرگ دوم، بیننده قویتر از مورد دیده شده بود.

من به شدت مراقبه کردم تا دریابم که چگونه این علم را به مردم انتقال دهم. ناگهان به من الهام شد. بدانید که انرژی به مکان و زمان محدود نمی شود. مانند امواج ماهواره ای است که در فضا حضور دارند. اگر دستگاه مبدل داشته باشید، می توانید کانالهایی را که با آن تنظیم کردهاید ببینید. انرژی یک استاد روشنگر، در تمام کیهان نفوذ می کند. و من فقط باید دستگاه مبدل را در افراد قرار دهم. این مانند دستگاه تنظیم کننده ی ضربان قلب است.

Bhagavatam-1 حماسه ی اصیل از دین هندو که به توصیف تجسم ویشنو، به ویژه تجسم او در قالب کریشنا می پردازد. توسط ویاسا نوشته شده است، که نویسنده ی حماسه ی مهابهاراتا نیز بوده است.

با این تفاوت که این یکی صلح تولید می کند! هنگامی که در سینه ی فرد قرار داده می شود، فرد می تواند به آن متصل شود در حالیکه بدن را ترک می کند. استاد فردی است که فرمول را برای انتقال تجربیات روحانی دنیای درون اش در دنیای درون دیگران خلق می کند. این فرمول برنامه ی سعادت زندگی سطح دو است که برنامه ی اسپورانا نامیده می شود. این برنامه ای است که دستگاه تولید کننده صلح را در افراد قرار می دهد.

عالوه بر قرار دادن دستگاه تولید کننده صلح، به شما قول میدهم در زمان مرگ هر کجا که باشید، حتی که باشید، من آنجا خواهم بود در هر وضعی و شما را خواهم دید که بدانید که من در قبال چیزی که می گویم، مسئول هستم.

حتی اگر بدنم را ترک کنم، من مسئول هستم، زیرا این یک قول است؛ این تعهد من به تمام کسانی است که این حرفها را مستقیما از من می شنوند. هنگامی که من شروع به اشتراکگذاری این تکنولوژی کردم متوجه شدم، افرادی که با آنها رس و کار داشتم، نه تنها در پایان عمر خود آرامش را تجربه کردند، بلکه زندگی شان شاد و مفرح شد. هنگامی که خاطرات حک شده از وجود شما حذف می شود، زندگی و مرگ، هردو برایتان سعادتمند می شود، سالمتتان بهتر می شود، ثروت و روابط بهتری را جذب می کنید، زیرا ارتعاشات وجودتان متفاوت شده است.

هنگامی که این دستگاه تولید کننده ی صلح در درون شما قرار می گیرد، در آرام خواهید گرفت. پس از آن شما آزاد هستید: به عنوان یک موجود آگاه بار دیگر متولد شوید و یا روشنگر شوید و بدن دیگری نگیرید.

داستان زیبا در اوپانیشادها، متون مقدس ودا وجود دارد:

شخصی که جادابهاراتا نام داشت به گوزنی که نجاتش داده بود دلبسته شد. او تارک دنیا بود اما به این گوزن دلبسته بود. از صبح تا شب، وقت خود را صرف مراقبت از این گوزن می کرد. هنگامی که او در حال مرگ بود، باز هم نمی توانست آن حیوان را فراموش کند. نگران آن گوزن بود: »اوه! چه کسی از گوزن مراقبت خواهد کرد؟ بعد از مرگ من چه اتفاقی برای او خواهد افتاد؟«. در زندگی بعدیاش گوزن متولد شد. او مرد و در زندگی

این قطعه در اوپانیشادها نشان می دهد که هر آنچه که شما در آخرین لحظه به آن فکر می کنید، تبدیل به همان می شوید!

بعضی ها خیلی زیرکانه فکر می کنند: »کل زندگی را همانطور که می خواهم زندگی می کنم. در لحظات آخر، خدا را به یاد خواهم آورد و نام او را می خوانم و به نوعی وارد بهشت می شوم«. بگذارید واضح بگویم، هرآنچه که در تمام عمر به آن اندیشیدید، به هنگام مرگ، به همان فکر می کنید. فکر نکنید که در لحظه آخر می توانید نقش بازی کنید! نه!

در واقع، هنگامی که شما بدنتان را ترک می کنید، تمام سیستم شما دچار سکرات مرگ می شود، زیرا زندگی شما در عرض چند ثانیه و هشتاد یا نود سال زندگی خیلی سریع جلوی چشمتان مرور می شود. تنها چیزهایی هستند که به سرعت جلو می روند، صحنه هایی که در زندگی داشتید، تجربیات پررنگ در برابر شما ظاهر می شود. تجربیات معنوی شما ظاهر خواهد شد. به صورت رنگی.

این را بدانید که »هوشیاری ناشی از نداشتن فکر« قویترین تجربه ای است که می توانید در زندگی خود داشته باشید. حتی اگر برای یک لحظه، این تجربه را داشته باشید، کافی است. به طور طبیعی هنگامی که بدن خود را ترک می کنید، هوشیاری ناشی از نداشتن فکر به سراغتان می آید که مانند نور عمل می کند و شما قادر به حرکت به دل آگاهی خواهید بود. باید درباره ی زمان مرگ نکته ی مهم دیگری را نیز بدانید. اگر فردی به مرگ طبیعی نمرد و مرگ نابهنگام داشت یا خودکشی کرد و اگر قبل از مرگش تجربه آگاهانه ای نداشته باشد، باید منتظر سالهای باقیماندهای که ممکن بود داشته باشد بماند تا بتواند تولد تازهای داشته باشد. روح او بدون بدن زندگی خواهد کرد.

به عنوان مثال، اگر در زمان تولد مقدر شود که این فرد باید نود سال در این بدن زندگی کند اما او در سن 60 سالگی خودکشی کند، در 30 سال بعدی، مجبور است بدون جسم انتقال کند و منتظر بماند تا بتواند وارد بدن دیگری شود. اگر فرد مرتکب خودکشی شود تا از جهنمی که بر او می گذرد فرار کند، مجبور خواهد شد که همان جهنم را بدون بدن، تحمل کند. فقط تصور کنید که چقدر رنج بیشتری خواهد بود. به همین دلیل است که هرگز کسی نباید خودکشی را راه حل مشکالتش در این زندگی بداند.

چرا مردم معموال به خودکشی فکر می کنند؟ چون آنها فکر می کنند که این زندگی شکنجه و عذاب است. اما اگر مرتکب خودکشی شوند، متوجه خواهند شد که آنچه در انتظار آنها است، شکنجه ی بسیار بدتری خواهد بود.

چنین قرار مانند این خواهد بود که: در مقابلتان شیینی دهند، اما شما زبان برای چشیدن طعم آن یا دست برای برداشتن آن و قرار دادنش در دهانتان نداشته باشید. به این ترتیب، تمام جهان پیش روی شما خواهد بود، اما شما بدن برای لذت بردن از آن ندارید و در انتظار بدن بعدی خود پس از انجام خودکشی ، معلق خواهید بود. چقدر رنج آور خواهد بود!

اجازه بدهید از تجربه ی مرگ خودم در وارانایس به شما بگویم.

من همیشه فکر می کردم که باید تجربه ی مرگ داشته باشم، و باید مستقیما با مرگ مواجه شوم. اما به نوعی، این فکر هرگز برای من اولویت نداشت. برای هر تجربه ای که اتفاق می افتد، افکار مرتبط با آن اولویت اول من می شد. معموال در لیست »کارها یی که باید انجام دهیم« شستوشو، نظافت، پرداخت اجاره و قبض تلفن، و در نهایت اگر وقت اجازه دهد، روشنگری نیز وجود دارد! نه! روشنگری اینگونه اتفاق نخواهد افتاد. تنها وقتی که روشنگری اولویت اول باشد، وقتی که اشتیاق و آرزو تبدیل به ضرورت شود، همه چیز در اطراف شما خود را برای وقوع آن تجربه در شما هماهنگ می کند. این موضوع تنها در مورد روشنگری صدق نمی کند. در مورد همه چیز صدق می کند. اگر از اینکه آنچه که می خواستید برایتان اتفاق بیفتد، اتفاق نیفتاده است، شاکی هستید، به این دلیل است که اولویت اول شما نیست. هیچ چیز دیگر و لیست شما مقصر نیست. هیچکس دیگری مقصر نیست. شما خواهید دید که وقتی آن اولویت اولتان می شود، انرژی ایجاد می شود و آن به راحتی محقق می گردد. تا تبدیل شدن به اولویت اول، خواسته هایتان برای شما بـُـعدی خواهد کرد، به همین دلیل مرتبا تجربه ی مرگ اولویت اول من نبود و به همین دلیل به تعویق می افتاد. در روزهای پیادهروی های ریاضتم، در وارانایس، شهر مقدس هندوها بودم که دارای جمعیت باالیی

هندو: پیروان مذهب هندو، تعداد آنها بیش از یک میلیارد نفر برآورد شده است.

عالوه بر این، هر روز حدود 100 مرده در مکانی شناور حدود دویست هزار نفر در روز است. در حوضه ی رود مقدس به نام مانیکارنیکا گات سوزانده می شود. مردم به طور سنتی معتقدند که اگر کسی در این نقطه بمیرد یا بدنش سوزانده شود، آنها آزاد خواهند گشت. آنها روشنگری مستقیم خواهند یافت. این تنها یک باور سنتی نیست. عارف روشنگر راماکریشنا پاراماهمسا آن را با تجربه خود تأیید می کند. او می گوید: "من به طور واضح دیدم که خود شیوا به تمام بدنهای سوخته نزدیک می شد، روح آن را می گرفت، آن را از بدن-ذهن رها و آزاد می کرد! بنابراین شما نمی توانید بگویید که این یک اعتقاد اساطیری است. این تجربه موثق یک استاد روشنگر است. من شانس رفتن به مانیکارنیکا گات را داشتم.

به طور سنتی، اعتقاد بر این است که آتشی که برای روشن کردن توده ی هیزم مخصوص آتش زدن جسد مردگان استفاده می شود، در 2000 سال گذشته، هرگز خاموش نشده است. این موضوع صحت دارد.

چه باران بیاید یا هوا آفتابی باشد، کسانی که بدن مرده را به مانیکارنیکا گات می آورند، آتش از قبل نمی آورند. آتش در آنجا وجود دارد و آنها از آن برای آتش زدن بدن مرده استفاده می کنند، کسانی را که به آنجا آورده می شوند پیوسته بدنها را می سوزانند. گاهی اوقات من می دیدم که دو تا سه بدن هم زمان سوزانده می شوند، و همچنان بهخصوص به هنگام غروب، تعداد مردگان بیشتر می شود. از جا های دیگر مردگان بیشتری در حال آمدن هستند! وقتی که آن فرد می میرد، آنها بدن او را پیاده حمل می کنند و این سرود را می خوانند Ram naam satya hai,Ram naam" hai satya("نام لرد راما حقیقت غالب و ابدی است(. تا عرصه آنها به مانیکارنیکا گات می رسند. صحنه ی آنجا، تجربه ای که فقط با بودن در آنجا رخ می دهد، را نمی توان در قالب کلمات توصیف کرد. باید خودتان آنجا باشید تا آن را تجربه کنید!

صادقانه بگویم، تنها با بودن در آنجا، ترس از مرگ از وجود من ناپدید شد. شما مردگان بسیاری را می بینید که هر روز سوزانده می شوند. شما احساس می کنید، »من هم روزی به این وضعیت می رسم«. بسیاری افراد دیگر نیز شما را همراهی خواهند کرد! این به مثابه ی رفتن به سفری دیگر است، در مورد مرگ احساس تنها بودن نمی کنید.

شما در زندگی خود ممکن است یک یا دو مرده را در حال سوزاندن دیده باشید، بنابراین هنوز از مرگ می ترسید. اما در مانیکارنیکا گات، هیچگونه مراسم آیینی انجام نخواهد شد. آنها بدن مرده را می آورند و آن را سه بار در حالی که سرود "Ram naam satya hai,Ram naam satya hai را" می خوانند غسل می دهند. تا در رودخانه ی گنگ آن موقع، آتش آماده خواهد شد، و هیزم ها چیده می شوند. آنها بدن را از آب در می آورند و می سوزانند. یکی از چیزهای عجیبی که شما در آنجا می بینید این است که هیچکدام از بستگان متوفی در آنجا نمی مانند و هیچ مراسم آیینی انجام نمی دهند. آنها پس از آنکه بدن مرده را در رود گنگ فرو می برند و جسد را برای سوزاندن

Manikarnika Ghat -1

Ganga: مشهورترین رود در Bharat، که همه ی هندوها آن را مقدس می دانند

Paramahamsa Ramakrishna: عارف روشنگر هندو

Ganga: مشهورترین رود در Bharat، که همه ی هندوها آن را مقدس می دانند

را از دست بدهید، این فقط نفس است و دیگر هیچ. وقتی شما به طور قطع می دانید که همه چیز رفتنی است، پس احترامی که برای نفس قائل هستید به طرز چشم گیری کاهش می یابد. احترامی که من برای نفس خود قائل بودم، از من سلب شد. پس تصمیم گرفتم، »به هر حال، من هم خواهم مرد«. من باید مرگ آگاهانه خود را بدون ترس از مرگ تجربه کنم و بقیه زندگی را با مرگ مواجه شوم. من تصمیم گرفتم که در گوشه ای معبد شیوای کوچیک قرار داشت و برج کوچیک باالی معبد وجود داشت. من رفتم و در آن برج نشستم تا کسی نتواند مزاحم من شود. من در آن برج نشسته بودم و از آنجا می دیدم که بدن مردگان سوزانده می شدند. من هنوز هم آن ضربه )کلیک( شدید را به خاطر می آورم، آن درک عمیق که کل تجربیات بعد از آن را تحت تأثیر قرار داد. بدن یک زن سالخورده داشت سوزانده می شد. او شکم بزرگی داشت لباسهایش توسط آتش سوزانده شده بود و چربیهای شکمش در حال آب شدن و جاری شدن بود. با عرض پوزش بابت توصیف دقیق این صحنه، اما من مجبورم که اینقدر دقیق توصیف کنم تا بتوانم این تجربه ی قوی را برای شما توضیح دهم! من می توانستم به وضوح ببینم که به علت جریان یافتن چربی، آتش با شدت بیشتری می سوخت. این صحنه ضربه ی)کلیک( بسیار قوی به من وارد آورد و من گفتم: »خدا! بله، این همان چیزی است که قرار است برای بدن من نیز اتفاق بیفتد!«.

افرادی که در گات کار می کنند، می آیند، می روند، بقیه کارها را انجام خواهند داد. شما نمی دانید که سوختن کامل بدن چقدر طول می کشد. مردگان در صف قرار خواهند گرفت و به نوبت سوزانده می شوند.

من با خودم فکر کردم، »اینجا بنشینم و ببینم چه اتفاق می افتد«. در گات نشستم. تنها در عرض یک ساعت به این نتیجه رسیدم که مرگ یک واقعه ی عجیب نیست که هرازگاهی تنها برای بعضی از دوستان یا اقوام اتفاق می افتد. من آنجا نشسته بودم و تماشا می کردم که مردهای پس از مردهای دیگر می آمد. صف مردگان مانند هر صف دیگری بود، اندازههای مختلف، جنسیتهای مختلف، طبقات مختلف همه با همان شعله ی سنتی سوزانده می شدند.

وقتی شما به طور پیوسته مردگان را می بینید که سوزانده می شوند، مرگ دیگر نزد شما اهمیتی نخواهد داشت! شما برای مرگ احترام زیادی قائل هستید، و تصورات بسیاری در مورد آن دارید. مشکل همین است، مرگ در واقع چیزی جز این نیست.

مرگ تنها همین است. شما نه می توانید آن را به عقب بازگردانید و نه آن را جلو بیاندازید. همانطور که من پیوسته این صحنه را تماشا می کردم، در ابتدا ترسی که از مرگ داشتم رنگ باخت و کمک به تماشای آن برایم جالب شد. به نزد کسانی که مسئول آتش بودند رفتم و به آنها کمک کردم. همچنان که به آنها کمک می کردم، با خود فکر کردم: »به هر صورت، روزی بدن من هم مانند بدن این مرده است که در حال سوختن است، می سوزد«. وقتی شما به خود یادآوری می کنید که مرگ

اتفاق خواهد افتاد، احترامی که برای نفس خود می گذارید، کم می شود.

هرگاه که شما فکر می کنید که نباید هیچ چیزی برای شما نیز

Part 6: Living Enlightenment (Gospel of THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM)_Farsi_part_6.md

این ضربه دوباره ترس عمیق از مرگ را در درون من برانگیخت. این ترس در سرتاسر بدنم پخش شد. اما من آگاهانه با این ترسم مواجه شدم. من می‌توانستم به وضوح ببینم که ترس در سرتاسر بدنم پخش می‌شد، و هنگامی که این ترس با آگاهی من برخورد کرد، منجر به تجربه ی مرگ شد. من به درون تجربه ی آگاه مرگ خودم رفتم و از آن خارج شدم. این را بدانید که هرگاه ترس شما سرکوب شود، در درون شما باقی می‌ماند. هر گاه این ترس بروز کند و شما آگاهانه با آن مواجه نشوید، این ترس به یک ضربه تبدیل می‌شود و کل سیستم عصبی تان را متزلزل کرده و آن را نابود می‌کند. هرگاه آگاهانه با ترس خود مواجه شوید، این همان تجربه ی مرگ است، همین! اگر شما از ترس مرگ بگریزید، هرگاه ترس شما عمیق شود، تبدیل به مرگ می‌شود. هنگامیکه شما با ترس عمیق خود آگاهانه برخورد کنید، تبدیل به تجربه ی مرگ می‌شود. ترس از مرگ به علاوه ناآگاهی، سرکوب یا انحراف است. ترس از مرگ به علاوه ناآگاهی، هنگامیکه نه آن را سرکوب می‌کنید و نه با آن روبرو می‌شوید، ضربه ی ترس یا فروپاشی روان است، زیرا شما وحشت زده و متزلزل شده‌اید. صرفا ترس از مرگ به علاوه آگاهی هوشیار، تجربه ی مرگ است. من توانستم به وضوح ترس را ببینم که در من شعله می‌کشید. وقتی من هوشیارانه و با آگاهی با آن روبرو شدم، آن به تجربه ی مرگ من تبدیل شد. بدنم مرده بود و من بی‌حرکت بودم. به مدت دو روز و نیم، غذا نخوردم، آب ننوشیدم، فکر نکردم، سوال نداشتم، شک نداشتم. فقط بدنم آنجا بود. تنها پس از اینکه این تجربه گذشت و تمام شد متوجه شدم که من به مدت دو و نیم روز به همان حالت آنجا بوده‌ام! می‌توانستم با چشمان بسته ببینم که بدنم مرده بود و هیچ حرکتی نداشت. ناگهان، پس از دو روز و نیم، آن ضربه (کلیک) دوباره اتفاق افتاد، «خدایا! بدنم مرده است اما من هنوز وجود دارم! من هستم!» شور شدیدی در من پیدا شد! ترس از مرگ به یکباره و برای همیشه من را ترک کرده بود. من شادی، لذت و سعادت عمیقی را در چنین وضعیتی تجربه کرده بودم. به آرامی چشمانم را باز کردم و توانستم اندکی احساس بدنم را حرکت دهم. اولین موج شادی و قدردانی بود. به سمت گنگ رفتم، مقداری از آب گنگ را به خودم پاشیدم، آب رود گنگ را در کاماندالو ریختم، کمی خاکستر از آتش گرفتم، و مستقیما به معبد رفتم. به سمت شیوا لینگا کاشی ویشواناث (تمثال شیوا) رفتم، خاکستری را که آورده بودم را با سپاس هر چه تمامتر تقدیم کردم و اعمال پوجا را انجام دادم. من دیدم که ویشواناث در آنجا زنده بود! این را بدانید که چون من مردم، ویشواناث زنده شد! تا همان روز قبل، چون من هنوز زنده بودم، ویشواناث مانند همیشه یک سنگ معمولی بود. من فکر می‌کردم که روزانه هزاران نفر برای لمس این سنگ، از راه دور می‌آیند. چه احمقانه! من همیشه فکر کردم که خدای ویشواناث یک سنگ معمولی است. من اینگونه فکر می‌کردم زیرا هنوز زنده بودم. هنگامیکه مردم، به وضوح دیدم که او زنده شد! تنها یک نفر می‌تواند زنده باشد یا او یا تو. وقتی شما حقیقت را می‌بینید، او زنده خواهد شد. شما دیگر آنگونه که فکر می‌کنید، زنده نخواهید بود. ترس از مرگ یکبار و برای همیشه من را ترک کرد. می‌توانم بگویم که این یکی از قویترین تجارب من است که من را به جستجو برای روشنگری سوق داد. تجربه ی غایی

اولا چه اتفاقی در لحظه ی ترک بدن واقعا می افتد؟ یک فرد زنده نمی تواند به این سؤال پاسخ دهد زیرا او مرگ را تجربه نکرده است. یک فرد مرده نیز نمی تواند به این سؤال پاسخ دهد زیرا او نمی تواند بازگردد و تجربه ی خود را روایت کند.

تنها یک موجود روشنگر، فردی که به صورت آگاهانه به درون مرگ رفته و دوباره بازگشته است، می تواند توضیح دهد که در طول مرگ چه اتفاقی می افتد. دقیقا اکنون من می خواهم راز مرگ را افشا کنم. این ممکن است برای بسیاری از شما تعجب آور یا تکان دهنده باشد. اما حقیقت دارد. چه آن را باور داشته باشید یا نه، چه آن را بپذیرید یا نه، این همان چیزی است که در هنگام مرگ اتفاق می افتد.

ما فقط یک بدن نداریم. بدن جسمانی تنها یکی از هفت بدن است که ما داریم. این تنها بدنی است که می تواند در زمان و مکان احساس و دیده شود. با این حال، ما در واقع دارای هفت لایه یا هفت بدن هستیم که این ها هفت سطح از هستی هستند. از آنجا که این لایه ها بسیار ظریف هستند، با چشم عادی دیده یا احساس نمی شوند.

یک نمای ساده از هفت بدن در زیر نشان داده شده است.

هر یک از بدن ها مسئول احساسات مربوط به خود هستند. به عنوان مثال، بدن پرانی تمام آرزوهای ناتمام را در برمی گیرد. بدن ذهنی تمام احساسات گناه را در برمی گیرد. بدن روحانی تجربیات دردناک زندگی را در برمی گیرد.

وقتی روح بدن را ترک می کند، از تمام این هفت لایه بدن عبور می کند. بدن جسمانی می میرد اما شش بدن باقیمانده کامل نمی میرند. اگر شما آرزوهای بسیاری ناتمام در زندگی خود دارید، تمام آن آرزوهای محقق نشده باقی می ماند. بنابراین اگرچه بدن جسمانی می میرد، اما بدن پرانی نمی میرد. وقتی نیروی حیات بدن پرانی را ترک می کند، وجود انسان رنج عظیمی می برد.

هنگامیکه شما بدن جسمانی خود را ترک می کنید، آگاهی تان از بدن جدا می شود و شما بلافاصله به کما می روید. طبق گفته ی پزشکان، کما یک مکانیسم خودکار است که باعث می شود درد را احساس نکنید. کما بیهوشی خودکار است. اگر دردتان بیش از حد شود، شما نمی توانید تحمل کنید و به طور خودکار به کما می روید.

هنگامیکه شما از لایه ی اول بدن به لایه ی دوم بدن می روید، تمام آرزوهای محقق نشده تان، تمام چیزهایی که می خواستید انجام دهید، اما زندگی نکردید، مقابل چشمانتان ظاهر می شود. وقتی این اتفاق می افتد، مانند این است که ده نفر در یک اتاق ایستاده اند و توپ فوتبالی را لگد می زنند. چه اتفاقی خواهد افتاد؟ درست همانطور که توپ فوتبال از گوشه ای به گوشه ی دیگر شوت می شود، از تمام گوشه ها شوت می شود. در هر گوشه ای، آرزوهای شما ایستاده اند و به آن لگد می زنند. هنگامیکه آگاهی شما در تلاش برای ترک بدن است، تمام آرزوهایتان شما را مجبور می کنند که دوباره به بدن وارد شوید تا بتوانید باز هم از آنها لذت ببرید و آنها را تحقق بخشید.

از یک طرف، خواسته هایتان شما را مجبور می کنند که دوباره وارد بدن شوید تا بتوانید زندگی کنید و از آنها لذت ببرید، در حالیکه از طرف دیگر، بدن می گوید: «نه! من خسته ام! من دیگر نمی توانم پذیرای ت باشم، فقط برو!» این همان چیزی است که سبب کشمکش در زمان مرگ می شود. این کشمکش جز مبارزه ی بین آرزوهایتان و بدنتان نیست. به هر حال، شما از بدن پرانی عبور می کنید و وارد بدن ذهنی می شوید. هنگامیکه وارد بدن ذهنی می شوید، تمام گناه تان پیش رویتان ظاهر می شود. همه ی گناه هایی که بابت زندگی که باید و شاید، تمام اشتباهات مرتکب شده، تمام حرص ها، همه ی آنها پدیدار می شوند.

این را بدانید که آرزو مربوط به آینده است و گناه مربوط به گذشته است. اما در واقع، هر دو یکی هستند. شیوه ای که می خواهیم زندگی کنیم، اما گناه است. شیوه ای که می خواستیم زندگی کنیم، اما نکردیم گناه است. گناه چیزی جز مرور تصمیمات گذشتمان با بینش به روز شده نیست.

به همین ترتیب، شما مرحله به مرحله از طریق لایه های مختلف بدن گذر می کنید.

هر چه آرزوهای محقق نشده کمتر باشد، بدن پرانی سبکتر است و ترک کردن این بدن نیز به طور راحت تر است. همینطور، آرزو مربوط به آینده است و گناه مربوط به گذشته است.

هر چه گناه کمتر باشد، بدن ذهنی سبکتر است و ترک کردن این بدن راحت تر است.

نکته ی دیگر اینکه، هر چه شدت آرزوها، گناه ها و رنج ها کمتر باشد، نه تنها مرگ راحتتر و درد کمتری خواهید داشت، بلکه به زیبایی پا به سن می گذارید. این همان چیزی است که Vanaprastha Sannyas به آن اشاره می کند. داشتن زندگی سعادتمند در پایان زندگی، موهبت عظیمی است.

تمام گناه هایی را که ما در زندگی مرتکب می شویم، هنگام عبور از بدن ذهنی به بدن روحی پدیدار می شوند که مربوط به تمام رنج هایمان است که در طول زندگی متحمل شدیم، در اینجا ذخیره می شود.

به همین ترتیب، هر لایه ی بدن سامسکارا یا خاطرات ذخیره شده مربوط به خود را دارد. در حقیقت، عبور از این بدن ها همان چیزی است که در مورد جهنم گفته می شود. هیچ مکان جداگانه به نام جهنم وجود ندارد، هیچ جغرافیایی ندارد. جهنم و بهشت مکان های روانی هستند، نه فضاها بلکه صرفا هستند.

چهار بدن اول مرتبط با سیستم بدن-ذهن آنها تمام اثرات محرکه مربوط به آرزوها، گناه ها و رنج ها را که در طول زندگی تجربه شده است، ذخیره می کنند. بدن پنجم در طول خواب عمیق و هنگام ترک بدن حس می شود. بدن ششم مرتبط با خاطرات شاد است و بدن هفتم ورای غم ها و شادی ها و آگاهی غایی است.

این را بدانید که حتی دلبستگی به خاطرات شاد ما را به چرخه ی تولد و مرگ باز می گرداند. تمایل به داشتن تجربیات شاد مشابه ما را به عقب برمی گرداند و باعث می شود تولدهای بیشتری داشته باشیم.

بین سعادت و شادی وجود دارد. تفاوت زیاد شادی از یک جسم یا دلیل خارجی نشأت می گیرد. به عنوان مثال، وقتی شما آب نبات مورد علاقه تان را می خورید، احساس خوشحالی می کنید. شما فکر می کنید که آب نبات علت شادی شما است. اما لطفا عمیقا به این فکر کنید که، اگر آب نبات در واقع علت شادی شما است، آیا نباید هر دفعه که آنرا می خورید، احساس شادی کنید؟ آیا می توانید بیشتر و بیشتر از آن آب نبات بخورید؟ نه! اگر مجبور باشید که آب نبات مورد علاقه ی خود را یکی پس از دیگری بخورید، چه اتفاقی می افتد؟ حالتان از آن به هم خواهد خورد. از آن آب نبات متنفر خواهید شد و از آن فرار خواهید کرد!

شادی احساس موقتی است که توسط ذهن ایجاد می شود. سعادت، یعنی بدن هفتم، واقعیت اصیل است. سعادت حسی خودانگیخته از انرژی، لذت و شادی در درون شما است که بی سبب و بی پایان است. مانند فواره ای است که به طور پیوسته و بی هیچ دلیلی در درون شما اتفاق می افتد.

در واقع، علت اینکه آب نبات مورد علاقه تان به شما حس شادی می دهد این است که مانند محرک برای قرار دادن شما در فضای سعادت که ماهیت واقعی شما است، عمل می کند. اما شما به اشتباه علت شادی را به آب نبات، و یک جسم خارجی نسبت می دهید. شادی شما به علت همان چند لحظه ای است که شما با سعادت درون خود در تماس بودید. هر چه بدن ها پاکتر باشند، سبکتر هستند و نیروی حیات راحت تر بدن را ترک می کند. همانطور که پوست موز رسیده راحت کنده می شود، نیروی حیات نیز به راحتی از بدن خارج می شود.

در هفت بدن، چهار لایه ی اول بدن- جسمانی، پرانی، ذهنی و روحی، هر بار که به خواب می روید، به بدن علی می روند. تاریکی بدن علی مرتبط با حالت عمیق خواب چیزی است که هر روزه شما را از نو جوانسازی می کند. بنابراین تا زمانی که از بدن پنجم عبور کنید، این »مرگ« هر روزه اتفاق می افتد. این همان چیزی است که هنگام خواب روزانه رخ می دهد.

هنگامیکه روح از لایه ی پنجم بدن علی به سمت لایه ی ششم، که بدن کیهانی است، حرکت می کند، فرآیند مرگ کامل می شود.

اگر نیروی حیات مجبور به گرفتن بدن دیگری برای تحقق آرزوهای باقیمانده اش نباشد، پس از آن وارد الیه ی هفتمی بدن می شود که همان روشنگری است. اگر نیروی حیات مجبور به بازگشت و گرفتن بدن دیگری برای به انجام رساندن خواسته های خود شود، آن مرگ است.

وقتی وارد حالت رؤیا می شوید و خواب می بینید، کل این دنیایی که اکنون در آن زندگی می کنید، سیاه و سفید می شود، زیرا شما در جهان خواب هستید. شما کل دنیای بیداری را فراموش می کنید و جهان خواب بسیار واقعی می شود و به صورت رنگی دیده می شود. اگر از خواب بیرون بیایید، دوباره تمام این دنیایی که در آن هستید به صورت چهار بعدی دیده می شود.

حال وقتی شما در این بدن جسمانی و در حالت بیداری هستید، این جهان را به صورت 4 بعدی تجربه می کنید. هنگامیکه در جهان خواب و رنگی هستید، آن جهان را به صورت 4 بعدی می بینید. بنابراین، هنگامیکه شما اینجا هستید، جهان خواب سیاه و سفید و این جهان 4 بعدی می شود، و زمانی که شما آنجا هستید، جهان خواب 4 بعدی و این جهان سیاه و سفید می شود.

به همین ترتیب، هنگامیکه شما به هنگام مرگ از بدن جسمانی به بدن پرانی می روید،

کل این جهان فیزیکی غیر واقعی و سیاه و سفید خواهد شد. تمام دستاوردهای شما، غرور شما، تلاشهای شما، غم شما، شادی شما، همه ی آنها دیگر هیچ معنایی نخواهد داشت و به صورت سیاه و سفید ظاهر می شود. شما از خود خواهید پرسید: «چرا این کارها را انجام دادم؟ چرا اینها را پایه و اساس زندگی خود قرار دادم؟».

بگذارید توضیح دهم که چرا این اتفاق می افتد. وقتی شما زنده هستید، روی شخصیت خود سرمایه گذاری می کنید. شما شخصیت خود را بر اساس ارکانی مانند پول، اسم و شهرت، روابط، و احساس غرور و افتخار از بودن در اجتماعات بزرگ، حلقه حمایتی و غیره، بنا می کنید.

اگر کسی از شما بپرسد: «شما کی هستید؟». چه می گویید؟ شما پاسخ خواهید داد: «من یک مهندس هستم»، «من یک پزشک هستم»، «من یک وکیل هستم» یا «من مالک چهار خانه هستم» یا «من شوهر او هستم» یا «من دختر او هستم». شخصیت ما بر این ارکان استوار است.

وقتی شما از بدن جسمانی می گذرید، تمام این ارکان، تمام پایه ها کاملا متزلزل خواهند شد. شما نمی توانید نام خود را در چک هایتان امضاء کنید. امضاء شما مورد قبول نیست. موجودی حساب بانکی تان دیگر مربوط به شما نیست. شما نمی توانید حساب بانکی خود را مدیریت کنید. ماشین تان دیگر به دردتان نمی خورد. ، فقط آمبولانس به کارتان می آید! نهایتا

خانه ی شما پر از عزیزان و نزدیکانتان خواهد شد که برای مرگتان گریه می کنند. ویل نه خانه تان و نه عزیزان و نزدیکانتان دیگر به دردتان نخواهند خورد. شما حتی نمی توانید با نزدیکان و عزیزان خود ارتباط برقرار کنید. هیچکدام از آنها نمی توانند بعد از مرگ در کنار شما باشند.

فقط نگاه آگاهانه است که می تواند با شما باشد. هر آنچه که پایه و اساس وجود شما بوده است، متزلزل خواهد شد. وقتی این اتفاق بیفتد، طبیعتا چیزی برای چنگ زدن به آن نخواهید داشت. این یک موضوع را بدانید که اگر ما خبر ناگهانی ضرر در کسب و کارمان را بشنویم، احساس می کنیم که کل بدنمان رنج می برد. این رنج محدود به یک قسمت نمی شود. کل بدن رنج می برد. انگار که کل وجودمان در حال خرد شدن است.

وقتی چیزی از ما دور می شود، تمام بدن ما رنج می برد. وقتی ما از بدن جسمانی خارج می شویم، هم درد در ما ظاهر می شود. هر آنچه که پایه و اساس زندگی می پنداشتیم، متزلزل می شود.

در حال حاضر، کل این جهان 4 بعدی به نظر می رسد. تمام این گفته ها درباره ی معنویت، مراقبه، پرورش وجود درون، هوشیاری و غیره به صورت سیاه و سفید ظاهر می شود. به همین دلیل است که وقتی من مردم را برای مراقبه فرا می خوانم، می گویند: «وقت ندارم به مراقبه بپردازم. اجازه بدهید همه ی کارهایم را تمام کنم و سپس بیایم. می توانم چند سال دیگر به آن فکر کنم». هرگز نگویید، » وقت ندارم که به مراقبه بپردازم«. با خودتان روراست باشید و بگویید،

گام ض این مورد در زندگی»فکر نمی کنم در حال حاضر اهمیت داشته باشد«. اگر برای مراقبه آماده نیستید، بگوید، »فکر نمی کنم مراقبه در زندگی اهمیت داشته باشد«، در اینصورت، روراست هستید. اما اگر شما بگویید «من وقت ندارم»، فقط خودتان را گول می زنید. همه 24 ساعت در روز زمان دارند تا آنچه را که باید انجام دهند. افرادی که مراقبه می کنند، بیکار نیستند. این فقط به اولویت هایی بر می گردد، به چیزی که واقعا افراد می خواهند. اگر معنویت و مراقبه به نظر شما سیاه و سفید به نظر بیایند، انرژی خود را در آن حوزه صرف نخواهید کرد، همین.

پیش ما بیاید و بگوید: »شما احمق هستید«، ما کمی متزلزل می شویم، اینطور نیست؟ این کودک حتی ممکن است این حرف را برای این زده باشد که فقط داشته چند کلمه که جدید یاد گرفته است را امتحان کرده باشد! اما شما متزلزل می شوید. پس این را بدانید که ستونهای جهان بیرون بسیار سست و ضعیف است.

این چیزی است که بهاگاواد گیتا، بالاترین آموزه های کریشنا، می گوید: »آنچه که در زمان خروج روح از بدن به ذهن شما می آید، خود به خود بروز تولد بعدی یا روشنگری را تعیین می کند«. اگر فقط یک ستون محکم مبنی بر آگاهی داشته باشیم، هنگام ترک بدن، رنج نمی بریم. اما حتی اگر سیاه و سفید شوند، این یک ستون به صورت رنگی باقی خواهد ماند و ما را عبور خواهد داد.

در حال حا ض� مشکل ما این است که ما هیچ ستو� ن برای عبور از مرگ از طریق آن نداریم. شخصیت ما بر مبنای فضا یی ب�و� ن پایهگزاری شده است. تمام ستونهای ما از آنچه که اکنون فکر یمکنیم ز قابل ن 4 بعدی است تشکیل شده است. هیچ ی چ� ی� هم در فضای درو� ن ما وجود ندارد. بههمی� دلیل است که مردم یمتوانند مانند توپ فوتبال ما ن را از گوشهای به گوشهای دیگر در فضا یی ب�ون ف به ما بزند ما غم یگ� شوت کنند. هر کیس حر� یمشویم. اگر کیس بگوید ما دیوانه هستیم، رس آنها داد یمزنیم و ثابت یمکنیم که دیوانه هستیم! این را بدانید که اگر حداقل یک ستون را بر اساس فضای درو� ن مان بسازیم، در زمان مرگ این ستون بهصورت 4 بعدی یمدرخشد و به ما کمک یمکند ی� ترک کنیم. که این بدن را به زیبا

ی� از ذن بودا سخن زیبا است که یمگوید: »یا یدگ�ی ه� ن مرگ، دانش واقیع و غا� ئ است که ما زی است که اتفاق یما ت فتد وق� شما این هما ی ن چ� بههنگام مرگ از بدن جسما� ن دور یمشوید. هر چه که بههنگام زنده بودن بهنظر شما واقیع و 4 بعدی ً ناپدید یمشود. تما ی م چ�زهای بهنظر یمرسید، کامال ً م� ت ز لزل شده و سیاه و سفید بهنظر مادی کامال ی� که شما را یمرسد! در این هنگام، تمام این ی چ�زها بهخود جذب یمکرد، در نظر شما ب �اساس جلوه ن دلیل است که مرگ همیشه خواهند کرد. بههمی� ً حداقل دردناک است. اما در آن لحظه، اگر قبال گ خود نگایه آگاهانه به حقیقت یکبار در زند� داشته باشید، یمتوانید با آگایه و هوشیاری کامل به استقبال مرگ بروید.

اکنون یمبینید که ما دو بعد داریم، دنیای مادی و دنیای معنوی. با اینحال، تمام ارکا� ن که ما بر اساس گ مان را شکل یمدهیم، بر مبنای آنها شخصیت و زند� جهان مادی است که برای ما 4 بعدی بهنظر یمرسد. هیچکدام از این ارکان بر مبنای آگاهانه و یا فضای درو� ن مان نیست. کل شخصیت ما فقط بر اساس فضا یی ب�و� ن ، نام و شهرت ما، و آنچه که جامعه دربارهی ما یمگوی ی د و غ�ه ساخته شده است. اگر نظر همه در مورد ما این باشد که ما فوقالعاده ز فکر یمکنیم که فوقالعاده هستیم. هستیم، ما ی ن� اگر همه بگویند: »شما به درد نخور هستید، ما گ یمکنیم«. احساس افرسد�

این اتفاق بهاین جهت یما ت فتد که ح� یک ستون از ساختمان شخصیت ما، هسته درو� ن مان و یا موجودیتمان بر اساس معنویت نیست. کل این ن دلیل ساختار براساس فضا یی ب�و� ن است. بههمی� ا ت ست که وق� کیس این ستونها را یملرزاند، ما به شدت رنج یمکشیم. ا ت گر ح� ییک از ستونها بر اساس هوشیاری باشد، یمتوانیم بر آن تکیه کنیمتا بدون رنج و استوار بایستیم.

ً در یک نکته دیگر: ستونهای جها ین ب�و� ن اصال کن� ت ل ما نیستند. هر کیس که یمگذرد یمتواند بهرا تح� آنها را بلرزاند. ت ح� اگر یک بچه کوچک

گ یا ی د بگ�یم«. یمتوانیم در زند�

روزی استاد روشنگری ناگهان اعالم کرد که او صبح روز بعد حدود ساعت 6 خواهد مرد. البته که افراد روشنگر همواره در مورد مرگشان یمدانند. آنها یمتوانند قبل از مرگ، اعالم کنند که چه زما� ن خواهند مرد. او اعالم کرد که ساعت 6 صبح یمیم�د. ً 3-2 ساعت شاگردانش گفتند: »نه، نه، لطفا بص� کنید. صبح زود هوا خییل رسد است. چرا چند سا ب عت ص� نیمکنید تا ما بتوانیم برای ن� آماده شویم؟«. استاد آخرین مراسم آیی قبول کرد و به شاگردانش گفت که او حدود 12 ً رأس ساعت 12 ظهر، به ظهر یمیم�د. دقیقا همهی آنها درود گفت و بدن خود را ترک کرد!

ی�ها ش �وع به استعمار Bharat کردند، توق� بریتانیا در هند مرکزی یک روستای کوچک قبیلهای وجود داشت. این روستا دیگر وجود ندارد و از ی�ها در تالش بودند تااین ن رفته است! بریتانیا یب� روستا را تحت کن� ت ل خود دربیاورند. جمعیت روستا حدود صد نفر بود، اما آنها به شدت اهل عرفان، دعا و مراقبه بودند. آنها ی در آی�نهای عرفا� ن باستا� ن خب�ه بودند. نقل شده است که در آن روستا مردم هرگز بیمار نیمشدند.

تح� اگر خواب یمدیدند که در خوابشان به کیس آزار رساندهاند، صبح روز بعد نزد آن شخص یمرفتند و از او عذرخوایه یمکردند. اگر از فردی کینه جز� ئ نداشته باشید، و یا در نیمه هوشیار خود به آزار رساندن به فردی فکر نکنی ت د، ح� در خوابتان هم به او آزار نخواهید رساند. بنابراین، این افرا ت د ح� از کیس که در خوابشا ی ن ن� ز به او آسیب رسانده بودند

عذرخوایه یمکردند تا ت ح� فکر آسیب زدن به کیس در نیمه هوشیارشان خطور نکند. آنها ن گروه معنوی بالغ بودند. آنها ی چ� ز ی از یچن� دنیا یی ب�ون نداشتند، اما از دنیای درون همه یچ� ز داشتند.

هنگایمکه بریتانیا تالش یمکرد تا این روستا را تحت ض� به تسلیم شدن سلطهی خود درآورد، روستاییان حا ی�ها و واگذاری آزادیشان به دیگری نبودند.اما بریتانیا یمگفتند: »یا تسلیم شوید یا شما رایمکشیم«.

در کمال تعجب، روستاییان گفتند: »شما مجبور نیستید ما را بکشید. به خودتان زحمت ندهید، ما یمدانیم که چگونه بمی�یم. ما خودمان یمیم�یم«. ی� ها فکر کردند که روستاییان با استفاده از بریتانیا سم و یا به روش خایص قصد خودکش دارند. ق گرد هم آمدند. کل روستا در قالب یک گروه در اتا� کل گروه در یک مکان ایستادند و در مقابل چشمان ی�، چند مان� ت ا خواندند و دعا کردند رسبازان بریتانیا ن افتادند. آنها بدن ی� ی بر زم� و تمام آن صد روستا خود را رها کردند و درگذشتند.

این حادثه توسط رسبازان انگلییس ثبت شده است ن بار از کش� ت ن کیس احساس گناه کردند. آنها یمگویند: »ما برای کش� ت ن و آنها یمگویند که برای ا یول� آموزش یمبینیم. ما ت وق� توده مردم رایمکشیمهرگز احساس گناه نیمکنیم. اما در اینجا، ما احساس گناه عمیق داشتیم؛ زیرا ب مردم �گناه و معصوم، گ را کشتیم!«. انسانهای ساده اما بزر�

ی�، شیوا، خداوند نابودی، مبارک گ در سنت ودا شمرده یمشود. نام »شیوا« بهمعنای »فرخند� ب�سبب« است. شما شگفتزده خواهید شد اگر بدانید که در سانسکریت، ترجمه تحتاللفظ کلمهی نابودی، 'samhara 'معنای تبایه نیمدهد، بلکه به ن مع� جوانسازی است. کلمهای که ما بهطور تسا مزب کی گرم 261

معمول برای نابودی از آن استفاده یمکنیم بهمعنای ی� برای اتفاقات ایجاد فضا جدید است. ت ح� یمتوان به ز از ابعاد دیگری نابوی دی ن� نز لهی نگاه کرد و آنرا به م� جوانسازی و یا ایجاد فضای جدیدی برای اتفاقات به� ت دید.

تح� بیماری که در بدن شما روی یمدهد، فضای جدیدی ایجاد یمکند تا بتوانید بدن جدیدی برای گ جدیدی داشته باشید. شما یمتوانید ش�وع زند� از نوش �وع کنید. ببینید، در ً کل این فرآیند را مجددا واقع راهاندازی مجدد کل این فرآیند یمتواند بسیاری از زخمهای شما را درمان کند. خ بر� از زخمها با خوابیدن و بیدارشدن بهبود یمیابد. ت وق� که از خواب بیدار یمشوید، آنها را فراموش یمکنید.

ی� هستند که با خوابیدن و بیدارشدن بهبود زخمها نیمیابند. در آن هنگام است که با خود فکر یمکنید: »بگذار کل این فرآیند را از نوش �وع کنم، بگذار از نوش �وع کنم«. آنگاه به بدن خود اجازه یمدهید تا دچار بیماری شود تا روند بازجوانسازی آغاز شود. ن نیمرود. ِدی، هیچ تجربهای ا یز ب� بر اساس سنت و هرگاه که از لحظهای به لحظهی بعد یمروید، در حال رشد و یا یدگ�ی هستید. اگر از این زاویه به ق فرخنده ز اتفا� موضوع نگاه کنی ت د، ح� ی مرگ ن� است زیرا قرار است وارد مرحلهی دیگری شوید. تنها در صور� ت که از مرحلهی بعدی آگاه نباشید، ترس از مرگ را احساس خواهید کرد.

گ کنید مرگ را شکست دهید- در لحظه زند� ی� که آینده به گذشته وصل یمشود، زمان بدانید جا حال است. زمان حال نقطهای است که در آن آینده بهآرایم به گذشته تبدیل یمشود. زمان حال امکان بازجوانسازی را تحقق یمبخشد.

هنگایمکه شما در زمان حال هستید، بهوضوح

خواهید دید آیندهای که به درون شما وارد یمشود تا به گذشته تبدیل شود، انرژی زیادی از خود در وجود شما ق یمگذارد. در هر لحظه شما از انرژی رسشار با� یمشوید. اگر گرفتار آینده هستید، در دنیای اوهام خواهید بود، و خیاالت خام در رس یمپرورانید. انرژی برای ق نیمماند. تا گ در دنیای واقیع درشما با� زند� زما� ن که در آینده بهرس یمبرید، احساس نا ا نم� و یمتوان از دید جوانسازی به نابودی نگاه کرد

ترس یمکنید. اگر در گذشته گرفتار هستید، احساس یمکنید که گ ی دلگ� و مرده ز ناخوشایند است و زند� هم ی ه چ� گ خواهید بود که نیمشود است. شما مانند سن� حرکتش داد، مرده است و هیچ انرژی ندارد.

گ کنید، احساس یمکنید هر آنچه اگر در لحظه زند� که اتفاق یمافتد، خوشایند و مبارک است. مانند ً در شیواخواهید شد که از نو، جوان یمکند، که دائما حال ایجاد فضای جدید برای اتفاقات جدید است. ی� دیگر تریس نخواهید داشت. زما� ن که ا ی ز چ�زها که اتفاق یمافتند نیمترسید، احساس یمکنید که زی که در اطراف شما رخ یمدهد، خوت شبخ� ه یرچ� بدون دلیل است. شما درست مثل یک رودخانهی جاری، رسشار از انرژی خواهید بود. شما از خود خوت شبخ� بدون دلیل متساطع خواهید کرد.

گ یمکنید، آینده از طریق شما توق� در حال زند� حرکت یمکند و به گذشته تبدیل یمشود و شما مانند یک بامبوتوخایل، مصون از زمان و فراتر از ق یممانید. مرگ با�

شکست دادن مرگ یک تکنیک ساده است. فقط در حال باشید، و اجازه دهید که زمان در شما جریان یابد، اجازه دهید که زمان در شما نفوذ کند، و از طریق شما فعال شود.

توق� آینده به درون شما راه یمیابد، طمع نیمکنید،

گ 262 روشنگری زند�

فقط آنرا یمیگ�ید. بگذارید از شما عبور کند، بگذارید به گذشته تبدیل شود، و یس� طبییع خودش را داشته باشد. تنها در حال باشید و خواهید دید که در گ یمکنید. ابدیت زند� هر روز ارتعاشات انرژی شماافزایش یمیابد. هر لحظه ز نویع گ شما وسعت یمیابد. ت ح� مرگ تا ی ن ن� زند� ُعدی وسعت یاف� ت ن است. مرگ وسعت یاف� ت ن در ب است که عقل ممکن است قادر به درک آن نباشد. اما با این حال مرگ همچنان وسعت یاف� ت ن است. فقط در حال باشید، و اجازه دهید که زمان در شما جریان یابد

آنچه که باید از شما گرفته شود، گرفته شده، و آنچه که باید به شما اضافه گشته، اضافه یمشود. ً خود را از طریق شما ابراز یمکند.ذهن گ دائما فرخند� ن شما که بهاین تغیی�ات »نه« یمگوید، نامبارکترین است.ذهن شما که تالش یمکند تا وعده ی ی دروغ� امنیت را به شما بدهد، نامبارکترین است.

گ خود نگاه کنید. آیا تا به حا ت ل ح� یک بار به زی »بله«ی کامل گفتهاید؟ »بله«ی کامل گف� ت ن به زند� یچ� زی است گ ت ح� فقط برای یک بار، هما ی ن چ� به زند� که من آنرا روشنگری یمنامم.

گ یک »بله« ن اآلن تصمیمی بگ�ید که به زند� همی� کامل بگویید. ابتدا احساس نا ا نم� به ذهن شما ق بیفتد چه؟ تصمیم یورش خواهد آورد. اگر اتفا� ی بگ�ید که نیم ساعت بعدی را به گف� ت ن یک »بله« کامل بگذرانید. ممکن است ذهنتان بگوید، »نه، گ من خواهد افتاد؟ ق برای زند� نه. آنگاه چه اتفا� ی� به دست ممکن است بمی�م. ممکن است غذا ی� است که ذهنتان نیاورم«. اینها همه حقهها یمزند تا شما را تحت کن� ت ل خود نگه دارد، تا شما را تحت کن� ت ل خویش� ت ن تان نگه دارد، که خود عامل اصیل تما ت م بدبخ�ها است.

ً مدام در حال »نه« توق� شما ذهن خود را که ذاتا

گف� ت ن است، تقویت یمکنید، ذهن به قدری قدرت یمیگ�د ز »نه« که به هم ی ه چ� ز یمگوید. پس از مد� ت ، این ت »نه« ح� در تنفس شما ی ن� ن ابتال حک یمشود. علت ا یول� به رسطان، »نه« حک شده در جریان انرژی شما است.

گ ارتعاشات شما همانطور که »بله« کامل به زند� را باال یمبرد، مرگ هم شما را به ارتعاشات باالتری گ »نه« هدایت یمکند. از طرف دیگر، اگر به زند� بگویید، شما را به انرژی پا یی�نتر خواهد برد. این که به ارتعاشات باالتر، آگایه باالتر یا آگایه پا یی�نتر ن یمکنید. بروید را فقط با گف� ت ن »بله« یا »نه« تعیی�

• یک داستان واقیع: 1 استاد بزرگ Hindu، پارام اهمسا یوگاناندا در سال 1920 به ایاالت متحده نقل مکان کرد و در آنجا ساکن شد. چگون� گ ترک بدن توسط او بسیار جالب است. تا آخرین لحظه او مشغول مباحثات و گفتگوهای همیش� گ و حضور در برنامههایش بود. در روز مرگش، در ضیا تف� که به افتخار دیدار یسف� Bharat از آمریکا، بینای رانجان سن، در لس آنجلس برگزار شده بوش د، �کت کرد. در پایان سخ�نا�ناش در بدنش آرام گرفت و بعد درگذشت. بدن او پس از گذشت بیش از بیست روز همچنان سالم بود و آثار فساد در آن راه نیافت. هیچ بوی نامطبویع از جسمب �جان او ی� دربارهی مرگش در حس نشد. یادداشت زیبا گ نامهاش، آمده است. قسمت ضمیمه در زند�

^-1 Yogananda Paramahamsa استاد روشنگر Hindu، که کتاب او گ « بسیار مشهور است »زندگینامهی یک یو�

ی� بود. ت ح� مرگش هم این اتفاق تجربهی زیبا برای او مبارک بود.

شما چشم نیستید. چشم فقط یک ابزار است. بسیاری از اوقات شما یمتوانید ببینید، ممکن است چشم شما باز باشد، اما صحنهای را که پیش چشمانتان است را نیمبینید.

بهخاطر داشته باشید که شمااز طریق چشمیمبینید. اگر از طریق چشمانتان نگاه کنید، ناگاه متوجه ز را شاهد هستید. شما دو خواهید شد که هم ی ه چ� »حفره« که چشم نامیده یمشود، نیستید. شما فقط از طریق دو حفره که چشم نامیده یمشود، یمبینید. اگر احساس یمکنید که شما دو چشمهستید، شما در خویش� ت ن خود گرفتار شدهاید. در عالم رؤیا، تا زما� ن که توجهتان روی اشیاء متمرکز است، همچنان ش ء دیده در رؤیا خواهید بود. ت وق� توجهتان را از شده برداری ن د و به بیننده، یع� به خود معطوف کنید، بیدار خواهید شد.

زی فراتر از لحظهای که متوجه شوی ی د که چ� چشمانتان هستید، توجهتان به بیننده جلب یمشود. ی� آنگاه متوجه یمشوید که این جهان از هما ی ن چ�زها که رؤیایتان را تشکیل داده، ساخته شده است.

تا زما� ن که فکر یمکنید که دارید یمبینید، تمام توجه شما معطوف ش ء دیده شده است. این همان زی است که من آنرا خویش� ت ن )ego )نامیدهام. یچ� هنگایمکه شما به عقب بریمگردید و متوجه یمشوید که از طریق چشمیمبینید، تمام توجه شما به بیننده زی است که من آنرا معصومیت است. این ی چ� یمنامم. معصومیت به معنای داش� ت ن ن درک روش� از این موضوع است که هر آنچه که در دنیا یی ب�ون زی ساخته شده است مشاهده یمکنید، از هما ی ن چ� که رؤیاهایتان از آن ساخته شده است.

مراحل آن بدین ش �ح است: اول اینکه بدانید آنچه

ن که یمبینید یک رؤیا است. مرحلهی بعدی، داش� ت ن ،1 انرژی است برای تغیی� این رؤیا. و سویم� شا تک� 2 است، هوش، درک این که این یک مرحله بودیه رؤیا است و بنابراین نیازی به تغیی� آن وجود ندارد! حقیقت مهیم که باید بدانید این است که عالم رؤیا ی� ساخته شده که عالم بیداری از از هما ی ن چ�زها آن ساخته شده است. اگر فکر یمکنید که رؤیاها ز عادی ز ی یک چ� ز عادی هستند، پس این جها ین ن� یچ� است. اگر فکر یمکنید این عالم برای شما نویع ز واقعیت هستند. واقعیت است، پس رؤیاها ی ن� درک این موضوع به شما انرژی یمدهد تا رؤیاهای خود را به واقعیت تبدیل کنید و به شما هوش الزم را یمدهد تا بدانید که هر آنچه که واقعیت یمپندارید، ی� بیش نیست. رؤیا

برای درک این حقیقت قدرتمند متحول کننده، باید بدانیم که عالم رؤیا و این جهان از چه ساخته شده گ ما را حفظ است. باید درباره پرانا، انرژیای که زند� یمکند، بدانیم.

ی� که نفس یمکشید فقط وسیلهای جهت ورود هوا انرژی است. این مثال را ی درنظر بگ�ید. کامیو� ن و خروج پرانا است. پرانا ی ن�وی حیات است، خود وارد این محوطه یمشود و بار خود را خایل یمکند و یمرود، در اینجا کامیون به مثابهی هوا یا همان َ س و متاع تحویل داده شده، پرانا است. ف َ ن

هوا پیوسته یمآید و پرانا را به درون وارد یمکند و خود خارج یمشود. ما پیوسته پرانا را از طریق هوا دریافت یمکنیم.

ی� اگر به Mela Kumbh در Bharat که بزرگترین گردهما معنوی در جهان با حضور میلیونها نفر است، رفته

Shakti -1

باشید، ممکن است دیده گها به مدت باشید که یو� سه روز رس خود را بهطور کامل در خاک دفن یمکنند. آنها یمتوانند این کار را انجام عالم رؤیا از همان ز یها� ساخته شده یچ� که عالم بیداری از آن ساخته شده است

دهند زیرا یمدانند چگونه بدون استفاده از هوا، پرانا از کیها ی ن بگ�ند و وارد بدن خود کنند. تا ً را مستقیما زما� ن که شما پرانا را از طریق هوا دریافت یمکنید، ن� نفس بکشید. باید دم و بازدم مجبورید از طریق بی ً و انجام دهید. اما هنگایمکه بتوانید پرانا را مستقیما ً بدون کمک هوا دریافت کنید، نیازی به دم و بازدم از ن� ندارید. بدن شما یمتواند پرانا را مستقیما طریق بی از کیها ی ن بگ�د.

یک نکتهی دیگر: تا زما� ن که دم شما پرانای بیش� ت ی را برای شما یمآورد و بهعنوان وسیلهای برای حمل گتان تقویت خواهد شد. پرانا خایل بر یمگردد، زند� اگر برعکس این موضوع اتفاق بیفتد، اگر هوا با پرانای کم� ت بیاید و با پرانای بیش� ت ی برگردد، بدان ن مع� است که مرگ نزدیک است یا انرژی حیات به سمت مرگ یمرود. ت وق� مرگ نزدیک یمشود، فقط هوای خایل وارد یمشود، و با پرانا خارج یمشود.

ن دلیل است که تمام استادان بزرگ مانند بههمی� بودا، شانکارا، گورو ناناک 1 و ماهاویرا 2 پرانا را یمشناختند و آنرا حس یمکردند و یمتوانستند ن� کنند. آنها شش ماه قبل از مرگشان را پیشبی مرگشان، توانستند بهوضوح پرانا را ببینند که از بدنشان خارج یمشود.

3 آورده شده که »اوج سن« مفهویم زیبا در آیورودا نامیده یمشود که بر اساس علمپرانا شکل گرفته

است. تا یک سن خاص، فرد از طریق دم پرانای بیشتری دریافت می‌کند و پرانای کمتری را از طریق بازدم بیرون می‌دهد. لحظه‌ای که بازدم حاوی پرانای بیشتری نسبت به دم باشد، آنها متوجه می‌شوند که فرد در حال نزدیک شدن به مرگ است.

به‌هنگام بیداری، پرانا در چاکرای آجنا می‌ماند. به‌هنگام رؤیا، زبان می‌کند و در همانجا این مرکز انرژی که بیشتر در بین دو ابروها قرار دارد. در سانسکریت به این ناحیه Ajna chakra گفته می شود .هنگامی که شما در خواب عمیق هستید، در اطراف چاکرای آناهاتا مرکز قلب حرکت می‌کند. این دلیل است که شما هرگز نمی‌توانید تا وقتی که رستان در حالت قائم و عمودی است به خواب بروید. شما نمی‌توانید بخوابید، مگر اینکه رستان را شل کنید، و اجازه دهید پرانا از پیشانی به سمت قلب حرکت کند. به همین دلیل است که تا وقتی‌که رستان را شل نکرده‌اید نمی‌توانید بخوابید. حتی اگر روی تخت دراز کشیده باشید، تا وقتی‌که رس خود را صاف و محکم نگه‌داشته‌اید، هرگز نمی‌توانید بخوابید. اگر دائماً مشغول فکر کردن باشید، رس شما عمودی و شانه‌هایتان تحت‌فشار قرار خواهند گرفت. فشار در شانه‌ها با صاف بودن رس رابطه‌ی مستقیم و نزدیک دارد. شما می‌توانید این موضوع را در زندگی ببینید. هنگامی‌که صبح به دفتر خود می‌رسید، لازم نیست کاری انجام دهید. نشستن بر روی صندلی و فکرکردن در مورد مشکلات خود به‌زودی به شما فشار وارد خواهد کرد و شما دچار شانه درد خواهید شد!

در واقع تمام دردها و فشارها در ابتدا از شانه آغاز می‌شود. تا وقتی شانه ی شما تحت‌فشار است، رس هرگز شل نخواهد شد. به همین دلیل افرادی که هرگز نمی‌توانند رس خود را شل کنند دائماً فکر می‌کنند که نمی‌توانند بخوابند.

زندگی به‌طور مداوم در حال لغزش و ورود به مرگ است. لغزش زندگی به سمت مرگ همین چیزی است که ما آن را زندگی کردن می‌نامیم. این را بدانید که، در واقع ما زندگی نمی‌کنیم. ما منتظر مرگ هستیم. انسان‌های عادی زندگی نمی‌کنند. زندگی لغزش به سمت مرگ و ناپدید شدن در آن است. به همین دلیل است که هر چقدر زندگی می‌کنید باز هم احساس رضایت نمی‌کنید و احساس می‌کنید زندگی نکرده‌اید، زیرا شما حتی خود را آنطور که باید زندگی نکردید. نمی‌دانید که زندگی چیست.

وقتی آگاهی پیدا می‌کنی‌، وقتی شروع به فکر کردن و اندیشیدن در مورد زندگی خود می‌کنی، زمانی که هوشیاری را به زندگی راه می‌دهی، مرکز جدیدی را در وجود خود ایجاد می‌کنی. وقتی هوشیاری را به زندگی خود راه می‌دهید، مرکز و فضای جدیدی را در این زندگی و مرگ، خلق می‌کنید. این همان چیزی است که من آن را آگاهی می‌نامم. وقتی آگاه می‌شوی، شروع به تصمیم‌گیری در مورد زندگی خود می‌کنی. به‌عنوان مثال، هرچه آگاه‌تر شوید، بهتر می‌توانید درباره‌ی نوع زندگی که می‌خواهید، نوع خانه‌ای که باید در آن زندگی کنید، نوع خودرو خود که باید با آن رانندگی کنید، و نوع زندگی که باید در آن زندگی کنید، تصمیم‌ بگیرید. درباره‌ی هر اینچ تصمیم‌گیری می‌کنید. از این آگاه می‌شوید: چگونه باید صحبت کنید، چگونه باید رفتار کنید، چگونه باید فکر کنید، در هر اینچ خود هوشیار می‌باشید.

از لحظه‌ای که شروع به هوشیار شدن می‌کنید، شروع به تصمیم‌گیری می‌کنید و شروع به کنترل زندگی‌تان می‌کنید. وقتی کاملاً هوشیار شدید، زندگی را کنترل خواهید کرد. به کنترل مرگ خود نیز دست خواهید یافت.

زندگی و مرگ در پس دو رویداد در سطح خودآگاه روی می‌دهند. اگر آگاهانه فکر می‌کنید، آن زندگی است. اگر آگاهی‌تان، قادر به فکر کردن نباشد، آن مرگ است.

در سطح ناآگاه، دو چیز اتفاق می‌افتد، و آن رؤیا و خواب عمیق است.

اگر در سطح ناآگاه، هوشیار باشید، نامش رؤیا است. اگر شما قادر به دیدن هر چیزی باشید، اگر بتوانید هر چیزی را حس کنید، اگر بتوانید هر چیزی را دریابید، اگر بتوانید هر تحرکی را تجربه کنید، اگر آگاه نیستید، رؤیا نامیده می‌شود. اگر نمی‌توانید هیچ چیزی را احساس کنید، اگر نمی‌توانید هیچ تحرکی را حس کنید، آن خواب عمیق است.

در حالت بیداری، وقتی که هوشیار هستید و یا به اصطلاح روانشناسی در حالت آگاهی هستید، آن زندگی است. اگر هوشیار نیستید، پس آن مرگ است. وقتی هوشیاری بیشتری را به زندگی خود می‌آورید، در نتیجه، زندگی خود را به دست می‌گیرید. به همین ترتیب، اگر هوشیاری بیشتری را به خود در عالم رؤیا راه دهید، رؤیاهای خود و خواب عمیق را بر عهده خواهید گرفت.

کنترل زندگی و مرگ و کنترل رؤیا و خواب عمیق هر دو مستلزم یک شرط مهم است، و آن هوشیاری است. هوشیاری لازمه‌ی اصیل کنترل زندگی و مرگ و کنترل رؤیا و خواب عمیق است. داشتن هوشیاری نسبت به رؤیاهایتان نه تنها به شما کمک می‌کند که رؤیا و خواب عمیق خود را کنترل کنید، بلکه می‌تواند به شما کمک کند زندگی و مرگ را نیز کنترل کنید.

وقتی شروع به تجربه کردن پرانا در پیشانی خود می‌کنید، متوجه خواهید شد که نه تنها پرانا از طریق تنفس امکان‌پذیر می‌شود، بلکه این پرانا است که واقعیت و رؤیاهایتان را خلق می‌کند.

هر آنچه که شما واقعیت و هر آنچه که رؤیا می‌نامید، از پرانا ساخته شده است. همانطور که شانکارا می‌گوید که این کل جهان مایا، توهم است. وقتی این موضوع را می‌فهمید، انرژی فوق‌العاده‌ای برای کنترل زندگی و رؤیاها خواهید یافت. تا الان، شما فقط یک قربانی بوده‌اید. شما حتی نمی‌توانید رؤیاهای خود را کنترل کنید. آیا می‌توانید رؤیای چیزی را که می‌خواهید ببینید؟ نه نمی‌توانید! شما حتی نمی‌توانید اتفاقی را در رؤیای خود کنترل کنید. تا الان، فقط این توانایی را دارید که یا به خواب روید یا از خواب بیرون بیایید، و بیدار شوید. شما نمی‌توانید خود رؤیا را کنترل کنید. اگر بتوانید هوشیاری بیشتری در حالت رؤیا داشته باشید، در حالت بیداری نیز توجهتان افزایش خواهد یافت، آگاهی در زندگی‌تان چند برابر خواهد کرد. اگر هوشیاری‌تان افزایش یابد، طبیعتاً قادر به کنترل مرگ خود خواهید بود.

کیفیت رؤیا و کیفیت زندگی هر دو مستقیماً به یکدیگر مرتبط هستند. این را بدانید که زندگی چیزی جز خیال بافی های روزانه نیست، و رؤیا چیزی جز خیال بافی شبانه نیست. زندگی چیزی جز زندگی بافی های روزانه، زندگی شبانه است.

• یک داستان کوتاه: مرد فقیری پس از یک روز کار سخت، با کیسه‌ای پر از برنج به خانه برگشت. کیسه را از بام خانه‌اش آویزان کرد تا از دزدان در امان باشد. برای محافظت بیشتر از موشها ، دقیقاً زیر کیسه دراز کشید. در حالیکه دراز کشیده بود، به کیسه برنج نگاه کرد و شروع به رؤیاپردازی کرد: «اگر بتوانم این کیسه برنج را در مقادیر کم به فروش برسانم، می‌توانم پول زیادی به دست بیاورم. سپس با آن پول، برنج بیشتری می‌کارم، آن را می‌فروشم و به‌زودی ثروتمند خواهم شد. سپس با یک زن زیبا ازدواج می‌کنم و بچه‌ی زیبایی خواهیم داشت». در همین زمان، موش راه خود را به کیسه برنج پیدا کرده و شروع به جویدن طناب کرده بود. همانطور که مرد به بچه خیالی‌اش فکر می‌کرد، موش طناب را جوید و پاره کرد و کیسه روی او افتاد و درجا او را کشت. البته، آن ثروت، همسر و فرزند رؤیایی درجا ناپدید شدند.

هر کاری که در طول روز انجام می‌دهید، آن را زندگی می‌نامید. هر کاری که در شب انجام می‌دهید، آن را رؤیا می‌خوانید. اگر در روز نتوانید کاری انجام دهید، آن را مرگ می‌نامید. اگر در شب نتوانید کاری انجام دهید آن را خواب عمیق می‌نامید.

اگر در روز، این سه چیز را داشته باشید آن زندگی است: تجربه کننده، تجربه شده و خود تجربه. نوشیدن قهوه را به عنوان مثال در نظر بگیرید که در آن سه عنصر مهم وجود دارد: قهوه‌ای که نوشیده می‌شود، کسی که قهوه را می‌نوشد و تجربه‌ی حس نوشیدن قهوه. اگر تمام این سه عامل را به هنگام روز تجربه کنید، آن زندگی است و اگر تمام این سه را تجربه نکنید، آن مرگ است. به هنگام شب، اگر تمام این سه را تجربه کنید، آن رؤیا است و اگر تمام این سه را تجربه نکنید، خواب عمیق نامیده می‌شود.

لحظه‌ای که به سمت حالت رؤیا می‌روید، پرانا به سمت ویشودیه، مرکز گلو پیش می‌رود. هرچه بیشتر به سمت حالت خواب عمیق بروید، پرانا به سمت آناهاتا، مرکز قلب حرکت می‌کند.

در مورد زندگی و مرگ نیز وضعیت به همین صورت است. هر چه رس زنده‌تر و پر انرژی‌تر باشید، پرانا در پیشانی‌تان بیشتر جمع و متمرکز می‌شود.

وقتی دمتان شما پرانای بیشتری را با خود می‌آورد و وقتی بازدمتان خالی باز می‌گردد، پرانای شما در پیشانی‌تان متمرکز خواهد شد. اگر دم پرانای کمتری داشته و بازدم پرانای بیشتری داشته باشد، پرانا به آرامی به ویشودیه، مرکز گلو می‌رود. اگر دم هیچ پرانایی نداشته باشد و فقط بازدم حاوی پرانا باشد، انرژی شما کاملاً به سمت مرکز قلب خواهد رفت.

در حقیقت، رفتن از زندگی تا مرگ، از حالت بیداری تا وضعیت خواب عمیق، هر دو مستقیماً به حرکت پرانا مربوط است. اگر حرکات پرانا در دم و بازدم به درستی صورت گیرد، می‌توانید مرگ، زندگی ، رؤیا و خواب عمیق را کنترل کنید. رؤیا و همچنین زندگی فقط با این کلید واحد که پرانا نامیده می‌شود کنترل می‌شوند.

اگر لحظه‌ای که وارد عالم رؤیا می‌شوید، زمانی که آگاهی‌تان به آرامی به سمت خواب می‌رود، هوشیار باشید، خواهید توانست که رؤیای خود را تغییر دهید.

اگر بتوانید رؤیایتان را تغییر دهید، بگذارید واضح بگویم، اولین کاری که انجام خواهید داد این است که از رؤیا دیدن دست می‌کشید. از رؤیا دیدن دست می‌کشید چون می‌دانید که رؤیا بی‌فایده است. شما می‌دانید که زمان و انرژی خود را در رؤیاها هدر می‌دهید.

کسی که از رؤیاها آگاهی داشته باشد، هرگز رؤیا نخواهد دید. کسی که از زندگی آگاه است، هرگز تولد دیگری نمی‌خواهد. به همین دلیل است که در تمام کتب مقدس، چه وداها، چه داماپادا و چه گورو گرنث صاحیب تنها هدفشان نداشتن تولد دیگر است. همه‌ی آنها تنها یک هدف داشتند: موکشا، آزادی، از چرخه‌ی تولد و مرگ.

کسی که از رؤیاها آگاه است، هرگز رؤیا نخواهد دید. او به‌سادگی از رؤیا دیدن دست خواهد کشید. کسی که از زندگی آگاه است، چرخه‌ی تولد و مرگ را متوقف خواهد کرد. او بدن دیگری نخواهد گرفت. وقتی من می‌گویم مرگ، منظور من از کلمه‌ی «مرگ» این نیست که خودکشی خواهید کرد. وقتی من می‌گویم زمانی که شما از زندگی آگاه می‌شوید، دچار مرگ می‌شوید، به این معنا نیست که شما خودکشی می‌کنید. منظورم این است که دیگر زندگی عادی نخواهید داشت. دیگر به هویت خود با هویت خود زندگی نخواهید کرد. از نو متولد خواهید شد.

به همین دلیل است که استادان روشنگر مرده تلقی می‌شوند. در واقع، افراد روشنگر، افرادی هستند که زندگی‌شان تمام شده و زندگی آنها برای شما قابل‌درک نیست. اگر بخواهید برای زندگی‌شان نایی در نظر بگیرید، تنها نایی که می‌توان روی آن گذاشت، مرگ است! آنها آنگونه که شما فکر می‌کنید زنده نیستند.

و بارها، تمام کتب مقدس گفته‌اند که افراد روحانی «دوباره متولد می‌شوند». در این حالت، هیچ چیزی نمی‌تواند شما را عذاب دهد. زندگی به صورت مبهم و یا مانند یک فیلم به نظر می‌رسد. در شما رخنه نمی‌کند و فضای درونی‌تان را مختل نمی‌کند.

اگر وقتی که پرانا هر روزه به مرکز قلب وارد می‌شود، هوشیار باشید، می‌توانید رؤیاها و خواب عمیق خود را مدیریت کنید. اگر از پرانا آگاه باشید به این معنا است که در پایان زندگی‌تان شما قادر به تغییر زندگی و مرگ خواهید بود. اگر بخواهید، می‌توانید آن را کیم جلو بیندازید. اگر بخواهید می‌توانید آن را به تأخیر بیندازید. می‌توانید به هر نحوی که می‌خواهید آن را به اجرا در بیاورید.

بدانید که، اینها نظریه نیستند. اینها حقایق حاصل از هزاران سال تحقیق و توسعه توسط ریشیهای ما بر روی آگاهی انسان است.

در واقع، این فناوری و این تکنیکها می‌توانند کیفیت زندگی شما را از همین امروز افزایش دهند. مجبور نیستید به خود بگویید، «آه! اگر این تکنیک را به مدت ده سال انجام دهم، شاید در سال یازدهم نتیجه دهد». نه!

در حقیقت، چون ما این فناوری را بلد نیستیم، آن را زیر سؤال می‌بریم. به عنوان مثال، اگر نظریه‌ی قانون جاذبه مفید و قابل اجرا در زندگی‌تان باشد، به آن شک نمی‌کنید. اما اگر این نظریه هیچ‌گونه کاربردی در زندگی‌تان نداشته و هیچ منفعت مستقیمی برای زندگی‌تان نداشته باشد، طبیعتاً آن را فراموش می‌کنید، یا آن را زیر سؤال می‌برید، و به آن شک می‌کنید. در نهایت، کل دانش پشت آن را انکار می‌کنید.

فقط به این دلیل که ما این فناوری، این نوع حقایق و تکنیکها را در زندگی‌مان عملا به کار نبرده‌ایم، کل معنویت را زیر سؤال می‌بریم. آیا واقعاً برای من مؤثر خواهد بود؟ آیا واقعا به من کمک خواهد کرد؟

تمام چیزهایی که تاکنون به شما گفته‌ام، نه تنها در مرگتان، بلکه در هر لحظه از زندگی به دردتان خواهد خورد. ممکن است با خود فکر کنید، «چگونه می‌تواند هر لحظه به من کمک کند؟».

در حقیقت، حالت رؤیا به معنای حالت انرژی پایین‌تری است یعنا پرانا به سمت مرکز قلب حرکت می‌کند. اگر در آن زمان هوشیار باشید، طبیعتاً قادر به کنترل رؤیاهای خود خواهید بود. نه تنها می‌توانید رؤیاهای خود را کنترل کنید، بلکه می‌توانید در هر لحظه که خواستید به خودتان انرژی دهید.

هرگاه از پرانای پایین آگاه باشید، می‌توانید درصد پرانای بیشتر را در بدن خود افزایش دهید. آگاهی از اینکه پرانا در حال کم شدن است به بدنتان کاین ترتیب، وقتی در حال ف هستید. به همین ترتیب، وقتی که سطح پرانا کاهش بیشتری پیدا می‌کند، می‌توانید آن را متوقف کرده و سطح آن را افزایش دهید.

نه تنها در زمان مرگ، بلکه وقتی بیمار هستید نیز پرانای شما به آهستگی در چاکرای آناهاتا قرار می گیرد. هر چه پرانا بیشتر به سمت آناهاتا برود، بیشتر احساس بیماری می‌کنید. اگر بتوانید حرکت پرانا را متوقف کرده و آن را افزایش دهید، می‌توانید خودتان را درمان کنید. این تکنیک غایی شفای جسم و بازجوانسازی آن است.

در حقیقت هرگاه بر پرانا مسلط می‌شوید، متوجه می‌شوید که مرگ به آن مفهومی که شما فکر می‌کنید وجود ندارد. تا به حال، شما از مرگ به دلیل ابهام آن می‌ترسیدید. این ترس از مرگ نیست، این تنها ابهام است که ترس بیشتر و بیشتری ایجاد می‌کند.

ببینید، همه می‌دانیم که هرکس روزی می‌میرد و هیچ کاری از ما بر نمی‌آید. اما نمی‌دانیم که چه موقع و چگونه رخ می‌دهد و بعد از آن چه می‌شود. این سؤالات و ابهامات در وجود ما ایجاد مشکل می‌کنند. رنج روانی که به هنگام فکر کردن درباره‌ی مرگ به ما وارد می‌شود، بیشتر به دلیل این ندانستن‌ها و نا اطمینانی‌ها است و مستقیماً به خود مرگ مربوط نمی‌شود. هنگامی که این ابهامات برطرف شود، مفهوم مرگ شفاف‌سازی می‌شود. تأثیر منفی مرگ کاملاً در وجود ما پاک می‌شود.

نه تنها در انتخاب مرگ، بلکه در به تعویق انداختن یا پیش‌بینی کردن مرگ نیز آزادی بیشتری خواهید داشت تا بتوانید مرگ را بشناسید. این غایی‌ترین هدیه‌ای است که هر تکنیک معنوی می‌تواند به شما بدهد.

مهم تر از همه، حتی وقتی که بیمار می‌شوید، این احتمال وجود دارد که پرانا مستقیماً به آناهاتا نرود، بلکه شروع به حرکت به سمت آناهاتا کند. شما متوجه می‌شوید که دارید بیمار می‌شوید و می‌توانید آن را بازگردانید.

یمتوانید این مورد را امتحان کنید: هنگایمکه دارد خوابتان یمبرد، از پیشا� ن ، چشم سوم آگاه باشید، توجهتان آنجا باشد هنگایمکه در تخت دراز یمکشی ت د، وق� با خود تصمیم گرفتید، »بله، االن یمخواهم بخوابمت «، وق� هوشیاریتان در حال محو شدن است و در تارییک و خواب عمیق ناپدید یمشود، فقط آگاه باشید.

ز سپس در کل روز، بدانید و به یاد داشته باشید که کل گ مایا ا ت ست، ح� زما� ن که بیدار هستی ید ن� این زند� رؤیایمبینید. بارها و بارها باخود تکرار کنید که: »هر آنچه که یمبینم فقط یک رؤیا است«.

بهاین موضوع منط� ق نگاه نکنید. از خوپد ن�سید که

ن این حقیقت دارد یا نه. ی در غ�اینصورت بالفاصله از خود خواهید پرسید:، »چگونه یمتوانمهم یچ� فکری بکنم؟ این حقیقت ندارد. این جهان یک واقعیت است«.

ز ً توجه کنید که، حقیقت و واقعی ی ت دو چ� لطفا متفاوت هستند. ت وق� من یمگویم کل دنیا یک رؤیا باشد زیرا منبیع که بر اساس آن حقیقت داش� ت ن است، ممکن است بهنظر شما حقیقت نداشته زی را یمسنجید، خود وجود ندارد. یچ�

هنگایمکه این اصل را چند روزی انجام دهید، حقیقت پشت این کلمات را درک خواهید کرد. این شما را به سمت حقیقت هدایت خواهد کرد.

پرده نمایش که کل رؤیا بر روی آن پخش یمشود را خواهید دید. ت وق� پرده نمایش را که بر روی آن ن صفحه کل این رؤیا را نشان دادهاید یمبینید، همی� نمایش را بههنگام رؤیا دیدن با هوشیاری خواهید دید. صفحه نمایش که روی آن کل این رؤیا را زی است که من آنرا نمایش دادهاید، هما ی ن چ� آگایه یمنامم.

سؤال بعدی که به ذهنتان خطور یمکند این است: »اگر در حالت بیداری رؤیا یمبینم، چرا باید عمیل نشان دهم؟« چرا با ت ید حرک� انجام دهم؟«. چرا نباید عمیل نشان دهید؟ اگر دارید رؤیا یمبینید، چرا نباید کاری کنید؟

اینرا بدانید که شما نیمخواهید کاری کنید، زیرا آنرا زی بسیار جدی تل� ق یمکنید. شما عمل خود را با ی چ� که باید به دست بیاورید، مرتبط یمدانید.

بهدلیل نتایج مورد انتظارتان، بهاین عمل یمچسبید. اگر بدانید که دارید رؤیا یمبینید، متوجه خواهید زی را شد که رؤیا دیدن یا رؤیا ندیدن بههیچی وجه چ� تغیی� نخواهد داد. هر آنچه که اتفاق بیفتد، اتفاق خواهد افتاد. شما یمگذارید که اتفاق بیفتد.

گ یک رؤیا است. ناگهان هوش شما فقط بدان که زند� بیدار خواهد شد. چشم شما بهاین حقیقت باز خواهد گ ، تصویرا ن فک� شما است. شد که کل نمایش زند�

گ شما ً رویدادی نیست که در پایان زند� مرگ رصفا گ شما ی� که در طول زند� اتفاق یمافتد، بلکه مرگها ز شامل یمشود. بهعنوان مثال، اتفاق یمافتد را ی ن� اگر پولتان از شما گرفته شود، هویت میلیونر بودن ز در شما یمیم�د. اگر برادرتان بمی�د، هویت برادر ین� ز در شما یمیم�د. اگر پدر شما بمی�د، کیس بوی دن ن� ز در شما یمیم�د. در تمام هویت پرس کیس بوی دن ن� این لحظات، بخش از وجود شما یمیم�د.

گتان اتفاق یمافتد. مرگ »کامل« در پایان زند� گ ، با مردن بخش از وجودتان تح� در طول زند� ن »مرگ جز� ئ « را تجربه یمکنید. با داش� ت ن ی چن� دریک ا ت ز مرگ، ح� در آن لحظات، دچار درد و رنج نخواهید شد. شما قادر خواهید بود که این مرگها را، دستکاری کنید، به تعویق بیندارید، جابهجا کنید و یا ت ح� متوقف کنید.

ی� یک قوری خایل را تصور کنید. درون قوری فضا ی� وجود دارد. ز فضا وجود دارد. خارج از قوی ری ن� حال فرض کنید که قوری را شکستید. ممکن است قوری نابود شود اما فضای داخل قوری نابود نخواهد شد. تنها در فضای خارج از قوری ناپدید خواهد شد.

فضای محصور در داخل قوری، در فضای خارج از ز نابود قوری ناپدید خواهد شد. ت ح� خود قوی ری ن� نیمشود. بلکه بهشکل دیگری در یمآید و همچنان وجود دارد. شما یمتوانید شکل آنرا تغیی� دهید، اما ن ب ب�ید. نیمتوانید آنرا ا یز ب�

ن ترتیب، در طول مرگ، آگایهای که در بههمی� بدن شما محصور شده است، در آگا ییه ب�ون از بدن شما آرام یمیگ�د. ببینید، یک فضا خارج از ز داخل بدن و ی� ی دیگر ن� بدن و پوست شما و فضا پوستتان وجود دارد. هنگایمکه مرزهای شما در ن یمرود، فضای داخل بدن شما در نقطهای ا ی ز ب� فضا یی ب�ون بدنتان قرار و آرام یمیگ�د. درک این

ز در حقیقت، شما را از ترس مرگ یمرهاند. هیچ ی چ� درونتان وجود ندارد که بتوان آنرا نابود کرد. 1 واقعهای زیبا وجود دارد: گ سقراط در زند�

سقراط در اثر نوشیدن جام زهر کشته شد. توق� شوکران را بهاو دادند، از او پرسیدند: »از مرگ نیمترسید؟«. ی� گفت: »چرا باید ب� ت سم؟ پس از او به زیبا مرگ تنها ی دو چ� ز ممکن است رخ دهد. یا ن خواهد رفت و من دیگر موجودیت من ا ی ز ب� وجود نخواهم داشت و یا به شکیل دیگر در ن . فقط ی� دیگر وجود خواهم داشت، همی� جا ییک از این دو حالت ممکن است اتفاق بیفتد. اگر دیگر وجود نداشته باشم، پس هیچ مشکیل وجود ندارد، زیرا ی چ� ز ی برای ترسیدن وجود ندارد، چوی ن چ� ز ی نخواهم فهمید. اگر به ی� دیگر وجود داشته باشم، شکیل دیگر و در جا باز هم لزویم ندارد که نگران باشم. من بههر حال وجود خواهم داشت. من نخواهم مرد«.

گ است. 2ی بزر� این سخنان سقراط خود مان� ت ا گ خود بیندازید. ممکن است بگوئید نگایه به زند� گ بیش� ت شادی بود یا رنج بود. اینها تنها دو زند� گ بیش� ت بوده، احتمال است. اگر یمگوئید رنج زند� ف رنج پس چرا از مرگ یمترسید؟ اگر به حد کا� ز جدیدی را امتحان نیمکنید؟ بردهاید، پس چرا ی چ� گ بیش� ت است، پس اگر یمگوئید که شادی زند� گ شادی داشتهاید، باید برای ی� که زند� از آنجا یچ�زهای جدید، تجربههای جدید آماده باشید. اگر ً یط کردن گ شما در این مرحله شاد بود، طبیعتا مراحل بعدی منجر به شادی بیش� ت و تجربیات به� ت زند� ف که این موضوع را خواهد شد. بنابراین، از هر طر� ی� ندارد. استدالل کنید، ترس شما هیچ مبنا

ن یمرود، فضای دانس� ت ن اینت که وق� بدنتان ا ی ز ب�

^-1 Socrates فیلسوف یونا� ن

زی که راه را نشان یمدهد". هجاهای مقدس -2 Mantra معنای لغویا ی ش "چ� که قدرت ارتعاشات مثبت دارند

قسمت اول: در حالت درازکشیده و قبل از خواب، ناحیهی اطراف چاکرای آجنا یا چشم سوم، مرکز پیشا� ن را بهخاطر بیاورید. تمرکز نکنید. اگر خودتان را مجبور کنید، اگر تمرکز کنید، خواب شما بههم خواهد خورد و رسدرد خواهید گرفت. این ناحیه را در حالت آرامش تنها به یاد بیاورید، همانگونه که بهیک گل نگاه یمکنید، خییل عادی. کمکمخواهید دید که آرامش یمیابید و وارد حالت خواب عمیق خواهید شد.

تنها از ورود به حالت خواب عمیق آگاه باشید، ف است. روز اول، ممکن است احساس ن کا� همی� ً خوابتان نیمبرد و خوابتان 10 ایل 15 کنید که اصال دقیقه به تأخی� افتاده است. نگران آن نباشید. تنها از حرکت پرانا در چاکرای آجنا آگاه باشید.

شما متوجه خواهید شد که دارید رؤیا یمبینید. اگر یمخواهید ادامه آن رؤیا را ببینید، آنرا ادامه یمدهید. اگر تماییل بهآن نداشتید، ا ی ز آن ب�ون یمآیید. اما کابوس نخواهید دید.

تا به االن، رؤیاهایتان نه تنها ذهن، بلکه بدنتان را همیمآشوبد. اگر کابوس ببینید و بیدار شوید، خواهید دید که قلبتان بهرسعت یمت ض پد و �بان قلبتان افزایش یافته است. بدنتان تحتت یأث� رؤیایتان قرار یمیگ�د. اگر از رؤیای خود آگاه باشید، ن ت یأث� این تحتت یأث� قرار نخواهید گرفت. این ا یول� مراقبه است.

در مرحلهی بعدی، خوا بب � رؤیا را تجربه خواهید کرد که سطح عمیقتری است. هرگاه خوا بب � رؤیا ز خواهید داشت. روز ی� ی ن� داشته باشی ب د، روز � رؤیا روز انرژیتان حفظ خواهد شد. ب� رؤیا بدین ن مع� است که با عدم رؤیاپردازی در

ف است و بهطور خودکار به آگاه بودن از پرانا کا� سطح انرژی باالتر بازیمگردد و بدن شما خود را با تمام ً درمان خواهد کرد، زیرا جریان پرانا مستقیما بیماریهای شما مرتبط است. مهمتر از هم ت ه، وق� انرژی محبوس در زیر پوست شما با فضای انرژی خارج از پوستتان ییک یمشود و اینت که ح� اگر ذهن ن رود، باز هم شما وجود خواهید و بدنتان ا ی ز ب� داشت، مبنا و اساس حقی تق� است که ما آنرا »واقعیت متعایل« یمنامیم. فردی که به واقعیت از خود شا ب دی و �بایک ً متعایل رسیده باشد، دائما پخش یمکند. او سعادت و انرژی بسیار یمپراکند ،1 مرتبهی اعیل، قرار دارد. ت� چراکه او در پاراماشتی

همان انرژی که خود را در قالب انفجار کیها� ن تکنیکهای مراقبه ی� در ً در حال انفجار و بازنما بازنموده است، دائما ق دم و بدن است. هوشیاری خود را با محل تال� ق قدرتم ب ند و �قدرت ترکیب کنید. بازدم، نقطه تال� توق� هوا ی ی دم ب�ون یمرود، پراز انرژی خواهد بود و هوشیاری شما بهعنوان یک کل، به ارتعاش ً درخواهد آمد. انسان انرژی حیات را یمتواند لمس ی�که هوای بازدم بهآن بازیمگردد، کامال کند. جا خایل است. یمتوان مرگ را در آن لمس و حس کرد. گ را هنگایمکه هوای دم وارد یمشود، یمتوان زند� ً لمس کرد. ت وق� هوای بازدم بریمگردد مستقیما یمتوان مرگ را لمس کرد. اگر آگایهمان را به نقطه َ س بیاوریم، یمتوانیم در خودمان هم ف َ ق این دو ن تال� انفجار کیها� ن و همانحالل کیها� ن را تجربه کنیم. زما� ن که انفجار و انحالل کیها� ن در شما اتفاق بیفتد، خود را تبدیل به انرژی کیها� ن )Universal )کردهاید.

این تکنیک دارای دو بخش است: ییک را زمان خواب و هنگایمکه در رختخواب دراز کشیدهاید انجام یمدهید، و دویم را هر زمان که در طول روز به یاد آن افتادید یمتوانید انجام دهید.

بخش اول انرژی بیش� ت ی برای انجام بخش دوم فراهمیمکند و بالعکس. آنها مکمل یکدیگر هستند.

paramasthiti -1

شما قادر به تغیی� رؤیای خود باشی ت د، وق� شما بتوانید رؤیای خود را کن� ت ل کنید، قدرت و انرژی گتان خواهید داشت. زیادی برای کن� ت ل حوادث زند� گ خود بودید، قربا� ن تا بهحال، شما فقط قربا� ن زند� زی را کن� ت ل کنید. رؤیایتان بودید. نیمتوانی ی د چ� تح� نیمتوانید یک عطسهی کوچک را متوقف زی را نه در حالت بیداری و کنید. شما نیمتوانی ی د چ� ز برایتان ت نه ح� در حالت رؤیا متوقف کنید. هم ی ه چ� ن . اتفاق یمافتد، همی�

در به� ت ین حالت، یمتوانید تصور انجام دادن کاری را داشته باشید. اگر بتوانید در حالت رؤیا هوشیار باشید، آزادی واقیع خواهید داشت و آگایهتان وسعت خواهد یافت.

برنامهی مراقبهی سطح دوم ما، - 2 Level LBP گ خودتان یمبرد، NSP ، شما را به سفری در زند� و همزمان ارسار مرگ را برایتان آشکار یمکند و با تخلیهی فضای درو�نتان از احساسا� ت که همیشه با خود دارید، آنرا خالص و ت یطه�یمکند. این برنامه گ کنید و در به شما یمآموزد که سعادتمندانه زند� صلح این دنیا راترک کنید. این برنامه مرگ را در منظر گ شما شادت ن ر و مع� درست آن قرار یمدهد تا زند� دارتر شود.

-2 سطح LBP (life Bliss Program) NSP(THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM Spurana Program) ن� و اثر شفابخش کامیل در سطوح جسما� ن ، ذه رویح دارد. مردم از من یمپرسند چگونه از طریق مراقبه شفا یمیابند. اینرا بدانید، من از طریق بدن جسما�نام شما را شفا نیمدهم. حضور من است که شفا یمدهد. ت وق� خورشید طلوع یمکند، نیلوفر خودبهخود گل یمدهد. خورشید نیمرود و

ن ترتیب، در بگل�گهای نیلوفر را باز نیمکند. بههمی� حضور استاد، شفا صورت یمیگ�د. واضح است که شفا انجام نیمشود، بلکه خود اتفاق یمافتد.

ز تا ت وق�که بدنتان در حضور من باشد، یمتوانم آنرا ن ترتیب، اگر ذهن خود را ی ن� شفا بخشم. بههمی� زی است که ما ز شفا یمیابد. این ی چ� باز کنی ی د، آن ن� در NSP2- Level LBP، انجام یمدهیم - باز کردن ذهنها. از شماخواسته یمشود که در مورد خودتان، رنجهایتان، آرزوهایتان، گناهتان و لذاتتان بنویسید. قرار نیست آنرا به کیس نشان دهید. این ی� نوشته فقط برای خود شما است تا سامسکاراها ً در وجودتان ریشه دوانیده یا خاطرات را که عمیقا حک شدهتان را بشناسید.

مردم از من یمپرسند که چرا من از آنها یمخواهم که اینها را بنو ت یسند وق� قرار نیست که آنرا به من و یا به یکدیگر نشان دهند. اینرا بدانید که با نوش� ت ن تمام اینها، شما ذهن خود را در حضور من باز یمکنید.

شما ذهن خود را باز یمکنید و بنابراین من یمتوانم ذهنتان را شفا دهم. اگر زخمهای خود را باز کنید، ن ترتیب، آفتاب یمتواند آنها را درمان کند. بههمی� اگر بتوانید ذهن خود را باز کنید، این انرژی تمام زخمها را بهبود یمبخشد.

NSP2- Level LBP الیههای انرژیتان را یکبهیک باز یمکند. رنجها، لذات، گناهها و آرزوهایتان باز یمشود. هنگایمکه اینها باز شود و شفا یابد، شما برای یک لحظه خدا را در درون خود تجربه یمکنید.

برای رها شدن از ترس مرگ، که در واقع ترس از دست دادن هویتمان است، باید این را بدانیم که زی ورای ذهن و بدنمان هستیم. برای درک ما ی چ� این مقوله به هوش نیاز داریم. سپس این سؤاالت برایمان پیش یمآید: ً چیست؟ هوش دقیقا آیا ض بع� از ما باهوشتر از دیگران است؟ آیا یمتوانیم سطح هوش خود را افزایش دهیم؟

ب� نیست. تکتک موجودات هوش پدیدهای اکتسا صاحب هوش هستند. هر کدام از ما دارای هوش گ ذا� ت و فطری است، همانطور است. این یک ویژ� که آتش گرم و یخ رسد است.

لطیفه ای در مورد افراد باهوش برایتان نقل یمکنم:

روزی چهار مرد سوار یک هواپیمای خصویص بودند که ناگهان، قسمت دم هواپیما آتش گرفت. متأسفانه تنها سه چ� ت نجات برای این چهار مسافر وجود داشت. اویل وحشت زده، ییک از چ� ت های نجات را برداشت و گفت: »من تازه ازدواج کردهام. ن همرسم منتظر من است«، و پرید. دویم گفت: »من باهوشترین ی فرد روی زم� ن به هوش من نیاز دارد«. هستم. سیاره ی ی زم� ا یو ن� ز پرید. گات با� ق ییک از مسافران که پی�مرد بود به فرد با� ق مانده گفت: »من پی� اما تو کیل از زند� مانده. این چ� ت نجات را ی بگ� پ و ب�«. مرد جوان با نیشخند گفت: »شما همیمتوانید پیب�پید، آقا. هر دو یمتوانیم برویم. باهوشترین ن با کوت له پش� من پرید!«. ی فرد روی زم�

بسیاری از ما ارتباطمان را با هوش طبییعمان از دست گ را تا ن دلیل است که نیمتوانیم زند� دادهایم. بههمی� ب� خود را با گ کنیم. ما دانش اکتسا حد اعالی آن زند�

هوش اشتباه یمیگ�یم، مانند همان مردی هستیم که به جای چ� ت نجات با کوت له پش� پرید!

تکتک موجودات طبیعت دارای هوش ذا� ت هستند. پرندگان ش هو ذا� ت دارند که آنها را قادر به پرواز یمسازد. تماشای پرندگان مهاجری که بدون نقشه یا راهنما هزاران مایل را در آسمان یط یمکنند از هما ی ن مس� قبیل ً و بههنگام تغیی� فصل باز دقیقا ز است! بریمگردند، شگفتا ی نگ�

گاش از کرم صدپا گرفته تا شامپانزه، هر حیوا� ن زند� ی� و با استفاده از هوش ذا� ت که بهاو هدیه شده یمگذراند. گیاهان و درختان دارای هوش ذا� ت را به زیبا زی است که آنها را قادر یمسازد تا هستند، این ی چ� از طریق خورشید غذا تولید کنند. انسان ً مستقیما ز دارای هوش ذا� ت رسشار است. او نمونهی تکامل ین� یافتهتر و برتری از آگایه نسبت به پرندگان، حیوانات و درختان است.

پاتانجایل، استاد برجستهی هندو و پدر علم باستا� ن ،1 یمگوید که انسان در خود تمایم شکلهای یوگا هوشیاری پا یی�نتر از خود قبیل درختان، پرندگان و حیوانات را دارد.

ی� را مانند درختان دارد. ی� تولید مواد غذا انسان توانا ی� ی� را دارد که از بدو تولد به تنها انسان این توانا گ کند، درست مانند حیوانات و پرندگان. زند�

پاتانجایل توضیح یمدهد: ت وق� الکپشت بودید، ی� گ گذشتهی شما از تمام تولدها تمام خاطرات زند� که قبل از تولد در قالب الکپشت داشتهاید، در بدن الکپشت ذخی�ه شده است. ت وق� به حیوان سطح گهای باالتری تبدیل یمشوید، تمام خاطرات زند� گذشته قبل از آن، در بدن آن حیوان ذخی�ه یمشود. همچنان که به تدریــج به موجود انسا� ن تبدیل گ های گذشتهتان در یمشوید، خاطرات تمام زند� داخل بدنتان ذخی�ه یمشود. اگر روشش را بدانید، یمتوانید هر زمان که یمخواهید از هرکدام از این

خاطراتتان استفاده کنید. ً در بدن همهی ما فطرتا انسا� ن خود دارای هوش هستیم. مشکل اینجا است ً بر این باوریم که که ما شدیدا محدود هستیم. ما در فکر بگذارید کل وجودتان گ خودش را بهساد� ابراز کند، این یع� یکپارچه بودن و شکوفا شدن

کردن بهاین که قابلیتهای محدودی داریم، که »ما نیمتوانیم... ش« �یط شدهایم و بنابراین فراموش کردهایم که چگونه یمتوانیماز این قابلیتهااستفاده ن دلیل ما به تکنیکهای استفاده از کنیم. بههمی� تمام ابعاد وجودیمان واقف نیستیم.

بهعنوان مثال، انسان این قابلیت را دارد که بدون آموزش دیدن شنا کند. در ژاپن این موضوع را آزمایش و امتحان کردهاند، زما� ن که کودک متولد شد، او را داخل آب گذاشتند و دیدند که کودک بهطور خودکا شر �وع به شنا کردن کرد!

• ن کوتاه: داستا� پرسی از مدرسه برگشت و به مادرش گفت: »شما گفتید که دندانپزشیک مدرسه درد ندارد، اما این طور نبود«. مادرش نگران شد و از او پرسید: »آیا او به تو صدمه زد؟«. پرس پاسخ داد: »نه، اما ت وق� انگشتش را گاز گرفتم داد زد!«.

بچهها باهوش متولد یمشوند. آنها بسیار خودانگیخته و مشتاق هستند. اما خانواده، جامعه و مدرسه این ی� که هوش طبییع درون کودک را با اهمی بت �جا ن یمبرند. به منطق، حافظه و رقابت یمدهند، ا ی ز ب� ی� که کودک برای تحصیالت یمپردازد بسیار بها ن است. او خالقیت بسیار فوقالعاده با ارزش ی سنگ� و منحرصبهفرد بودن خود را فدا یمکند و از این موضوع هیچ اطالیع هم ندارد.

^-1 Yoga معنای لغوی آن "اتحاد" بدن-ذهن-روح است

چند روز پیش، جملهای را بر روی � ت ش�ت نوجوا� ن خواندم، »من باهوش بودم تا ت وق�که آموزش و پرورش من را نابود کرد«.

به شیوهای که امروزه کودکان آموزش میبینید، منجر به رشدی در کودک میشود که از مسیر طبیعیاش خارج شده است. اهمیت بیموردی به منطق و تجزیهوتحلیل داده میشود که مرتبط به سمت دلیل، سمت راست مغز، چپ مغز است. بههمین دلیل قسمتی که مربوط به خالقیت و شهود است، کمتر تحریک میشود. پنجاه درصد از توان بالقوهی ما، نیم از مغزمان، نیم از بدنمان در انتظار ابراز خویش میماند. آموزش و پرورش میتواند غوغا کند اگر این حقیقت را بپذیرد. آموزش از طریق قسمت چپ مغز درست است، اما قسمت راست اگر مهمتر از آن نباشد، به همان اندازه، مهم است.

بگذارید کل وجودتان بهسادگی خودش را ابراز کند، و شما خواهید دید که هوش ذاتیتان به زیبا یی شکوفا میشود که من آنرا وجودی یکپارچه و شکوفا مینامم. این یکپارچگی را من شکوفایی مینامم.

ما فکر میکنیم که بسیار باهوش هستیم و بنابراین سعی میکنیم بچههایمان را جوری شکل دهیم که مانند ما باهوش شوند. توق ع این فرآیند را شروع میکنیم، ابتدا به کودک گ بهوسیلهی ترس یا طمع را منطق ادارهی زندگ آموزش میدهیم. یا باید کاری انجام دهد تا ی به چیزهای بیشتری برسد، یا باید کاری انجام دهد تا از آنچه که نمیخواهد اتفاق بیفتد جلوگیری کند. توق ی که خواهان اتفاق زی هستید، این حرص است. توق ی که افتا دن چیزی اتفاق بیفتد، ترس است. میترسی ی د که چیزي

یا باید درس بخواند تا بتواند نمرههای بهتری کسب کند و در یک کالج خوب پذیرفته شود، که محرک گ آن حرص و طمع است. یا باید درس بخواند تا در زندگ حرفهای آیندهاش از دیگران عقب نماند، که در اینصورت محرک آن ترس است. شما هوش خودانگیخته درون خود دارید. آنرا در کودکی حس کردهاید

زهی کودک طمع یا ترس است و هرگز شکوفا ا ی نگ برای کودک وارد دور دونده درون نیست. طبیعتا اگر ادامه میدهد، به دونده امرار معاش میشود و صرفا بدون آن ت که حتی وقت نگاه کردن بهاین که آیا او برای آنچه که میخواهد میدود یا نه را داشته گ واقعا باشد. ا و ح نی نمیداند که میتواند از این دونده ب لذت ب د! بهاو آموخته شده است که با هرگونه انحراف از مسیر، وقت ارزشمندش در رسیدن به هدف هدر خواهد رفت.

اما چند نفر پس از رسیدن به »هدف«، احساس ف که تعیین کردهاند؟ هنگایمکه به هدف شکوفا کردهاید دست مییابید،

متوجه میشوید که دیگر تیر دروازهای در آنجا وجود ندارد. و حال شما یک چیز دیگری میخواهید!

فرزندانتان را بار نگاه کنید. ببینید که آیا واقعا میآورید یا فقط بهآنها یاد میدهید که از روی ترس و طمع عمل کنند. نگاه عمیق به خودتان بیندازید گ برای امرار معاش دوندگ کنید و ببینید که آیا واقعا احساس عمیق شکوفا شدن را به شما میدهد؟ آیا زی است همای ن چیزي ن که انجام میدهید واقعا میخواهید؟ یا شما آنکار را فقط بهاین دلیل انجام میدهید که خانواده، دوستان و جا ی معه چن گ انتظاری از شما دارند؟

اگر بر اساس آنچه دیگران انجام میدهند، زندگ ارزشمند خود را هدر میدهید، تنها زندگ پیوستن به دور دوندگی (بهاصطلاح مسابقهی موشها) برای همرنگ جماعت شدن. حتی اگر در این مسابقه برنده هم شوید، همچنان موش هستید!

آیایمتوانیمهوش رااندازه یگ يری کنیم؟ آیااستانداردی برای اندازه یگ يری هوش وجود دارد؟

از همان دوران مدرسه، از معیارهای استانداردی ن سطح هوش افراد استفاده میکنیم. برای تعیین تا کالج، همهی های مختلف مقایسه کودکان را در مهارتها و توانا و رتبهبندی میکنیم. در سیستم نمرهدیه از دوره ابتدايي

کودکی ممکن است در علوم خوب باشد و دیگری ممکن است استعدادی ذا در موسیق داشته باشد. اما هر دو بر اساس یک مقیاس در علوم و موسیق رتبهبندی میشوند. حال، چگونه متوجه میشوید که کدام کودک باهوشتر است؟ اگر هوش بر اساس عملکرد در علوم اندازه یگ يری شود، کودکی که به علوم عالقهمند است، باهوشتر شناخته میشود. اگر هوش بر اساس عملکرد موسیقیا اندازه یگ يری شود، طبیعتا کودکی که در زمینهی استعداد دارد، از کودکی که دارای توانا علوم است، باهوشتر شناخته خواهد شد.

فرض کنیم که علم، معیار هوش است. بنابراین، کودک شاعرمسلک فکر میکند که بهاندازهی کودک علم بنیان، باهوش نیست. آگاهانه یا ناآگاهانه، کودک شاعرمسلک، هوش ذاتاش را رسکوب میکند و تالش میکند تا از کودک علیم تقلید کند. در اینجا باید مطلب مهیم را بپذیریم. برای دانشمند شدن به یک نوع هوش نیاز است و برای شاعرشدن، به نوع دیگری از هوش، و برای شناگر شدن در المپیک به نوع دیگری از هوش نیاز است! هوش، یک واکنش نشان دادن به یک وضعیت یا چالش توانا است. همچنا ن که شرایط تغییر میکند، ابعاد ش هو که برای واکنش دادن بهآن وضعیت نیاز است تغییر میکند. کودک علیم به یک وضعیت خاص از یک بعد خاص هوش، واکنش نشان میدهد. در حایلکه کودک شا ش عرمسلک به شرایط دیگری از بعد

دیگری واکنش نشان میدهد. شنا ش گر به شرایط دیگری، از بعد دیگری از هوش پاسخ میدهد! همه باهوش متولد میشوند، مسئله فقط کشف ابعاد منحرصبهفرد هوش است. ی هوش توانا واکنش نشان دادن به شرایط جدید است.

شما ش هو ذات و خودانگیخته درون خود دارید. شما آنرا به هنگام کودکی حس کردهاید. ز بسیار ساده نگاه بهعنوان یک کودک، شما به هم ی ه چ ن دلیل بسیار خودانگیخته بودید. میکردید. بههمین گ را ز این خودانگیخت� توق بزرگ میشوی ی د، چه چ از شما میگ ي د؟ شرایطسازی اجتماعی که از همان کودکی به شما میگفت: »شما کفایت ندارید ...« دلیل، شما دائما در تالش برای تبدیل شدن بههمین زی را به دیگران اثبات زی هستید تا ی چ ی به چ کنید. پیوسته فکر میکنید که کفایت ندارید، از دیگران تقلید میکنید و انرژی ذات فوقالعاده فوران در درونتان را هدر میدهید. ً در

لطیفهای را روی تابلواعالنا شت تک خواندم:

مرگ عذر موجه محسوب میشود، به شرایط که دو هفته قبل از آن به ما اطالع دهید، چرا که باید تا قبل از مرگتان، حرفهی خود را به نفر بعدی آموزش دهید. توجه: این طرح از دیروز آغاز شده است.

اگر عملکرد یا رفتار شخص دیگری را کورکورانه تقلید کنید، بهجای اینکه از هوش درونتان استفاده کنید، زی را از دست میدهید. فرصتهای شگفتا ی نگ يري

دانشجوی آماری بود که همیشه هنگام رسیدن گ میکرد و پس از به چهار راه بارسعت رانندگ عبور از چهار راه رسعتش را کمیمکرد و باز دوباره از چهار راهها با رسعت رد میشد، و پس از آن رسعت خود را کمیمکرد.

ن او روزی دوستش در ما یش بود. او طبق معمول از چهار راه رد شد. دوستش از کار او تعجب کرد: »چرا از چهار راهها با رسعت رد میشوی در حایلکه که در اصل باید رسعتت را کمن ک کنی؟«. آماری، احتمال تصادف در چهار راه بیشتر دانشجوی آمار پاسخ داد: »خب، بهلحاظ است، بنابراین من مدت زمان کم ت ی در چهار راه قرار میگ م!. گ هر لحظه، زندگ در هوشیاری کامل، مراقبه است.

دانش فقط زما نی خوب است که هوشمندانه بهکار گرفته شود. هوش است که منجر به نتیجهی واقعی میشود، نه خود دانش. توق ی که دانش در جای مناسب و در زمان مناسب بهکار بسته شود، نام آن هوش گ زما نی است که ما دانشمان را است. خودانگیختگ بهکار بستن بهرا تح در جای مناسب و در زمان مناسب، بهکار بندیم. بهعبارت دیگر، خودانگیختگ هوش خود است.

زی استفاده نکنید، کمکمه ن استفاده توق اگر از چ در غیر این صوت رت، وق ی از آن را فراموش میکنید. بههمین دلیل هوش خود استفاده نکنید، کمکم باور میکنید که بهآنچه که در لحظه اتفاق مییافتد را هوش رسید ندارید و به دیگران یا تجربیات گذشته اتکایم کنید. ی واکنش نشان دا ش دن به شرایط جدید است هوش توانا ني. و از درون وجودتان نشأت میگ د، نه از دانش ذه .

پرس کوچیک دوره یا یدگیری خود را در مدرسه و خانه میگذارند. روزی به معلمش گفت: »من دیروز سه مگس مؤنث و دو مگس مذکر را کشتم«. معلم که کنجکاو شده بود، پرسید: »از کجا

یمدا نی که کدام مؤنث و کدام مذکر بودند؟«. پرس پاسخ داد: »ساده است. سه تااز آنها روی آینه بودند و دوتایشان روی جعبه سیگار!«.

هوش، هوشیار بودن و خودانگیخته بودن است. هوشیار یک موضوع مهم را بدانی د، توق ی که شما عمیقا هستید، مرتکب اشتباه نیم شوید!

توق ی هوشیار باشید، بر آنچه که دیگران به شما آموختهاند اتکا نیمکنید. ش به شرایطسازیهای گذشته که در طول سالیان بسیار به درونتان راه ً بر اساس یافته است، اتکا نیمکنید. شما رصفا هوش همراه با آگایه عمل میکنید. با هوشیاری گ میکنید. توق ی در حال عمیق، شما در حال زندگ کنید، زنده و هشیار هستید، و درواقع باهوش زندگ ، خودانگیخته است. هیچ ً هستید. هوش شما ذاتا آموزش و یا یدگیری الزم نیست. تنها الزم است آنرا در درون خود بیدار کنید.

ن قدم این است که خودتان را تحتنظر ا یول ی بگ يرید و ببینید که چگونه بهصورت ناخودآگاه به موقعیتهای مختلف واکنش نشان میدهید. ببینید که چگونه اعمالتان ریشه در نگرشها و نتیجه یگیریهای حاصل از تجربیات گذشته دارد. ن مرحله ن با هوشیاری به تماشای خود نشس� ت ن ، ا یول است. خب خوب اینکه برای هوشیاری، تنها همی ف است! مرحله کاي

گ میکنیم و بیشتر اوقات، ما در گذشتهی مرده زندگ را از دست میدهیم. ز زندگ ابعاد شگفتا ی نگ رنج میشویم. در هر صورت، با رف از آنچه که قبال ت ن به انتهای هر یک از این دو حالت، از مشکل خود فرار کردهایم. در عوض، اگر با هوشیاری عمیق بهاین مسئله نگاه کنیم، انرژیای در ما بیدار خواهد شد و آن انرژی هوش است که برای حل این مشکل ف است. کاي ً اتفاق داده است آزرده خاطر و یا

فقط هوشیاری، برای بیدار شدن و رها شدن از

ف است و ما میتوانیم شرایطسازیهای گذشته کاي هوشمندانه عمل کنیم. این آگاهی بهرا تح میتواند موجب جرقهی ش هو شود که همواره بخش از وجود شما بوده است. ن بردن تاريكي که سالها نور هوشیاری برای ا ی ز ب گ بر حسب عادت ایجاد شده است، در اثر زندگ ف است. کاي تنها کلید آن هوشیار بودن است تا هوش شما بتواند گ هر لحظه در هوشیاری کامل، بهکار بیفتد. زندگ زی است که مراقبه بدان میپردازد. تما ی م آن چ .

• ن کوتاه: داستا� ن از رسبازان روزی گروهبا� ن در جلسهی تمری جدید پرسید که چرا از چوب گردو برای تولید تفنگ استفاده میکنند. رسبازان سخت به فکر فرو رفتند تا اینکه ییک از آنها پاسخ داد: »چون گردو سختتر از سایر آجیلهاست«. گروهبان گفت: »اشتباهه!« ییک دیگر از رسبازان با تردید گفت: »چون دوام بیشتر دارد«. گروهبان با صدای بلند گفت: »اشتباهه!«. شخص سویم ی ن از شانسش را امتحان کرد: »چون ضد آب است«. گروهبان که از جوابهای رسبازان خسته ً چیزهای زیادی شده بود، پاسخ داد: » قطعا هست که شما پرسان باید آنرا یا ی د بگ يرید. دلیل استفاده از چوب گردو بسیار ساده است: چون در کتاب قانون اینگونه نوشته شده است!**. گ شده بود، پاسخ داد:

، انداخ ی ت ن مسئولیت به گردن دیگران چون در زندگ کار آسا ني است، بهجای تکیه بر هوش خود، کورکورانه از دیگران پی يروی میکنیم.

شما اسم آنرا مطیع بودن میگذارید، اما این در واقع شانه خایل کردن از زیر بار مسئولیت اعمال خود است. این همان عادت خطرناک و قدیيم تبعیت کردن از کتاب قانون است و این خطرناک است زیرا ض در بع مواقع شما ت حتی نیمدانید که دارید مسئولیت و هوش خود را از دست میدهید. تبدیل ز را سالها تکرار به یک طویط میشوید، و هما ی ن چ ی میکنید، زیرا به شما اینگونه گفتهاند.

• لطیفهی کوتایه دربارهی درک افراد از مسئولیت تعریف میکنم: روزی محکویيم وکیل خود را رسزنش میکرد: »شما وکیل به درد نخوری ه تس. ت حتی از مسئولیت خود برای اینکه چه موقع باید اع ت اض اض ک آگا ت ه نیس. وکیل، ح ت زده پرسید: »نیمفهمم. یک باید اع ت اض اض میکردم که نکردم؟«. محکوم پاسخ داد: ت »وق وکیل طرف دعوا صحبت میکرد، تواع ت اض اض میکردی. اما ت وق قاض من را گناهکار اعالم کرد، دهن گندهات را ت بس. آنموقع باید اع ت اض اض میکردی!«.

انداخ ی ت ن ت ی قصات به گردن کل دنیا برای آنچه که گتان اتفاق مییافتد، همیشه آسان است. اما در زندگ اگر فقط کم عمیقتر نگاه کنید، میتوانید ببینید که گتان اتفاق چطور مسئولیت کامل آنچه که در زندگ مییافتد، بر عهدهی خودتان است.

ی که شما هر لحظه را با آگایه زندگ از آنجا نیمکنید و مسئولیت گفتهها و اعمالتان را به عهده نیم یگ يرید، خییل از کارها را ناخودآگاه انجام میدهید. ت سپس، وق ت تأث اعمالتان را میبینید، ادعا میکنید که مستحق این عواقب نیستید.

بر اساس هوش خود عمل کردن پذیرف ت ن مسئولیت کامل آنچه که همیشه انجام میدهید، است. بهعنوان مثال، زما نی که از شخص دیگری

فرمانبرداری میکنید احساس میکنید که تابع آن شخص هستید. و هنگایمکه از آن شخص نافرما ني میکنید، احساس گناه میکنید، زیرا بخش از وجود شما احساس میکند که باید از او اطاعت کند، در حایلکه اینکار را نیمکنید. راه خالصی از این تعارض، پی يروی از هوشتان با درک روشن از این موضوع است که شما تنها فرد مسئول اعمال خود هستید. پس، شما به کیس جز خودتان آسیب نخواهید زد. و بنابراین ز هوشمندانه به شخیص که از او نافرما ني میکنی ی د پاسخ خواهید داد. بر اساس هوش خود عمل کردن، پذیرف ت ن مسئولیت کامل آنچه که در تمام مدت انجام میدهید، است

فروشندها ش ی به کت زنگ زد و پرسید: »رئیس آنجا است؟«. دستیار اداری جدید پرسید: »شما که هستید؟ فروشنده، کارگزار وصول طلب یا دوست او؟«. فروشنده، به رسعت پاسخ داد: »هر سه!«. دستیار گفت: »در اینصورت، او در یک کنفرانس کاری خارج از شهر است، بیایید و او را ببینید«.

گ به سؤایل که از طرف یمپرسید دارد! پاسخ بست� هوشمند بودن مستلزم این است که تالش کنید ً نبودهاید. بنابراین زی که قبال خودتان باشی ی د، چ شما تصمیمیمیگ يرید که بر اساس تجارب گذشتهتان واکنش نشان دهید.

ً مثل ما یش نهای برنامهریزی شده واکنش ما معموال نشان میدهیم. ما به موقعیتها عکسالعمل نشان ن نمیکند و شما ت حتی نیمدهیم. کیس به شما توهی قبل از آنکه از عمیل که دارید انجام میدهید، آگایه داشته باشید، عصبا ني میشوید.

گ بودا، استاد روشنگری از هند: ی از زندگ داستان زیبا

ن کرد. شاگرد روزی فردی آشکارا به بودا توهی وی آناندا گفت: »من از دست این شخص به شدت عصبا ني شدم. شما چرا سکوت کردید؟ حداقل میگذاشتید هر چه از ذهنم در یمآید بهاو بگویم«. بودا به آرایم پاسخ داد: »از تو در تعجبم. ب ربط بود و تواینرا یمدا نی . ً گفتهی او، کامال پس چرا عصبا ني میشوی؟ با اینکار توخودت را مجازات منک. این حماقت است. توق کس دیگری اشتباه کرده، تو چرا خود را بهخاطر آن میآزاری؟«.

گ جریان داش ت ن ، تبدیل با زمان حرکت کردن، با زندگ شدن به یک فرآیند سیال به جای سفت و سخت بودن، هوش نامیده میشود. اما ما برای هوشمندانه عمل کردن بیش از حد تنبل هستیم، زیرا واکنش نشان دادن به حال، مستلزم آگایه و هشیاری دائيم است. گ در نا من محضی است و گ در زمان حال، زندگ زندگ به شجاعت و هوش نیاز دارد.

گ ، توهماست. در حقی قت، ح فکر امنیت در زندگ ن کرد که لحظهی بعد چه چگونه میتوان پیشبی نها ني ت هایتان تنها بر ق خواهد افتاد؟ تمام پیشبی اتفا زی که دیدهاید، است. اما آینده مبنا ي ی گذشته و چ هنوز اتفاق نیفتاده است. آینده هدیهای ناشناخته ني کرد. است، بنابراین هرگز نیمتوان آنرا پیشبی گ را پذیرا باشید اشخاص، موقعیتها و زندگ .

گ است. هوش، هوش، گشوده بودن به روی زندگ پذیرا بودن اشخاص، موقعیتها و هر آنچه در گ پیش میآید، است. زندگ

بسیار پیش آمده که انتظارات و افکار خود را در مورد گ ی چیزهای مختلف داشتهاید. شما از اینکه چگون زندگ گ را با آغوش باز بپذیرید، میترسید. آیا میتوانید زندگ ن کنید که فردا هوا چگونه باشد؟ خی�! پس چرا تعیین

گ جوخانه، خلقوخوی همرس یا میخواهید چگون ن کنید؟ فرزند خود را تعیین ما دو کار میتوانیمانجام دهیم. ییک جمعآوری دادهها، استدالل کردن و قضاوت است. دويم، ی جهت قضاوت کردن و سپس گردآوری استداللها اثبات این قضاوت است.

بیشتر اوقات ما اول قضاوت میکنیم و سپس به اتفاقا ت که قضاوت ما راتأیید میکنند، توجه میکنیم. بهعنوان مثال، شما نسبت به زن یا شوهر خود بردا ش دارید. حال شما میدانید که اگر از شوهرتان بخواهید با شما به خرید بیاید چه خواهد گفت. میدانید که که اگر از زنتان بخواهید با شما در تماشای مسابقه فوتبال روز یکشنبه همراه شود، چه پا خس خواهد داد. تنها بر اساس چندین اتفاق، گ کیل دربارهی آنها قضاوت کردهاید.

شما او را صاحب ش هو که در هر لحظه از زندگ میتواند بهروز شود، نیمدانید. مشکل اینجا است ن هوش که شما ت حتی خودتان را هم صا ی حب چ دلیل است که نیمتوانید طبیع نیمدانید. بههمین نی باور کنید که دیگران میتوانند تغییر کنند.

ت� اتاق گرفتند. پدر و پرسی در هتل ارزان قیم پدر، پرس را در رختخوابش گذاشت، رویش را پوشاند، چراغ را خاموش کرد و گفت: »ن تس پرسم. فرشتهها مراقبت هستند«. ن ن اآلن من پرس گفت: »یم دانم، دوتاشون همی را نیش زدند!«.

عمل کردن بر مبنای هوش، فرآیند بازگشت به ت� است که با آن متولد شدهاید. این معصومی ز جدیدی حاصل فرایند ت ی بدیل شدن نیست و چ نمیکند، بلکه کشف وجود خودتان است. این دری است که که شما را به شناخت خود، به همانگونه که هستید، میرساند.

ً بر مبنای رسخود، توق ی شما هوشمند هستید، رصفا منطق خود عمل میکنید.

ن کوتاه: داستا�

مردی روی پایاننامهی دکترای خود در رشتهی فلسفه کار میکرد. او به قدری غرق مطالعات و تحقیقاتش شده بود که همسرش فکر میکرد اگر هرچند وقت یکبار حضور خود را به او یادآوری نکند، او را فراموش خواهد کرد. پس روزی طبق عادت همیشه از او پرسید: »عزیزم، چرا این همه مرا دوست داری؟«. مرد با جدیت پرسید: »وقتی میگویی همه، منظورت عمق، کیفیت، کمیت یا حالت ابراز آن است؟«.

وقتی ذهن شما بیش از حد درگیر باشد، فکر میکنید میتوانید کل زندگی را در این جهان با منطق خود درک کنید و سعی میکنید همه چیز را در این جهان به شهرستان بگردانید.

شخصی که به تازگی از یک دوره لوله کشی فارغالتحصیل شده بود، با دوستانش به آبشار نیاگارا رفت. نگاهی به آبشار انداخت و گفت: »فکر کنم بتوانم آن را تعمیر کنم!«.

دانسته هایتان در شما این توهم غلط را ایجاد میکند که همه چیز را میدانید و سبب میشود که به شدت روی منطق خود پافشاری کنید.

وقتی هوشتان بیدار میشود، از سر به قلب میرسید، از منطق به عشق میرسید. آنگاه، نه از روی عقل محض و نه از روی عشق احساسی محض عمل میکنید، بلکه از روی هوش عاشقانه عمل میکنید و به طور خودکار به همه ی کسانی که در اطرافتان هستند، محبت می پراکنید.

روزی، سه مرد دانا با امید کسب دانش بیشتر درباره ی زندگی، راهی سفر به شهر جدیدی شدند و از دیدن ساختمانی بسیار بلند، و آسمان خراشهای فاصله دور حیرت کردند. آنها از خود پرسیدند آن چیست؟ دور هم جمع شدند و شور کردند که چه باید بکنند. از نزدیک شدن به آن میترسیدند و فکر میکردند که اگر چیز خطرناکی در آن باشد، چه میشود. اگر نتوانند از آن بیرون بیایند، چه میشود؟ بنابراین، تصمیم گرفتند قبل از اینکه وارد آن شوند، راه خروج آن را بیابند. آنها شروع به تجزیه و تحلیل کردند و تمام احتمالات را بر اساس تجربیات پیشین خود در نظر گرفتند. سرانجام، به این نتیجه رسیدند که آن ساختمان برای انسانهای بیش از حد بزرگ است و باید متعلق به غولها باشد. بنابراین، ماندن در شهر غولها برای آنها امن نیست. خوشحال و خرسند از دانش جدیدی که کسب کرده بودند، به روستای خود بازگشتند!

بنابراین میبینید که از دانش گذشته، چطور نمیتوانید درباره ی چیزی ایده بگیرید. شما نمیتوانید در ذهن خود درباره ی چیزی فکر کنید و همه چیز درباره ی آن را درک کنید. باید آن را ببینید، آن را تجربه کنید تا بتوانید به طور کامل آن را درک کنید. این حالت، مانند مردی است که آب آبشار نیاگارا را در یک سطل دید و فکر کرد که میداند که آبشارها چه شکلی هستند! شما به تفکر خود تکیه میکنید، زیرا به درک طبیعی خود اجازه بروز نمیدهید. وقتی به درک طبیعی خود اجازه ی بروز میدهید، دیگر نیازی به فکر کردن

بیشتر ندارید. تنها کسی که درک نکرده است به عصای تفکر نیاز دارد. دیگر: شما فقط میتوانید در مورد چیزی که تجربه کردهاید، فکر کنید. آیا میتوانید در مورد چیز ناشناخته ای فکر کنید؟ آیا میتوانید در مورد اینکه ناشناخته ها چگونه ممکن است باشند، خیال پردازی کنید، اما این هم بر اساس آنچه که در گذشته دیده اید، است. با تفکر، انرژی هوش و حقیقت را نخواهید داشت، و پاسخ هایتان مبتنی بر تجربه ی محدودتان و همواره به سؤالات و تردیدهای بیشتر منجر خواهد شد. درک همان هوش است، تازه و جدید است. هوش شفاف است، بنابراین پاسخ میدهد و سؤال بیشتری ایجاد نمیکند. این پاسخ جز حقیقت نیست. حقیقت است، بنابراین اگر پاسخ این باشد که، »من نمیدانم«، جهل به شما به تفکر خود تکیه میکنید، زیرا به درک طبیعی خود اجازه بروز نمیدهید

حقیقت نزدیکتر است تا تظاهر به دانستن . متوسل نشدن به پاسخ های برآمده از حافظه ی گذشته و عمل کردن بر اساس آگاهی حال، درک نامیده میشود.

یکی از شگفتی های بزرگ زندگی فکر از ذهن برمیخیزد. اما مشکل زمانی رخ میدهد که مکانیزم ذهن به جای ابزاری در دستان شما به اربابتان تبدیل میشود.

• داستان کوتاه: زمانی پادشاهی بود که نوکر بسیار وفاداری داشت. او به قدری وفادار بود که حتی چندین بار جان خود را به خطر انداخت تا پادشاه را نجات دهد.

در یکی از این موارد، که پادشاه به شدت از خدمتگزار خشنود شده بود از او خواست که آرزویی کند. خدمتگزار شرمنده پاسخ داد: »من به چیزی نیازی ندارم، ای پادشاه. شما به من آنچه را که لازم دارم داده اید«. اما پادشاه اصرار داشت. بالاخره خدمتگزار گفت: »خوب. اگر واقعا وعده داده اید، لطفا یک روز پادشاهی را به من بدهید«. پادشاه کمی ناراحت بود اما او قبلا قول داده بود و مجبور بود آن را حفظ کند. صبح روز بعد نوبت پادشاهی اش شد. او نگاهی به پادشاه انداخت و به محافظان دستور داد: »او را بکشید«. پادشاه شوکه شد و از خدمتگزار پرسید: » آیا نمیدانی که چه میگویی؟«. خدمتگزار آرام گفت: »من امروز پادشاه هستم. من میتوانم آنچه را که میخواهم انجام دهم«. پادشاه کشته شد و خدمتگزار برای همیشه پادشاه باقی ماند. ذهن شما مانند یک رادیو است که نمیدانید چگونه خاموشش کنید

در این ترتیب، زمانی که قدرت وکالت را به ذهنمان واگذار میکنیم، کاملا خود را تحت کنترل آن در میآوریم. ذهن مانند رادیویی است که نمیدانید چگونه آن را خاموش کنید. از آنجا که سیگنال به طور مداوم پخش میشود، سکوت در این بین وجود ندارد تا انرژی هوش درونتان حس بشود. به همین دلیل شما نمیتوانید آرامش را تجربه کرد. به همین دلیل شما احساس خستگی میکنید.

در ژرفای ذهن این تمرین ساده را که میتواند ماهیت ذهن شما را به طور ژرف نشان دهد، امتحان کنید.

هر فکری که به سرتان خطور میکند را بر روی تکه ای کاغذ بنویسید. این کار را صادقانه و بدون ویرایش انجام دهید. هر فکری که به ذهنتان میرسد را بنویسید. این کار را به مدت پنج دقیقه انجام دهید. سپس آنچه را که نوشته اید بخوانید.

شوکه خواهید شد! در یک لحظه درباره ی چیزی که در Bharat اتفاق افتاده است، نوشته اید و لحظه ی بعدی درباره ی دخترتان در ایالات متحده آمریکا، پس از آن درباره ی معلم مدرسه تان، و بعد درباره ی سگ همسایه که پارس میکند... و خیلی چیزهای دیگر! این برگه مانند دیوانه خانه است! اگر آن را تجزیه و تحلیل کنید، خواهید دید که افکارتان واقعا مجموعه ای از افکار تصادفی، غیر مرتبط و غیر منطقی است. ذهن صرفا مجموعه ای از افکار مستقل، تصادفی و غیر منطقی است.

این را بدانید که افکار موجودیت جسیم ندارند. آنچه که ما آن را ذهن مینامیم، خود یک توهم است. ذهن مجموعه ای از افکار غیر مرتبط است که روی آن به نمایش در میآید، مانند صفحه ی نمایش که تصاویری را از فریمهای مختلف یک فیلم نمایش میدهد. صفحه ی نمایش خود فیلم

نیست، بلکه تصاویر را به نمایش میگذارد. افکار به مثابه ی حبابه های برخواسته از ذهن هستند. مانند حباب که وقتی آن را لمس میکنید نابود میشود، افکار وقتی که با انگشت هوشیاری لمس میشوند، حل میشوند. آنها به سادگی ناپدید میشوند. این در ذهن اتفاق می افتد زمانی که ما بی هوشیاری را به افکار می آوریم.

همه ی کاری که شما باید انجام دهید، این است که شاهد افکار خود باشید، هوشیار باشید. سپس خواهید دید که افکار شما به سادگی کاهش مییابد. افکار نمیتوانند از پیکان مراقب شما زنده بمانند. هوش، کیفیتی است که در واقع شاهد ذهن است.

چند نفر از ما میتواند هوش فوقالعاده ای را که بدنمان دارد، درک کند؟

هوش سیستم گوارشی را در نظر بگیرید. تمام فرآیند تبدیل سیستم گوارشی نان به خون، چنان پیچیده و ظریف است که مستلزم هوش عالی برای تبدیل انواع مختلف غذا به انرژی است تا بدن را تأمین کند.

کاری که چند سانتیمتر از روده انجام میدهد، اگر قرار بود در خارج از بدن انجام گیرد نیازمند یک تشکیلات چند مایلی بود!

فرآیند هضم از دهان ما شروع میشود. ما غذا را میجویم و بزاقی که ترشح میکنیم فرآیند هضم را آغاز میکند. عناصر کوچک و بزرگ بسیاری در بدن عملکردهای شگفتی انجام میدهند. ما غذا را می بلعیم و از طریق گلو به مری وارد میشود. راه ورود غذا به گلوتها به طرز شگفت انگیزی بسته میشود و سبب میشود که غذا وارد مری شود. غذا وارد معده میشود که مانند یک کیسه انعطاف پذیر است و دارای مکانیزم پیچیده ی گوارشی است. بسته به نوع غذای خورده شده، مکانیزم های گوارشی کربوهیدرات، پروتئین و غیره متفاوت است.

آتشی که درون ماست، آنچه ما در سانسکریت جاتارا آگنی مینامیم، مربوط به اسید معده است. معده اندام بسیار ظریف و پیچیده ای است اما در عین حال حاوی اسید قدرتمند مورد نیاز برای هضم موادی است که میخوریم. لایه ی مخاطی ضخیمی در دیواره ی معده، این اسید را خنثی میکند و از آن در برابر اسید محافظت میکند.

تمام غذاهای پیچیده ای که ما میخوریم در عرض چند ساعت هضم میشود و جذب سیستم ما میشود. تصور کنید که حتی یکی از این فرآیندها به صورت خودآگاه انجام نمی گیرد! اما همچنان به طور خودکار و دقیق مدیریت میشود، و به زیبایی خود را با انواع رژیمهای غذایی سازگار میکند. غذا پس از معده، وارد روده ی کوچک میشود،

بیشتر هضم غذا در آن اتفاق می افتد. در واقع روده ی کوچک ساختاری طویل و پر از چین افکار نمیتوانند از پیکان مراقب شما زنده بمانند

بسیار که سطح جذب را افزایش میدهند، به طرز کارآمدی در یک حجم کوچک جای گرفته است. بیشتر مواد مغذی در روده ی کوچک جذب میشود. عملکرد اصلی روده ی کوچک جذب مواد مغذی است. مواد پیچیده مانند کربوهیدراتها و پروتئینها به عناصر سازنده ی خود تجزیه و سپس جذب میشوند. مواد جذب شده برای پردازش بیشتر به کبد منتقل میشوند.

سپس غذا به سمت روده ی بزرگ حرکت میکند، جایی که بیشتر جذب آب در آنجا صورت میگیرد. غذاهایی که نمیتوانند جذب شوند، مانند فیبرها، با سایر مواد زائد ترکیب و از بدن دفع میشود. اینها صرفا توضیح مختصری از فرآیند هضم بود که به صورت مکانیزم پیچیده، سازمان یافته و قابل تطبیق در بدن در حال انجام است.

کنترل سطح قند خون همانند فرایند پیچیده ی هضم شامل مکانیزم پیچیده است. وقتی غذا میخوریم، سطح قند در خون افزایش مییابد، زیرا غذا به گلوکز تجزیه میشود. از آنجا که خون به تمام قسمتهای بدن میرسد، کنترل سطح قند خون بسیار مهم است. در غیر اینصورت، بسیاری از اعضاء و عملکرد بدن مانند کلیه ها، چشم و اعصاب ممکن است تحت تأثیر قرار گیرند. این همان چیزی است که در افراد مبتلا به دیابت اتفاق میافتد.

انسولین - هورمونی که توسط پانکراس آزاد میشود- سطح قند خون را کاهش میدهد، و در تنظیم قند خون به هنگام غذا خوردن بسیار حائز اهمیت است. این هورمون مانع بالا رفتن سطح قند خون میشود. اگر سطح قند خون بیش از حد پایین باشد، قند ذخیره شده در کبد به وسیله ی هورمون گلوکاگون که توسط پانکراس آزاد میشود، به گلوکز تجزیه

میشود. سپس این گلوکز وارد خون میشود و سطح قند خون افزایش مییابد. اگر با هوشیاری غذا بخورید، احساس سنگینی نخواهید کرد،

همان غده ی پانکراسی که انسولین تولید میکند و سطح زیرا هرگز بیش از حد نخواهید خورد

قند خون را کاهش میدهد، هورمون دیگری به نام گلوکاگون تولید میکند که سطح قند خون را افزایش میدهد!

بدن در هر لحظه سطح قند خون را میسنجد و مکانیزم مناسب برای حفظ آن در محدوده ی امن را فعال میکند و به طرز شگفت آوری سطح قند خون را تنظیم میکند.

هوش شگفت انگیز مغز انسان را در نظر بگیرید. این هوش شگفت انگیز در داخل ساختاری که فقط به اندازه ی دو مشت دست است، جای گرفته است! تا به امروز، دانشمندان در سراسر جهان قادر به تکرار کارهایی که مغز آنها به راحتی و بدون زحمت انجام میدهد، نبوده اند.

تحقیقاتی که اخیرا انجام شده حاکی از این نتایج است که ده زبانشناس به مدت ده سال و به طور تمام وقت بر روی تجزیه و تحلیل ساختار زبان انگلیسی کار کرده اند و موفق نشده اند تا کامپیوتری را برنامه ریزی کنند که زبان را در پنج سال اول زندگی با همان توانایی یاد میگیرد.

یک کامپیوتر ممکن است در یک ثانیه بتواند تریلیونها عملیات ریاضی و منطقی را انجام دهد اما نمیتواند چندین کار موازی و همزمان را که مغز در هر میلیونیوم ثانیه اجرا میکند را انجام دهد.

همزمان با هم میبینید که بدن و قلب به طور زیبا عمل میکنند. ضربان ساز طبیعی در قلب هر چند ثانیه یک تحریک الکتریکی ایجاد میکند. این تحریک

یک میدان الکترومغناطیسی ایجاد میکند که به کل بدن فرستاده میشود. این میدان مانند یک میدان رزونانس عمل میکند که در آن تمام سلولهای بدن با یکدیگر هماهنگ میشوند. به سبب این رزونانس، هر سلول نه تنها عملکرد خاص خود را دارد بلکه با فعالیت سلولهای کناری اش نیز تطبیق مییابد. بنابراین بدن ما میتواند به طور کامل و یکپارچه عمل کند.

بدن انسان از یک سلول آغاز میشود که تکثیر شده و به حدود 250 نوع سلول مختلف تبدیل میشود. یک سلول را تصور کنید که به بسیاری سلولهای تخصیص مختلف تبدیل میشود که بخشهای پیچیده بدن را تشکیل میدهند! این سلولها نه تنها کار تخصیص خود را انجام میدهند، بلکه حفظ و نگهداری از آنها مستلزم انجام میلیونها کار در یک ثانیه است. و تمام فعالیتهای آنها باید با هم هماهنگ باشد تا بدن بتواند به عنوان یک موجود زنده به فعالیت خود ادامه دهد. این بهترین مثال از هوش توزیع شده است.

فقط فکر کنید، وقتی بدن ما بدون هیچ کمکی از بیرون، میتواند غذا را هضم کند، خون را پمپاژ کند، خود را با محیط زیست سازگار کند، و همزمان هزاران کار پیچیده دیگر را انجام دهد. شما باید بپذیرید که انرژی هوشمندی محرک این فرآیند است. اگر به این موضوع فکر کنید، متوجه خواهید شد که چیزی به نام هوش بدن وجود دارد. اما آن را نمیبینیم، زیرا در درون ما در سکوت، جاری است.

• یک داستان کوتاه: روزی پادشاهی نزد استاد روشن ضمیر ذن رفت و از او پرسید: »شنیدم که شما مرد روشنگری

هستید و به اطرافتان انرژی می پراکنید. شما همیشه در سعادت هستید. چه کاری میکنید؟«. استاد ذن پاسخ داد: »وقتی غذا میخورم، غذا میخورم و وقتی میخوابم، میخوابم«.

ممکن است بپرسید: »آیا ما همه این کار را انجام نمیدهیم؟«.

به زندگی خود نگاه کنید. به هنگام غذا خوردن، به همه نگرانیها و مشکلات خود فکر میکنید. ذهنتان از کار فردا مشغول برنامه ریزی در مورد همه چیز گرفته تا تعطیلات هفته ی بعد است. غذای خود را با سرعت میخورید، چون وقت برای غذا خوردن ندارید. وقتی غذا میخورید، در واقع غذا نمیخورید! وقتی غذا میخورید، وجودتان غذا را احساس نمیکند. اگر با هوشیاری غذا بخورید، هرگز احساس سنگینی نخواهید کرد، زیرا هرگز بیش از حد نخواهید خورد. بدن شما هوش خود را دارد و میداند چه مواد غذایی و چه مقدار از هر کدام مصرف کند. اگر با آگاهی غذا بخورید، به وضوح میتوانید دریابید که کدام غذا برای شما مناسب است و کدام مناسب نیست. این خود یک مراقبه ی عالی است.

در این ترتیب، وقتی میخوابید، ذهنتان هرگز آرام نمیگیرد، بلکه تمام اتفاقات رخ داده در آن روز را تجزیه و تحلیل میکند. سعی کنید فقط روی حال تمرکز کنید و بخوابید، همین و بس.

• حادثه ای واقعی: مرد جوانی نزد من آمد و از من خواست که در ترک سیگار به او کمک کنم. از او پرسیدم که چگونه به سیگار معتاد شده است. او گفت، یک بار با گروهی از دوستانش که همه سیگاری بودند، بیرون رفته بود.

همان روز به طور اتفاقی پدرش را در خیابان دید. پدرش که او را در جمع دوستانش دیده بود تصور کرد که او نیز سیگار کشیده است. وقتی به خانه برگشت، پدرش سرش فریاد کشید و حرف او را که میگفت سیگار نکشیده است، باور نمیکرد. او گفت: »روز بعد از لج پدرش یک بسته کامل سیگار کشید! و به این ترتیب کم کم معتاد شد«. وقتی از من پرسید که چگونه آن را ترک کند، به او گفتم: »آن را ترک نکن. ادامه بده و سیگار بکش. اما این کار را برای اثبات چیزی به کسی انجام نده. این کار را از لج پدرت انجام نده. و تصور نکن که با سیگار کشیدن بالغ و مستقل شده ای. هر بار که یک سیگار بر میداری، این کار را در سکوت انجام بده. از اینکه چرا سیگار میکشی آگاه باش. آگاهانه دودی را که وارد بدنت میشود احساس کن. از اینکه چگونه سیگار را نگه میداری، چگونه آن را در دهانت میگذاری آگاه باش. خودت متوجه خواهی شد«. چند روز بعد پیش من بازگشت و گفت:

»سوامی جی، من دیگر نمیتوانم سیگار بکشم! وقتی این کار را آگاهانه انجام دادم، از خودم پرسیدم که چطور میتوانم این همه دود را به بدن خود وارد کنم! همین طور متوجه شدم که سیگار کشیدن آنقدرهاهم برایم مهم نیست«. سپس چیزی گفت که من را بسیار خوشحال کرد. او گفت: »سوامی جی، حالا میفهمم که تمام این مدت با وارد کردن دود به بدنم به بدنم ظلم میکرده ام«.

وقتی از آنچه که انجام میدهیم آگاه باشیم، خیلی چیزها خود به خود ترک میشود. این تنها راه حل دائمی است. اگرچه بیدار کردن هوش ممکن است چند روز طول بکشد. در طول این مدت، مهمترین چیز این است که امید را از دست ندهیم و باز به قوانین اخلاقی که از جامعه گرفته اید و قوانین قرض

که توسط جامعه وضع شده است، باز نگردید. به هوش طبییع بدن خود اعتماد کنید، همییشه نیاز نیست که بدن را کنترول کنید، زیرا هر آنچه اصال که ما سعی میکنیم کنترول کنیم، خود را بهنویع دیگر نشان خواهد داد. بدن از کنترول شدن رسبازی میزند. چیز مورد نیاز از سمت ما، آگایه در تمام کارها تنها چیزی که انجام میدهیم و اعتماد به هوش طبییعمان است. این بهخودی خود سبب میشود که دیوار شریطسازی که باعث میشود کارها یی غیر طبییع انجام دهیم شکسته شود و به ما اجازه میدهد تا آگاهانه زندگانی داشته باشیم.

فکر میکنیم که مرکز هوش در ذهن ما است. ما فکر میکنیم که از طریق مغز بدن را کنترول میکنیم. علم همواره گفته است که مغز تنفس، هضم، گردش خون و تمام فعالیتهای بدن را کنترول میکند. در حال حاضر، تحقیقات پیرفته موجب ایجاد یک زمینه جدید بهنام ایپ ژنتیک شده است. یکی از پیشگامان در این زمینه، دکتر بروس لیپتون زیستشناس برجسته، بوده است.

اپی ژنتیک برای بیش از ده سال انجام داده است. در کتاب »بیولوژی اعتقاد«، او بیان میکند که مغز ما بدن ما را کنترول نمیکند. در حقیقت، شواهدی از هوش در هر سلول وجود دارد، حتی در غشای سلویل!

تحقیقات اخیر در آزمایشگاه میل سندیا، ایاالت متحده، از نظریهی هوش سلویل پشتیبانی میکند. دانشمندان این مطالعه را برریس کردند که چگونه سلولها به یک مادهی مضره بهنام آنتی ژن پاسخ دادند که به سلولهای بدن حمله کردند. آنها نتیجه گرفتند که حتی غشای سلویل دارای ساختار زیبا و پیچیده برای مبارزه با آنتی ژن بوده و غشای سلویل ساختار سادهای نیست که قبال تصور میشد.

بدن ما یک سیستم متمرکز سادهای از هوش نیست که توسط مغز کنترول میشود. بدن انسان یک سیستم توزیع شده هوشمندانه و یکپارچه است که بهصورت زیبا سازماندیه شده است.

جریان الکترییک، هوشمند نیست. اگر المپ را در پریز برق قرار دهید، روشن میشود. اگر دست خود را وارد پریز کنید، به شما شوک الکترییک میدهد! اما انرژی درون بدنتان اینگونه نیست. این انرژی هوشمند و شفابخش است. بدن شما انرژی طبییع خود-درمانگر دارد. اثر آنرا وقتی میبینید که بدون هیچگونه مداخلهای زخمتان بهبود مییابد.

هوش بدن خودکاری وجود دارد که بهطور مداوم سلولهای بدن را جوانسازی و حتی جایگزین میکند. اگر بخش از بدن آسیب ببیند، هوش الزم ن� سلولهای آسیب دیده را دارید. اما برای جایگزی وقتی ایگو یا ذهن مداخله میکند، این روند طبییع متوقف میشود.

بدن دائما خود را ترمیم میکند و سلولها خود را جایگزین میکنند. ممکن است بپرسید: »پس چرا یک بیماری چندبار در بدن من اتفاق میافتد؟ اگر بدن من بارها و بارها خود را جایگزین و جوان میسازد، پس چرا من باز به همان بیماری مبتال میشوم؟«. چون شما عمیقا به این باور هستید که بیماری ادامه دارد!

ذهنیت شما به این است که حالتان خوب نیست. این امر مانع خود-درمان در بدنتان میشود. انرژی، هوش است. وجودتان، هوش است. مشکل اینجا است که، شما هرگز باور ندارید که وجودتان را با ضعیفترین حلقه خود میسنجید اما شما ضعیفترین حلقهی خود نیستید. بدانید که شما چیزهای بیش از ضعیفترین حلقهی وجود خود هستید. قدرت یک زنجیره رایمیتوان بر اساس ضعیفترین حلقه اندازه یگری کرد، اما قدرت وجود شما را نمیتوان اینگونه اندازه یگری کرد، چون شما چیزهای زی بیش از آنچه که فکر میکنید هستید.

شما خود هوشمند است. شما زی بیش از

درمان هر گونه بیماری، چه جسمانی یا روانی را دارد، هرچقدر هم بیماری سخن است. این راز آن استفاده از علم گمشده خود-درمان است. علم شفای معنوی فرایند شامل اتصال هوش فرد به انرژی کیهانی است که هوش خالص است که از طریق یک استاد شفا دهنده رخ میدهد.

انرژی، محبت، هوش و سعادت، چهار سمت یک ستون هستند. اگر هر چهارتای آنها حا فراآگایه است. اگر ییکاز آنها نباشد، ناآگایه است. وقتی انرژی خود را از طریق رس نشان میدهد، هوش است. وقتی انرژی از طریق قلب تجلی میکند، محبت است. وقتی انرژی خود را از طریق وجود نشان میدهد، انرژی خالص است. وقتی انرژی قایم میماند، ی به بیرون تجلی نمیکند، و در درون با سعادت است!

مهمترین چیزی که باید بدانید و ممکن است شما را شگفت زده کند، این است که شما خود هوشمند مستقلی در وجود تان را پیش میبرد. در حال حاضر شما فکر میکنید که باید در کار هوش خود مداخله کنید تا بتوانید شاد زندگانی کنید. اما حقیقت این است که هوشی که شما با آن به این سیاره زمینی آمدهاید، هوشی که بدن شما را ایجاد کرده است، میتواند زندگانی برایتان را به زیبا بیش ببرد.

هوش یا انرژی که بر اساس آن بدن خود را در هنگام تولد شکل دادید، حافظه زیستی نامیده میشود. این حقیقت مهم را باید در اینجا درک کنید: این شما هستید که بدن خود را برای لذت بردن از چیزها گ کردن بهمدت چندین سال خاص، برای زندگانی مشخص و انجام دادن کارهای خایص طراحی کردهاید. وقتی متولد میشوید، شما دربارهی زندگانی خود تصمیم میگیرید دربارهی لذتها، هر آنچه که میخواهید انجام دهید، بر اساس آنچه که »شالوده« زندگانی گ کردن، فایده برای زندگانی »حافظه زیستی« هوش کافی تان را دارد. چه باور داشته باشید یا نه، این هوش رسشار، در تکتک لحظات در حال عمل کردن است. اما شناخت محدود ما احساس میکنیم که زندگانی دائما باید متفاوت از آنچه که اکنون میکنیم که است، باشد.

هما زی است باور داشتن این هوش و آرام بودن ی این چیزی که من آن را »خودسپاری« مینامم. تسلیم شدن در به آن هوش واالتر، تسلیم واقیع است. زندگانی گ معنوی است. زندگانی هماهنگ با هوش طبییعمان،

برای بیشترین ما، دو راه در زندگانی وجود دارد. یکی بر اساس حرص است، زمانی که وضعیت فعلی زندگانی ما را قبول نداریم. چیزهای بیشتر یا متفاوت میخواهیم. راه دیگر بر اساس ترس است که زمانی اتفاق گیمافتد که آیندهی زندگانی را قبول نداریم. ترس بهمعنای ترس بهمعنای ترسیدن از آینده است. وقتی برای پذیرش لحظات آینده آماده نیستید، دچار ترس میشوید

ترسیدن از آینده است. وقتی زمان حال را قبول ندارید، ت تبدیل به حرص و نقراری میشود. وقتی برای پذیرش لحظات آینده آماده نیستید، دچار ترس میشوید.

در هر دو صورت، مسئلهی عدم پذیرش زندگانی است! باید کلمهی »اجتناب ناپذیر بودن« زندگانی »اجتنابناپذیری« را بهطور عمیق درک کنید.

صاف بنشینید. چشمانتان را ببندید. در آرامش و لطفا بدون حرکت بنشینید. حرکات بدن باعث شکل یگری افکار میشود، بنابراین اگر بدن شما ثابت و بدون حرکت باشد، میتواند شما را به سکوت عمیقتر برساند.

در دنیای بیرون و درون بسیار آگاهانه و مصمم، نیت کنید که خودتان هستید، بپذیرید.

به خودتان بگویید: »من دارای چیزهای خوب زیادی در جهان بیرون دارم. من بهاندازهی کافی چیزهای خوب در دنیای درون و احساسات ویژه کافی درو�نام دارم.

من خودم را کامال قبول دارم. من نیازی به ارتقاء خودم در دنیا یی بیرون و درون ندارم. اگر من نفس(ego )دارم، اشکالی ندارد. اگر گناه کردهام، اشکالی ندارد. اگر میترسم، اشکالی ندارد. اگر من حرص و طمع دارم، اشکالی ندارد. همهی اینها که نام بردم را اگر داشته باشم، باز هم اشکالی ندارد. حتی اگر چند دقیقه بعد بمیرم، باز هم اشکالی ندارد. تصمیمی بگیرید: »همین حالا من همه چیز را میپذیرم«. نگران درست یا نادرست بودن آن نباشید.

زمان حال را بپذیرید. تمام لحظات آینده را بپذیرید. هر آنچه که به ذهنتان بهعنوان بدترین چیزی ممکن در زندگانی خطور کند را بپذیرید. اگر اتفاق بیفتد، نمیتوانید از آن اجتناب کنید. اجتنابناپذیر است. اجتناب ناپذیربودن آنرا درک کرده و همین حالا همه چیز را بپذیرید.

اینکار را بهمدت 21 دقیقه انجام دهید.

هوش شما بیدار خواهد شد و به شما نشان خواهد داد که چگونه با هر لحظه ارتباط برقرار کنید، در هر رابطهای، ارتباط چگونه در هر وضعی برقرار کنید.

جهان صغیر که همان بدن جسمانی است، هوش است. جهان کبیر نیز که همان هستی است، هوش است. انرژی خالص است. همان انرژی هوشمندی که جهان را پیش میبرد، بدن شما را نیز اداره میکند.

بهنظر میرسد که دنیا یا همان جهان کبیر دچار آشفتگی است. سیارات، ستارگان، ستارههای دنبالهدار و موجودات آسمانی بسیاری در جهان وجود دارد. اما همهی آنها بهطور دقیق و منظیم، بدون هیچگونه نظارت پلیس یا مقام نظارت حرکت میکنند! تصور کنید اگر سیارهای از مدار خود خارج میشد، چه اتفاق تصادمهای زیادی در فضا رخ میداد! این همان معنای عبارت »نظم در آشفتگی در جهان آشفتگی« است. آنچه که ما آنرا آشفتگی میپنداریم، در واقع نظم زیبا است. همین موضوع، دلیلی برای اثبات این است که جهان جز انرژی و هستی نیست. انرژی، هوش است و صرفا شاهد خوبی از قدرت و هوش است. بههمین دلیل است که این انرژی میتواند فردی را در یک سیستم شفابخش مبتنی بر انرژی خالص، شفا بخشد. هوش کیهانی خالص است که میداند در کدام قسمت بدن جریان یابد و درمان کند. بههمین دلیل است که حتی بدون آنکه بدانید که کبد در کدام قسمت بدن قرار دارد، میتوانید با انرژی شفابخش آنرا درمان کنید. انرژی هوش محض است. وقتی ما این قدرت و نظم را در جهان کبیر میبینیم، به سعادت میرسیم. آشفتگی را در آشفتگی تجربه کنید.

اگرچه ما احساس میکنیم که دنیا دچار آشفتگی است، اما این را هم میدانیم که نظم زیبا در آن وجود دارد! ما نیز بخشی از جهان و بخشی از آشفتگی گ در نظمخود هست! ما بخشی از عامل بالقوهی این جهان و بخش از نظم آن هستیم. در حال حاضر ما فکر میکنیم که دارای نظمهستیم چون مرزهای باریکی در اطراف خودمان داریم -خانهمان، دفترمان، خویشاوندان و زندگی یغهمان. بههمین دلیل است که برای حفظ زندگانی بهشیوهای منظم تالش بسیار میکنیم. ما کسانی را که از این نظم تبعیت نمیکنند محکوم میکنیم.

اما حقیقت این است که ما در عمق وجود خود یک آشفتگی زیبا هستیم. ما یک جهان صغیری از هوش هستیم، که خود آشفتگی جها ی ن کبیر منظم و زیبا است. وقتی ما این موضوع را درک کنیم، نسبت به خودمان و دیگران مهربان خواهیم بود. دست از محکوم کردن دیگران خواهیم کشید. این را نیز خواهیم فهمید که نظم واقیع در ما نیز جز نظم کیهانی نیست.

بنابراین در ابتدا، ما سعی در حفظ نظمخود داریم، زیرا ما به مرزهای خود اعتقاد داریم. اگر مرزهای خود را رها کنیم، نیاز ما به نظم نیز از بین خواهد رفت و با نظم کیهانی منطبق خواهیم شد و شادی نصیبمان خواهد شد. وقتی هوشیاری کیهانی را در درون خود احساس کنیم، نظم ذات خود را کشف خواهیم کرد. آنگاه خودمان و دیگران را همانطور که هستیم میپذیریم. سعادت را تجربه خواهید کرد. وقتی نظم را در آشفتگی تجربه کنید، مهربا� ن مییابید. وقتی آشفتگی را در نظمخود تجربه کنید،

ممکن است شگفت انگیز بهنظر برسد، اما حقیقت این است که هوش جهان یا کیهانی به هر فکر ما پاسخ میدهد. تحقیقات جالب توسط دانشمند ژاپنی، دکتر ماسارو ایموتو این موضوع را بهوضوح نشان میدهد.

دکتر ماسارو ایموتو آزمایشها روی آب انجام داد. او نمونههای آب را از منابع مختلف جمعآوری کرد و آنها را در معرض افکار مختلف قرار داد. سپس نمونهها را منجمد کرد و ساختار بلوری آنها را از طریق میکروسکوپ با کمک عکاسی بارسعت باال ثبت کرد. هزاران بلور تحت شرایط به شدت کنترول شده از لحاظ دما، زمان خنکسازی و روشنا مطالعه قرار گرفتند.

او آزمایشهای مختلف را روی این نمونههای آب انجام داد، پخش موسیقیهای مختلف برای آب، صحبت با آب، خواندن از روی تعالیم زندگانی، نیایش کردن با هدفی خاص و غیره. او متوجه شد که وقتی نمونههای آب در معرض موسیقی درمانگر قرار میگرفت، بلورها به آیکه شکل میگرفت بسیار زیبا و دلپذیر بودند.

آیکه در معرض احساسات یا افکار منفی قرار میگرفت، تشکیل بلور نمیداد، بلکه ساختاری نامنظم داشت که منعکس کنندهی احساسات فردی بود که با آن سروکار داشت.

مجموعه آزمایشات دیگری برای مطالعه تاثیر کلمات و صداها انجام شد. آب مورد استفاده در این آزمایشها آب مقطر بود. نمونه آب به دو قسمت

پس از قرار گرفتن در معرض این برچسبها، نمونههای آب یخزده در زیر میکروسکوپ برریس شد و تفاوتهای آشکاری در ساختار بلوری شان رؤیت شد. آیکه برچسب »ازت متشکرم« روی آن زده شده بود، ساختار بلوری زیبا و شکیلی بهخود گرفته بود. آیکه برچسب »تو احمق« روی آن زده شده بود، ساختار بلوری بسیار نامنظم و بیشکیل پیدا کرده بود.

به زبانهای مختلف مانند انگلیسی، ژاپنی و کرهای قرار گرفت.

نمونههای آب با برچسبهای منفی مثل »تو حال من و بد می کنی«، بلورهای واپیچیده و پاشیدهای تشکیل دادند. نمونههای آب با برچسبهای مثبت مانند »عشق«، »قدردانی« و »صلح« ساختارهای بلوری زیبا و متحدالشکیل ایجاد کردند.

لحن کلمات تفاوت عظیمی در شکل های ایجاد کرد! بهعنوان مثال، جملات میکروسکو مانند »بیا این کار را انجام دهیم« ساختار بلوری بسیار زیباتری را در مقایسه با بلورها که جملات لحن دستوری داشت، مانند »آنرا انجام بده«، شکل داد.

رفتار بلورهای آب موضوع اعجاببرا ی نگ� بههنگام نشان دادن عکس بهآنها بود. وقتی تصویر یک کودک معصوم به آب نشان داده شد، بلورها حالت آرامش به خود گرفتند. وقتی عکس شکوفههای گیالس به آب یک نشان داده شد، بلوری تقریبا شبیه شکوفهی گیالس تشکیل دادند! بعدها، آزمایشات برای برریس نوع تغییرات که تفکر یمتوانست روی آب داشته باشد، انجام شد. پس از یک زلزلهی شدید در ژاپن، ساختار آب بهشکل تاریک و بد شکیل درآمد که منعکس کنندهی ترس و رنج مردم بود. سه ماه بعد، پس از دریافت کمک و مهر از رستارس دنیا برای افراد زلزله زده، ساختار آب دوباره مورد مطالعه قرار گرفت. این بار بلورهای آب همان گرما و مهر را منعکس کرد.

آزمایشات انجام شده بر روی آب سد در ابتدا ساختار وحشتناکی را نشان داد. اما تنها پس از یک ساعت دعا و نیایش به نیت شفاف شدن آن آب، بهطرز قابل توجیه تغییر کرد و بلورهای شش ضلعی زیبا تشکیل داد.

حدود ٪70 بدن ما آب است. بیش از ٪70 سطح از آب پوشیده شده است. پس از سیاره زمینی مطالعهی تاثیر افکار روی آب، تاثیر فوقالعادهی افکار، کلمات و نیات خودمان را روی سیاره زمینی تصور کنید!

وقتی هند مستعمرهی بریتانیا بود، رسبازان متوت جه شدند که وقتی آب را با خود بریتانیا از انگلستان به هند با ت کشیهای خود حمل میکردند، آب در همان ت کشی فاسد میشد. اما وقتی از هند به انگلستان با خود آب میبردند، نه تنها در طول سفر تازه میماند، بلکه تا زمانی که همهی آن در بریتانیا مرصف میشد، همچنان تازه با قایم میماند. دانشمندان دربارهی این پدیده شگفت انگیز تحقیق کردند و متوجه شدند که این آب تازه از رودخانه مقدس گنگا در کلکته گرفته شده بود که توسط میلیونها نفر از رسارس دنیا پرستش میشد و طبیعتا خاصیت خنثی سازی باکتریهای مضره بود و یمتوانست خود را پاالیش کند.

میلیاردها نفر در طول هزاران سال برای گنگا عبادت میکرده اند. طبیعتا آنها افکار مقدس خود را روی این آب حک کردهاند که بسیار انرژیبخش و خود درمانگر است.

در طول هزاران سال توسط مرصیها با اندازه یگیری مقدارجریان، سطح، تالطم ی و غیره مورد برریس قرار گرفته است. آنها دریافتند که خییل وقتها بسیاری از پارامترها نشانگر وقوع فجایع چون زلزلهی زمینی بوده است که حتی فوران آتشفشان و سونایمها در دورترین نقاط دنیا اتفاق افتاده و یا ش در �ف وقوع بوده است.

چه چیزی باعث میشود ما طبیعت را حس نکنیم؟ وقتی که نفس ما وارد بازی میشود، نسبت به طبیعت بی حس میشویم.

ی در مورد شاعری خواندم که داستان زیبا نزدیک در دوران کودکیش با حیوانات وحشی خانهاش بازی میکرد. پدرش به او هشدار داد بازی نکند زیرا که نباید با حیوانات وحشی بازی کرد ممکن است به او آسیب برسانند. اما، او همچنان هر وقت که میتوانست میرفت و مینشست و با حیوانات وحشی صحبت میکرد: «وقتی من آگاه بودم و از اینکه احتمال آسیب رساندن حیوانات به من وجود داشت، میترسیدم، آنها هرگز به من نزدیک نمیشدند و هرگز ارتباطی بین ما شکل نمیگرفت». اما وقتی که احساس شجاعت میکردم و یا در حال بازیگوشی بودم، هر وقت که نمیترسیدم و یا خودآگاهی نداشتم، ارتباط و رابطهام با آنها خیلی قوی میشد. من میتوانستم به وضوح احساس کنم که

حیوانات با من ارتباط برقرار میکردند و من نیز با آنها ارتباط برقرار میکردم.

منظور من از قوی شدن نفس(ego) وقتی است که هویت شما به عنوان یک «انسان جدا»، به شدت احساس میشود. وقتی این اتفاق میافتد، ارتباط شما با طبیعت مختل میشود. شیوهی معصومانه برقراری ارتباط از دست میرود. احساس مرتبط نبودن به وجود میآید. این یکی از بزرگترین زیانهای بودن است که یک انسان میتواند متحمل شود.

این مانند کسی است که نابینا متولد شده است و هرگز نمیتوان به او فهماند

که دیدن چه چیزهایی را از دست میدهد. به همین ترتیب، انسانی که راه برقراری ارتباط با قلبش را فراموش کرده است، هرگز نمیتوان به او فهماند که چه چیزی را از دست داده است.

نویسنده و پزشک در کتاب خود « دیپاک چوپرا تحقق خود جوش آرزو» در مورد آزمایش مشابهی که در آن واکنش گلبولهای سفید به محرکهای مختلف مورد مطالعه قرار گرفت، صحبت میکند. گلبولهای سفید از یک نمونه خون جدا شده و در یک لوله آزمایش قرار داده شدند.

ناگهان، این فکر به ذهن آزمایشگر خطور کرد که یک برش کوچک در پشت دستش ایجاد کند تا ببیند آیا این عمل ممکن است بر سلولهای لوله آزمایش تاثیر بگذارد یا نه. در طول مدتی که او به دنبال وسیلهای برای برش بریدن پوست دستش بود، در کمال تعجب متوجه شد که گلبولهای سفید در لوله آزمایش فعالیت شدیدی از خود نشان دادند. سلولها به قصد آزمایشگر برای بریدن دستش، حتی قبل از اینکه عمل بریدن انجام شود، واکنش نشان میدادند!

قدرت اراده در سطح ذهن میتواند سبب رخ دادن قدرت اراده در سطح جسمانی شود. به همین دلیل است که همیشه داشتنت نیت درست از اهمیت بسیار برخوردار است.

دربارهی آزمایش میخواندم که چند سال قبل انجام شده بود و دانشمندان از الکتروانسفالوگراف برای سنجش امواج مغزی دو نفر که با هم مشغول مراقبه بودند، استفاده کردند. یافتهها نشان داد که همبستگی شدیدی در الگوهای امواج مغزی شان داشتند. از این جفتهای به شدت متصل به یکدیگر خواسته شد تا برای مدتی در کنار یکدیگر مراقبه کنند. سپس به اتاقهای مختلف برده شدند.

پس از آن، یکی از این دو مراقبه کننده توسط چراغهای چشمک زن با نور قوی در اتاق تحریک شدند. ضبط امواج مغزی فعالیت مغز آن مراقبه کننده را همانگونه که انتظار میرفت، نشان داد. اما در نهایت شگفتی دیده شد که مراقبه کننده دیگر در اتاق دیگر که توسط چراغ چشمک زن تحریک نشده بود، نیز فعالیت مغزی را بیدرنگ و به طور خودکار نشان داد.

چیزی که در ذهن شما اتفاق میافتد نه تنها شما بلکه کسانی که در اطراف شما هستند را نیز تحت تاثیر قرار میدهد. فضا، معیار افکار نیست. آنها به راحتی در هوا سفر میکنند. به همین دلیل است که وقتی در خانهتان، افکار نگران کننده و منفی ابراز میکنید، جو خانه برای اعضای خانوادهتان سنگین خواهد بود. آنها تحت تاثیر منفی که شما از خود ساطع شد، قرار میگیرند.

هوش ربطی به اطالعات که شما دارید یا کسب میکنید ندارد. بلکه فقط قوهی عقلانی است. به عبارت دیگر، هوش، مجموع تجارب شما نیست، بلکه درسها است که از آن تجربیات گرفته شده است. درک کردن تنها زمانی اتفاق میافتد که شما

شما بدون هیچگونه پیش قضاوتی خودانگیخته و گشوده باشید. اگر دچار پیش قضاوت باشید، فهم کامل در شما اتفاق نمیافتد. اگر گشوده باشید، فهم کامل در شما نفوذ میکند و هوشمند خواهید شد.

به عنوان مثال، فردی چوب کبریت در حال سوختن را لمس میکند و یاد میگیرد که آن میسوزاند. سپس به شعلهی گاز دست میزند و یاد میگیرد که آن نیز میسوزاند. بعد، او آتش را لمس میکند و متوجه میشود که آن نیز میسوزاند. اگر فردی اینگونه و از طریق تجربه بخواهد یاد بگیرد، سالها طول خواهد کشید تا یاد بگیرد که آتش میسوزاند. و در نهایت هنگامی که این موضوع را یاد میگیرد، وقت آن رسیده که به محل سوزاندن اجساد برده شود!

انسان باهوش پس از دست زدن به اولین چوب کبریت در حال سوختن ، میفهمد که هر نوع آتش میسوزاند. اما انسان هوشمندتر حتی آتش چوب را نیز لمس نمیکند، او این موضوع را وقتی که فرد دیگری آنرا لمس میکند، یاد میگیرد!

داستانی زیبا از زندگی بودا:

روزی فیلسوف نزد بودا آمد و از او پرسید: «بدون هیچ حرفی و بدون هیچ کلمهای، حقیقت را به من میگویید؟». بودا ساکت ماند. فیلسوف دربرابر بودا تعظیم کرد و گفت: «با مهربانی و دوست نداشتنتان، توهمات من را پاک کردید و من به مسیر حقیقت وارد شدم».

پس از اینکه فیلسوف رفت، آناندا، یکی از نزدیکترین شاگردان بودا پرسید که آن فیلسوف چه حقیقتی را کسب کرد. بودا پاسخ داد: «یک اسب خوب حتی با سایه ی شالق نیز میدود». بهگونه ای سه نوع اسب وجود دارد. اولی است که تا او را شالق نزنند، حتی یک اینچ هم حرکت نمیکند. اگر او را شالق بزنند، کمی به جلو حرکت میکند، اما بعد دوباره میایستد و باید باز او را بزنند تا دوباره حرکت کند. نوع دوم، نیاز چندانی به شالق زدن ندارید. حتی اگر تهدید به زدن او کنید شروع به حرکت میکند. نوع سوم، باهوشترین نوع اسب است. این اسب حتی نیازی به دیدن شالق ندارد، تنها دیدن سایه شالق برای دویدن او کافی است!

مورد فیلسوفی که نزد بودا آمده بود، شباهت دارد. میل به دانستن حقیقت، چنان در درون او شعله میکشید که او فقط و فقط میخواست حقیقت را بداند و االغی�. گوشش از گفتهها و تکنیکها پر بود. به همین دلیل او حقیقت را در قالب سکوت و کلمات از بودا میخواست. بنابراین، در سکوت بودا، فیلسوف سایه شالق را دید و جوابش را یافت.

گذشتهی شما میتواند بخش از هوش شما باشد، چیزی را به شما بیاموزد، اگر با هوشیاری محض، شاهدمآبانه، بدون داشتن وابستگی عاطفی مثبت یا منفی به آن نزدیک شوید. وابستگی عاطفی مثبت به معنای عشق به آن خاطره و وابستگی عاطفی منفی به معنای نفرت از آن است. وابستگی خاطره است. در هر صورت خاطره در طوالنی مدت، مشکل ساز خواهد شد. خاطرهی گذشته به خودی خود هیچ مشکلی ایجاد نمیکند. تنها داشتن وابستگی عاطفی به آن است که مشکل ایجاد میکند.

اگر خاطرهای را دوست داشته باشید، آنرا در فایل «مورد عالقه» قرار میدهید و دائما آنرا نظاره خواهید کرد. اگر از آن متنفر باشید، آنرا در آرشیو یا سطل زباله قرار میدهید. حتی اگر بهخاطر نفرتتان آنرا در سطل زباله قرار دهید، بارها و بارها بهصورت گناه به شما بازخواهد گشت. اولین و آخرین وابستگی عاطفی شما به گذشته، وابستگی تان است. مشکل زندگی

اگر به اطرافتان نگاه کنید، متوجه هوش و انرژی مستمر موجود برای حل مشکالتتان خواهید شد. اگر پنجاه سال زندگی کرده باشید، از روی تجربه میدانید که میتوانید مشکالت خود را حل کنید. شما مطمئنا میتوانید بدون نگرانی از 50 سال آینده، بر اساس تجارب خود، زندگی کنید.

شادی، انرژی الزم برای مواجهه و حل مشکالت را فراهم میکند. هنگامی که شما شاد نیستید، این انرژی رصف ایجاد مشکالت بیشتر میشود. مشکل اینجا است! وقتی شما شاد هستید، از نگرانیها جدا میشوید و از این انرژی برای حل مشکالتتان استفاده میکنید.

همچنین از لحاظ فیزیولوژیک، محققان دریافتند هنگامی که ماده شیمیایی مغز که عمدتا «شادی» یا همان دوپامین در بدن آزاد میشود، لوبهای جلو مرکز هوش و عقل هستند، بسیار کارآمدتر عمل میکنند. هنگامی که شما واقعا خوشحال هستید به همین دلیل است که هوش بیشتر کار میکنید. وقتی شما به مدت چند دقیقه بسیار خوشحال هستید و نگرانی ندارید، ایدههای خالقانه و هیجانا های زیادی از درون شما بروز میکند.

کل سیستم آموزش مبتنی بر اطالعات و دانش است و توسط عقل و کالم، و نه تجسم، هدایت میشود.

وقتی سعی میکنید بر اساس اطالعات حرکت کنید، قابلیت هوشمند بودن خود را از دست میدهید. در حقیقت، اگر شما منطقا منطقی باشید، متوجه خواهید شد که منطق به خودی خود منطق نیست. زندگی را نمیتوان با منطق و عقل دنیوی توضیح داد.

زندگی در سطح بسیار باالتری نسبت به عقل قرار دارد.

فرد عاقل، از لحظهای به لحظهی دیگر زندگی میکند، نه از طریق منطق. او به پاسخهای قرض اعتقادی ندارد. او چالش هر وضعیت را میبیند و به طور مستقیم به آن پاسخ میدهد.

فرد عقالنی مانند یک عکس است، میتوان اثر گذشته را روی او دید. فرد هوشمند مانند یک آینه است، او واقعیت را منعکس میکند و به آن پاسخ میدهد و بنابراین خودانگیخته (Spantaneous )است.

عقل یک مکانیسم زیبا است اما تا زمانی که رصفا زیبا بماند. عقل نباید به عامل کنترل کننده تبدیل شود. وقتی شما عقل خود را کنار بگذارید، هوش عمیقتری درون شما بیدار میشود. شما از مرکز درون خود و نه از حاشیهی آن عمل خواهید کرد. مرکز شما انرژی هوش خالص است.

هوش را میتوان دوباره کشف کرد. تنها راه کشف دوبارهی آن، مراقبه است. مراقبه تمامی موانع و سدهایی را که جامعه ایجاد کرده تا مانع هوش شما شود را از میان میبرد. جریان آب رودخانه را در نظر بگیرید، مراقبه سنگها را از میان برمیدارد تا آب بتواند بهآرامی جریان یابد.

هوش مستلزم شجاعت بسیار است. هوش مستلزم ماجراجویی است! وقتی شما به سمت عشق به ناشناختهها میروید، هوش رشد میکند و قویتر میشود. هوت ش فقط وقتی رشد میکند که در هر لحظه با ناشناختهها روبهرو شود.

عقل تنها یک بازی ذهن است، که نمیتواند خالق باشد. عقل تخییل است، اما خالق نیست. هوش خالق است چون بخش از انرژی الهی است.

• داستان کوتاه:

زمانی دو شکارچی ماجراجو تصمیم گرفتند که به شکار حیوانات کمیاب در یک جنگل انبوه در منطقهای دور از خانه خود بروند. آنها یک هواپیما کرایه کردند تا آنها را به جنگلی که حیوانات بسیاری را در آن اسیر و کشته بودند، برساند. چند روز بعد، خلبان بازگشت تا آن دو شکارچی و حیوانات را منتقل کند. او به همهی آن حیوانات نگاه کرد و گفت: «آن گاو نر بزرگ و آن دو گورخر را نمیتوان در این هواپیما جای داد. شما باید یکی از این دو را اینجا بگذارید». شکارچیان پاسخ دادند: «اما ما آخرین باری که اینجا آمدیم دقیقا همین تعداد حیوان را منتقل کردیم!». خلبان مردد بود اما از آنجا که شکارچیان اصرار داشتند که دفعهی قبل تمام این حیوانات را برده بودند، فکر کرد که شاید هواپیما بتواند این وزن را تحمل کند. بنابراین، هواپیما با همهی حیوانات از جمله آن گاو نر و دو گورخر پرواز کرد. هواپیما به سختی اوج گرفته بود که بعد از طی مسافتی سقوط کرد. شکارچیان و خلبان سالم از هواپیما بیرون آمدند. یکی از شکارچیان دستش را روی پیشانی کبود خود گذاشت و از دیگری پرسید: «ما کجا هستیم؟».

شکارچی دیگر اطراف را نگاه کرد و پاسخ داد: «فکر میکنم چند متری از جایی که سال قبل سقوط کردیم فاصله داریم».

اگر به زندگی خود نگاه کنید، اگر به نوشتن دفت خاطرات عادت داشته باشید، متوجه خواهید شد که اشتباهات مشابهی را به مدت چندین سال است که انجام دادهاید! میتوانید ببینید که در بیست تا سی سال گذشته اشتباهات مشابهی را مرتکب شدهاید. شاید میزان آن یا مکان و زمان انجام آن متفاوت باشد. اما اشتباهات تقریبا شبیه به هستند! حتی برای ارتکاب اشتباهات جدید نیز هوش نیاز داریم!

داستان دیگر:

مردی که در هر دو گوشش آثار سوختگی داشت به دکتر مراجعه کرد. دکتر پرسید: «چگونه هر دو گوش سوخته است؟». مرد جواب داد: «اتوی داغ را روی لباس گذاشته بودم که تلفن زنگ خورد. به اشتباه، اتو را به جای تلفن برداشتم». دکتر متعجب شد و پرسید: «آه! گوش دیگرت چطور؟ آن چطور سوخت؟». مرد با عصبانیت جواب داد: «طرف دوباره زنگ زد!».

اگر هوشمندانه زندگی کنید، هرگز اشتباهی را دوبار مرتکب نخواهید شد. زیرا وقتی شما هوشمند هستید، آگاهی کسب میکنید و همان بار اول، از اشتباه خود درس میگیرید.

دو موضوع مهم هستند که میخواهم مطرح کنم و شما باید آنرا درک کنید. اول اینکه، هر آنچه که شما تصور میکنید، از همان چیزها ساخته شده که رؤیاهایتان از آن ساخته شده.

این موضوع بسیار مهم است. اگر این مطلب را درک کنید، میتوانید در موارد مختلف از آن استفاده کنید. اگر بدانید که چگونه از قدرت که رؤیاهایتان را میسازد، استفاده کنید، میتوانید با آن رؤیاهایتان را ابراز کنید. رؤیاهای شما انرژی هستند که از آن دنیای واقعیتان شکل میگیرد.

موضوع دوم این است که هرآنچه که شما میبینید توسط شما ایجاد شده است، بنابراین شما توانایی تغییر همه چیز را دارید!

ما همیشه فکر میکنیم زندگی یک واقعه و اتفاق تصادفی است. نه زندگی شما از جهات مختلف تصادفی است. اگر این یک مطلب را درک کنید، زندگی شما دستخوش تغییر میشود. این میتواند تصور شما، الگوی تفکرتان و تخیل را که رؤیاهایتان را ایجاد میکند، تغییر دهد.

بیشتر اوقات، ما رؤیاهایی داریم که متناقض هم هستند، که باعث سردرگمی میشوند. انرژی که در رؤیاها تلف میشود، اگر حفظ شده و به درستی به کار برده شود، واقعیتی را شکل میدهد که هم اکنون در آن زندگی میکنید.

شما توانایی تحقق بخشیدن به رؤیاهای خود را خواهید داشت و از همه مهمتر متوجه خواهید شد که هر چیزی که آنرا واقعیت میپندارید، تنها یک رؤیای زیبا است!

این دو مطلب، با هم میتوانند زندگی شما را متحول کنند و توانایی تبدیل رؤیای خود به واقعیت و درک اینکه واقعیت چیزی جز رؤیا نیست را به شما میدهند.

قدرت اراده، قدرت تجسم خالق و قدرت استفاده درست از رؤیاهایتان در شکل دهی و دستیابی به آنچه که در زندگی میخواهید، بسیار مهم است. این قدرتها انرژی و حس زندگی کامل را در شما ایجاد میکنند. اما این تنها یک روی سکه است.

موضوع مهم که علم آنرا از قلم انداخته است،

هوش درک این اصل است که هر آنچه که به عنوان واقعیت میبینی چیزی جز رؤیایتان نیست. تنها وقتی میتوانید در خود آرام بگیرید و به آرامش عمیق برسید که این موضوع را درک کنید. تا آنزمان، همیشه حس عدم شکوفایی را در خود احساس میکنید. همین حس عدم شکوفایی شما را دچار ناراحتی میکند.

منبع اصیل هوش، تجسم روشن است. تنها زمانی هوش و تجسم با هم هستند که تجسم کامل و واضح نداشته باشید، مجبور به برنامهریزی میشوید. تجسم خالص و روشن، مفهوم کلی را در یک نگاه اجمالی ادا میکند. اگر چنین تصوری نداشته باشیم، به برنامهریزی خطی یا پردازش منطقی گام به گام دست میزنیم.

استادان روشنگر زمزمهی درونی ندارند، به عبارت دیگر، آنها دچار رشته افکار دائمی در درون خود نیستند. بنابراین تجسم محض و غالب است. برای هر کسی که تجسم روشن داشته باشد، به برنامه ریزی نیازی ندارد. خودانگیختگی فردی اتفاقات به خودی خود اتفاق میافتند. هرگونه به روز رسانی و یا پیگیری به طور خودکار اتفاق میافتد. حتی اگر رویدادها دستخوش تغییر شوند، به زیبایی در چارچوب آغازین جای میگیرند.

تنها فردی با تجسم ناب میتواند برنامهای واقعی و ملموس ایجاد کند و دائما آنرا با خودانگیختگی به روز کند.

ما نمونههای بسیار زیادی از این دست را در آ ش�امهایمان در شهر و تشکیالت خودمان مانند در جنوب و در تامیل نادو معبدی در بهارات شاهد هستیم. تپه ی مقدس آروناچاال

این یک قطعه زمین در نزدیکی کوهپایه در عرض 18 روز -که خود رکورد محسوب میشود- به یک آ شرام کامل تبدیل شد! در پایان روز هجدهم، دوازده عدد از خدایان در آنجا نصب شد، 1008 لینگای شیوا (تمثالهای گنبدی شکل از انرژیهای مردانه و زنانه خلقت) و همچنین امکانات اقامت و غذا تخصیص داده شد. بیش از صد هزار نفر در مراسم افتتاحیه حضور داشتند و شاهد عملکرد هوش خودانگیخته بودند.

در 48 ساعت آینده این تکنیک را امتحان کنید. آگاهانه تصمیمی بگیرید که در مورد مشکلات خود فکر نکنید. عقل خود را که مدام به شما میگوید برای حل مشکلات خود به طوریکه هوش خودانگیخته ندارید، که شما ظرفیت ایجاد چنین چیزی را ندارید، کنار بگذارید. خودانگیختگی.

شجاعانه و با آگاهی بر روی حل مشکلات خود کار کنید و خواهید دید که هوش بالاتری وارد میدان میشود. درسی که در اینجا یاد میگیرید این است که بدون اینکه بدانید، هوش بالاتری وارد میشود تا اینکار را برای شما انجام دهد. تا وقتیکه شما به این اتفاق حساس شوید، هوشیاری شما جهش کوانتومی را تجربه خواهد کرد. دیگر شما نیازی به کار کردن بر روی حل مشکلات خود ندارید. هوش خودانگیخته مشکلات زندگیتان را حل میکند.

^-1 Tiruvannamalai شهر معبدی که THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM در آن متولد و بزرگ شده است

Tamil Nadu -2

Arunachala -3

^-4 lingas تمثالهای گنبدی شکل از استاد روشنگر شیوا به عنوان نمادی از جوانسازی همراه با اصول زنانه و مردانه

با شوع هوشیاری در مورد اینکه چه کسی هستیم و در اینجا چه میکنیم، احساس مسئولیت در قبال دیگران شکل میگیرد. آنگاه میدانیم که ما مستقل از دیگران نیستیم، بلکه به هم پیوسته ایم.

چند سال پیش، بیماری سل در تامیل نادو در جنوب Bharat همه گیر شد. رسماً، داروی آن پیدا شد و جلوی شیوع آن گرفته شد. مقامات مسئول ریشه کن این بیماری با افتخار اظهار داشتند که آنها مسئول درمان آن بودند. اما آیا آنها مسئولیت شیوع آن را نیز پذیرفتند؟ خیر! مسئولیت شیوع همه شهرها نیز بر گردن آنها بود، درست است؟ آنها باید برای مدیریت شیوع سل نیز آموزش میدیدند و نباید صرفاً آن بحران به خود افتخار میکردند!

به این ترتیب، ما مسئولیت هر اتفاق خوبی که برایمان رخ میدهد را میپذیریم، اما در قبال در زندگیمان نمیپذیریم. ما در پذیرش اتفاقات بد مسئولیت ناآگاهانه عمل میکنیم. مسئولیت، تبعیض آمیز است.

تنها در صورتی که مسئولیت تمامی چیزهایی که برایمان اتفاق می افتد را به عهده بگیریم، رشد در زندگی خواهیم کرد.

با این نگرش زندگی تان تغییر خواهد کرد. اگر بنشینید فکر کنید که، »من مسئول هستم«، کل زندگی خود را تجزیه و تحلیل کنید، به وضوح خواهید دید که شما تنها فرد مسئول تمامی اتفاقات زندگیتان هستید. ما معمولاً مسئولیت را به گردن دیگران می اندازیم و آنها را برای اتفاقاتی که در زندگیمان افتاده است، سرزنش میکنیم. آنها که واقعاً میخواهند شکوفا شوند، باید به طور مستقیم یا غیرمستقیم مسئولیت هر آنچه که در اطرافشان اتفاق می افتد را بپذیرند.

چقدر زیبا گفته است که: »هر چه بیشتر که میتوانید مسئولیت بپذیرید. هر چه بیشتر مسئولیت بپذیرید، بیشتر وسعت مییابید. وسعت یافتن، رشد کردن است. اگر رشد نکنید، منقبض میشوید و میمیرید. Swami Vivekananda -1

روزی مردی در باب مسئولیت در موسسه ی خیریه سخنرانی میکرد. او مثالی از آنچه که چند روز پیش اتفاق افتاده بود، عنوان کرد. او گفت: »من و دوستم در خیابان به سمت پارک قدم میزدیم، که مرد بیچاره ای را دیدیم که روی زمین افتاده بود«. او مکث کرد و به چهره ی حضار نگاه کرد. سپس ادامه داد: »هیچ کس به خود زحمت نداد که به او کمک کند. تا وقتیکه ما از پیاده روی برگشتیم، مرد بیچاره هنوز آنجا افتاده بود!«.

به جای سرزنش دیگران، به خودمان نگاهی بیندازیم و ببینیم که برای حل مشکل چه اقدامی انجام میدهیم! ما همیشه برای دیدن خطای دیگران آماده ایم. اما ما چند بار خودمان کاری برای حل مشکل انجام داده ایم؟

هر چه بیشتر مسئولیت بپذیرید، بیشتر رشد میکنید. فقط در صورتی رهبر میشوید که برای تمام وقایعی که در اطرافتان رخ میدهد، احساس مسئولیت کنید. در غیراینصورت فقط پیرو هستید.

یک بار یکی از شاگردانم از من پرسید: »سوامی جی، چگونه این همه انرژی دائماً در شما جریان دارد؟«. وقتی کسی مسئولیت غمخوار رنج دیگران باشید، همدردی به خود میگیرد و خود را در قالب انرژی نشان میدهد. به همین دلیل، وقتی کسی مسئولیت نشان میدهد، بلافاصله از خود انرژی ساطع میکند.

حواریون عیسی مسیح چند نفر بودند؟ فقط دوازده نفر. راماکریشنا پاراماهامسا چند شاگرد داشت؟ فقط شانزده نفر. این بزرگواران شاگردان بسیار کمی داشتند، اما چون مسئولیت را به عهده گرفتند، نهضتشان گسترش یافت.

خیلی واضح است، تنها اگر احساس مسئولیت تمام چیزهایی را که در زندگیمان اتفاق می افتد به عهده بگیریم، رشد خواهیم کرد.

تنها اگر احساس میکنید مسئول ارتقاء رشد مردم را دارید، میتوانید ایستادگی کنید. هنگامیکه شما میتوانید بگوئید که هر کاری که میتوانید برای مردم انجام میدهید، زمانیکه مسئولیت را به عهده میگیرید، شما وسعت مییابید و انرژی الهی از طریق شما جریان مییابد. به این مفهوم عمیقاً درک کنید. تمرکز کنید تا بتوانید آنرا عمیقاً درک کنید.

آیا هوا از یک بامبوی متراکم عبور میکند؟ خیر! یکیکه درون آن پر است تنها در حمل جسد بامبو به سمت محل سوزاندن جسد کمک میکند. همان بامبو اگر درونش خالی شود، به فلوت تبدیل میشود! تا زمانیکه خودمحور هستید، قابلیتتان به اندازه ی همان بامبوی متراکم است که بدن مرده را حمل میکند. تا وقتیکه از نفس خود رها میشوید و مسئولیت میپذیرید، گسترش شما رخ میدهد و مانند فلوت بامبو میشوید. سپس، درست همانگونه که هوا وارد بامبو میشود و به صورت موسیقی از آن خارج میشود، هوا نیز وارد وجود شما میشود و به صورت انرژی جریان مییابد!

وقتی مسئولیت را بر عهده میگیرید، در شناخت شما تغییری رخ میدهد. ذهنیت شما تغییر میکند. بسیاری از ما مانند بردگان زندگی میکنیم. به عنوان مثال، اگر شما هشت ساعت در اداره خود کار کنید، و فقط دستورات را اطاعت کنید، احساس خستگی و کسالت میکنید. در عوض، اگر مسئولیت و ابتکار عمل را در دست بگیرید، همین هشت ساعت بسیار راحتتر و لذتبخشتر خواهد شد. به عنوان مثال، کسی که کسب و کار شخصی خود را دارد و فرد دیگری که برای یک شرکت کار میکند، را در نظر بگیرید. فرد اول دارای مسئولیت کامل کسب و کار خود است، اما فردی که برای شرکت دیگری کار میکند مسئولیت کامل را احساس نمیکند. اگر او احساس مسئولیت نکند، کل کار شبیه باری روی دوش او میشود. خودش نیز کم کم میشود یا اصلاً انگیزه ای برایش بوجود نمی آید. مدام به ساعتش نگاه میکند تا ببیند که وقت رفتن کی میرسد! تنها اول ماه برای او شیرین است، زیرا موقع پرداخت حقوق است! او هر ماه، برای یک روز شادی، بیست و نه روز از زندگیش را فدا میکند. حس مسئولیت شخصی میتواند به بهت ر شدن هر وضعیتی کمک کند. شخصی میتواند به چیزهای عالی دست یافت.

وقتی با مسئولیت روی پای خود بایستید، تبدیل به نیروی قوی میشوید. بدون آن، باری اضافه برای خود و دیگران خواهید بود. بیشتر اوقات ما فکر میکنیم که شغل معمولی داریم. و از خود میپرسیم که چرا باید مسئولیت بیشتری قبول کنیم در حالیکه مقامات عالی رتبه ما اینگونه نیستند؟

اجازه بدهید به شما بگویم، در یک اداره، وقتی یک کارمند تمام وظایف خود را به طور کامل انجام میدهد، الهام بخش سایرین میشود. میبینید، رئیس اداره باید مسئولیت پذیر باشد. این برای او امتیاز محسوب نمیشود، اما داشتن چنین حس مسئولیتی توسط کسی که در موقعیت پایین تری قرار دارد، واقعاً الهام بخش است.

راماکریشنا پاراماهمسا چقدر زیبا گفته است که: »یک سانیایس باید به خدا فکر کند. این برای او هیچ امتیاز محسوب نمیشود. اما یک سامساری گاه که به خدا فکر میکند، برای او امتیاز محسوب میشود! تا وقتیکه یک سانیایس حتی برای یک لحظه خدا را فراموش میکند، گناه کرده است؛ در حالیکه وقتی یک سامساری حتی لحظه ای به خدا فکر میکند، عالی و فوق العاده است«. به همین ترتیب، یک رهبر نباید هیچ امتیازی برای پذیرفتن مسئولیت داشته باشد. مسئولیت به یک رهبر داده نمیشود. اگر کارمندی مسئولیت پذیر باشد، میتواند الهام بخش کل سازمان باشد. افرادی که پستهای پایین تری دارند، در مقایسه با افرادی که پستهای بالاتری دارند، شانس مسئولیت پذیریشان دارند. بنابراین برای پذیرفتن مسئولیت بیشتر در الهام بخشیدن به دیگران از طریق حس مسئولیت، منتظر پستهای بالاتر نباشید.

ثانیاً فکر نکنید که چون پست پایین تری دارید، تغییری در شما رخ دهد. ثالثاً بگذارید که تغییری در ذهنیت شما رخ دهد. ذهن شما در حالت میتیام غرق در توهم و موضوعات غیرواقعی است. دائماً در جستجوی نگرانی و اندوه است. ذهن شما دائماً تجزیه و تحلیل گر و بیش از اندازه پر توقع است. اگر خود را عمیقاً بررسی کنید، متوجه خواهید شد که اگر به شدت از زندگی خوب لذت ببرید، ناگهان از اینکه نگران هیچ چیزی نیستید، احساس ترس به شما دست میدهد. سپس فکر میکنید که چیزهای زیادی را گم کردهاید و بلافاصله دوباره نگرانی های خود را به خاطر می آورید.

تنها در صورتی رهبر میشوید که برای تمام وقایعی که در اطرافتان رخ میدهد، احساس مسئولیت کنید

میتیام به معنی جستجوی غم و اندوه و چیزهای زودگذری که وجود ندارد. ما باید حالت ذهنمان را از میتیام به نیتیام ابدی، تا لحظه ی کنونی تغییر دهیم. این فرآیند تغییر شناخت نامیده میشود و زمانی روی میدهد که شما میایستید و میگویید که مسئول هستید. اگر فقط به مدت 24 ساعت این حس را حفظ کنید، کارهای ناتمامی که به خاطرش دیگران را سرزنش میکردید، به پایان میرسد. تمام زندگیتان تغییر خواهد کرد و با حس جدیدی از شادی شکوفا خواهد شد. نوع جدیدی از شادی شما را در بر میگیرد و شما تبدیل به یک رهبر الهام بخش خواهید شد و زندگی به یک جشن تبدیل میشود!

داستان زیبایی درباره ی بودا وجود دارد که میگوید: وقتی بودا به گدایی میرسید، مانند یک پادشاه به نظر میرسید، و پادشاهانی که به او صدقه میدادند، گدا به نظر میرسیدند! گدا یا پادشاه به نظر رسیدن ربطی به وضعیت یا دارایی شما ندارد، بلکه به وضعیت درون شما برمیگردد.

وقتی شما مسئولیت تمام کیهان را بر عهده میگیرید، وسعت پیدا میکنید و مانند یک رهبر میشوید. حتی اگر رهبری بر تخت نشسته و مسئولیت را به سمت دیگران نشانه میگیرد، گدا به نظر میرسد. این »حالت« است که مقام را سبب میشود، مقام هرگز نمیتواند حالت را سبب شود. حالت THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM متفاوت از موقعیت THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM است.

سوایم ویوکاناندا، عاشقانه شعار مأموریت خود را اینگونه توصیف میکند: Atmano mokshartham jagat hitaya cha یعنی »برای رها ش یت معنوی و ارمغان آوردن خوبیها برای جهان«. منظور او این است که بدون بها دادن به جهان، نمیتوان از رها یت معنوی صحبت کرد.

داستان زیبا:

در Bharat، پرسی بود در مکانی به نام پندهاریپور که با عشق و دقت فراوان به والدینش خدمت میکرد. لرد کریشنا در قالب پاندهاریناتار به دیدن او آمد. آن روز باران میآمد و پرس مشغول رسیدگی به والدینش بود. کریشنا جلوی در خانه پرس ایستاد و اجازهی ورود خواست. پرس از او خواست صبر کند تا کار رسیدگی به والدینش تمام شود. کریشنا به او گفت که باران میآید و جا خیس است. پرس آجری به سمت او پرتاب کرد و به کریشنا گفت که روی آن بایستد! تا به امروز نیز در آن منطقه، پاندهاریناتار به صورت ایستاده بر روی آجر عبادت میشود!

خدا خودش برای دیدن آگاهی و حس مسئولیت پذیری پرس نزول کرده بود. به همین دلیل است که وقتی مسئولیت پذیر باشید، انرژی به طور خودکار در شما غلیان میکند! احساس مسئولیت برترین ویژگی است.

هنگامیکه احساس مسئولیت میکنید، مشکلات شما حل خواهد شد. هوش جدیدی در شما بیدار خواهد شد. فکر نکنید که خودخواه هستید. نفس متفاوت از مسئولیت است. وقتی احساس مسئولیت میکنید، احساس خودخواه بودن نخواهید کرد. تنها زمانیکه فکر میکنید که بهتر از دیگران عمل میکنید، نفس وارد داستان میشود. وقتی نفس وارد بازی شود، مسئولیت نمیپذیرید.

مسئولیت پذیر بودن به این معنی جدی شدن نیست. صمیمیت متفاوت از جدیت است. وقتی جدی شدید، تنها نفس خود را پروار میکنید. وقتی صمیمی باشید، زندگی را درک میکنید و اهمیت زیادی قائل نمیشوید. با شور و شوق و به هر قیمتی با زندگی روبهرو میشوید، با خودانگیختگی و معصومیت. دنیای یک کودک پر از عبارات مثل »او مداد من را برداشت!«، »او من را زد ... «، »او شکلاتم را به من نمیدهد!« است. ما همه این مرحله از زندگی را تجربه کرده ایم. وقتی به این دوران فکر میکنید چه احساسی دارید؟ خنده دار به نظر میرسد، نه؟ الان به اینکه چقدر برای این چیزهای کوچک ناراحت میشدیم، میخندیم!

حال، بیایید به زمانی که پنج یا شش ساله بودیم، برگردیم. در این سن ما برای یک جعبه رسم هندسی دعوا میکردیم. چند سال قبل، برای مداد دعوا میکردیم، و اکنون برای جعبه رسم هندسی دعوا میکنیم. شما بزرگتر میشوید. حال اگر بهترین دوست شما به شخص دیگری نزدیک شود، نمیتوانید آنرا تحمل کنید! اکنون که به این موضوع فکر میکنیم، خنده مان میگیرد. اگر از افراد مسن در مورد مشکلات جوانان، درباره ی روابط بپرسیم، به نظر آنها مشکل جدی نیست. این به این دلیل است که آنها از این سن رد شده اند و این دوران را گذرانده اند. درست مثل این، حالتی وجود دارد که ورای همه ی این حالتها است. و آن حالت تجربهی سعادت است. این تجربه ای ورای تمامی حالات زندگی است.

مثال دیگری را در نظر بگیرید: فرض کنید خبر تکان دهنده ای میشنوید. کسی که دوستش دارید به قتل رسیده است. وقتی این خبر را میشنوید، چه درد و رنجی میکشید! نمیتوانید باور کنید که او دیگر نیست. نمیتوانید گریه ی خود را مهار کنید. ناگهان مادرتان شما را تکان میدهد و میگوید، »بیدار شو« و از خواب بیدار میشوید و میفهمید »آه خدایا! داشتم خواب میدیدم!«، ناگهان آرام میشوید! از این مثال، میخواهیم تکنیک ساده ای را در زندگی یاد بگیریم: تا وقتیکه میتوانیم درک کنیم این دنیا یک رؤیا است، مانند رؤیا ناپدید میشود، آرامش متولد میشود.

شیوا میگوید: »کل این دنیا فقط یک رؤیا است«.

چند نفر میتوانند این حقیقت را بپذیرند؟ شما این جهان را به چشم واقعیت میبینید، زیرا شما آنرا تجربه کرده اید.

تنها زمانیکه میتوانیم چیزی را بپذیریم که آنرا تجربه کرده ایم. ما چیزهایی را که تجربه نکرده ایم نمیتوانیم بپذیریم. تنها راه حل این است که به درون خودمان برویم و آن سعادت را تجربه کنیم.

در دوران جوانی، مشکلات دوران کودکی خنده دار به نظر میرسد. در دوران پیری، مشکلات دوره ی جوانی خنده دار به نظر میرسد. تا وقتیکه هدف غایی را درک میکنیم، همه چیز مضحک به نظر میرسد. شما میتوانید بازی زندگی را به زیبایی بازی کنید. مصون از آن، بازیکنید. اما با این حال کاملا در آن، تا گردن غرق زیبا بازی کنید.

من همیشه به مردم میگویم: »فکر نکنید که چقدر انرژی دارید و باید بر مبنای آن انرژی مقدار معینی کار کنید«.

هر کار و مسئولیتی که انجام دهید، انرژی آن تأمین میشود. شما با توجه به مسئولیتهایی که میپذیرید، انرژی خواهید داشت. هر مسئولیتی بپذیرید، خواهید دید که فضای درون شما به همان اندازه گسترش مییابد و انرژی در شما جریان مییابد!

اگر شما برای چیزی که در اطرافتان اتفاق می افتد احساس مسئولیت کنید، ناگهان به یک رهبر تبدیل میشوید. شروع به تغییر زندگی خود و دیگران میکنید. مسئولیت پذیری یکیک از راههای رشد آگاهانه است. شما فقط باید دو کار انجام دهید: اعتماد داشته باشید که زندگی خوب است و بدانید که میتوانید مسئولیتهای خود را افزایش دهید.

نکته ی دیگر ا ت ینکه، وقتی مسئولیتهای خود را افزایش میدهید، به آن ادامه دهید و در طول فرآیند تغییر و تحول، صبور باشید. صبور بودن در طول ریاضت است که من آنرا تاپاس یا فرآیند تحول مینامم. عبارت

کل این دنیا فقط یک رؤیا است. شما این جهان را به چشم واقعیت میبینید، زیرا شما آنرا تجربه کرده اید

زیبایی از آموزههای سای بابا را در این جا نقل میکنم: Saburi Shraddha - اعتماد و صبر. این ماهیت زندگی است. باور داشته باشید که میتوانید گسترش یافت فت و وسعت یافتید و سپس پی در زندگیتان به اندازهی تمام مسئولیتها و تعهداتی که میپذیرید، وسعت خواهید یا ت فت، وقتی که وسیع شدن یا تحول در فضای درون شما روی میدهد صبر داشته باشید. لازم نیست هیچکار دیگری داشته باشید. همین را انجام دهید.

دلیل ما بهندرت اعتماد یا به صیمکنیم. بههمی� است که مدام گذشته خود را در آیندهمان تکرار تیمیکنیم. چرا نیمگذاریمتا موفقی گ مان اتفاق بیفتد؟ زیرا باور نداریم که زند زند ما را به فضای جدیدی یمرساند. اعتماد به د و ص داشته باشید. حقیقت این ا ت ست که وق مسئولیت بیش ت ی اتخاذ یمکنید، بزرگ یمشوید و انرژی بیش ت ی در شما جریان یمیابد.

مسئولیت ییک از راههای رشد آگاهانه است. مسئولیتپذیری در قبال دیگران تکنییک برای زی است که بهاگاواد گیتا، کارمای یوگا یمنامد. توق شما واقعا کارمای یوگا یمکنید که باید این کارما ن ، یع مسئولیت دیگران را بپذیری ت د، ح در مورد نتایج آن هم نگران نخواهید بود. فقط از روی حس محبتتان، فقط از روی احساس مسئولیتتان، شروع بهکار خواهید کرد. عمل کردن از روی انرژی فراوان، محبت بسیار و احساس مسئولیت رسشار برای هم ی چ را رسشار از معنویت یمکند. زی است که زند یچ عمل کردن از روی احساس مسئولیت فراوان زی است که بهجای حرص و طمع یا ترس، هم ی چ معنوی یمنامیم. ما آنرا زند

بدان که روشنگری با یک مسئولیت شگرف همراه است، با یک احساس هم دردی قوی. همهی وجودت از محبت شدید به ارتعاش در یمآید، تمحب عمیق.

بگذارید رویدادی را برایتان نقل کنم:

یک روز صبح زود، ویوکاناندا ناگهان بیدار شد و همانطور که روی تخت دراز کشیده بود گفت: »درد عمی ق در دست راستم حس یمکنم. در این سمت اقیانوس، ببینید که کشورها گرفتار بالیای طبییع یمشوند. لطفا سوایمهای برای کمک و امدادرسان بفرست«. صبح روز بعد آنها خبر لرزهای در جزیرهای نزدیک را دریافت کردند و همهی سوایمها برای امدادرسان به سمت آنجا شتافتند.

ویوکاناندا به درد و رن که مردم یمکشیدند حساس بود و در واقع آنرا از چندین مایل دورتر احساس یمکرد!

کل کیهان را در درون بدن با روشنگری، عمال شدهای همراه خود احساس یمکنید. محبت ف با روشنگری، در وجود شما رسوب یمکند. این را بدانید که، این آزادی نیست. این یک مسئولیت بزرگ هماست.

بیش ت ما منتظر موقعیتی هستیمتا برایمان پیش بیاید و مسئولیت قبول کنیم. مطمئ ن باشید، اینگونه نیست. تنها در صور ت که مسئولیت را به عهده ی گیرید، آن موقعیت پیش یمآید. کسانی که منتظر آن موقعیت یما ت نند، ح پس از اینکه موقعیت فراهمی شد نیز مسئولی بهعهده نیم یگند! آنها بهرا تح دلیل یا عذر دیگری یمتراشند، همی در واقع، مسئولیت یک آگایه است. بسیاری فکر یمکنند که اگر روشنگر شوند، آنها تاج و ت ی خت طال خواهند یافت. فکر یمکنند که بهآنها غذا و مکا ن برای اقامت یمدهند. آنها فکر یمکنند که مردم عکسشان را پرستش خواهند کرد. اگر شما موقعیت استاد روشنگری را ببینید و بهآن دلیل سیع کنید که به روشنگری برسید، خودتان را گول زدهاید! اگر حالت استاد روشنگری را آنطور که هست ببینید و سیع کنید که به روشنگری برسید، موفق خواهید شد. شاد خواهید بود. از آن حالت و لذت خواهید برد. این است تفا ی وت ب موقعیت. مسئولیتپذیری در قبال دیگران تکنییک برای روشنگری است

هنگایمکه ما در مقابل دیگران مسئول باشیم، دیگر بر روی خودمان متمرکز نیمشویم. در جهت خدمت به دیگران گام برمیداریم. خدمت به دیگران رسید به نیازهای خود بدون توجه به رهب ی است. رهب ی است.

این روزها کتابهای بسیاری دربارهی رهب ی و اهمیت آن در موفقیت سازمانها وجود دارد. استادان زیادی هستند که افراد را در سازمانها تعلیم یمدهند تا رهب ان خوبی باشند. با این حا ل، وق یمدهند ی به این سازمانها نگاه یمکنیم، یا در حال کسبوکار برای کسب سود، و یا در خدمت دولت یا در حوزهی خدمات اجتمایع مشغول هستند. رهب ان واقیع کمیاب هستند.

اگر به هر سازمان نگاه کنید، متوجه خواهید شد که کم ت از 1 درصد تمایل به تبدیل شدن به اصطالح رهب ان سازمان را دارند. اگر به سازمانهای تنها تجاری نگاه کنید، یمتوانیم بگوییم که احتماال ٪1 از این سازمانها یمتوانند ادعا کنند که رهب ان واقیع در حوزهی مربوط به خود هستند که در تمایم زمینههای کسبوکار- داش ت ن سود، ارائهی محصوالت و خدمات خوب به جامعه، کسب رضایت کارکنان و غه- پیشتاز بودهاند.

بنابراین ما یمتوانیم بگوییم که رهب ان واقیع در واقع ٪1 از ٪1 سازمانهای موفق در کسبوکار هستند. این بهاین مع است که فقط ٪0.01 از از کل جمعیت کارکنان دارای خصوصیت رهب ی واقیع هستند! یمتوانیمهمی ادعا را در مورد سازمانهای دیگر نیز داشته باشیم. توق یمگویم رهب ان واقیع کمیاب هستند، منظورم این است. حال ببینیم که چرا اینگونه است. بهاین منظور، ما باید بدانیم که:

.1 رهب ی چیست؟

.2 آیا رهب را یمتوان »ساخت« یا ما باید رهب متولد شویم؟ .3 عنارص کلیدی تشکیل دهندهی یک رهب موفق چیست؟ .4 چرا ضبع از افراد بهرا تح و ذاتا برای این منظور سیع و تقال یمکنند؟ .5 چگونه فرآیند سفر فردیمان را برای تبدیل شدن به رهب آغاز کنیم؟ اکنون همهی این نکات را مرحلهبهمرحله پاسخ یمدهیم.

کتابهای بسیاری دربارهی رهب ی توسط استادان حوزه مدیریت، پروفسورها و مشاوران نوشته شده است. اک ث آنها دربارهی این که یک رهب موفق چگونه باید باشد بحث کردهاند. دورههای زیادی از سم شت رکتها در زمینهی رهب ی، کار تی یم و غه برگزار یمشود.

شاگردان من که در رکتها کار یمکردهاند به من توضیح دادهاند که این دورهها چگونه برگزار یمشود زی ب به چه چ و آنها در این دورهها بهدنبال دستیا ن به من گفتهاند که اگرچه این دورهها برای آنها مفید بوده است، اما تأث این دورهها پس از گذشت مدت کوتایه از برگزاری آن ن یمرود. ایز ب

آخر هفته که ش و تمری دربارهی اردوهای آموز در آن روحیه تییم با باال رف ن از طنابها، بازی کردن، ایجا ت د حس دوس ی و غه شکل یمیگد، گفتهاند. نکتهای که من از گفته های شاگردانمی دستگ م شد این بود که برنامههای ش روی مشخصهها یی ب بون کار کنند، و به آموز تغیی یا بهبود »نرم افزار درون « افراد که یمتواند آنها را به رهب تبدیل کند، نیمپردازند. رهب ی یک خصوصیت نیست، بلکه تجربهای است که از فردی که رشد و تحول شخیص را تجربه کرده است، نمود یمیابد.

اکنون توضیحا ت را دربارهی تعری ف سن رهب ی ارائه دهم. اگر شما واژههای »رهب ی« و »رهب « را در این ت نت جستجو کنید، از میلیونها نتیجهای که برایتان نمایش یمشود شگفتزده خواهید شد! به تاز تایپ کردم. کلمهی »رهب ی«حدود 156 میلیون و کلمهی »رهب « 278 میلیون بار در گوگل بازدید داشته است.

بنابراین هر آنچه که باید در اینباره نوشته یا گفته یمشد، گفته شده است! پس من در اینجا چند نمونه از استادان پیشتاز در حوزهی مدیریت و تعریف آنها از رهب و مهمتر از آن دریک واقیع، ابزار و تکنیکهای جهت تبدیل شدن به یک رهب و اینکه چگونه کیس یمتواند در نتیجهی تحوالت شخیص به رهب تبدیل شود را خدمتتان ارائه دهم! بدانید که، هر انسان یک رهب بالقوه است. رهب ی ت آنگونه که ما فکر یمکنیم نیست. رهب ی خصوصی ذا ت خ نیست فقط بر از افراد با آن متولد یمشوند. هر کس یمتواند یک رهب باشد و رهب ی از توانا فرد برای قبول مسئولیت یک سازمان خاص، یک موقعیت یا گرویه خاص نشأت یمیگد. در اینجا چند تعریف از رهب ی را عنوان یمکنم که یمتوانید آنرا در جستجوی این ت نت بیابید: 1 رهب ی را اینگونه تعریف یمکند: »کیس پی ت دراکر که پی وا ن دارد«. 2 یمگوید: »رهب ی ت یأث گذاری است - جان ماکسول نه بیش ت ، و نه کم ت «. 3 یمگوید: »رهب ی شناخ ت ن خودتان وارن بنیس برقراری ارتباط، شکلدادن اعتماد است، توانا ن همکاران و اقدامات مؤثری جهت شناخت ی در ب پتانسیل رهب ی خود«. 4 رهب ی را اینگونه جان گاردنر تعریف یمکند: فرآیند متعقاعدسازی وارائهی مثال که توسط آن، فرد یا تیم رهب ی، گرویه را بهانجام فعالیت خایص که در راستای اهداف رهب یا هدف مش ت ک قرارداد، ترغیب یمکند.

تعریف دیگری از رهب ی را ا ب زمنبع نایم نقل یمکنیم، رهب ی فرآیندی است که توسط آن فردی دیگران ف تحتت یأث قراریمدهد و ب به هد را برای دستیا سازمان را بهنحوی منسجمتر هدایت یمکند. رهب ، گهای رهب انه خود این هدایت را با بهکا یرگ ویژ از قبیل اعتقادات، ارزش ها، شخصیت، دانش و مهارت انجام یمدهد.

من مطمئم که هزاران تعریف از این دست دربارهی اینکه یک رهب چگونه باید باشد ورهب ی چیست وجود دارد. نیمخواهمخییل وارد جزییات شوم اما یمخواستم چند جمله از استادان پیشگام مدیریت در بارهی رهب ان ورهب ی نقل کنم. همهی این متخصصان بهما یمگویند که یک رهب چگونه گهای یک رهب موفق چیست. با باید باشد و ویژ اینحال، این ی فقط مس کوتایه تارسیدن به جایگاه یک رهب را دربر یمیگد. بنابراین این سؤال پیش یمآید: آیارهب بودن یک ویژ گ ذا ت است یا یمتوان یم که بهاصطالح، جهان درون به یک رهب تبدیل شد؟ برای پاسخ بهاین سؤال باید تحقیق و تفحص کرد.

ق هزاران سال را این منطقهای است که عارفا شن �� رصف تحقیق و کشف دنیای درون کرده است. آنها ابزار و تکنیکها را برای ایجاد نرمافزار درون مناسب برای پرورش مهارتهای رهب ی ایجاد کردهاند. بگذارید اینرا با جزئیات بیش ت ی برریس کنیم.

گ افراد زیادی دربارهی اینکه یک رهب چگونه باید باشد سخن گفتهاند اما تعداد کیم در مورد چگون رسیدن به آن اظهار نظر کردهاند. منظور من از این حرف چیست؟

گ ذا ت است یایمتوان آنرا پروش داد؟ آیا رهب ی ویژ چگونه یمتوان مهارتهای رهب ی را توسعه داد؟ آیا فردی که درگ مشکالت شخیص و رسدرگیمهای فردی خودش است یمتواند سازمان را هدایت کند؟ قبل از اینکه وارد این جزئیات شویم، بگذارید ابتدا بگویم که مهارتهای رهب ی قابل پرورش دادن است. و تمام آن مربوط به کسب حالت آگایه رهب ی و نه ت است که با رهب شدن به دست یمآید. موقعی

هنگام مطالعهی این سطور، فکر نکنید که من یمخواهم شما را به سفری معنوبی ب رم! فرآیندی که من یمخواهم شما را بهآن وارد کنم، در طول زمان و توسط علم »تحول فردی« اثبات شده است.

این محصول ده هزار سال تحقیق و توسعه از سیستم ق علوم درون است. منظور من از این چیست؟ شن ،ً هر تمد ن انرژی خود را معطوف حوزه خایص اوال یمکند. در غرب، آنها تالش خود را روی علم جها ی ن ب بون ، نوآوری، کشف و اکتشاف و تولید گ و محصوالت و خدما ت برای بهبود کیفیت زند رفاه متمرکز کردهاند. این دانشمندان جها ی ن بون محصوالت و خدمات بسیاری را کشف کردهاند که گ انسانها ش یت کمک کرده و کیفیت زند بسیار به ب را در رستارس جهان بهبود بخشیدهاند.

درست همانطور که جها ین بون علم مخصوص خود را دارد، دنیا ی درون نیز که در همهی ما وجود دارد از علم گس ت دهای برخوردار ا ی ست، چ طی ده هزار سال گذشته، این دانشمندان دنیای درون را برای کمک به ما 1 ابزار و تکنیکها ایجاد کردهاند تا بتوانیم زند سعادتمندانه داشته زی را از طریق کن ت ل احساساتمان و غلبه بر اضطراب و افسرد ی باشد. این ابزار و تکنیکها هما ی ن چ من آنرا تکنیکهای مراقبه یمنامم.

بنابراین بیش ت بحث من در مورد رهب ی بر روی ارائهی توضیحا ت دربارهی احساسات انسان ، ذهن و نحوهی استفاده از این کشفیات دانشمندان جهان درون جهت داش ت ن زند گ موفق و شکوفا است. در اک ث سازمانها، کسانی که رهب شدهاند، موقعیت رهب ی را به دست آوردهاند. آنها ممکن است به مقام رهب ی نرسیده باشند. منظور من از این حرف چیست؟ برای درک این موضوع، ابتدا اجازه دهید عوامل اصیل در موفقیت یک رهب راذکر کنم.

ن دو کشور طوال ن شده بود و گ ی ب جنگ بزر رسبازان از این جنگ خسته شده بودند. در یک بعدازظهر گرم، مردی با لبا یس غ نظایم سوار بر اسب از کنار گرویه از رسبازان خسته از حفر خندق عبور یمکرد. رهب گروه فریاد یمزد و دستور یمداد و تهدید یمکرد که اگر اینکار در عرض یکساعت تمام نشود، آنها را تنبیه خواهد کرد. مرد غریبه که سوار بر اسب بود ایستاد و پرسید: »قربان، چرا شما فقط فریاد یمزنید و دستور یمدهید؟ چرا خودتان بهآنها کمک نیمکنید؟«. رهب گروه بهاو نگایه کرد و پاسخ داد: »منظورت چیه؟ من رهب آنها هستم. آنها هر کاری که من بگویمانجام یمدهند«. او ادامه

ً حس یمنک که باید بهآنها داد: » اگر واقعا کم نکن ک ، بفرما! کمک کن!«. مرد از اسبش پا یی نیامد. رهب ی گروه ح ت زده شده بود! مرد ابزارها را بردا ش شت و شروع به کمک به رسبازان کرد و آنقدر پابهپای آنها کار کرد تا کار تمام شد! مرد قبل از رف ن ، به رسبازان بابت کاری که انجام دادند تب یک گفت. سپس پیش رهب گروه رفت و به او گفت: »دفعهی بعد اگر موقعیتت مانع از حمایتت از افراد زیردست شد، باید به مقامات باالتر خود اطالع دیه تا من راه حیل دائیمتری برای آن پیدا کنم.« ن رهب گروه بهشدت تعجب کرده بود. در همی لحظه نگایه دقیق بهآن مرد انداخت و متوجه شد که آن مرد ژنرال ارتش است!

حال ما باید از خودما ب ن ب پرسیم که چه تعداد از این بهاصطالح رهب ان در سازمانهای مختلف، گهای آن رهب گروه را دارند و چند نفر از ویژ گهای آن ژنرال ارتش را کسا ی ن که یمشناسیم ویژ دارا هستند؟ آنها به موقعیت رهب دست یمیابند، اما نه به مقام رهب . گهای کلیدی که برای یک آن ژنرال ارتش ویژ رهب واقیع حائز اهمیت است را از خود به نمایش گذاشت: .1 صداقت و مسئولیت .2 توجه خالصانه به مردم .3 اعتماد به نفس .4 کفایت و مهارت تفکر جا بن .6 ،کارآمدی و اثربخش .5 توجه به جزئیات .7 تفکر و عمل همه جانبه گها را با جزئیات بیش ت در بخشهای بعدی این ویژ توضیح خواهم داد.

اک ث ما موقعیت یک رهب را به دست یمآوریم، نه آنرا. حالت کامال متفاوت از موقعیت است. حالت موقعیت از جامعه ن شا یمشود.

توق شما گرویه را رهب ی یمکنید، اگر مجبور به ت را قبول مسولیت بخش شوید و یا اگر مسئولی از حرص و طمع، بپذیرید دچار موقعیت یمشوید. منظور من از واژه »حالت«، این است که فضای ف بالغ درو نتان و یا وجودتان باید بهاندازهی کا ت را که به عهده یمیگید، شود تا بتواند مسئولی ت را بدون حالت اداره کنید. هنگایمکه ما موقعی به دست یمآوریم، تمام مشکالت موجود در دنیای شرکتهای بزرگ - از قبیل استرس و تنش در ابعاد شخیص، غیبت کردن و سیاست به خرج دادن در ابعاد تییم و گرویه خود را نشان یمدهد. تمام این مشکالت زما ن شروع یمشود که شما فقط موقعیت را به دست آوردهاید.

یمخواهم در اینجا حقای ق از س ببزرگ ی نشان ن به هوشیاری رهب ی، چگون دستیا ب به حالت رهب ی و نه فقط موقعیت آن را برایتان بیان کنم. دستیا زی به موقعیت بسیار آسان است، اما حا ی لت، چ باید آنرا به دست بیاوریم. ً است که ما واقعا کیس که به جایگاه، حالت رهب ی دست پیدایمکند، در واقع موقعیت را کسب یمکند. ت ح اگر موقعیت برقرار باشد، اهمیت دستیا ب به او برای مدت معی اکتسا گ خواهد کرد! زند نخواهد داد و مانند یک پادشاه زند کامال شکوفا خواهد شد. احساس گ او کامال ی برای کسا ن کرد! زند که به فوقالعاده ارزشمند شکوفا آگایه رهب ی دست یافتهاند، اتفاق یمافتد.

منظور من از کلمهی »حالت رهب « چیست؟ یک رهب واقیع، کیس است که آگاهانه مسئولیت یمکند و دائما یمپذیرد، کیس که آگاهانه زند به گذشته و خاطراتش نیست. اگر به خاطرات خود متیک باشید، اگر برای اتخاد تصمیمات خود به گذشتهی خود وابسته باشید، بسیار واضح، در واقع یک پیو هستید. شما نیمتوانید رهب باشید. زی است واکنش خودانگی ش خته به شرا یط، هما ی ن چ که من آنرا مسئولیت یمنامم.

یک رهب مسئول، فردی است که یمتواند بهطور خودانگی ش خته به شرا یط واکنش نشان دهد، کیس که پویا است و همواره خود را زنده نگه یمدارد، کیسکه درگ گذشته نیست.

در اینجا نمودار سادهای دربارهی عملکرد ذهن، و ب ما به حالت رهب ، چگون دستیا ب به آگایه رهب ی را به شما نشان یمدهم. اکنون متوجه خواهید شد که ذهن چگونه کار یمکند، ما چگونه اطالعات را دریافت و پردازش یمکنیم و تصمیمیمیگیم.

زی را از طریق چشمان بهعنوان مثال، شما ی چ خود یمبینید. شما از طریق حواس پنجگانه خود- ، شنوا ، بویا ی، چشا ی و المسه- اطالعات بینا دریافت یمکنید.

ی� را در نظر در اینجا بینا زی را با یمیگ�یم. ت وق� ی چ� چشمان خود یمبینید، فایل ی� بهنام آن بالفاصله به فضا 1 یمرود، که درست چاکشو مانند یک پردازندهی سیگنال

زی که از طریق دیجیتایل )DSP )عمل یمکند. ه ی ر چ� چشمیمبینید به یک سیگنا ت ل زیس� که مانند یک فایل سیگنال دیجیتایل است تبدیل یمشود. این فایل 2 نامیده یمشود و ی� که در سانسکریت چیتا به فضا مانند حافظهی کامپیوتر است، حرکت یمکند. ً دقیقا ی� آغاز یمشود. بهعنوان در اینجا، فرآیند شناسا مثال، شما االن این کتاب را یمبینید - فایل کیل به DSP، چاکشویمرسد و کل فایل به یک فا ت یل زیس� تبدیل شده و سپس به حافظهی چیتا یمرود.

حا ش فظه �وع به تجزیهوتحلیل یمکند: »این سنگ نیست، این درخت نیست، این حیوان نیست ...« فرآیند حذف در حافظه اتفاق یمافتد. سپس، 3 ی�، »این کتاب است،« در ذهن یا ماناس شناسا ی�یم اتفاق یمافتد. در ذهن، شما ش �وع به شناسا ب� درباره معنویت کنید، »این کتاب است«، »این کتا است«، »این کتاب توسط یک فرد روشنگر نوشته شده است«.

ی� یمشود که من ی�، فایل وارد فضا پس از شناسا آنرا نفس )ego)، یا همان مرکز تصمیمیگ�ی یمنامم. در نفس شما ش �وع به تفکر یمکنید: »این وضعیت چه ربیط به من دارد؟« اگر تجارب گذشتهی شما در ارتباط با کتابهای مشابه این خوب و دلپذیر باشد، تصمیم به ادامهی خواندن آن یمیگ�ید. اگر تجارب گذشته شما در این باره مطلوب نبود، با خود یمگویید: »نه، ارزشش را ندارد، دفعهی قبل کسلکننده بود« یا »من

ی� -1 Chakshu انرژی پشت قدرت بینا

^-2 Chitta حافظه

^-3 Manas ذهن

است که سیاست وارد یمشود! در اینجا است که ز ی غ� منط� ق پیش یمرود. در اینجا است هم ی ه چ� که خاطرات و یا اثرات محرکه رسوب یمکنند و شما ت ح� نیمدانید که دارید چه تصمییم یمیگ�ید! بگذارید مثال دیگری بزنمتاذهن ناخودآگاه را بیش� ت درک کنید. اگر منط� ق یا آگاهانه به موضوع نگاه کنیم، همهی شما یمدانید که سیگار کشیدن برای ت سالم� مضاست. اگر این فرآیند از چشم به ذهن را دنبال کنیم، با توجه به اطالعا� ت که توسط حواس خود جمعآوری کردهاید، بهوضوح یمدانید که سیگار کشی ت دن به سالم� آسیب یمرساند. اما ناگهان، با اینکه منطق به ما یمگوید که سیگار نکشیم، برخالف منطق و آگایهتان، تصمیمیمیگ�ید که سیگار بکشید. اینجا است که اثرات محرکه خود را نشان یمدهند.

تح� اگر شما آگاهانه بدانید که سیگار کشیدن به ت سالم� آسیب یمرسا ت ند، وق� دادهها به نفس منتقل یمشوند، هنگایمکه آن فایل جهش کوانتویم یمکند، شما تصمیم به سیگار کشیدن یمیگ�ید. شا ض ید طبق بع� از خاطرات و یا تجا بر� که در گذشته داشتهاید، با سیگار کشیدن احساس آرامش یمکردید. یا شاید زما� ن که جوان بودید و سیگار یمکشیدید، احساس قهرمان بودن به شما دست یمداده. بنابراین این اثرات محرکه با عادت ن شده و ناگهان بهدلیل این اثرات محرکه شما ی عج� تصمیمیمیگ�ید که سیگار بکشی ت د، ح� اگر آگاهانه بدانید که سیگار کشی ت دن به سالم� آسیب یمرساند. گتان پیش آمده، با ن ترتیب، بسیار در زند� بههمی� زی درست است، باز بر اساس اینکه یمدانی ی د چه چ� اثرات محرکه خود و بهطور ناخودآگاه تصمیمیمیگ�ید. گ شما تحت کن� ت ل اثرات محرکه ناخودآگاه است، زند� و تحت کن� ت ل شما نیست. ممکن است فکر کنید که این شما هستید که دارید تصمیمیمیگ�ید اما در واقع اثرات محرکه ناخودآگاهتان است که تصمیمیمیگ�ند!

کتابهای مشابیه خواندهام اما تغیی�ی را در خود احساس نکردم« اگر احساستان من� ف باشد تصمیمیمیگ�ید که خواندنش را ادامه ندهید. نفس بر اساس تجارب گذشته خود تصمیمیمیگ�د. ذهن شما اینگونه عمل یمکند.

حال، نکته مهیم که باید بدانید این است که تصمیمات ناخودآگاه گرفته یمشوند. اگر این فرایند ن صورت پیش رود، مشکیل نخواهید داشت و بههمی� ً خییل خوب پیش خواهد گ شما کامال ز در زند� هم ی ه چ� ز واضح و مشخص خواهد بود! رفت. هم ی ه چ�

اما این فرآیند همیشه هماینگونه راحت پیش ز ناخودآگاه اتفاق یمافتد. نیمرود. گایه هم ی ه چ� ً در کتاب مشابیه بهعنوان مثال، ا ب گر مطل� که قبال خواندهاید به شما آسیبزده یا ناراحتتان کرده باشد، توق� این کتاب را یمبینید، حافظهتان ناخودآگاه بیدار شده و برای شما تدایع یمشود.

گتان در محل خایص یا ا شز �ایط خایص اگر در زند� یا توسط فردی که لبایس به رنگ خایص پوشیده است، صدمه یا آزاری به شما رسیده باشد، دفعهی بعد که بهآن محل یمروید یا فرد دیگری را با همان رنگ لباس یمبینید، همان حس و حال برایتان تدایع شده و حالتان بد یمشوت د ح� اگر از لحاظ منط� ق آن مکان یا آن شخص هیچ ربیط به تجارب گذشته شما ندارد. این خاطره دوباره در ذهنتان تدایع یمشود. شما دوباره همان تجربه را حس زی است که من آنرا خواهید کرد. این هما ی ن چ� »سامسکارا« یا »خاطرات حک شده« یمنامم.

این خاطرات حک شده ظرفیت تصمیمیگ�ی شما را تحریف یا مختل یمکند. اگر کل فرآیند نقشهی ن� که توضیح دادم آگاهانه صوی رت بگ�د، ذه فرآیندی ساده و منط� ق است. اما بهدلیل ذهن ناخودآگاه، بسیاری از اوقات، این فرآیند ساده و ً توضیح دادم، مشخص نیست. همانطور که قبال ما براساس تجربیات که با فرد خاص یا ش �ایط خایص داشتهایم، دچار تعصب یمشویم. در اینجا

این سامسکارها یا اثرات محرکه ریشهی اصیل رفتار ما هستند. به سبب آنها است که ما اگر آگاهانه تصمیم ی بگ� ب ید، هیچ اضطرا� نخواهید داشت

با افراد خایص رفتار خایص داریم. این اثرات محرکه به هنگام تصمیمیگ�ی، بر قضاوتهای ما سایه گ انجام وظایفمان در یمافکنند. آنها بر چگون� سازمان یا اداره ت یأث�یمگذارند. اثرات محرکه هستند ن فردی، کار گرویه، که بهرهوری ما، مهارتها یی ب� ن یمکنند. قضاوت و تمایم واکنشها و رفتار ما را تعیی� اما در حوزهی آموش زش � تک� و توسعهی رهب�ی از ت� بهآن ف به میان نیمآید و اهمی اثرات محرکه حر� داده نیمشود.

ق و دانشمندان جهان درو� ن هزاران عارفا ش ن �� سال را رصف توسعهی ابزار و تکنیکهای مراقبه جهت پاک کردن خاطرات حک شده از وجود ما کردهاند. با استفاده از تکنیکهای مراقبه یمتوان این سامسکاراها را به طرز مؤثری پاک کرد.

ً به خانهی ییک از مریدانم رفتم و در اتاق اخی�ا نشیمنش این جمله زیبا را دیدم:

»من رئیس این خانه هستم، زنماجازه داده که این ادعا را بکنم!«

ممکن است فکر کنید که رئیس هستید، اما اثرات محرکه ناخودآگاهتان، شما را پیش یمبرد! تا زما� ن که شما گرفتار سامسکاراهای ناخودآگاه خود هستید، هرگز نیمتوانید به حالت یک رهب� دست یابید. ممکن است با کیل رنج و تالش موقعیت رهب� را به دست بیاورید اما نیمتوانید حالت آنرا داشته باشید.

اگر با کیل رنج و تالش روی صندیل رهب�ی بنشینید، ز ایجاد ن رنج و تالش را برای زیردستان خوید ن� همی� خواهید کرد!

ذهنتان بارها و بارها به شما خواهد گفت: ت »وق�

من این همه رنج کشیدم و تالش کردم، چرا آنها ن� قدییم خود را روی نکنند!« شما آمایهی ذه دیگران پیاده یمکنید و این یمتواند عامیل ضد ز شز در سازمانها باشد. ا ی نگ�

در اینجا یمخواهم حقایق بسیار مهیم را با شما در میان بگذارم. ب� نخواهید اگر آگاهانه تصمیمی بگ�ید، هیچ اضطرا داشت.

شما ت وق� دچار اضطراب یمشوید که نا آگاهانه تصمیمی بگ�ی ت د، وق�اثرات محرکه در تصمیمیگ�یتان ز ساده و مشخص اختالل ایجاد کنند. اگر هم ی ه چ� ً در باشد، یمتوانید هزاران تصمیمی بگ�ید و کامال گ شما مانند یک رودخانه جریان آرامش باشید. زند� خواهد یافت!

اما اگر وجودتان پر از اثرات محرکه باشد، پس از ً خسته خواهید اتخاذ ت ح� دو یا سه تصمیم، کامال ت شد، ح� مجبور نیستید که کار کنید، فقط روی صندیل خود بنشینید و به کار فکر کنید و در عرض نیم ساعت، دچار دردی در شانهی خود خواهید شد. این بهاین ن مع� است که شما گرفتار اثرات محرکه شدهاید. آنها به شما اجازه تصمیمیگ�ی نیمدهند. ت وق� فاییل از ذهن جهش کوانتویم یمکند، هر یمنویسند! هر چه تعداد اثرات محرکه بیش� ت کدام از اثرات محرکه نظر خود را بر روی فایل ز بیش� ت خواهد بود، باشد، تعداد تصمیما یت ن� ً گیج بنابراین هنگایمکه فایل به نفس یمرسد، کامال یمشود! ت وق� سیصد نظر روی آن فایل نوشته شده، شما چه تصمییم خواهید گرفت؟ نفستان یمگوید: »هر کاری که دلت یمخواهد انجام بده، فقط من را ول کن!«، شما بههنگام تصمیمیگ�ی ف ، بدون هیچگونه هیچ ب ص�ی ندارید و خییل تصاد� ب� تصمیمتان را یمیگ�ید. ترتی

ن اگر روی صندیل مدیریت ً بههمی� نشستهاید و دائما وضع تصمیمیگ�ی یمکنید، بگذارید راستش را به شما بگویم: نه تنها خود را رنج ب هر کس به نویع ره� است. ب شما یا ره� تیم ب خود هستید یا ره� خانه خود

ز آزار یمدهید! هر کس یمدهید، بلکه دیگران را ی ن� به نویع رهب�است. شما یا رهب�تیمخود هستید یا رهب�خانه خود.

کیس که گرفتار اثرات محرکه است و همیشه از خاطرات حک شده خود رنج یمبرد، هرگز نیمتواند آرامش خاطر داشته باشد و از تعطی ب التش لذت ب�د. ز ببینید، گ خوید ن� شمایمتوانید این موضوع را در زند� صبح زود از خواب بیدار یمشوید و به رسویس بهدا تش� یمروید، مسواک یمزنید اما فکرتان پیش ادارهتان است! در دف� ت کارتان نشستهاید، اما ذهنتان در شب و کنار ساحل است. ت وق� در ساحل نشستهاید و تمدد اعصاب یمکنید، فکرتان پیش خانه است. بدنتان هست، اماذهنتان اینجا ً نیست!

ی�که بدنتان هست نیستید. شما دائما شما در جا ی� دیگر هستید. من همیشه به مردم یمگویم در جا نز لهی اگر شما در خانه نشستهاید و نگرانید، این بهم� کار از راه دور است! اگر در دف� ت کار خود نشستهاید و نگرانید، در واقع دارید کار یمکنید. اگر در ساحل نشستهاید و نگرانید، دارید تعطیالت خود را ن ! مکانها ممکن است متفاوت یمگذرانید، همی� ن� ییک است! باشند، اما آمایهی ذه

فردی که وجودش پر از اثرات محرکه است هرگز نیمتواند آرامش یابد. اگر فردی نیمتواند ذهن آرایم داشته باشد، چگونه یمتوان از او انتظار خالقیت یا تصمیمیگ� یی غ�متعصبانه داشته باشیم؟ کیسکه گرفتار اثرات محرکه است، نه یمتواند از تعطیالتش گ کند. ب لذت ب�د، و نه یمتواند آنطور که باید زند� گ کردن یا نکردن، هر دو بهطور تعطیالت یا کار، زند� مستقیم به آگایه شما بریمگردد و ربیط بهآنچه که

انجام یمدهید ندارد، بلکه بهوجود خود شما مربوط یمشود. تنها کیسکه از وجود خود آگاه است یمتواند به آگایه یک رهب� دست یابد.

روزی رئییس از کارمندش پرسید: »چرا انجام ن کارسادهای شش ماه طول کشید؟«. یچن� ی�های گیج کارمند پاسخ داد: »به دلیل راهنما کننده شما، تغیی�ات مداوم و روزهای کوتاه کاریتان!«. رئیس جواب داد: »من دنبال شخص تنبیل مثل تو بودم!«.

در مورد بهرهوری در سازمانها مطالب زیادی گفته و نوشته شده است. در طول دو یا سه دههی اخی�، بهرهوری ورد زبان سازمانها و ادارات شده است. در نتیجهی اخ� ت اع کامپیوتر و فنآوریهای ارتبایط جدید مانند این� ت نت و تلفن همراه، جهان بهجای کوچک� ت ی تبدیل شده است. اگرچه که بهرهوری ش�کتها افزایش یافته است، اما اغلب به قیمت ن�( و رفاه کارکنان آن تمام ت سالم� )جسیم و ذه یمشود. حال ببینیم که بهرهوری چیست و چگونه یمتوان بدون اثرات جا بن� از قبیل اضطراب، آنرا افزایش داد. بهعبارت ساده، بهرهوری را یمتوان اینگونه اندازه یگ�ی کرد:

معیار سنجش خ جرو� ممکن است تعداد کارهای ن� که توسط یک فرد خاص یا گروه خایص انجام معی شده یا ی م�زا ش ن درآمد یک �کت تولیدی باشد. معیار سنجش ورودی ممکن است شامل ساعات کار در یک پروژه خاص، هزینههای تولی ی د و غ�ه باشد.

ق ی - تأث� اثرات محرکه بر بهرهوری ش عرفان �� میلیاردها دالر در رسارس جهان توش سط �کتها برای افزایش بهرهوری انسان هزینه یمشود که قسمت اعظم آن بر ارائهی مهارتهای جدید مختص به آموزش در حوزهی موردنظر سازمان یا ارتقاء تکنولوژی مانند استفاده از کامپیوتر، این� ت نت و انواع دیگری از رسانه و ارتباطات است. ض بع� از ز بر روی توسعه »مهارتهای نرمتر« ش�کتها ی ن� ن فردی، مهارتهای تیمسازی و مانند مهارتها یی ب� یغ�ه رسمایهگذاری یمکنند. اما بیش� ت این آموزشها ذهن خودآگاه، اعمال، رفتار و ادراکات سطیح را هدف قرار یمدهند. در حایلکه بیش از ٪90 ً ریشه در زیر سطح احساسات و رفتارهای ما عمیقا زی است که دانشمند روانکاو، ذهن ما دارد. این ی چ� زیگموند فروید، ذهن ناخودآگاه یمنامد.

اگر از سطح خودآگاه به ذهنمان نگاه کنیم، افکار و ادراکا� ت را یمبینیم که در در سطح خودآگاه ذهن مان انباشته شده است.

اما خاطرا� ت عمیقتر و دانش ذخی�ه شدهای وجود دارد که ما از آن برای حل مشکالت مان کمک یمیگ�یم. طیف وسییع از احساسات و تجربیات در سطح ناخودآگاهمان قرار گرفته است. اینجا همان ی� است که سامسکاراها یا خاطرات حک شده جا قرار دارند.

بیش� ت برنامههای آموش زش � تک�ها بر روی ذهن خودآگاه تمرکز دارند تا دانش یا مهارتهای خایص را انتفال دهند. اما در واقع این مانند آن است که ما روی آتشفشا� ن از احساسات نشسته باشیم و منتظر باشیم تا هر لحظه منفجر شده و فوران کند! احساسات زی است که باعث یمشود ما پنهان شده هما ی ن چ� بهطرز ناکا ت رآمد و ح� ی غ� منط� ق رفتار کنیم!

بنابراین سامسکاراها یا خاطرات حک شده در فرآیند تصمیمیگ�ی ما مداخله کرده، که یمتوان آنرا ناکارآمدی ذهن دانست! هرچه اثرات محرکه

بیش� ت باشد، حجاب تفکر ما بیش� ت یمشود و خ جرو� داش� ت ن سامسکاراهای بیش� ت کم� ت یمشود. بهعبارت دیگر، در تولید یک خ جرو� خاص، مستلزم زما ی ن، ن�وی انسا� ن و هزینه بیش� ت است، در ب هر کس به نویع ره� است. ب شما یا ره� تیم ب خود هستید یا ره� خانه خود

نتیجه بهرهوری کاهش یمیابد.

بیش� ت خوانندگا� ن که مطالعات روانشنایس داشتهاند با ت ی فس� فروید از ذهن آشنا هستند. آموت زش سن� و توسعه مهارتها در سازمانهای مختلف تنها ذهن خودآگاه را هدف قرار یمدهد که تنها ده درصد از ی� بالقوهی شما است. نود درصد از این ی ن�وی توانا بالقوه تنها زما� ن یمتواند عمیل یمشود که ما بر روی سامسکاراهای خود کار کنیم. این توان بالقوه را یمتوان از طریق تکنیکهای مراقبه تجربه کرد. جهت ارائهی مثایل از آنچه تاکنون توضیح دادم، یمخواهم شما را به یک تمرین ساده پانزده دقیقهای دعوت کنم. برگ کاغذ سفیدی بردارید و آنچه را ً هیچکدام از افکاری را که به ذهنتان یمرسد تصحیح، فیل� ت که به ذهنتان یمرسد را بنویسید. لطفا ی� یا قضاوت نکنید. به گونهای عمل کنید که گو ً مانند یک »دستگاه ضبط کننده افکار« )دقیقا زی ضبط صوت( به شما متصل شده است و ه ی ر چ� را که به ذهنتان یمرسد ثبت یمکند. حال پس از پانزده دقیقه قلم را کنار گذاشته و آنچه را که نوشتهاید بخوانید.

اگر آنچه که به ذهنتان خطور کرده را صادقانه نوشته باشید، متوجه افکار رسگردا ب ن، � ی ربط وغ� منط� ق که از ذهنتان عبور کرده یمشوید. این افکار مانند وجود اصطکاکا� ت در یک دستگاه است. این اصطکاکها دستگاه را بسیار ناکا ی رآمد و غ�مولد یمکنند. این افکار علت اصیل بهرهوری کمهستند. آن دسته از شاگردانم که این فرآیند را انجام دادهاند

ن و آگاهانه بر روی ا ی ز ب� بردن سامسکاراهای خود کار کردهاند، همیشه یمآیند و به من یمگویند که اکنون در گ شلوغ و پرمشغله خود، زند� چون دیگر ذهنشا ی ن درگ�افکار م� ت ز ی لزل و غ� منط� ق زمان بسیاری پیدا کردهاند، نیست. وجود خلقت دلیل محکیم است برای اثبات خالق یا خالقیت. وجود خدا را ی جشن بگ�ید

ن بردن این افکار رسگردان وسیلهای که برای ا ی ز ب� زی است ن شا از سامسکاراها نیاز داریم، هما ی ن چ� که من آنرا مراقبه یمنامم. پاک کردن این افکار بهمثابهی کاهش اصطکاک در یک دستگاه است تا بتواند کارآمدتر و مولدتر کار کند.

هزاران نفر از همه نژادها، ملیتها، و با پیشینههای اجتمایع و اقتصادی مختلف در برنامههای مراقبهی ن بردن سامسکاراها ش �کت کردهاند. ما و فرآیند ا ی ز ب� ز به� ت این افراد به من یمگویند که نه تنها بهرهوری کیلشان ن فردیشا ی ن ن� افزایش یافته بلکه روا ی بط ب� گ شخیص شده و اضطراب کم� ت ی داشته و در زند� و حرفهایشان خالقیت و نوآوری بیش� ت ی کسب کردهاند. با رهب�ا شن �کتهای بزرگ و برندگان جایزه نوبل گفتگوهای جا بل� در مورد این موضوع داشتهام ش فت گ با رها شدن ا ش ز � سامسکاراها، پی که هم� یح�تآوری در نوآوری و مهارتهای شهودی داشتهاند. بنابراین اکنون یمتوانیم روی این معادلهی بهرهوری کار کنیم و آنرا اینگونه بازگو کنیم:

$$\frac{\mathfrak{soz}\mathfrak{z}}{\mathfrak{soz}\mathfrak{z}\mathfrak{z}}\text{ = }\mathfrak{soz}\mathfrak{z}\mathfrak{z}\mathfrak{z}\mathfrak{z}$$

ورودی = )عقل + مهارتها نی ف� + سامسکاراها( گ یمکنیم. در بیش� ت همانطور که یمدانید، ما24 ساعت شبانه روز و 365 روز در سال را باذهنمان زند� ً در حال فعالیت، تجزیهوتحلیل، مردم، ذهن دائما قضاوت افراد، حس کردن عواطف و احساسات مختلف و واکنش دادن به موقعیتها است، که

همهی آنها وابسته به ی� هستند سطح سامسکاراها ً ما را ی »تسخ�« که احیانا کردهاند. بزرگ� ت ت ین خدم� که یمتوان برای جهان انجام داد، شکوفا کردن آگایه خود

اگر ا ش ز � این سامسکاراها خالص شوید، متوجه است

ی� که از خواهید شد که عقل ذا� ت و مهارتها گ کسب طریق تحصیالت، آموزش یا تجربیات زند� کردهاید، بهجای آنکه توسط ذهن کنار زده شوند، مستقیما در خ جرو� مورد استفاده قرار خواهد گرفت و خواهید دید که بهرهوری افزایش پیدا یمکند!

این موضوع توش سط �کتها و سازمانها مورد ق از ابزارها برریس قرار نگرفته است. اما عرفا شی �� و تکنیکهای سادهای برای پاک کردن ذهن از این سامسکاراها استفاده یمکردهاند.

گایه مردم از من یمپرسند: »اگر ما از سامسکاراها خالص شویم، دیگر فکر نخواهیم کرد؟ آیا ما تنبل و راحت طلب خواهیم شد؟« به شما یمگویم که دوباره به آزمایش که برعکس است. لطفا دقیقا از شما خواستم به مدت پانزده دقیقه افکار خود را روی یک کاغذ بنویسید، برگردید. اگر ذهن از اثرات سامسکاراها رها شود، جهش کوانتویم در هوش اتفاق خواهد افتاد، خالق خواهید شد و قلمرو جدیدی از هوش ظاهر خواهد شد. ناگهان کامال خواهید دید که مهارتهای شهودی و نوآورانهای در وجودتان شکل یمیگ�د.

بدانید که این وارد شدن به یک قلمروی عرفا� ن نیست. در واقع، مهارتهای شهودی در وجود همهی ما وجود دارد. اما سامسکاراها روی آنها سایه افکندهاند. حال توضیح یمدهم که سیستم ذهن-بد� ن که از سامسکاراها خالص شده است، چگونه سبب بهبود الهامات و خالقیت خواهد شد.

ز فوقالعادهای است. اگر از مدیران ارشد الها ی م چ� گ ا پ مروزی ب�سید که چگونه تصمیمات مهم زند� گ آنها زی باعث تغیی� در زند� خود را ی گرفتند، چه چ� شده، پاسخ آنها ما را شگفتزده خواهد کرد. آنها بارها و بارها به ما خواهند گفت که موفقیت آنها زی ورای قوهی عقال� ن شان نشأت گرفته، ا ی ز چ� زیکه بهآنها ا ی نرژی و ن�و برای تصمیمیگ�ی داده یچ� ی� موفق صدق است. این مورد تنها برای مدیران اجرا ز صادق نیمکند، بلکه برای دانشمندان موی فق ن� است.

روزی فرصت ناهار خوردن با دک� ت چارلز تونز نصیب من شد. از او پرسیدم: " چگونه بهاین کشفیات دست پیدا کردید؟ چطور توانستید اینکار ی� را انجام دهید؟". او جواب زیبا داد: »در پاریک ق در واشنگ� ت ن دییس نشسته بودم؛ ناگهان اتفا� زی در من افتاد و به جواب رسیدم. ی چ� کردم نوشتم. حاال یک مشکل بزرگ داشتم. پاسخ را یمدانستم، اما مراحل را نه. نیمتوانستم آنرا به کیس ارائه دهم، زیرا من فقط نتیجه را یمدانستم، مراحل را نیمدانستم«.

ز این موضوع نه تنها برای چارلز تونز، بلکه برای ز اتفاق افتاد. او یمگوید: »ه یرچ� ن بآل�ت ا ی نیشت� جدیدی که برای من اتفاق یمافتاد، از طریق الهام ی� بود و نه از طریق عقل«. او این مطلب را به زیبا بیان کرده است: »ذهن شهودی یک هدیهی مقدس است، ذهن عقال� ن یک خدمتکار وفادار. ما جامعهای را درست کردهایم که به خدمتکار یمبالد و هدیه را فراموش کرده است«.

خواه باور داشته باشیم یا نه و خواه قبول کنیم یا زی بهنام شهود وجود دارد. ا ت لبته، ح� ب آل�ت ی نه، چ� ز اذعان یمکند که شهود یک هدیه است، ن ی ن� ا ی نیشت� چرا که ما نیمدانیم که چه هنگام به رساغ ما یمآید و ً خواهد آمد یا نه. یا اینکه آیا اصال

گها و عارفان بارها و بارها گفتهاند که یمتوانید اما یو� روی آن کار کنید و از آن مطم� ئ ن باشید. شما مجبور ً یک هدیه بدانید. شما نیستید که الهام را لزوما یمتوانید روی آن کار کنید.

ز گ شما باشد. ه ی ر چ� الهام یمتواند بخش از زند� جدید ورای عقل که برایتان اتفاق افتاده، تنها از طریق ییک شدن هوش و همهی وجودتان روی داده است.

هنگایمکه شما در اوج خود هستید، دری به رویتان گشوده یمشود که یمتوان آن را الهام یا شهود نامید، که ورای عقل است. عرفا بارها و بارها گفتهاند که این خود یک علماست. اگر بتوانید خود را با این انرژی یا شهود که همواره در وجود شما حضور دارد، گ عادی خود هماهنگ کنید، یمتوانید از آن در زند� استفاده کنید. عرفا بارها گفتهاند، شهود یک اتفاق است که شمایمتوانید سبب رخ دادن آن شوید. آنها یمدانند که چگونه باعث رویداد آن شوند. در اینجا خواهیم دید که چگونه یمتوانید این قدرت را درون خود بیدار کنید. خواهیم دید که چگونه مهارتهای ً در مورد آن شهودی رایمتوان به کارکرد ذهن -که قبال صحبت کردهام- مرتبط ساخت.

قبل از پرداخ� ت ن به شهود با جزئیات بیش� ت ، بگذارید اول این ادعا را که شهود نویع »اتفاق شانیس« در طبیعت است، را رد کنم. من یمخواهم شما بدانید که شهود نویع مهارت است که یمتواند مانند هر مهارت دیگری کسب شود. شهود از شما رسچشمه یمیگ�د، نه از کس دیگری! چون ما این قسمت از وجود خود را تجربه نکردهایم، این بعد از وجودمان را فراموش کردهایم.

در یک برنامه مراقبه، شخیصاز من پرسید: »فردی به ذهن من یمآید و چند لحظه بعد تلفنم زنگ یمزند و یمبینم که همان فرد پشت خط است. به یاد فردی که در یک مهما� ن دیدهام یمافتم و چند لحظه اتفاقا� ت بعد او را یمبینم«. از افراد حا ض� در برنامه پرسیدم گ ی چن� که آیا حداقل یکبار در طول زند�

برایشان افتاده است. بیش از هفتاد درصدشان گفتند این اتفاق برایشان افتاده است! اگر این اتفاق تنها در زند� یک نفر روی یمداد، یمشد گفت که تصاد� ی اما اگر برای هفتاد درصد ف یا اتفا� زی ورای تصادف است. منط� ق مردم رخ داده باشد، نیمتوان آنرا تصاد� دانست! در وا ی قع چ� در پشت آن وجود دارد.

ف بوده است.

شاید نتوانیم آنرا از لحاظ منط� ق درک کنیم، اما زی را نیمتوانیم آنرا نا ی دیده بگ�یم. ا ی گر منطق چ� زی را بدانید، آنرا رویداد یمنامیم. ت وق� ی منطق چ� ز بی �علت ندانید، آنرا تصادف یمنامید. هیچ ی چ� ن اتفاق نیمافتد. همیشه علت و روی سیاره ی ی زم� زی معلویل هست. ت وق� رابطهی علت و معلوی یل چ� را بدانید، آن را رویداد یمنامید و هنگایمکه رابطهی زی را ندانید، آنراتصادف یمنامید. علت و معلوییل چ� ن� برای درک فرآیند شهود، به عقب و به نقشهی ذه ً در مورد آن صحبت کردیم بریمگردیم. ما در که قبال گ دریافت اطالعات از طریق حواس بحث مورد چگون� کردیم و چشم را مثال زدیم که اطالعات از طریق چاکشو )پردازندهی سیگنال دیجیتال(، چیتا )حافظه(، ماناس )ذهن( و سپس با یک جهش کوانتویم به نفس یمرود و در آنجا سامسکاراها یا خاطرات حک شده، تصمیمات ما را تحتت یأث� قرار یمدهند.

ن چشم و ذهن، خود فرآیند انجام شده در فا ی صله ب� ن آگاه است. شما از این روند آگاه هستید زیرا با آگایه شما اتفاق یمافتد. اما شما از فرآیند انجا ی م شده ب� ذهن تا نفس آگاه نیستید. بیش� ت اوقات، این روند بدون آگایه شما اتفاق یمافتد. شما بر خالف منطق خود و بر خالف فرآیند افکار خود تصمیمیمیگ�ید. بهعنوان مثال، بر اساس اطالعا� ت که جمعآوری کردهاید، یمدانید که سیگار کشیدن برا ت ی سالم� مضاست و برای بدن و ذهنتان خوب نیست. اما

هنگایمکه ذهن یک جهش ناخودآگاه به سمت نفس بریمدارد، شما تصمیمیمیگ�ید که سیگار بکشید! فرایند آگاهانه یمگوید: »نه، این برا ت ی سالم� خوب نیست«. اما فرایند ناخودآگاه یمگوید. در واقع ز نیمگوید، تصمیمیمیگ�د فرایند ناخودآگاه هیچ ی چ� و شما اجرا یمکنید. این تصمیمات تحت کن� ت ل شما نیست، زیرا ناخودآگاه بسیار قدرتمند است.

به سه طریق یمتوان از ناخودآگاه استفاده کرد -در سطح غریزی، سطح عقال� ن و سطح الهایم. تا زما� ن که ناخودآگاه پر از خاطرات من� ف و نا آرایم است، در سطح غریزی کار یمکند. شما غریزی تصمیمیمیگ�ید. ت ح� نیمدانید چرا عصبا� ن هستید. ناگهان منفجر یمشوید. گایه اوقا ت ت وق� ض به بع� ی� که زدهاید نگاه یمکنید، از رفتارها یا حرفها احساس یمکنید که این شما نبودهاید. کاری انجام یمدهید و بعد با خود فکر یمکنید، »این من نیستم، چطور آنکار را انجام دادم؟ چطور اجازه دادم این اتفاق بیفتد؟« این اتفاقات یمافتد، چون ناخودآگاه در سطح غریزی کار یمکند.

خییل وقتها، خی ی یل چ�زها را بدون داش� ت ن هیچ ارتباط منط� ق بههم ربط یمدهید. بهعنوان مثال، اگر توسط کیس که لباس سفید پوشیده، آزاری به شما رسیده با ت شد، وق� کیس را با لباس سفید ببینید، خاطرات گذشته تدایع یمشود و احساس خشمیمکنید. این سطح غریزی است. مستقل از ذهن خودآگا ت ه، ح� بدون اینکه خودتان بدانید، اتفاق یمافتد.

اگر ناخودآگاهتان پر از سامسکارا است، اگر ناخودآگاهتان ناآرام است، شما در سطح غریزی هستید. سطح بعدی سطح عقال� ن است. شما آگاه ف ندارید.ذهن آگایه دارید هستید اما شور و شوق کا� اما خالق نیستید. شما قدمهای بزرگ برنیمدارید و ً مانند همان خدمتکار وفاداری رشد نیمکنید. دقیقا ن یمگوید. عقل یک خادم ا ب ست که آل�ت ا ی نیشت�

گ خود وفادار است. شما یمتوانید در تمام طول زند� گ در شما اتفاق ز بزر� یک خدمتکار باشید. هیچ ی چ� نیمافتد. شما دادهها را جمعآوری، پردازش یمکنید و انتقال یمدهید، تنها در حد یک کامپیوتر. اگر در سطح عقال� ن بمانید، از حداک� ث ی ن�وی بالقوهی خودتان استفاده نیمکنید.

سطح بعدی الهام است. برای درک شهود، باید علم ً فرا ی بگ�ید. تنها در آنصورت یمتوانید شهود را عمیقا منظور من از کلمهی »شهود« را درک کنید. شهود زی ورای عقل است. ناگهان متوجه یمشوید که ف یچ� زی است که درست است و شما انرژی کا� این ی چ� برای انجام آن دارید. اما نیمدانید که چگونه بهاین نتیجه رسیدید، اما مطمئنید که درست است.

ت� ت� مواجه شوید که در آن الوی هرگاه با موقعی برایتا ت ن مشخص نیست، وق� با کم� ت ین ی م�زان دادهها مجبور به تصمیمیگ�ی هستید و یا گزینههای زیادی دارید و نیمتوانید تصمیمی بگ�ید که چه کار کنید، بهاین انرژی نیاز دارید. در اینگونه موارد، انرژی شهودی یمتواند به شما کمک کند. قدرت شهودی یمتواند به شما شجاعت بدهد یا انتخاب درست را به شما بنمایاند. شهود بارها و بارها به شما انرژی الزم نه تنها برای تصمیمیگ�ی، بلکه برای عمیل ز به شما یمدهد. کردن تصمیمتان را ی ن�

ض بع� از من یمپرسند: »چگونه یمتوانم بفهمم شهودی هستم یا عقال� ن ؟ گایه اوقات گیج یمشوم و از خود یمپرسماین عقل است یا شهود؟« من بهآنها یمگویماگر گیج یمشوید، پس عقل است. این رسدرگیم نشان یمدهد که عقل است. هنگایمکه شهود را حس یمکنید نه تنها پاسخ پرسش خود را ف برای عمیل کردن دریافت یمکنید، بلکه قدرت کا� ز خواهید داشت. قدرت بالقوهای که در آن را ی ن� درون شما است، رها و آزاد شده است. وجودتان فراخ یمشوش د و �وع به ابراز و اجرای آن یمکنید. حال سؤال بعدی: چگونه یمشود شهود را بیدار کرد؟ چگونه قدرت شهودی را بیدار کنیم؟ اگر برای

ً مد� ت آگاهانه بهآن اس� ت احت دهید، انرژی که در سطح ناخودآگاه است گشوده خواهد شد. معموال توق� انرژی ناخودآگاه گشوده یمشود، ابتدا هر آنچه که رسکوب کردهایم رو یمآید. سپس، انرژی ب� که آن را شهود یمنامیم، خود را نشان یمدهد. نا توق� انرژی ناب از سطح ناخودآگا شه �وع یمشود، از ناخودآگاهتان در سطح غریزی یا عقال� ن استفاده نیمکنید. از آن برای الهام استفاده یمکنید. سطح انرژی باالتری در شمااتفاق یمافتد. و البته عرفا بیش از همه، در طول هزاران سال به ما نشان دادند که ن� سطح انرژی باالتر شما، را از لحاظ جسیم، ذه و احسایس التیام یمبخشد. عالوه بر التیامبخش ، به کاهش اس� ت س و گرف� ت ن تصمیمات خودانگیخته کمک یمکند.

ی� که به دست گ هیچ ربیط به دادهها خودانگیخت� یمآورید، ندارد. بلکه بهشیوهی پردازش دادهها مرتبط است. یک نوع دادهها، یک نوع اطالعات را یمتوان به روشهای مختلف پردازش کرد. شهود گ پردازش و نتیجه یگ�ی ورای قوهی مربوط به چگون� عقال� ن است.

ما یمتوانیمخودمان را آماده کنیم، یمتوانیم ی� که مراقبه یمنامیم، بهوسیلهی تکنیکها و روشها خودمان را با این انرژی شهودی، هماهنگ کنیم. ش در �ق ما از واژهی »مراقبه« استفاده یمکنیم که خودمان را با انرژی باالتری که در وجودمان است هماهنگ یم کند و همواره ما را به حس کردن خود فرا یمخواند. هرگاه وقت آزاد داشتید، آرام با خودتان بنشینید. ما همیشه برای دیگران وقت ن یمکنیم، اما هرگز برای خودمان مالقات تعیی� اختصاص دهید، یمتوانید ببینید که همیشه بخش این کار را انجام نیمدهیم. ا ت گر وق� را به خودتان از وجود شما یمخواهد ابراز وجود کند، یمخواهد کار بیش� ت ی انجام دهد، اما ما هرگز بهآن بخش از وجودمان فرصت و مجال نیمدهیم. ما گرفتار عقل خود هستیم و فکر یمکنیم که عقل ما غا� ئ است،

زی ورای اما عرفا بارها و بارها اثبات کردها ی ند که چ� ز وجود دارد. ی عقل ن�

نقش شهود را همیشه یمتوانید در هر کشف یا ن ، چه ایزاک نیوتن اخ� ت ایع ببینید. ب چه آل�ت ا ی نیشت� زی ورای عقل زی ورای عقل داشتند. ی چ� ه ی ر دو چ� ن انرژی در همهی ما در آنها روی داده است. همی� ز وجود دارد. اگر ما بتوانیمخودمان را بهاین انرژی ین� متصل کنیم، این انرژی یمتواند در همهی ماخودش زی را ابراز کند. هماهنگ کردن خود با آن ا ی نرژی، چ� است که من آنرا مراقبه یمنامم.

در پایان این فصل، تکنییک ساده برای پاکسازی خود از سامسکاراها و بیدار کردن این انرژی نهفته تنها پس از چند روز تمرین به شما آموزش خواهم ف داد. منظور من از چند روز، 2 یا 3 روز است. این مدت برای هماهنگ کردن خود با انرژی شهود، کا� است. تا به حال، ما از این انرژی ناخودآگاه یا در سطح غریزی و یا در سطح عقال� ن استفاده کردهایم. یمتوان آنرا تنظیم کرد و از آن در سطح شهودی و برای تصمیمیگ�ی استفاده کرد.

بگذارید اطالعات بیش� ت ی در مورد الهام به شما ارائه دهم زیرا بسیار مهماست که شماخودتان را متقاعد کنید که:

زی بهنام الهام در همهی ما وجود دارد. .1 ی چ�

.2 آن در شما وجود دارد و شما یمتوانید آنرا در وجود خود نمایان کنید!

ذهن شما از طریق غریزه، عقل و الهام کار یمکند. بهلحاظ غریزی، ذهن شما ناخودآگاه با خاطرات من� ف و بدون آرامش تصمیمیمیگ�د. اگر از طرف ب� رسیده، وجود فردی با لباس سفید به شما آسی پرستاری با لباس سفید ناخودآگاه شما را یمآزارد. بهلحاظ عقال� ت ، شما آگاهانه عمل یمکنید، اما نه از روی انرژی و شوق. شما مانند یک کامپیوتر یا یک ربات عمل یمکنید.

زی در الهام، شما ناگها� ن متوجه یمشوی ی د که چه چ� درست است. نیمدانید چگونه، اما انرژی دارید. کم� ت ین ی م�زان داده را دارید و هیچ اطالع قبیل ندارید. شما گزینههای زیادی دارید و ناگهان ییک از آنها برای شما پدیدار یمشود. شهود به شما قدرت تصمیمیگ�ی و پیادهسازی آنرا یمدهد.

بگذارید طور دیگری توضیح دهم.

ما دو سطح آگایه و دو سطح تفکر داریم. در حالت بیداری شما به افکار و »من« آگاه هستید. )حالت 2 نامیده آگاهانه، در زبان سانسکریت جاگرات یمشود(. در خواب فکر دارید اما آگایه »من« را ندارید. شمار افکار بیش� ت از شمار آگایه »من« است. ن دلیل است که در حالت رؤیا )حالت نیمه بههمی� خودآگاه، که در سانسکریت سواپنا نامیده یمشود( نیمتوانید رؤیاهای خود را کن� ت ل کنید. رؤیاهاهرطور که دلشان یمخواهند به خوابتان یمآیند.

اما در حالت بیداری، یمتوانید افکار خود را کن� ت ل کنید. در خواب عمیق، نه از »من« آگاه هستید و نه فکری دارید )حالت ناخودآگاه در سانسکریت 3 نامیده یمشود(. حالت چهاریم هم وجود سوشو تپ� زی که من دارد که شما هرگز آنرا تجربه نکردها ی ید; چ� آنرا الهام یا مراقبه یمنامم. در این حالت، شما »من« آگاه دارید، اما فکری ندارید. هیچ واژهای در حوزهی روانشنایس برای توصیف این حالت وجود ندارد. این حالت در سانسکریت سوشو تپ� نامیده یمشود. من آنرا مراقبه یا الهام یا هوشیاب ری �فکر یمنامم.

ز نامیده یمشود. اگر بتوانید 1 ی ن� این حالت، سامادیه ن حالت را تجربه کنید، یمتوانید آگایه را این چها یرم� زی که من آنرا ماوراء عقل یمدانم. تجربه کنی ی د، چ� در این حالت سعادت، آرامش یا الهام وجود دارد. جنبهی علیم حالت چهارم این است که یمتواند به شما خالقیت، شجاعت و اعتماد به نفس، بدهد و شما یمتوانید بهطور ناگها� ن تصمیم زی ی� اتخاذ تصمیمات خودانگی ی خته چ� بتوانید تصمیمات خودانگی ی خته بگ�ید، بیش� ت است که من آنرا مسئولیت یمنامم. هرچه بیش� ت ی بگ�ید. توانا مسئولیتپذیر یمشوید. موقعیتهای بسیار زیادی وجود دارد که شما نیمتوانید فقط با اطالعات، کار ،ً همیشه فرضیات در دس� ت س نخواهد کنید. اوال بود یا اطالعات بسیار کیم در دس� ت ستان خواهد بود. هیچ پ ش یش �یط وجود نخواهد داشت مانند تصمیما� ت که توسط بزرگ� ت ها ی و غ�ه گرفته شده زی است. بنابراین در این نوع موقعیتها ی ، به چ� زی بیش از دادههای بیش� ت از عقل نیاز داری ی د، به چ� زی نیاز دارید که من آنرا ن خود نیاز دارید. شما ی به چ� گ »هوشیاری بدون فکر« یمنامم. تنها ی یک چن� گ شخیصتان بلکه در زند� تجربهای، نه تنها در زند� ً شما را کاریتان، یا ت ح� در روابطتان، یمتواند کامال دگرگون کند.

تجربهی این حالت مزایای بسیاری دارد. بهبود قابل مالحظهای در روابط خود در تمام سطوح، در گ شخیص خود خواهید دید. گ کاری و در زند� زند� شکستهای ارتبایط بهدلیل ضمی� ناخوداگاه ما اتفاق یمافتد.

ز یمنامند. گایه ذهن ناخوداگاه را ذهن واکنش ی ن� در ذهن واکنش ما همیشه در حال جمعآوری استدالل و قضاوت در مورد فرد یا رویداد خایص هستیم. ابتدا نتیجه یمیگ�ید که که او اشتباه یمکند ً و سپس به جمعآوری دالییل برای اثبات قضاوت خود یمپردازید. این به ن آن مع� است که شما رصفا

در سطح غریزی عمل یمکنید.

گایه اوقات غریزه و الهام ییک بهنظر یمرسند. از ز دهیم. من یمپرسند که چگونه ایندو را از همتمی� در الهام، شما به شدت پر انرژی و زنده هستید. با گ و کمبود انرژی یمکنید. هر غریزه، احساس خست� گاه از عقل خود استفاده کردید و احساس کمبود انرژی کردید، بدانید که غریزی عمل یمکردید. خییل وقتها ت وق� از روی خشم و سایر احساسات عمل یمکنید، غریزی تصمیمیمیگ�ید، پس با خود فکر یمکنید: چرا اینکار را انجام دادم؟ و احساس گناه یمکنید. گناه هدیهای از طرف ناخودآگاه یا ً تصمیمیگ�ی ناخودآگاهانه است.

اگر بتوانیماین حالت چهارم را، تجربه کنیم، مطمئنا ن یمتوانیماز این انرژی که در وجود ما است، و الهام نام دارد استفاده کنیم. این حالت چها یرم� در سیستم روانشنایس مدرن فرویدی مورد برریس قرار نگرفته است. در اینحالت چهارم که سوشو تپ� یا سامادیه نامیده یمشود، هوشیاری بدون فکر ی�که در آن شهود و هوش مجال بروز است، فضا یمیابند، که در بیش� ت افراد و سازمانها دست ق مانده است. کسا� ن که بتوانند آگاهانه نخورده با� از این حالت چهارم استفاده کنند، مزایای شخیص و سازما� ن فوق العادهای کسب یمکنند.

در نتیجه، یک رهب� واقیع، بهجای منطق، از منظر الهام عمل یمکند، در تصمیمیگ�ی شفاف است، و بنابراین بهطور کارآمدی و بدون اس� ت س، تصمیم یمیگ�د و تصمیمش را اجرا یمکند.

ی� ت تب� برای ش قدییم و بودا مراقبهی ماهامان� ت ا، رو بیدار کردن چاکرای آناهاتا است، که در مرکز قلب واقع شده است.این مراقبه ذهن شما را قوی و باثبات ن افکار مختلف در حال یمکند. ذهن شما هموا ی ره ب� نوسان است. این مراقبه با وارد کردن ذهنتان به

قلم ب روی �ذه آن یمشود. این بهمثابهی تخته پرش به سماست. ت سوشوپ� یا سامادیه نمایانگر هوشیاری بدون افکار است، در این فضا هست که الهام و هوش بروز

این باید با معدهی خایل انجام ً صبح زود یا دو شود، ترجیحا ساعت بعد از غذا. یمتواند

ن�، باعث ثبات

بت �نهایت

ی� یا با یک گروه انجام شود. هنگایمکه با به تنها ی� که یک گروه انجام یمشود، بهطور مرثر محل جا انجام یمشود، انرژی یمیگ�د.

ن بنشینید. چهارزانو و در وضعیت را تح� ی روی زم� رس، گردن و ستون فقرات شما باید در یک خط ن بنشینید، مستقیم قرا ی ر گ�د. اگر نیمتوانی ی د روی زم� روی صندیل بنشینید. آرام باشید و چشمان خود را َشکال و ببندید. ت ح� پس از بس� ت ن چشمها، باز هما تصاویری را از پشت پلکها یمبینیم. برای حل این مسئله، تصور کنید که چشمانتان مثل سنگ شده است. بعد خواهید دید که تصاویر ناپدید یمشوند. حرکت چشمانمان تا حد زیادی به جنبش افکار در ن دلیل است که از شما ذهنمان بریمگردد. بههمی� یمخواهم که حرکت چشمهایتان را متوقف کنید. خییل نگران متوقف کردن آنها نباشید. مراقبه را ادامه دهید.

لبهای خود را روی هم قرار داده و صدای »مممممم« را از درونتان تولید کنید. توجه داشته باشید که این صدای«هوم ...« یا »اوم ...« نیست، بلکه فقط لبهایتان را روی هم قرار داده و صدای »مممممم« تولید کنید. این صدا باید تا حد ممکن ن طور و تا قبل از نفس بعدی ادامه پیدا کند. همی� باید تا حد امکان عمیق باشد و از مرکز ناف و تا حد ممکن بلند باشد.

پس از هر »مممممم«، سیع نکنید نفس عمیق بکشید، خود بدن زما� ن که الزم باشد نفس یمکشد. منقبض نشوید. با تمام وجود و انرژی خود ارتعاش ً »مممممم« شوید. بگذارید بدنتان تولید کنید. تماما ُر شود. پس از مد� ت احساس از این ارتعاشات پ خواهید کرد این صدای همهمهوا ت ر ح� بدون سیع شما ادامه یمیابد و شما شنونده آن شدهاید! این صدای همهمه ابزاری قدرتمند برای آوردن آگایه

به لحظهی حال شما است. اگر بهشدت همهمه کنید در آن لحظه نیمتوانید فکر کنید. بنابراین افکارتان در واحد ثانیه )TPS )بهطور خودکار کاهش یمیابد. انرژی تولید شده توسط صدای همهمه، موانع انرژی در ذهن و بدنتان را از پاک یمکند. ی� ً اگر بهشدت در حال همهمه هستید، تمام فکرها ً م� ت ز لزل یمشود. دقیقا که در مورد خودتان دارید کامال مثل زلزله. این تکنییک برای »به لرزه درآوردن ذهن« است!

پس از متوقف کردن همهمه، چشمانتان را بسته نگاه دارید و سا ب کت و �حرکت با لبخندی بر چهره و حیس خوب بمانید. هر فکری خواست به ذهنتان وارد شود، بهآن اجازه ورود بدهید.

مقا ت وم� در برابر افکارتان و یا هرگونه قضاو� ت ذهن خود را مانند یک تلویزیون، بدون هیچگونه دربارهشان تماشا کنید. ساکت بمانید و حال خوب خود را حفظ کنید. در طول این مدت، انرژی حاصل از همهمه به تمام گوشههای وجودتان وارد ً آنرا پاک خواهد کرد و شما خواهد شد و عمیقا زی است که برای حل موارد من� ف را در حالت هوشیاری زمان حال قرار یمدهد. این هوشیاری تنها ی چ� ی� یمآورد و شما را قادر یمسازد تا الزم است، روشنا استعدادهای واقیعتان را تجربه کنید.

خواه رهب� باشیم و خواه پی�و، برای شکوفا شدن در هر آنچه که انجام یمدهیم، باید مصمم، پر شور و تحرک باشیم.

• ن کوتاه: داستا� استادی و شاگردش در کنار رودخانهای قدم یمزدند. شاگرد، همانند قبل، با اشتیاق پرسید: ً به من روشنگری بیاموزید". "استاد، لطفا ناگهان استاد به شاگرد گفت وارد آب رودخانه شود. ناگاه رس شاگرد را با دستانش گرفت و به زیر آب برد. شاگرد شوکه شده بود و تالش یمکرد تا رسش را از آب خارج کند. اما استاد همچنان سیع بر نگهداش� ت ن رس وی در آب داشت. تا شاگرد برای هوا ش �وع به دست و پا زدن کرد. سپس، استاد، مریِد متعجب ورساپا لرزاِن خود را رها نمود. استاد پرسید: »آیا بههمان اندازه که در زیر ین� ز ه تس�؟«. پ آب، در � هوا و تنفس بوپ دی، در � روشنگری

ز ض ه به �ورت تبدیل شود، و هنگایمکه هنگایمکه ا ی نگ� ی� رخ یمدهد. پرسش به جستجو بدل شود، هدف غا ّ است. عامل اصیل برای تحقق روشنگری، تقل

ً نسبت به جها ی ن ب�ون بهطور جدی ما معموال احساس نا آرایم یمکنیم، و باخود یمگوییم: »اینکار را انجام ندادهام، آنکار را انجام ندادهام«. ی و غ�ه.... ن ناآرایم اگر به دنیای درون هدایت شود، همی� شورمندی نامیده یمشود.

ق دارد یمافتد. نیمدانید چه شما نیمدانید چه اتفا� کاری باید انجام شود. اما نارضا تی� عمیق از آنچه زی است در دنیای درون در جریان است، هما ی ن چ� که من آنرا شورمندی یمنامم.

شاید از خوپ د ب�سید که من چرا دارم نارضا تی� را

تعلیمیمدهم. درست است؟ نارضا تی�تان، که اکنون به سمت جها ی ن ب�ون سوق داده یمشود، باید به سمت دنیای درو� ن هدایت شود و فقط در اینصورت است که به رضایت یمانجامد.

زی که باید اتفاق بیفتد، رضایت نیست، ن ی چ� ا یول� بلکه تغیی� ی مس� یا چرخش روا� ن است. نا آرایم باید تبدیل به شورمندی شود. ا ی گر مس� آن به سمت ً به سمت دنیا یی ب�ون باشد، اگر هوشیاریتان دائما دنیا یی ب�ون در حرکت باشد، بهآن نا آرایم گفته یمشود. اگر به سمت جهان درون حرکت کند، بدان شورمندی یمگویند.

شورمندی به ن مع� حس اضطرار برای انجام فوری کاری است، خالص شدن از وضعیت دشوار و یا رها شدن در دنیای درون است.

شورمندی ، احساس نیست. ت وق� شورمند ه تس�، ممکناست بخش از آن احسایس باشد. اما نیمتوان شورمندی را نویع احساس تل� ق کرد. شورمندی همچون گرما است. بخش از آن که ذوب یمشود ی و ب�ون یمآید را یمتوان احساس نامید. بهعنوان مثال، هنگایمکه شورمندی در شما رسوخ یمکند، بخش از شما ذوب یمگردد. در واقع قلب ذوب یمشود، که یمتوان آنرا احساس نامید. همراه با ز ذوب یمشود. قلبتان، قوهی تعقل و وجود شما ی ن� اثر جا بن� شورمندی، احساس است.

خود را ی درگ� این موضوع که شورمندی شما حول چه موضویع و "در چه زمینهای" است، نکنید. گ شود. هر کاری شورمندی باید تبدیل به یک ویژ� زی یا هر کیس که با آن در که انجام یمدهید، ه ی ر چ� ز در آن باشد. ارتباط هستید، باید شوی رمندی ن�

اگر در حال صحبت کردن هستید، باید در آن شور باشد. در روابط، تصمیمها، خاطرات، تفکرات، آرزوها ت ، ح� در ترسهایتان، شورمند باشید و از آن فرار زی است که من آن را شورمندی یمنامم. نکنید. این ی چ� شورمندی بهمعنای تابش انرژی است که هیچ

تعارض در درون و برون ایجاد نیمکند. شورمندی در درون شما است. شورمندی مانند رودخانهای است که ن حال با بهآرایم ی و در ع� شدت در جریان است.

ماهمیشه فکر یمکنیماگر رودخانهای بهآرایم جریان داشته باشد، شدت نخواهد داشت و اگر مانند یک سنگ، سخت باشد، آزادانه جاری نخواهد بود. خی�. شورمندی همچون سییل، شدید و روان است. مردمان بسیاری را دیدهام که هرلحظه بهشدت در حال ایجا ی د درگ�ی هستند. هرکاری که بهآنها بگویید انجام دهند، آمادهاند تا ناسازگاری ایجاد کنند.

ن کوتاه: داستا�

یک زندا� ن پس از دوازده سال از زندان فرار کرد و به م� نز ل خود رسید. ت وق� همرسش در را باز کرد، فریاد زد: "چطور جرأت کردی اینقدر دیر ی�! تو بیست و چهار ساعت پیش از زندان بیا فرار کردی. در این بیست و چهار ساعت کجا ً یمآمدی خانه!". بودی؟ باید مستقیما

زی که زن را آزار یمداد این بود که چرا او تما ی م آن چ� بالفاصله پس از فرار به خانه برنگشته است. ً شورمند بود، اما فقط در ایجا ی د درگ�ی. او یقینا شورمندی وا ی قیع، درگ�ی ایجاد نیمکند. جریان ز دارد. دارد، اما ی شدت ن� گ

است. شورمندی، تمرکز شورمندی، یکپارچ� است. شورمندی، اخلاص است.

پدر یوگا، پاتانجایل، یمگوید: »موفقیت بیش از همه به کسا� ن نزدیکتر است که تالششان شدید و خالصانه است«.

یمدانید که هیچ رودخانهای برای رسیدن به اقیانوس ی� که نیاز به هدایتگر ندارد. رودخانه به تابلوها ی مس� را به او نشان دهد و روی آن نوشته شده باشد ی که »مس�اقیانوس از این سمت است«، نیاز ندارد. با اینحال تمام رودخانهها به اقیانوس یمرسند. آنها به مقصد یمپیوندند. ت وق� تمام انرژیتان به یک جهت کیل معطوف باشد، یمتوانید بهرا تح� حرکت کنید. شورمندید و آماده جریان یاف� ت ن هستید ن . و به هدف یمرسید، همی�

ً شورمندی منجر به احسایس قوی یمشود. ممکن است شورمند باشید اما قدرت جریان یاف� ت ن معموال را از دست داده باشید. یا ممکن است جریان داشته باشید، اما شورمندی نداشته باشید.

ببینید، ممکن است شورمند باشید اما قدرت جریان یاف� ت ن را از دست داده باشید، زیرا نفس شما است گ که شما را هدایت یمکند. شما در یاف� ت ن آنچه که یمخواهید مصممهستید اما در مورد چگون� رسیدن بهآن ایدههای سخت خود را دارید. شما نیمتوانید درک کنید که ه تس� یمتواند سبب شود که اتفاقا� ت بسیار زیباتر و کارآمدتر از آنچه ک شما مدنظر داشتید، روی دهد.

من به شاگردانمیمگویم، به به� ت ین وجه برای به� ت ین ی�های خود برنامهریزی کنید. سپس، آنرا کنار توانا بگذارید. ممکن است اینگونه بهنظر برسد که تمام ً بههم ریخته است. در آن لحظه برنامههایتان کامال زی بسیار زیباتر از آنچه که خود نا امید نشوید. ی چ� گتان اتفاق یمافتد. برنامهریزی کردهاید، در زند�

احتمال دیگر این است که جریان دارید اما شورمند نیستید. این مورد برای کسا� ن صدق یمکند که زی که پیش یمآید، انرژیشان تمرکز ندارند و ه ی ر چ� را مختل یمکند.

ببینید، آب فقط در 100 درجه سانتیگراد به بخار ن تبدیل یمشود. ت ح� در 99 درجه سانتیگراد همچنان آب و مایع است و به بخار تبدیل نیمشود. بههمی� ترتیب، اگر در جستجو متمرکز نباشید، انرژیهایتان یکپارچه نیمشود و تحول کیل اتفاق نیمافتد.

زی را انتخاب کنید و شورمندانه آنرا دنبال کنید. یچ�

شورمندی به ن مع� سخت عمل کردن بدون هیچگونه بهروز رسا� ن و تغیی� نیست. تنها زما� ن یمتوانید مانند رودخانهای که بهشدت به سمت اقیانوس جریان دارد، راه خود را بسازید و حرکت کنید که برای تغیی� آماده باشید. شورمندی، در درون یا برون، تعارض ایجاد نیمکند، بلکه بهآرایم ویل پر قدرت جریان یمیابد

ن کوتاه: داستا�

مردی به شهری کوچک و دور افتاده رفت. گ در پمپ ب�نزین توقف یک روز هنگام رانند� کرد تا ب�نزین بزند. صاحب پمپ ب�نزین ش �وع به حرفزدن و انتقاد از شهردار محیل کرد. این گ بهاین شهر آمده بود، فقط بهاو مرد که بهتاز� گوش داد و پا خس� نداد. گ ، دوباره در جای دیگری پس از مد� ت رانند� توقف کرد تا پ آدرس ب�سد. در آنجا ی ن� ز او در مورد این شهر پرسوجو کرد. ی آن فرد ن� ز از شهردار شایک بود. پس از نیم ساعت، او به مقصدش رسید. در آنجا ی ن� ز مردم در حال گفتوگو و شکایت دربارهی شهردار بودند. روز بعد، مرد تصمیم گرفت که به دیدار شهردار برود و از شهردار وقت مالقات گرفت. مرد کنجکاوانه از شهردار پرسید: »قربان، ممکن ا پ ست ب�سم، چقدر حقوق یمیگ�ید؟«. شهردار پاسخ داد: »حقوق؟ من اینکار را بهصورت افتخاری انجام یمدهم!«.

ببینید شهردار فکر یمکند که دارد اینکار را به صورت افتخاری انجام یمدهد، اما افراد ساکن این ً متفاو� ت را احساس یمکنند. ز کامال ی شهر، چ�

شما تصمیمیمیگ�ید و عمل یمکنید. شما برریس نیمکنید که ببینید آیا این تصمیم عمیل است یا خی� و ف که دنبال آن بودید هنوز هم پابرجا است یا نه. آیا هد�

ی� را ی� از متون ا بد� ودا در اینجا داستان زیبا یمخوانیم:

شاگردی نزد استادش یمرود و از او یمخواهد: »استاد، به من روشنگری بدهید«. استاد نه بار فقط یمگوید: »تات توم آیس«)asi tvam Tat). »asi tvam Tat »به ن مع� »تو آ� ن « است ً روشنگری یمدهد- نامیده یمشود. »vakya »یا عبار� ت و مهاواکیا -عبار� ت که مستقیما ً تجربهی »mahat »کیهان، را به که مستقیما شما یمچشاند، mahavakya است. َ م آیس« را تکرار یمکند و ُ ه بار، »تات تو استاد ن شاگرد روشنگر یمشود. داستان به پایان یمرسد.

خییل ساده بود؟ پس چرا در ما اتفاق نیمافتد؟ ن ما و آن زی در ما گم شده است؟ تفا ی وت ب� ی چه چ� شاگرد چیست؟

شاگرد به وحدت درون رسیده بود، او برای دریافت حقیقت یمسوخت.

به صدف نگاه کنید. منتظر آب باران است تا مروارید بسازد. ت وق� باران ببارد، آن آب باران را به رحمخود منتقل یمکند و به عمق اقیانوس یمرود. این فرآیند بر اساس باران انجام یمیگ�د و ماحصل آن مروارید یمشود.

صدف با دهان باز در سطح آبهای اقیانوس منتظر یمماند. او فقط منتظر باران است چون نیمتواند از آب شور مروارید بسازد. او به باران خالص نیاز دارد. توق� یک قطره از باران روی او بیفتد، بالفاصله به عمیقترین بخش

اقیانوس یمرود و این فرایند را آغاز یمکند و در نهایت با مرواری ی دی دردرونش ب�ون یمآید.

ن ترتیب، سخنان استا بد �درنگ در فردی که بههمی� شورمندانه منتظر پذیرش استاد است، رسوخ یمکند. این کلمات در داخل فضای درو�ناش یمنشیند.

فرآیند آغاز یمشود و مروارید روشنگری ظهور یمکند. برای یک جستجوگر شورمند، ف است. تح� چند کلمه کا� ناگهان وجودش شکوفا و فراخ شده، و خود را نمایان یمکند. باز ً شور و اشتیاق شاگرد در حکمهمان دهان کامال صدف است. کلمات استاد مانند آب باران است. ت وق� کلمات شورمندی به ن مع� سخت عمل کردن بدون هیچگونه بهروز ن ی و تغی� نیست رسا�

استاد وارد وجود شاگردی که شورمندانه عطش حقیقت را دارد وارد یمشود، مروارید روشنگری ظهور یمکند.

توق� شورمند هستید، فقط هستید. نیازی به ف است. ً »شدن« نیست. »بودن« کا� ما راههای شدن بسیاری را یمشناسیم. شدن کامال متفاوت از بودن است. برای پزشک شدن یمدانیم که باید چه کاری انجام دهیم، برای وکیل شدن یمدانیم چه باید بکنیم، برای سیاستمدار شدن یمدانید چه باید کرد. همهی دانش ما دربارهی شدن است. ً مربوط به ذهن است. "بودن« »شدن« مستقیما ً به ذات شما بریمگردد. »شدن« به اجتماع مستقیما مربوط است، بودن به وجود شما. ما فقط تبدیل شدن را بلد هستیم و عامل مهم چگونه بودن را فراموش کردهایم. چون فضای درو� ن مان بیش از حد دستخوش فکر

»شدن« است، ما ارتباطمان را با بودن از دست دادهایم. ما ارتباطمان را با حقیقتمان که همان »بودن« است، از دست دادهایم.

اگر حداقل برای یک لحظه هم که شده وجود خود ی� را ی که در مس� را تجربه کنید، بسیاری ا ی ز چ�زها

»تبدیل شدن« در درون خود جمعآوری کردهاید، مانند گ بیماریهای جسیم، رویح، رنج، حرست و اندوه، هم� ن یمروند و شما شفای ا ی ز ب� ً در اگر شما کامال جستجویتان یکپارچه ی نباشید، تحول غا� در شما رخ نخواهد داد

درو� ن را تجربه خواهید کرد. هر آنچه که شما را آزار یمداد، تمام زخمها شستشوخواهند شد. و از همه مهم� ت ، پایهای محکم و واقیع، برای تبدیل زی خواهید داشت. ی شدن به چ�

زی شدن یمتواند یک موفقیت بزرگ باشد اگر یچ� پس از تجربه »بودن« اتفاق بیفتد. اگر بدون تجربه »بوش دن« �وع کنید و یا اگر سیع در تبدیل شدن زی داشته باشید، نتیجهی آن شکست کامل ی به چ� خواهد بود.

»بودن«چیست؟ کامل بودن، جامع بودن، وحدت زی است که درون، بروز انرژی کاملتان، هما ی ن چ� من آنرا »وجود« یمنامم. اگر شما در تجربه یا ابراز وجود خود مغرضانه عمل کنید، پس ریاکار هستید.

تح� خشم شما ریاکارانه است. شما انتخاب یم کنید ز که آیا خشمخود را ابراز کنید یا نه. خشم شما ی ن� ً به منطق شما مرتبط است. مستقیما

شما هرگز بیش از منطق خود عصبا� ن نیمشوید. خشمتان همواره توسط منطقتان اداره یمشود. زی را در اینجا در این با خود فکر یمکنید: »آیا ی چ� وضعیت از دست خواهم داد؟«، اگر مطم� ئ ن هستید زی را از دست خواهید داد، آنگاه خشمخود ی که چ� را رسکوب یمکنید. اگر اطمینان دارید که: »من زی را از دست نخواهم داد. من یمتوانمرس این یچ� شخص فریاد بزنم. چه کار یمخواهد بکند؟«، آنگاه خشمتان فوران کرده و خشیم بیش از آنچه که نیاز است از خود نشان یمدهید. هر آنچه که در انبار

خود ذخیره کردهاید، همه را باز کرده و تحویل یمدهید!

، اگر خشمخود را ابراز کنید، آنرا بیش از حد اوال الزم و بهصورت افراطی ابراز یمکنید. و بعد، اگر آنرا بروز ندهید، رسکوبش خواهید کرد. در واقع، هر دو اشتباه است.

رسکوب و ابراز هر دو کمیک به شما نیمکنند. ممکن ا پ ست بپرسید: »خب پس باید چه کار کنیم؟«. هیچکار، فقط باشید.

یی یمگوید، هر وقت ج کریشنامورتی به زیبا احساس بر شما ی چه شد، اگر بدن خود را حرکت ندهید، و با احساسات خود همکاری نکنید، از آن احساس رها خواهید شد.

توقع که از احساس بیس لیز یمشوید، اگر بدن خود را حرکت ندهید، بالفاصله از آن احساس رهاخواهید این را تمرین شد. من نیمگویم که شما باید دائما کنید. نه. اما یکبار، فقط همان یکبار شما از آن احساس آزاد خواهید شد.

شما نیمتوانید با تزریق حس لذت به حواس خود گ شورمندانه بهمعنای ی کنید. زندگی احساس شکوفا ارضاء حواس خود، افزودن لذت به حواس و یا گ کردن همانگونه که یمخواستید، نیست. زندگی

این کامال کامل بودن،جامع بودن،وحدت درون، بروز انرژی کاملتان، زی است ی همان چه که من آنرا »بودن« یمنامم

فردی از من پرسید: »از ی که اسارت و آزادی آنجا مفاهیم ب یم نسب هستند، چرا فقط نخوریم و ننوشیم و شاد نباشیم؟«. درست است.

ن . شورمند باشید. همی شورمندانه غذا بخورید. ت وقت دارید غذا یمخورید، فقط بخورید. ت وقت یمخوابید، فقط بخوابید. ت وقت یمنوشید، فقط بنوشید. ت وقت شادی یمکنید، فقط شاد باشید. اگر بتوانید شادی ز دیگری باشید، به چه نیاز ندارید. یمنامم

شاد تمام مشکل اینجااست که شما نیمتوانید واقعا ن دلیل است که به تعالیم و ایدههای باشید. بههمی مرتبط به رها شدن نیاز دارید.

ن دلیل است که با خود فکر یمکنید: ببینید، بههمی »چرا فقط نخوریم و ننوشیم و شاد نباشیم؟«. فکر یمکنید این کار بسیار آسان است. نه! مشکل اینجا ن دلیل است که شما نیمتوانید شاد باشید. بههمی ی را یمنوشید که بدنتان مستقیما ا ی ست که چیزها بهآن نیازی ندارد، و بدنتان هم آن را نیمپذیرد. بدانید که، کالم استاد باید کامل درک شود. با شدت و وضوح، و نه بهصورت سطیح. خوردن، نوشیدن و شاد بودن، آنگونه که فکر یمکنید، مسئله سادهای هم نیست. اگر اینکار را شورمندانه انجام دهید، درست است. کامال

• ن کوتاه در مورد شورمندی و درک: داستان گ مشت ک، ز ن پس از بیست و پنج سال زندگی در کمد شوهرش سه دانه سویا و یس دالر نقد پیدا کرد. او پیش شوهرش رفت و با کنجکاوی پرسید: »این چیست؟ چرا سه دانه سویا و یس دالر پول نقد؟ اینها از کجا آمده ا ن است؟یع چ؟«.

او گفت: »حاال مجبورم اعت اف کنم. هر وقت تو را فریب دادم، یک دانه سویا آنجا یمگذاشتم«. زن شوکه شد اما خودش را تسیل داد که در این بیست و پنج سال او فقط سه مرتبه او را فریب داده بود. سپس پرسید: »پس یس دالر پول نقد چه؟«. مرد جواب داد: »خب، هر کیلو سویا را ده دالر فروختم!«.

بنابراین، اگر سه کلمه خوردن، نوشیدن و شادی را بهمثابهی سه دانه سویا ی در نظر بگیرید، حقیقت را درک نخواهید کرد. باید سیصد دالر پشت آنرا هم ببینید! تنها در آن هنگام است که حقیقت را خواهید فهمید، و آزادی را درک خواهید کرد. گ کنید، بهطور خودکار رستگار توقع شورمندانه زندگی خواهید شد.

گ نکنید، چه اگر هیچ لحظهای را شورمندانه زندگی ق یمافتد؟ اتفا ذهن شما به دنبال تکرار عمل در آن لحظه است. چرا؟ چرا ذهن شما بارها و بارها شما را به تجربهی همان لحظه وا یمدارد؟ ممکن است از یک آب نبات خاص خوشتان بیاید یا زی معتاد باشید. چرا؟ در واقع اگر شما عمیق ی به چ شوید، یمتوانید ببینید که این بهاین خاطر است که زی که بهآن اعتیاد دارید شما هرگز آن آبنبات یا ی چ را با تمام وجود نخوردهاید. شما از اینکه خودتان در آن عم ی ل درگ کنید، خودداری یمکنید. را کامال ممکن است بهخاطر آن احساس گناه کنید یا در آن ض داشته باشید. بنابراین تصمیم هنگام افکار ضد و نقی یمیگیرید که کار خود را انجام دهید و و افکار و احساسات خود را که مانع لذتتان است، نا ی دیده بگیرید. یمبینید، بخش از شما یمخواهد در آن عمل

افراط به خرج دهد. بخش دیگری از شما دلیل یمآورد که چرا نباید اینکار را انجام داد. ی درگ افکاری یمشوید که بیش ت شان ضد و نقیض هستند. انرژیتان در جنگ با خودتان هدر یمرود و در ت وقت که از احساس بلیز یمشوید، اگر بدن خود را حرکت ندهید، بالفاصله از آن احساس رها خواهید شد

نهایت شما دارای وحدت درون نیستید، چه آن کار را انجام دهید چه نه.

برآورده نشده و رد خاطرهی آن در فضای درو ن شما شورمند نیستید. پس خواستهتان بهطور کامل ی که بهطور یمماند. خاطرات حک شده، خواستهها کامل محقق نشدهاند، سامسکارا نامیده یمشود.

این خاطرات حک شده این قدرت را دارند که شما را وادار سازند تا دوباره برگردید و در هما ی ن مس حرکت کنید. خواه قهوه باشد یا شامپاین یا سیگار است، هر اثر محرکهای که ایجاد کنید، این قدرت را دارد که شما را وادار سازد تا همان عمل را بارها و بارها انجام دهید، تا زما ن که از آن عادت یا لذت احساس بهرهوری داشته باشید. کامال

ا ت گر ح فقط یکبار از اعتیاد خود شورمندانه لذت آزاد خواهید شد. اثرات محرکه هرگز از بب بینید، کامال شما نیمخواهند که دوباره این ی مس را یط کنید و این شما را آزاد خواهد کرد.

زی است که من اثرات محرکه محقق نشده هما ی ن چ آنرا کارمایمنامم. شما بدن خود را زنده نگاه یمدارید، ذهن خود را زنده نگاه یمدارید چون همچنان امید زی را به شما دارید که بدن و ذهنتان یمتوا ی نند چ زی ببخشند. شما هنوز امید دارید که یمتوانید ا ی ز چ زی یمتواند از طریق ذهن ب لذت ب یید یا اینی که چ یا بدنتان در شما محقق شود. این »نشده« همان زی است که من آن را کارما یمنامم. یچ

زی جز اثرات محرکه و آرزوهای محقق نشده کارما ی چ درون وجود شما نیست، که همواره شما را بر آن یمدارد که بارها و بارها ی یک مس را بپیمایید و تجربه

محقق شدن را در درون وجود خود احساس نمایید. اگر شما عمیل را با خلوص کامل انجام دهید، نیازی به تکرار نیست و شما یکبار برای همیشه از آن خواسته رها خواهید شد.

گ حال شمایمتوانید انرژی خود را معطوف به کشف و لذت بردن از تجربههای جدید و ناشناخته در زندگی خود کنید. گرفتار دور تسلسل من ف نخواهید شد و ی یمرود. یمتوانید گتان به سمت رشد و شکوفا زندگی ی جدید گ در ه ی ر لحظه چیزها احساس کنید که زندگی و تازهای به شما هدیه یمدهد. برای تمام اینها فقط گ کردن. ز الزم است: شورمندانه زندگی ی یک چ

گ کردن وجود دارد. دو راه برای زندگی گ کردن مانند یک بوفالواست،که فقط ق ییک زندگی زنده است و نفس یمکشد، اما هیچ شور و اشتیا گ ندارد. راه دیگر زندگی در زندگی گ کردن است، شورمندانه در حال و در لحظه زندگی آیا تا به حال کابوس دیدهاید؟ وقت دارید کابوس یمبینید یمخواهید چشمانتان را باز کنید، اما نیمتوانید. یمخواهید دستهای خود را حرکت دهید، اما نیمتوانید.

سپس کابوس شدیدتر و بدتر یمشود. ممکن است یشی را ببینید که در تعقیبتان است و نزدیک است که شما را ی بگوید یا در حال سقوط از پرتگاه عظییم گ هستید. ت وقت هستید و یا در موقعیت مرگ و زندگی کابوس به نقطه اوج شدت خود یمرسد، شدت زیاد آن شما را از خواب بیدار یمکند.

اگر کابوس خییل شدید نباشد، نیمتوانید بیدار شوید و ا ی ز آن ب ون بیایید. اگر خییل شدید باشد، این شدت شما را از خواب بیدار یمکند و به ناگهان ن یمرود. این فقط یک خواب بود، اما کابوس ا ی ز ب ون شما فکر یمکردید که واقیع است.

شورمندی به ماهیت کار یا گ ندارد. شورمندی عمل بست زی یمتواند بهاندازهی اداره ش ی یک کت یک میلیارد دالری پیچیده باشد و یا یمتواند به اندازهی تمیز کردن کف اتاق ساده باشد. »چه« بودن آن اهمیت گ « آن است که مهماست. ندارد، بلکه »چگونه اگر بتوانید آنچه را که انجام یمدهید با شور انجام دهید، کامال در آن عمل غرق یمشوید. توقع در کاری غرق یمشوید، مانند فلو ت یمشوید ی که در فلوت جریان بر روی لبهای ه تس. هوا یمیابد، به شکل موسیق خارج یمشود، زیرا شما به کانالی برای انرژی ه تس تبدیل شدهاید تا این انرژی از طریق شما جریان یابد. شورمند باشید. این تمام زی است که پیکان را به هدف یمنشاند، مورد نیاز یچ است، هدف هر چه که یمخواهد باشد. رستگار خواهید شد

ن شور و ز را یمتوان شور نامید؟ تفا ی وت ب ی چه چ عالقه در چیست؟

عالقه یمتواند از دست برود، اما شور هرگز. عالقه از ذهن نشأت یمیگیرد، شور از وجود.

پس از مد ت ، دیر یا زیاد، از عالقه خود دلزده یمشوید. زی ورای اما شور، عطش وجود شما است. شوی ر چ هی عقلانی منطق شما است. شور، آن منطق قوی از اعماق درون است. هرچه بیش ت برا ب ی آن ص کنید، عطشتان بیش ت شما را متحول یمکند، ندا یمشود، و آتش درونتان زبانه یمکشد.

ز ر را ببینید. هر دو از همان ن نوی ر و ل تفا ی وت ب ی اشعههای نور ساخته شدهاند، اما شدت تمرکز ز ر، از انسجام و فرکانس اشعههای نور نقطهای ل نشأت یمیگیرد.

ز ر قدرت زی ا ی ست که به ل قدرت این شور هما ی ن چ

ز فوقالعادهای یمدهد تا فلز را بسوزاند و درون آن ن حال نقطهی تم ی رکز آن ن حفره ایجاد کند. ی و در ع زی است که قدرت کن ت ل شده است. این هما ی ن چ انجام کارهای بسیار ظریف مانند برداش ت ن الیهی آب مروارید از چشم را بهاو یمدهد.

بایزید دوازده سال با استاد خود بود، اما استاد تح یک کلمه هم با او سخن نگفته بود. یکروز پس از دوازده سال، استاد به بایزیدگفت: ب آنجا است. آن کتاب را »به هال برو. کتا برای من بیاور«. بایزید دوازده سال، هر روز توقع برای دیدن آن استاد یمآمد، از آن هال گذشته بود. او پاسخ داد: »هرگز آن کتاب را ندیدهام. در

واقع، هرگز به هال نگاه نکردهام. تمام توجه من معطوف شما بوده ا ی ست، و نه چ زی دیگری. اما اگر شما یمگویید، چشم. یمروم«. استاد پاسخ داد: »نه. بمان«.

کل عالقه بایزید تبدیل به شور متمرکز شده بود. کل عالقه و توجه او تنها معطوف استادش بود. استاد گفت: »نیازی به کتاب نیست. من فقط سیع داشتم بفهمم که تا چه حد تمرکز داری«. آن شب، استاد به بایزید گفت: »امشب اینجا بخواب«. بایزید کنار استاد دراز کشید، اما نتوانست بخوابد. وجودش چنان پر از شور و ً از کار عالقه بود که از شدت آن ذهنش کامال افتاده بود.

صبح روز بعد بایزید مرده بود و مرد جدیدی ش بهاو داده نشد. او متولد شده بود. هیچ آموز فقط دوازده سال منتظر ماند. این روش برای او انجام گرفت.

ً یک عالقه اگر این رصفا بود، بایزید نیمتوانست دوازده سال بدون شنیدن تح یک کلمه از استادش در آنجا بماند. طبییع است ت وقت در کاری غرق ت یمشوید، مانند فلو ت یمشوید بر روی لب ت های هس

ً بهاو اعت اض یمکرد و گفت: »اینجا که ذهنش قویا چه یمنک؟ فقط وقتت را هدر میدیه. تا حاال هیچ ق نیفتاده است. ا ت و ح هیچ توجه و عالقهای اتفا به تو نشان نداده است. چقدر یمخوایه وقتت را هدر بدیه؟«.

این شورمندی است که شما را در این ی مس نگه یمدارد، زیرا شما در ته قلب خود یمدانید که نه تنها دوازده سا ت ل، بلکه ح دوازده میلیون سال ارزش انتظار کشیدن برای حقیقت غا ئ که استاد شما را بهآن رهنمون یمسازد را دارد.

ً شدید شود، اگر در بیابان باشید و عطشتان واقعا گ خود را در ازای یک لیوان آب حا ضی پب دازید تمام زندگی ت وقت عطش شما برای درک حقیقت شدید گ خود را برای حقیقت یمشود، شما آمادهاید که زندگی فدا کنید.

شاگردی برای یا یدگ ذن نزد یک استاد ذن رفت. استاد بهاو گفت: »صدای دستزدن با یک دست را بشنو«. شاگرد سه سال تالش کرد و موفق نشد. او از اینکه نیمتوانست آنچه را که معلماو گفته بود انجام دهد، ناراحت بود. در حایلکه گریه یمکرد پیش معلم آمد و گفت مجبور است ادامه تحصیلش را کنار بگذارد، چون نیمتوانست آنچه را که بهاو گفته شد انجام دهد. استاد گفت: »یک هفته دیگر همب ص کن. ً مراقبه انجام بده«. او یک هفته دیگر هم دائما بص کرد و مراقبه کرد. هیچاتفا ق نیفتاد. آموزگار گفت: »پنج روز دیگر هم بهاین کار ادامه بده«.

شاگرد ادامه داد، اما اتفا ق نیفتاد. با نا امیدی آمد و خواهش کرد تا استاد اجازه خروج دهد. آموزگار گفت: »سه روز دیگر هم مراقبه انجام بده. اگر روشنگر نشدی، خودت رو بکش«. روز دوم او روشنگر شد.

هنگایمکه تمام وجود شما در آرزوی درک حقیقت غا ئ بسوزد، آموزههای استاد را درک خواهید کرد. معجزه تحول بهوقوع یمپیوندد. تنها در آنهنگام برای درک آموزههای او آماده یمشوید. تا قبل آن، ً عالقه است. رصفا

تان ترا ،1 علم عرفا ن تکنیکهای مراقبه، یمگوید که گ برای شناخت حقیقت تنها ش یک ط دارد: شورمندی. گ کنید و طعم زندگی گ شورمندانه در زمان حال زندگی واقیع را بچشید. ی در غ اینصورت، شما زندگی نیمکنید. شما فقط منتظر مرگ هستید.

توق غذا یمخورید، با شور غذا بخورید. تمام توجه و انرژی خود را روی غذا بگذارید. توجه و افکار خود ی که را بهآنچه که باید فردارس کار انجام دهید یا جا یمخواهید برای تعطیالت بروید، معطوف نکنید.

با تمام حواس خود از غذا ب لذت ب یید. غذا را در دهان خود بچشید، از ضیا تف که مقابل چشمتان ا ب ست لذت ب یید، غذا را با عشق لمس کنید و عطر غذا را ببویید. ت وقت اینگونه غذا بخورید، از هر لقمه آن لذت خواهید برد و در واقع انرژی زندهای که غذا باید به شما ببخشد، وارد وجودتان یمشود.

اگر آب یمنوشید، آنرا با شور بنوشید. تبدیل به عطش شوید. خنیک ب آ که داخل دهان و گلویتان ن یمرود را احساس کنید. یمشود و از مری پا یی بگذارید ه ب ر قطره آ که وارد دهانتان یمشود، به ی دهد. شما احساس شکوفا

ب به روشنگری از طریق روشهای ی باستا ن دستیا -1 Tantra سنت ودا ن معنوی، مراقبه و عبادات آیی

تامیل کالسیک، پریا پورانام ،1 داستان نایانمارس ،2 گ شورمندانه در زمان حال گ کنید و طعم زندگی زندگی گ واقیع را بچشید. ی در غ اینصورت شما زندگی نیمکنید

مرید دو آتشه خدای شیوا را ش یح یمدهد. نمونههای بسیار زیادی از مریدا ن که از طریق کارهای سادهای مانند ساخت حلقهی گل برای شیوا، حقیقت غا ئ را درک کردند، وجود دارد. ییک از آنها، گاناناتا نایانار، مرید شیوا است که به کارهای سادهای مثل چیدن

ن پرستش شیوا و درست کردن گل برای مراسم آیی حلقهی گل برای شیوا، جارو کردن و شس ت ن کف معبد و روشن نگه داش ت ن چراغهای معبد مشغول گ ساده، او را به حقیقت غا ئ رساند و ن زندگی بود. همی عنوان »گاناناتا«، به ن مع رئیس گاناها )خدمتکاران(

خدای شیوا، را برای وی به ارمغان آورد. توق دعا یمکنید، واقیع و خودانگیخته باشید. هر احساس که دارید، آنرا به وجود الیه تقدیم کنید. با ریاکاری و اقرار نکردن به احساس واقیعتان، خود زی از وجود الیه را فریب ندهید. شما نیمتوانی ی د چ پنهان کنید. او شما را به ت از خودتان یمشناسد. ن یمکند که چه زی است که تعیین شور شما تنها ی چ زی که در جستجوی آن هستید، یافت ی وقت چ یمشود. اگر شورمندی کامل باشد، همان لحظه آنرا یمیابید. اگر کامل نباشد، زمان بیش ت ی خواهد برد زیرا شورمندی باید شدت پیدا کند.

ن زیبا: داستان

3 داشت قدم یمزد، یک روز عارف صو ف ، جنید که مردی آمد و از او پرسید: »من یمخواهم به پایتخت کشور بروم. چقدر طول یم کشد؟«. جنید به مرد نگایه کرد و به راه خود ادامه داد. ی مرد ن ز به دنبال او در هما ی ن مس رفت.

او با خود فکر کرد شاید جنید صدای او را به ت درس نشنیده. بنابراین، دوباره از جنید ً به من بگویید که چقدر طول پرسید: » لطفا یمکشد تا به پایتخت برسم؟«. جنید به راه خود ادامه داد. مرد دیگر سؤال خود را تکرار نکرد. پس از یط مسا تف، جنید گفت: »باید حداقل ده ساعت پیاده بروید«. مرد تعجب کرد و گفت: »زودتر همیمتوا ت نس اینرا بگو ئ «. جنید پاسخ داد: »چگونه یمتوانستم زودتر بگویم؟ اول باید رسعت راه رفتنت را یمدیدم. و فقط پس از آن یمتوانستم بگویم که رسیدن به پایتخت چقدر طول یمکشد«.

به همان شیوه، زمان الزم برای درک کردن، به گ دارد. شورمندی شما بست

ف شورمند باشید، رسیدن به اگر شما بهاندازهی کا حقیقت غا ئ طویل نیمکشد و هیچ ربیط بهاین که کجا هستید، و که هستید ندارد و شما یمتوانید ن االن بهآن برسید. همی

ن زیبا: داستان

روزی روزگاری راهز ن بود که نامش وحشت در دل همه یمانداخت. پس از غارت مردم، از اعمال خود احسا بس قراری و نارا تح یمکرد. نزد استادی رفت و بهاو گفت: »استاد، من گناهکار هستم. آیا رایه برای نجات من وجود دارد؟ آیا یمتوانم رستگار شوم؟«. استاد به او نگاه کرد و از او پرسید که در چه کاری تبحر دارد. راهزن جواب داد: »هیچ کاری«. استاد پرسید: ً ی در چ ز ی مهارت داری«. »هیچ کاری؟ حتما راهزن مد ت طوال ن فکر کرد و سپس گفت: »استاد، من فقط دزدی بلدم، این تما ی م چ زی است که تمام عمر انجام دادهام«.

شان در تامیل 63 نفر هستند که، داستان زندگی مقدس نایانمارس در کتاب پورانام پریا آمده است.

جنید عارف قرن نهم

استاد لبخندی زد و گفت: »خوب است! از همان استفاده کن. به یک مکان آرام برو و همهی ادراکات و فکرها و عقاید خودت را بدزد. همه درختان و سنگها و رودخانهها را بدزد. تمام سیارات روی زمین و ستارههای آسمان را بدزد. و آنها را در خأل درونت حل کن«. راهزن صادقانه و دقیق به دستورالعملهای استاد عمل کرد. در عرض 21 روز، راهزن دریافت که ماهیت واقیع او نمایان شده و او روشنگر شده است.

چهار مرحله آگاهی وجود دارد. وقتی شما »من« آگاهی و افکار دارید، در حالت بیداری هستید، حالتی که اکنون در آن هستید. در این حالت، »من« فرکانس بالاتری نسبت به افکارتان دارد. بنابراین شما میتوانید افکار خود را کنترل کنید. وقتی »من« آگاهی ندارید اما دارای افکار هستید، در حالت رؤیا هستید. در حالت رؤیا، افکارتان در فرکانس بالاتری است نسبت به »من« آگاه شما. به همین دلیل است که در حالت رؤیا با وجود اینکه دارای فکر هستید، قادر به کنترل آن نیستید. وقتی »من« آگاهی ندارید و فکری هم ندارید، در حالت خواب عمیق هستید. بهطور معمول، ما فقط از این سه حالت بیداری، رؤیا و خواب عمیق است که »من« آگاهیم. حالت چهارم یا توریا آگاهی دارید، اما هیچگونه فکری ندارید.

شورمندی بهمعنای شورمند بودن در هر لحظه و در هر کاری است که انجام میدهید. پس بنابراین اول باید از خودتان در همهی حالات آگاهی داشته باشید. پس از آن میتوانید شورمند باشید.

تجربه میکنید. با خود فکر میکنید: »من دکتر هستم«، »من وکیل هستم«، »من مهندسم« و غیره. تنها در صورتی که از هویتهایی که در هر سه حالت با خود داریم و از آن لذت میبریم آگاهی داشته باشیم، سررشته را به دست گرفتهایم، خط مرکزی سه حالت بیداری، رؤیا و خواب عمیق را در دست گرفتهایم. وقتی سررشته هر سه این حالات را به دست میگیریم، ناگهان هویتمان را در هر سه حالت درک میکنیم.

فردی از من پرسید: » فکر نمیکنم که در حالت خواب عمیق آگاه باشم«. پس کیس که میآید و میگوید که بههنگام خواب آرامش عمیق را تجربه کرده است، کیست؟ کیس که آنرا به یاد میآورد و میگوید: »پر از تاریکی بود. انگار اصال نبودم«، کیست؟ کیس که میگوید: »انگار من اصال آنجا نبودم«، کیست؟

اگر فرد در آنجا و در آن حالت نباشد، پس کیس که برمیگردد و هر سه این حالات را بههم ربط میدهد کیست؟ نه، ما نمیتوانیم بگوئیم که در حالت خواب عمیق وجود نداشتهایم. ما آنجا بودیم، اما از تاثیرات که در آن حالت داشتیم آگاه نبودیم. هویت

ببینید، فردی که از تمام این سه حالت هوشیاری دارد، آگاه است. اگر ما از هویتمان در هر سه حالت آگاه هستیم، هوشیار باشیم، پس ما بهاندازهی کافی شورمند هستیم که جستوجوی ما بهاندازهی کافی شورمند بخواهد پاسخ داده شود، ما بهاندازهی کافی

هستیم که پذیرفته شویم و برکت داده شویم. اگر حتی یک یا دو بار هویت بیداری یا تجربه خود را در حالت رؤیا کردهاید، شما شورمند هستید. زیرا شما نمی توانید چیزی از وجود الهی پنهان کنید. او شما را بهتر از خودتان میشناسد.

اگر ما از این سه حالت آگاه نباشیم، اگر ما این سه حالت را با یک هویت تجربه نکرده باشیم، پس باید جستوجویمان را شدت ببخشیم. طبیعتا

یک جوینده شورمند هویت خود را در طول تمام این سه مرحله حفظ خواهد کرد. اگر حتی یک یا دو بار هویت بیداری خود را در حالت رؤیا حس کرده باشید، شورمند هستید.

در حالت رؤیا ممکن است ناگهان بهیاد بیاورید که چه کسی هستید که در حالت رؤیا فکر میکنید که ورای هویت هستید. من جویندگانی را دیدهام که این وضعیت را در حالت رؤیا تجربه کردهاند. آنها دارند خواب میبینند و ناگهان خودشان را با هویت بیداریشان مییابند. آنگاه آنها در رؤیا فکر خواهند کرد: »یه، این کوچک است. این چیزی نیست«.

اگر شما هویت بیداری خود را در حالت رؤیا تجربه کرده باشید، شورمند هستید. جوینده پر قدرت است.

بههنگام کابوس، یک کابوس خیلی وحشتناک، فقط یک فکر یا ضمیمه مانند »یه، این فقط ف است. شما بیدار خواهید شد و از یک خوابه« کافی است و از این ترتیب، اگر آن خواب خارج خواهید شد. بههمین گ ی میکنید- که جهان بیداری یا که دارید زندگی ف در رؤیا نامیده میشود- شورمند باشید، پس یک تلنگر کافی است و شما از رؤیا ی بیرون خواهید بود! اگر باخود فکر میکنید: »نه، من به تکنیکهای بیشتری نیاز دارم«، پس دیگر کابوس یا رؤیای شدید نمیبینید و کامال عادی و معمولی خواهید داشت. افکار کاملا رصفا

ز را بهصورت غیرواضح گاهی در حالت رؤیا هم میبینید. گاهی اوقات سایههای سیاه و سفید میبینید. نه حس میکنید که دارید آن را تماشا میکنید و نه حا یل بیرون آمدن از آن را دارید. اگر چنین خوابهایی میبینید، فقط وقت خود را دارید هدر میدهید.

این خوابها چون اگر شما واقعا شورمند نباشید، چون نه در آن خواهید رفت و نه باال. لطفا پایین نمانید، اگر در چنین حالتی باشید، این تلنگر برای شما رقم نخواهد خورد. تغییری شدید و ناگهانی رخ نخواهد داد.

درست همانطور که نمیتوانید بهدلیل خاص در زمان مشخص از خواب بیدار شوید، میتوانید از خواب سبک که در میلیونها زندگی داشتهاید، بیدار شوید. اگر تمایل قویای به بیداری داشته باشید، میتوانید این لحظه را بیدار کنید. میگوید: »وقتی دنبال او بهطرز محکم و زیبا یکبار بگردید، او را بالفاصله پیدا خواهید کرد«.

زیرا دست ما افرادی هستند که میگویند: »چه نیازی است؟ وقتی خدا بخواهد بیدار شویم، ما را بیدار خواهد کرد. این سرنوشت ما است. »بدانید که زیرا جز حقههای ذهن نیست. خداوند هر لحظه بر در زندانی که شما برای خودتان ساختهاید، ضربه میزند. اگر خودتان در را باز نکنید، چه میشود؟«.

من همیشه به مردم میگویم که خدا جنتلمن است. او هرگز مزاحم آزادی شما نمیشود. اگر انتخاب شما این است که در خواب بمانید، او بهسادگی صبر خواهد کرد تا زمانی که شما خود از خواب بیدار شوید. او به آزادی شما احترام میگذارد. تا زمانی که دنیای خیال که در آن هستید را درک و شما بیهوده کرده و از آن خسته شوید، او صبر خواهد کرد. به درون خود نگاه کنید تا ببینید که شما خود

انتخاب کردهاید که در دنیای واقعیت هر لحظه در میزند، اما ما تصمیم میگیریم که آنرا نا دیده بگیریم. ما به دنیای ت اگر حتی یک یا دو بار هویت بیداری خود را ی در حالت رؤیا تجربه کردهاید، شما شورمند هستید.

خیال خود عادت کردهایم و نمیخواهیم بیدار شویم.

بنابراین وقتی استاد به شما میگوید که واقعیت بسیار زیباتر و »واقعی« است، شما همچنان در تردید پس از خواب هستید. باید اینرا بدانید که شما تنها کسی هستید که انتخاب میکنید که از خواب طولانی خود بیرون بیایید. این انتخاب شما و مسئولیت شما است.

خیال خود در خواب بمانید.

آیا تا کنون این آزمایش ساده را امتحان کردهاید؟ فرض کنید فردا میخواهید صبح زود مثال ساعت 4 صبح بیدار شوید. فرض کنید ساعت زنگ دار ندارید. شب، وقتی میخواهید بخوابید، عمیق و شورمندانه اراده کنید و با خود بگویید: »من ساعت 4 صبح بیدار میشوم«. میبینید که ساعت 4 صبح، بیدار شدهاید، چشمهایتان باز است و خواب نیستید. ساعت بدن شما مستقیما به خواستهتان پاسخ میدهد.

اگر خلوص نداشته باشید، با خود فکر میکنید: » آزمایش این موضوع را امتحان میکنم. اگر بیدار نشدم هم اشکالی ندارد«، و بنابراین این اتفاق نیمافتد. شور و خلوص داشته باشید و میبینید که اتفاق خواهد افتاد.

این نفوذ به حالتهای ناخودآگاه شما از اشتیاق، از جمله خواب عمیق را دارد.

توجه از حالتها به بیننده معطوف میشود در تمام حاالت، یک عامل مشترک وجود دارد و آن کسی است که این حالتها را تجربه میکند:

بیننده. اگر کمی عمیقتر نگاه کنید، میتوانید ببینید که در تمام این سه حالت بیداری، رؤیا و خواب عمیق، ما در حال تالش برای تغییر واقعیت بهآنگونه که واقعا هست، هستیم.

• داستان کوتاه: پسر کوچک همراه پدر و مادرش به تماشای یک فیلم رفت. این فیلم کودکانه، در مورد یک توله شیر و سایر حیوانات جنگل بود و او از تماشای آن غرق لذت شد. در صحنهای از فیلم، توله شیر توسط یک شکارچی به دام افتاده و وحشت کرده بود. پسر بچه نتوانست این صحنه را تحمل کند. او از صندلی خود پا یین پرید و به سمت صفحه نمایش دوید. شروع کرد به پرتاب دست و لگد به سمت شکارچی فیلم که میخواست توله شیر را در قفس بیندازد. به هر حال، فیلم ادامه یافت و طویل نکشید که دیگر حیوانات جنگل به یکدیگر پیوستند و شکارچی را فراری دادند و توله شیر را نجات دادند. پسر بچه به صندلی خود برگشت و با افتخار به مادرش گفت: »مامان، دیدی که اول من رفتم و بعد همهی حیوانات به من پیوستند و ما توله را نجات دادیم!«.

ممکن است کودکانه بهنظر برسد که فکر کنید میتوانید صحنه فیلم را با پریدن در مقابل آن تغییر دهید. فقط کمی عمیقتر به زندگی خود نگاه کنید. مانند آن پسر بچه فکر میکنید که تحت تاثیر یک فیلم هستید. در واقع زندگی کن�ت ل زندگی است، که سه حالت دارد.

شما، بیننده، پروژکتور هستید. چه باور داشته باشید یا نه، چه بپذیرید یا نه، شما خودتان واقعیت خود را خلق میکنید. هنگامی که سعی میکنید رویدادها و جهان بیرون را تغییر دهید، سعی میکنید با پریدن روی صحنه در مقابل فیلم، فیلم را تغییر دهید. برای تغییرات صحنه، شما باید فیلمی را که روی صفحه در حال نمایش است، تغییر دهید. ی شورمندی توانایی نفوذ به حالتهای ناخودآگاه شما از جمله خواب عمیق را دارد

هنگامی که شما به بیهودگی نافرجام برای تغییر صحنه در این سه حا پلت توجه کنید، تمام توجهتان معطوف بیننده خواهد شد. و پس از آن بیداری اتفاق خواهد افتاد. در عوض، اگر فکر کنید که در هر سه حالت، فایده خاص وجود دارد، توجهتان معطوف بهآنها خواهد شد و همچنان ی درگیر آنها خواهید ماند و همچنان سعی در تغییر صحنه خواهید داشت.

اگر این درک در ما شکل بگیرد، تلنگری کوچک برای ف است، چه از خواب رؤیاگونه بیدار کردن ما کافی باشد، چه خواب عمیق، یا خواب در بیداری. تمام آنچه که نیاز داریم فقط یک تلنگر است، »یه، این همه خوابه!«.

افرادی هستند که حتی در حالت خواب عمیق ز آگاهی دارند. آنها وقتی این سه حالت را درک نمی کنند، ناگهان به مرکز خویش برمیگردند تا خود را بیدار کنند. در حالت چهارم، توریا

• داستان کوتاه:

استادی بودا با گریه یک روز صبح زود، از خواب بیدار شد و از تختش بیرون آمد. شاگردان متعجب شده بودند و از او پرسیدند: »استاد، چرا گریه میکنید؟« استاد گفت: »دیشب خواب دیدم که یک پروانه بودم«. شاگردان که گیج شده بودند پرسیدند: »اما آن فقط یک خواب بود. حاال شما اینجا روبهروی ما نشستهاید. چرا گریه میکنید؟«. پاسخ میدهد: »نمیدانم که من استاد زیبا خواب دیدم که پروانه شدهام یا پروانه خواب میبیند که استاد شده است«.

بسیار کم پیش میآید که فردی در هر سه حالت ذهن به یک اندازه متصل و مختل نشده باشد. کسی متصل، راست، مختل نشده و اگر بتوانید هویت پیوسته در این سه حالت را داشته باشید، در این صورت شما جستجوگر هستید.

سپس آگاهی فردی بیدار میشود، Pratyakatm jagrat chaitanya اتفاق میافتد. اینها اصطالحات سانسکریت هستند. من همیشه میخواستم از بیان اصطالحات سانسکریت استفاده کنم. زیرا ض که بعضی از تجربیات غیرقابل توضیح به زبان انگلیسی هستند. مفهوم برخی از این کلمات سانسکریت را نمیتوان با ترجمهی رصف به زبان دیگری بیان کرد. برخی از ابعاد این تجربیات را نمیتوان با ترجمهی این کلمات به زبان انگلیسی بیان کرد. خود کلمهی سانسکریت، بیانگر مفهوم ابعاد مختلف یک حس یا تجربه است.

پرسش یک کلمه است. طلب یک احساس. انسان جوینده متولد شده است. سایر موجودات هستی نمیتوانند مانند انسان بازتاب وجود الهی باشند. انسان مانند یک آینه است. او میتواند انتخاب کند که با وجود الهی روبهرو شود و بازتاب از آن باشد و یا از آن روی بگرداند. انسان میتواند انتخاب آگاهانه داشته باشد، و بههمین دلیل است که میتواند رشد کند. انسان میتواند تصمیمی بگیرد که وجود الهی را در قالب شکل انسانی اش تحقق بخشد. هیچ موجود دیگری در هستی این انتخاب و قابلیت را ندارد.

اگر این جملات که: » چگونه میتوان روشنگر شد؟ من واقعا میخواهم روشنگر شوم...«، در شما خطور کند، اگر این سؤال بهصورت جویش عمیق خود زی را نشان ده د، دیگر به چیزی نیاز ندارید. انسان همانند یک آینه است. او میتواند انتخاب کند که با وجود الهی روبهرو ب شود و بازتاب از آن باشد و یا از آن روی بگرداند

فقط جوشش داشته باشید، بگذارید کل وجودتان ف است. الزم نیست هیچکار دیگری انجام دهید. بگذارید این غلیان شدید و شورمندانه باشد.

غلیان کنید. بسوزید. شور داشته باشید. به این ضرورت اجازه بروز دهید.

بگذارید آرزو تبدیل به ضورت شود. بگذارید پرسش تبدیل به جویندگی شود. بگذارید نفستان را ببلعد، بگذارید فضای درو�نتان را ببلعد.

مردم از من میپرسند: »شما چگونه روشنگر شدهاید؟ با فضل الهی یا با تالش خود یا با جویندگی ؟«. من بهآنها میگویم که داشتن جویندگی داشتن فضل الهی است. اگر فضل الهی شامل حالتان نشده باشد، جویش هم در کار نخواهد بود. جویندگی یا جستجوکردن همانند بذر است. جویندگی بذری است که در پوسته خود احساس خفگی داخل بذر در درون میکند. ببینید، تا زمانی که زندگی نکند، باز نشده و تبدیل به پوسته احساس خفگی درخت نخواهد شد.

لحظهای که دانه احساس میکند که باید باز شود، لحظهای که حس جستجو کردن، ضرورت و اشتیاق برای باز شدن تبدیل شدن به درخت در جویندگی او آغاز میشود، به این معنی است که درخت درون دا ش نه شروع به ابراز خود کرده است.

اگر این احساس را داشته باشید که باید روشنگر شوید، بودای درونتان چشم گشوده است. بودای

درونتان بیدار شده است. تمام کاری که باید انجام دهید این است که چشمهایتان را باز کنید.

در جستوجو باشید. بگذارید از صبح تا شب بجوشد، بگذارید نارضایتی عمیق در شما رخ دهد. اجازه دهید هر منفذ پوستتان، هر عصب بدنتان، هر سلول وجودتان، از شدت شور به ارتعاش درآید. بگذارید تمام غمهایی که ممکن است در زندگی داشته باشید را ببلعد. ممکن است در زندگی غمها و ناراحتیهای بسیاری بابت چیزهای که ندارید داشته باشید. بگذارید تمام آن رنجها توسط این رنج بلعیده شود.

• داستان زیبای ذن: شاگرد ذن بهشدت تحتنظر استادش درس میخواند، اما مدت طوالنی بود که نمیتوانست مراقبهی واقعی انجام دهد. یک شب که ماه کامل بود، او داشت سطل آبی را که روی یک چوب بامبو آویزان بود، حمل میکرد. او انعکاس ماه را در سطل آب دید. ناگهان، بامبو شکست. آب از سطل بیرون ریخت. انعکاس ماه ناپدید شد و او روشن شد.

به این ف است. مانند شما را میگیرد و آنرا میخشکاند. چمن بسیکومهی علف خشک میشود. به تعبیری کومهی علف کافی است. هدف برای به آتش کشیدن کومه علف غایی در چشم برهم زدنی محقق میشود.

بنابراین در جستجو باشید، بجویید، و با خود بگویید: »چگونه روشنگر شوم؟ من مرصانه آنرا میخواهم...«، بگذارید این جویندگی تمام رنجها، غمها، خواستهها و نگرانیهایتان را بسوزاند. بگذارید اتفاق بیفتد و ناگهان خواهید دید که جستجو ناپدید میشود. هنگامی که جستجو ناپدید میشود، روشنگر میشوید. چیزی که بهدنبالش بودید را یافتهاید.

زندگی را تجربه کنید اگر واقعا میخواهید زندگی کنید، اگر واقعا میخواهید راز غایی هستی را بشناسید، اگر میخواهید به درون اقیانوس سعادت شیرجه بزنید، راه آن داشتن شور است. در هر کاری که انجام میدهید، شورمند باشید. خودتان را در آن حل کنید. وحدت درون داشته باشید.

اگر میرقصید، طوری برقصید که خود، رقص شوید. هیچ رقصندهای وجود نخواهد داشت، تنها رقص باقی میماند. اگر نقاشی میکنید، طوری شورمندانه نقاشی کنید تا نقاش در نقاشی ناپدید شود و ببینید که چگونه این اثر هنری زیبا میشود. وقتی حل میشوید، حس نادرست هویت از بین میرود و شما میتوانید جریان انرژی هوشمند و بی پایان مطلق هستی را در خود ببینید.

استاد روشنگری دربارهی بودی دارما داستان زیبا ن، ژاپن و سایر نقاط آسیا که ذن بودیسم را ترویــج کرد، وجود دارد.

گفته شده که بودی دارما نه سال در برابر دیوار غار خود نشست. او در سکوت نشست، و در طول این نه سال هیچکاری انجام نیمداد. پاهایش در اثر حرکت بسیات بی حس شده بود. او شاگردی نیمپذیرفت مگر آنکه شاگرد از خود شور سوزانی نشان یمداد. پس از نه سال، یک کوجو، آمد. گفته شده که شاگردش، ایولاً دست خود را قطع کرده و آنرا به بودی دارما تقدیم کرده و گفته است: »استاد، لطفا این را بپذیرید. اگر به من نگاه نکنید، دستم را قطع خواهم کرد«. بودی دارما رویش را به سمت شاگرد برگرداند و گفت: »مردی که من یمخواستم پیامم را بهاو برسانم، آمده است«.

یک ضرب المثل قدیمی وجود دارد: »اگر یک گفتهی زیبا تو یک جویندهی واقعی باشی، انگاه «. باید به یکباره منرا ببینی چگونه یمتوان فهمید که شما یک جویندهی واقعی هستید؟ اگر آتش در شما وجود داشته باشد، اگر شوری وجود داشته باشد، اگر غرور وجود دارد، و اگر جویش وجود داشته باشد، آنگاه شما جوینده هستید. همانطوری که قدیمی یمگوید، آنچه که اهمیت دارد، تمایل حقیق است. شور، اشتیاق، خلوص و جویش یکپارچه است که اهمیت دارد. اگر اینرا داشته باشید، قطعا اینک ویاله را خواهید دید. اگر قادر به درک این مطلب نباشید، در واقع، شورمندیتان هنوز کامل نشده است و بدون گفتگو جوینده شورمندانه-قوی- باشد، آب نفس(Ego ) شما را یمیگزد و آنرا یمخشکاند.

خلوص و با تردید »او« را یمخوانید.

خیلی از ما ادعا داریم که: »من شورمندانه عبادت یمکنم. راه دیدن خداوند چیست؟«. نگایه دقیق به خودتان بیندازید. آیاخداوند اولویت اول شماست؟ گمان داشته باشید که در زندگ برای بیشتر ما، اگر خدا جایی باشد، در انتهای لیست اولویتهایمان قرار دارد. در واقع شما با خود فکر یمکنید: »اگر غذای خوب برای خوردن داشته باشم، اگر خانهای برای زندگ داشته باشم، پس از اینکه نیازهای خانوادهام را برطرف کردم، و اگر وقت داشتم، خداوند را به لیست چیزهایی که به دنبالش هستم، اضافه خواهم کرد.«، خدا آخرین خواسته در لیست بلند باالی خواستههایتان است. البته که این لیست هرگز پایان ندارد.

این دور تسلسل منفی است.خداوند نیمتواند در باالی لیستتان قرار داشته باشد، زیرا خواستههایتابن پایان نیست. برای رسیدن به خواستهی خود، اقدامات انجام یمدهید. بذرهای بسیاری از اعمال دیگر در همین کاشته یمشود، زیرا شما در آن عمل خود کامل و یک متمرکز نیستید. بنابراین خداوند دائماً به آخر لیست رانده یمشود.

روزی فردی از استادی پرسید: »چند سالتان است؟«. او پاسخ داد: »سیصد سال«. او که نیمتوانست باور کند، با تعجب گفت: »چ؟! شما نهایتاً شصت سال دارید«. استاد جواب داد: »از لحاظ جسیم، و طبق تقویم، واقعا شصت سالماست. اما از منظر تقویم، واقعا گای گهم، من حداقل پنج برابر شورمندانهتر از یک فرد معمولی زندگ کردهام«.

گای گ مهم نیست، بلکه کیفیت زندگ و شور زندگ است که اهمیت دارد.

بر طبق گفتهی اوپانیشادها، متون باستانی ودا نوشته شده توسط حکیمان و عارفان که به صورت وحی و الهام بروز کرده است، برای شخصي که شروع رخ داده، تمام جهان بهشت است. کلمهی »پذیرفته شده« را درک کنید. این به معني انجام جشنها یا نیست.

شروع به معني »کلیک« یا »تلنگری« است که در شما اتفاق یمافتد. وقتی استاد حقیقت را بیان یمکند، اگر تلنگر، یا ادرایک در شما شکل بگيرد و اگر ناگهان احساس کنید: »خدایا! آنچه که او همیشه یمگوید درست است. من دقیقا فکر یمکردم و او آنرا در مسیر مناسب قرار داد«. زی است که آغاز نامیده یمشود. اگر این همان چیزی احساس یمکنید آنچه که یم گویم، همان چیزی است که شما همیشه به آن فکر یمکردید، و من فقط دارم آنرا در قالب کلمات برای شما بیان یمکنم، پس آغازگری در شما اتفاق افتاده است. تنها پس از اتمام آمادهسازی و تنها زمانی که شما در حالت شور شدید قرار دارید، حقیقت بیان شده توسط استاد تلنگر ایجاد یمکند.

وقتی استاد یمگوید که دیگر نیازی به جستوجو نیست و فقط خودتان را رها کنید، تنها در صورتی میتوانید این کار را انجام دهید که قبالً به اندازهی کافي جستوجو کرده باشید و شور ایجاد کرده باشید. این تناقض (پارادوکس) است!

تکنیک آن این است که نگرش درست نسبت به شورمندی داشته باشیم. در واقع، اگر شور زیادی داشته باشید، به طور خودکار آنرا به درست خواهید شنید. فقط باید منتظر دریافت یک نگاه اجمالی باشید. فقط منتظر شنیدن باشید. فقط منتظر جذب آن باشید.

به همین دلیل است که استادان در طول سالها به همین بارها و بارها و بارها سخن یمگویند. من از چند سال پیش شروع به صحبت کردن کردم. بودا بیش از چهل سال سخن گفت. اما پیام همان ییک است. تقریباً آنگاه ممکن است فکر کنید که چرا هزاران شاگرد هر روز یمنشستند و همان موعظه را بارها و بارها یمشنیدند. زیرا این تلنگر تنها زمانی اتفاق یمافتد که شما انرژی شورمندانهای داشته باشید. تنها با شور است که این تلنگر زده یمشود. شعله را یمیگرید و بیداری اتفاق یمافتد.

تحقق تجربهی معنوی ش دو شرط دارد. ییک اینکه باید کامالً گشوده باشید و خود را در معرض محیط اطراف قرار دهید. و دیگری یک میدان انرژی قوی است.

تحت اگر گشوده باشید، اما در میدان انرژی شورمندانه ت قرار نداشته باشید، ایولاً ن تجربهی معنوی درست مانند ترک ها در نارگیل اتفاق نیمافتد. ایولاً شکستن نارگیل است. وقتی یک قسمت از نارگیل یمشکافد، شکستن بقیه آن آسان یمشود. ایولاً شکاف مستلزم یک میدان انرژی معنوی قوی است. این دو عامل سبب شدند تجربه معنوی من شوند. ایولاً من گشوده در معرض محیط اطرافم بودم؛ و درمیدان انرژی آروناچاال بودم. خوشبختانه ، اگر هر روز یک تپه شدم. معمولاً مجذوب یک تپه یا رودخانه یا اقیانویس را ببینید، قدر آنرا نمیدانید. به هر حال من هرگز این گونه نبودم. من هرگز فکر نکردم که در مورد آن یمدانم. من دائما گشوده و در دسترس بودم.

زی اینک باز، همان چیزی که من آنرا »گشوده بودن و در دسترس خودمان بودن« یمنامم. بسیار پیش آمده که ما کاملا خودمان را در جامعه محصور کردهایم. در این صورت ما گایه بدون به روز کردن و به همین دانستههایمان و تالش برای رسیدن به نتیجه درست، نتیجه یگيري کرده و باور یمکنیم.

گ یمکرد. هر روز تپهی آروناچاال برای من زندگ بود. آن تپه هرگز همان تپه قدیمی که دیروز دیدم، نبود. من روال روزمرهی بسیار خندهداری داشتم. صبحها که از جایم بلند یم شدم چشمانم را باز نیمکردم. به آرامی و با نگه داشتن دیوار از خانه بیرون یمآمدم. بیرون یمآمدم و در جایی که یمدانستم تپه دیده یمشود، یمایستادم. تنها در آن هنگام چشمانم را باز یمکردم و ایولاً اولین چیزی که درصبح یمدیدم، آن تپه بود.

زی که یمخواستم ن چیزی برادرانم یمدانستند که ایولاً ببینم آن تپه بود. آنها من را دست یمانداختند و یمخندیدند. وقتی از تختم بلند یمشدم و آرام راه یمرفتم، یمآمدند و در مقابل من یمایستادند. اگر چشمانم را باز یمکردم و به جای تپه، چهرهی آنها را یمدیدم، بریمگشتم و دوباره دراز یمکشیدم. نیمساعت یمخوابیدم، سپس دوباره بلند یمشدم و به آرامی به سمت تپه یمرفتم و چشمانم را باز یمکردم. تنها در صورتی که اولین چیزی که در صبح یمدیدم، آن تپه بود، کارهای روزمره خود را انجام یمدادم. ممکن است خندهدار و خرافا ت به نظر برسد، اما من همیشه احساس یمکردم که من به دلیل جاذبه و کشش که این تپه برای موجودات روشنگر دارد، متولد شدهام و این جسم به من اعطا شده است. یک آیهی بسیار زیبا در تامیل وجود دارد که این تپه را اینگونه توصیف یمکند: »تپهای که موجودات روشنگر را به دور خود جذب یمکند«. این تپه احتمالا برای جذب موجودات روشنگر از خصوصا و ارج بسیار باالیی برخوردار است. تنها با شور شما است که این تلنگر زده یمشود، آن وقت شعله را یمیگرید و بیداری اتفاق یمافتد

من هرگز نسبت به آن ت ب په توجه نبودم. آن تپه حضوری همیشه ماندگار و زنده بود.

روزی سعی یمکردم بنشینم و مراقبه کنم. ماه کامل بود (Poornima )و همچنان که خورشید غروب یمکرد، ماه باال یمآمد. روی سنگی بر روی تپهی آروناچاال نشسته بودم و تکنیکهای مراقبهای که شاگرد رامانا ماهاریش استاد روشنگر، آناماالی سوامیگال، در من آغاز کرده بود، امتحان یمکردم. روی آن سنگ نشسته بودم و در حال تالش برای پیدا کردن منبیع که از آن »من« من نشأت یمگرفت، بودم. در آن روز من مدت بسیار طوالنی نشستم و تالش کردم تا عمق آن منبع را پیدا کنم.

ناگهان یک چیزی در من اتفاق افتاد و احساس کردم که دارم از داخل مکیده یمشوم و به سمت داخل کشیده یمشوم. با چشمان بسته نشسته بودم، اما بهوضوح یمی دیدم که چیزی در درونم باز یمشد. در آن لحظه توانستم تمام اطرافم را در 360 درجه ببینم. چشمانم بسته بود، اما توانستم360 درجه را کامل ببینم، هر چیزی که در تمام جهات - جلو، پشت، عقب، باال و پاییان بود را یمدیدم.

نه تنها یمتوانستم ببینم، بلکه یمتوانستم با همان شدت که در درونمان احساس زنده بودن یمکنیم، همه چیز را احساس کنم. احساس یمکردم در هر آنچه که یمبینم زنده هستم. یمتوانستم همه چیز را در اطرافم ببینم، تمام گیاهان، سنگها، درختان و همه چیز . احساس یمکردم که در همه چیز زنده هستم. همانگونه که شما در درون خود احساس زنده بودن یمکنید، من نیز با کل کیهان، با کل هستی، احساس زنده بودن داشتم. تا آن زمان من تنها جسم بودم. پس از آن، متوجه شدم که من جسمی نیز هستم. »من جسمی نیز هستم«

تجربهی بسیار عمیق بود. اگر تنها حرف یا خیال بود، تاثیر زیادی بر فضای درو�نتان نیمگذاشت. این یک تجربهی آگاهانه و قوی بود.

شما یمدانید که در بدن خود و داخل پوست خود تا زما�ن که هستید. به همه یچیز ی گوش خواهید داد تا تاثیر ایجاد نکند. شما ذاتا برایتان مزاحم چگونه از خودتان محافظت کنید زیرا از درون زنده هستید و این تجربهی آگاهانه ی شما است.

تجربهی من مب� بر اینکه »من کل این هستی هستم« به حقیقت من تبدیل شد. به همین گ بر اساس این حقیقت کردم. من شروع به زندگ کردم. مردم شگفتزده هستند از اینکه در سن جوا�نی چنین زندگای داشتهام. آنها فکر یمکنند که این بسیار دشوار و غ� قابل تصور است. برایتان غ� قابل تصور است زیرا تجربه آگاهانهی آنرا ندارید. برای من آسان بود زیرا احساس اینکه کل کیهان در من است، را عمیقا تجربه کرده بودم. این تلنگر فقط زمانی رخ یمدهد که شما در یک انرژی قوی باشید

در زندگ استاد، یک نمونهی زیبا از قدرت اشتیاق برجسته، رامانا ماهاریش وجود دارد.

وقتی او شانزده ساله بود، ناگهان برایش یک اتفاق افتاد. او در مادورای در نزدیکی محل زندگیش، در استان جنوبی به نام تی�وچوزی، که در استان جنوبی به نام تی�وچوزی، که در استان جنونادو واقع شده است، حضور داشت. روزی ناگهان احساس کرد که قرار است بمیاد. ترس بزرگ مرگ وجود او را در بر گرفت.

تقریباً ما هم وقتی در مورد مرگ بر� از خویشاوندان و یا دوستان خود یمشنویم یا صحنهی تصاد� را یمبینیم یا وقتی با خب�ی در مورد مرگ مواجه یمشویم، گایه ترس از مرگ را احساس یمکنیم. ب یادگرفتهایم که ماهرانه احساساتمان بهخو را سرکوب کرده و خود را کن�ت ل کنیم و هرگز اجازه نیمدهیماین ترس نمایان شود.

ما به قدری ریاکارهستیمت که حتی خود نیمدانیم که داریم خودمان را فریب یمدهیم! خیلی وقتها دچار ترس یمشویماما مکانیسمخودکار سرکوب، کار خود را یمکند.

با گذشت زمان ما یاد یمیگ�یم چگونه خودمان را متعادل یا سرکوب کنیم. ما خود را سرکوب یمکنیم و آنرا فراموش یمکنیم و یا توجهمان را معطوف به جای دیگری یمکنیم.

اما رامانا ماهاریش کاری نکرد. او از در، برای پریدن استفاده کرد. ما بارها و بارها به این در نزدیک یمشویم. وقتی در مورد مرگ کسی یمشنویم یا هنگایمکه حادثه ترس به ما روی یمشود، به این در نزدیک یمشویم. ما از پریدن یمترسیم. ما به خودمان یاد دادهایم تا ریاکار باشیم یا مشتاق نباشیم، فرار یمکنیم. کانال تلویزیون را عوض یمکنیم و یا توجهمان را معطویف به چیزی دیگری یمکنیم. ما به قدری ریاکارهستیم که حتی خود نیمدانیم که داریم خودمان را فریب یمدهیم!

رامانا ماهاریش از این در استفاده کرد تا جهش داشته باشید. او برای همیشه در جاودانگی دراز کشید و بدنش را حرکت نداد و اجازه داد تا مرگ در او اتفاق بیفتد. پس از یک کوانتومی به زیبا بیان یمکند: روشنگری، تجربهی خود را به زیبا

ناگهان بدون هیچ دلییل، احساس ترس عمیق از اینکه قرار است بمیام، در وجودم رخنه کرد. من بیمار نبودم و هیچ مشکل روانی نداشتم. از لحاظ جسیم و رویح سالم بودم. ناگهان این فکر به ذهنم خطور کرد: »من قرار است بمیام«.

من هم با این ترس همکاری کردم. سعی نکردم از آن بگریزم و عبور کنم. سعی نکردم فرار کنم، و زحمت هیچ کاری را به خودم ندادم. حس انجام هیچ کاری را نداشتم. فقط نشستم و به احساساتماجازه بروز دادم. من فقط دراز کشیدم و یمخواستم ببینم که چه اتفاق میفتد. چه کاری یمشود انجام داد؟ من آنرا پذیرفتم و آگاهانه وارد این ترس شدم. این ترس روی من تاثیر گذاشت. یمتوانستم ببینم که مردهام. بدنم حرکت نیمکرد، هیچ چیزی در من اتفاق نیمافتاد. یمتوانستم بهوضوح ببینم که خارج از بدنم هستم. ناگهان نور هوش یا حقیقت بر من نازل شد و من فهمیدم بدن من مرده است، اما من زندهام. »من« نمردهام. جسم من مرده است، اما یمتوانستم

ببینم، یمتوانستم احساس کنم که هنوز وجود دارم. این به آن معني است که من چیزی فراتر از جسمم هستم. کامال متوجه شدم که من فقط جسم نیستمی و چیزی فراتر از بدنم هستم. پس از آن من هرگز دیگر از مرگ یا از چیزی ترس نداشتم. متوجه شدم تحت پس از مرگ بدنم، چیزی در من وجود دارد که نیم یمرد، پس چرا باید نگران مرگ جسمم باشم؟ چرا باید نگران مرگ بدنم باشم؟ چون حتی اگر بدنم بمیاد، من همچنان وجود خواهم داشت، من زندهام. این به آن معني است که من چیزی بیش از آنچه که فکر یمکنم هستم. من زی

این

ورای این جسم هستم.وجود من بیرون نرفت.

چطور ترس یمتواند چنین تحول بزرگی در رامانا ماهاریش ایجاد کند در حایلکه در زندگ وجود دارد اما روی ما تاثیری نیمگذارد؟ جواب آن اشتیاق است. این تجربهی غایی یمتواند به طور ناگهانی و بدون هیچ دلییل اتفاق بیفتد. و این فقط اشتیاق شما است.

اگر شما واقعاً بخواهید که به جامعه خود خدمت کنید، اولین چیزی که نیاز دارید، اشتیاق شدید در نیتان است.

افراد بسیاری را دیدهام که به اسمخدمات اجتماعی کاری انجام یمدهند، فقط به خاطر اینکه نیمتوانند با خودشان بنشینند. بسیار روشن است اگر نیمتوانید با خود بنشینید و خدمات اجتماعی مانند رفتن خ به بر� از معبد، یا سازمانهای خدمات اجتماعی و یاخدمات دیگر انجام یمدهید، هرگز قادر به تجربه حقیقت نخواهید بود.

رفتن به معبد یا انجام خ م بر� از خدمات اجتماعی باید کامالً دیگ باشد. به قدری احساس پر بودن یمکنید که احساس یم کنید کار بیشتری نیمتوانید انجام دهید و با خود فکر یمکنید: »وقت زیادی دارم، بگذار خ ت دمی به جامعهام بکنم، حرکت زیبا خواهد بود« و این شما را به روشنگری یمرساند.

این خدمت به خودی خود یمتواند شما را به تجربهای معنوی-روحانی - برساند. شما احساس لبریز شدن یمکنید و با خود فکر یمکنید: »خدا نعمت زیادی به من داده، کل این زندگ بسیار زیبا است«، و شما برای شکرگذاری به معبد یا کلیسا یمروید. و این شما را آزاد خواهد کرد و شما روشنگر خواهید شد.

اگر به این دلیل که در خود احساس آرامش نیمکنید به سراغ معبد یاخدمات اجتماعی یمروید، نیمتوانید آرام بنشینید. به قدری در درونتان احساس بیقراری یمکنید که فقط یمخواهید به نوعی خود را تخلیه احساسیس کنید.

افرادی با این نوع نگرش، حتی اگر به معبد هم بروند، در آنجا یمنشینند و بر رسهمه فریاد یمزنند: »اینکار را نکن. آنکار را نکن. داری چه کار یمنک�؟ آیا نیمدا�ن خدا اینرا یمخواهد؟« آنها نمایندهی خدا یمشوند! حتی پا را از این هم فراتر نهاده و به جای خدا رفتار یمکنند. این نوع افراد، حتی اگر خ ت دمی انجام دهند، تنها نفس خود را در جلو قرار یمدهند. آنها فقط دیگران را شکنجه خواهند کرد. آنها به دیگران خدمت نخواهند کرد.

داستان کوتاه:

معلم مدرسهای رسپرست پیشاهنگان را در ن ن کرد مبنی بر عهده داشت. او مقرراتی تعیین اینکه همهی دانش آموزانش باید حداقل یک کار خوب یا خدمتی که در آن روز انجام دادهاند را به او گزارش دهند.

یک روز سه نفر دانش آموز که با هم دوست بودند بلند شدند و گفتند: »آقا، ما امروز به یک خانم مسن کمک کردیم که از خیابان عبور کند«. معلم گفت: »چرا خانم مسن به هر سه نفر شما برای عبور از خیابان نیاز دارد؟«. آن سه پرس پاسخ دادند: »بله، آقا، او به هر سه نفر ما برای رد شدن از خیابان نیاز داشت، چون اصلا نیمخواست که از آن رد شود«.

خییل وقتها شما کاری را فقط بهخاطر خدمت رساندن، و نه به خاطر احساسات خود انجام می‌دهید. شما کاری را که انجام می‌دهید احساس نمی‌کنید. شما نیاز دیگری را حس نمی‌کنید. شما فقط می‌خواهید زمان خود را پر کنید و گزارش پروژه‌ی خود را به کسی، شاید به مقامات بالاتر و یا به جامعه بدهید. به همین دلیل، برای دیگران مشکلات و دردسر بیشتری ایجاد می‌کنید.

من معتقدم که خدمت کردن باید از وجود شما بجوشد و هرگز نباید جهت رسیدن به اهداف دیگری انجام شود. هرگاه برای اهداف دیگری خدمت صورت گیرد، بسیار واضح است، که شما واقعا مشتاق نیستید و در درون خود رشد نخواهید کرد. عشق یا خدمت شما ریاکاری محض خواهد بود. می‌توانم بگویم »ریاکاری ناخالص«، حتی ریاکاری خالص هم نه! اگر خالص باشید آزاد خواهید شد.

در بنگال، گروهی از افراد معتقدند کریشنا تنها مرد و زن موجود است و کسانی که پیرو او هستند، همه زن هستند، فارق از اینکه از لحاظ جسمی، جنسیت آنها چه باشد. آنها کریشنا را معشوق خود می‌دانند. آنها به قدری در این رابطه مصمم هستند که حتی مانند زنان لباس می‌پوشند. مردان پیرو این آیین.

عارف روشنگر از بنگال، راماکریشنا پاراماهمسا، این رویه‌ی بارز این راه را به مدت شش ماه دنبال کرد. ویژگ

استاد بزرگ، راماکریشنا پاراماهمسا، این بود که هر آنچه او انجام داد، با تمامیت و شورمندی همراه بود. او نه تنها در طول شب بلکه در روز نیز لباس زنان به تن می‌کرد، چون معتقد بود که نمی‌تواند در روز یکجور و در شب جور دیگری باشد.

ممکن است از دانستن این موضوع متعجب شده باشید اما او واقعا تبدیل به یک زن شد. شبیه زن نشد، بلکه تبدیل به زن شده بود. صدای او تغییر کرد، راه رفتن و نحوه حرکت او تغییر کرد. او به قدری شورمند بود که سینه‌هایش شروع به رشد کردن کرد. در طول شش ماهی که او این رویه را انجام می‌داد، تقریبا حدود شش ماه پس از اتمام این رویه، او دوباره به مرد تبدیل شد.

بنابراین بدانید، قدرت شورمندی-اشتیاق- شما به قدری زیاد است که می‌تواند بدن شما را تغییر دهد، حتی DNA شما را هم می‌تواند تغییر دهد!

به استاد روشنگر و بنیانگذار بودیسم، گواتام بودا)Buddha Gautam )نگاهی بیندازید. او به مدت شش سال در جستوجو بود. زیبا‌ترین مسئله‌ای که در این است که در هر تکنیک مختلفی که تصمیم می‌گرفت برود، با شور و اشتیاق، کل وجودش را می‌گذاشت. هر تلاشی که انجام می‌داد پایدار و به طور کامل انجام می‌داد. او تکنیکهای مختلف از قبیل روزه گرفتن، ریاضت مداوم، آواز خواندن و روش های بسیاری ازین دست را امتحان کرد، تمام تکنیکهای ممکن را آزمایش کرد اما هیچ کدام مؤثر نبود.

در طول جستوجویش، آموزگاری به او گفت که به مدت سه ماه روزی فقط یک دانه برنج بخورد. بودا توصیه‌اش را اطاعت کرد. او پوست و استخوان و بسیار ضعیف شد. روزی به رودخانه‌ای رفت تا استحمام کند. به قدری ضعیف شده بود که حتی نمی‌توانست پاهای خود را حرکت دهد و جریان آب او را جابجا می‌کرد. او شاخه درختی را گرفت و در حایلکه به آن آویزان شده بود ناگهان متوجه بی‌ثمر بودن تمام تلاش‌هایش شد. او در تلاش بود تا به جسم خود ریاضت دهد اما در واقع در طول این فرایند تنها قدرت بدن خود را از دست داده بود.

او احساس افسردگی عمیقی کرد از این که نتوانسته چیزی را در دنیای درون به دست آورد و هیچ چیز معناداری هم در جهان بیرون نداشت. تسلیم شد. او از رودخانه بیرون آمد و زیر درخت نشست. نا امیدی عادی و نا امیدی بودا تفاوت بسیار است. و آن این است که نا امیدی بودا نیز کامل و شورمند بود. کاملا تسلیم شده بود، حتی ذره‌ای امید نداشت. هیچ چیزی برای به دست آوردن و دنبال کردن نداشت. گفته می‌شود که در همان شب هنگامی که به آسمان نگاه می‌کرد و آماده خواب می‌شد، به نیروانا رسید.

تنها عاملی که باعث رسیدن بودا به »آن« شد، اشتیاق شدید است. بسیاری از ما ادعا می‌کنیم که داریم همه کار انجام می‌دهیم اما هیچ اتفاقی نمی‌افتد. عمیقتر نگاه کنید و ببینید که چقدر تشنه‌ی آن هستید و تا چه حد وحدت طلب و جوینده‌ی درون دارید. آنچه که در جستوجویش هستید، انرژیهای شما را یکی کرده و به طلب آن می‌فرستد. آنوقت خواهید دید که »هستی« کاملا به روی شما گشوده می‌شود.

در مورد تجربه عمیق معنوی‌ام که در آن با »هستی« احساس یکی بودن می‌کردم و دید 360 درجه‌ای از تمامی چیزهای اطرافم داشتم، برایتان سخن گفتم. افراد بسیاری هستند که بسیاری از تکنیکهای مختلف مراقبه را انجام می‌دهند. تفاوت در چیست، چرا این تجربه برای یک پرس کم سن‌وسال اتفاق افتاده است؟ یک دلیل مهم آن این است که کل فضای درون من بالغ بود، و آماده‌ی تلنگری کوچک برای بیدار شدن و گشوده شدن. من دائما با استادان بزرگ در آن فرکانس قرار داشتم بدون آن که از آن آگاهی داشته باشم.

ببینید، به ویژه‌ در سنی که الهام بخش شما باشد یا بتواند شما را تحت تأثیر قرار دهد، به قهرمان فضای درون‌تان تبدیل می‌شود. این استادان بزرگ بسیار من را تحت تأثیر خود قرار دادند به حدی که در هر شرایطی که قرار می‌گرفتم با خودم می‌گفتم: » اگر این استادان در این موقعیت قرار می‌گرفتند چگونه رفتار می‌کردند؟« به عنوان مثال، اگر می‌ترسیدم از خودم می‌پرسیدم، آنامالای سوامیگال چگونه با این ترس برخورد می‌کرد؟ او به خود نگرانی راه نمی‌داد. او روشنگر است. بگذار من هم همینگونه باشم«.

فضای درونم به حدی تحت تأثیر این استادان بزرگ بود که قبل از برداشتن هر قدمی در زندگی با خود فکر می‌کردم، »اگر او بود چگونه رفتار می‌کرد؟ بگذار من هم همین‌ کار را انجام دهم«. فضای درونم در دوران جوانی بسیار پالایش شده بود و من هیچ قهرمان دیگری به جز استادان روشنگر نداشتم. در هر قدمی که برمی‌داشتم فکر می‌کردم که »او چگونه رفتار خواهد کرد؟ بگذار من هم همانطور رفتار کنم. او چه خواهد کرد؟ بگذار من این کار را انجام دهم«.

من برای طواف تپه آروناچالا می‌رفتم. مسافت دور این تپه بیش از دوازده کیلومتر است. من شبها دیروقت می‌رفتم. وقتی که می‌ترسیدم می‌گفتم: »اگر آنانالای سوامیگال بود چگونه رفتار می‌کرد؟ او نمی‌ترسید. پس بگذار من هم همینگونه باشم«. بگذارید اتفاقی را برایتان تعریف کنم:

آن شب که من دور تپه طواف می‌کردم به شدت باران و رعدوبرق می‌بارید. از دیدن باران سنگین ترس در دلم افتاد. بلافاصله با خود فکر کردم: »اگر آنامالای سوامیگال بود چه می‌کرد؟ او نمی‌ترسید، او فقط راه می‌رفت. بگذار من هم همین‌ کار را کنم«.

در مرده سوزخانه سنی راه می‌رفتم. در Bharat، هم مرده سوزی و هم دفن مرده در یک محل انجام می‌شود. من در آنجا راه می‌رفتم چون وقتی شما دور تپه می‌چرخید، می‌بینید که مسیر آن از مرده سوزخانه می‌گذرد.

ناگهان سگی نزدیک‌تر شد، سگ شروع به واق واق کرد. اول از همه که ترس بر من غلبه شد، با خود فکر کردم: »اگر آنامالای سوامیگال بود، چه می‌کرد؟ او نگران به خود راه نمی‌داد. پس من هم می‌روم«. راه افتادم. وقتی راه افتادم، سگ ترسید و فرار کرد.

وقتی نزدیک شدم دیدم که آن بدن مرده‌ای بود که کامل دفن نشده بود، جسد زیر باران بیرون آمده بود. پرسی دوازده یا سیزده ساله را تصور کنید، که نصفه شب، تک و تنها، جسد مرده‌ای را می‌بیند. ترس شروع شد، اما کامل وجود من را دربر نگرفت. شوک، شوک ناشی از ترس کامل بروز نکرد. به محض اینکه این اندیشه شروع به شکل گرفتن کرد، با اینکه اولویت هوشیاری زیاد، فکر کردم: »اگر آنامالای سوامیگال بود چه واکنش نشان می‌داد؟ او فقط قدم می‌زد و می‌رفت. پس توام فقط قدم بزن و برو«. من به راه رفتن ادامه دادم. حتی برنگشتم که پشتم را ببینم. شوک ترس، که مانند یک حباب بود، حتی به بدنم نمی‌رسید. گرما حاکم بود. و لرز از ترس وجود نداشت، فقط به راهم ادامه می‌دادم.

کل فضای آگاه درونم، مشتاقانه آماده بود. و دلیلش این بود که، تنها یک تلنگر، یک الهام کوچک می‌توانست من را به درون آن تجربه سوق دهد. به همین دلیل من آنرا »روشنگری زندگی« می‌نامم.

روشنگری را زندگی می‌کنید، هنگامی که شما زبان بدن استاد خود را زندگی می‌کنید.

هر گاه فکری به فضای درون من وارد می‌شد، چه مربوط به لباس یا غذا یا هر چیز دیگری که به فکر من می‌رسید این بود: »اگر آنامالای سوامیگال بود چه رفتاری می‌کرد؟ طبیعتا او هیچ خواسته یا آرزویی نداشت. پس آنرا فراموش کن!«.

اگر در انجام مراقبه و یا طواف تپه تنبلی می‌کردم، با خودم فکر می‌کردم، » آنامالای سوامیگال چه فکری می‌کرد؟ او چگونه این موقعیت را مدیریت می‌کرد؟ طبیعتا او تنبلی نمی‌کند. او بلند می‌شود و این کار را انجام می‌دهد. پس تو هم همین‌ مراقبه می‌کند، همین‌ بده«. بنابراین، به طور مداوم، از صبح تا شب، این اساتید مرجع من محسوب می‌شدند. آنها مرکز زندگی من شدند.

یک بار از آنامالای سوامیگال پرسیدم: »من دوی را در خواب دیدم. آیا شما هم او را در خواب می‌بینید؟« آنامالای سوامیگال پاسخ داد: نه، من خواب نمی‌بینم ». من حیرت کردم: شما خواب نمی‌بینید! پس من چگونه می‌توانم خواب ببینم؟«. آن شب به خودم گفتم: »از حالا به بعد، دیگر خواب نمی‌بینم. آنامالای سوامیگال گفت که خواب نمی‌بیند پس من هم نباید خواب ببینم«. شگفت‌زده خواهید شد، اگر بدانید که آن شب وقتی نزدیک بود خواب ببینم، به وضوح در خوابم گفتم: نه! آنامالای سوامیگال خواب نمی‌بیند، پس من چگونه می‌توانم خواب ببینم؟«. خواب نیامده ناپدید شد. فضای روانم به قدری کامل، معصوم و روبه راه بود، که این اتفاق برایم افتاد.

اگر احساس سرما یا هر چیز دیگری داشتم، با خود می‌گفتم: »اگر آنامالای سوامیگال بود چه می‌کرد؟ او اهمیت نخواهد داد. پس تو هم اهمیت نده«. هیچ سؤال یا بحث دیگری نبود.

شما می‌توانید از این روش ساده و قدرتمند استفاده کنید. خییل ساده است و ذهنتان نمی‌تواند عذر و بهانه‌ای برای فرار از آن بتراشد.

در هر موقعیتی، از خود بپرسید: »اگر استاد در این موقعیت قرار می‌گرفت، چه واکنش نشان می‌داد؟ چگونه با این وضعیت مواجه می‌شد؟«. اینکار را انجام دهید. خواهید دید که درب جدیدی به رویتان باز می‌شود. این همان چیزی است که من آنرا »روشنگری زندگی« می‌نامم. به هیچ کار دیگری نیاز ندارید.

اگر نشسته‌اید، و فکری به ذهنتان خطور کرد، از ذهن خود بپرسید: »اگر استاد نشسته بود چه فکری به ذهنش خطور می‌کرد؟«. طبیعتا سکوت. پس چرا داری فکر می‌کنی؟ سکوت کن! اگر ذهنتان می‌گوید: »نه، نه، من می‌دانم که این درست است. من اینرا می‌دانم«، پس با خود فکر کنید، اگر ذهن استاد هم به این چیزها فکر می‌کرد، او چه کار می‌کرد؟ او همان لحظه به این فکرش پایان می‌داد! این یک پیام را بپذیرید و این پیام را سرلوحه‌ی زندگی خود قرار دهید، پیام روشنگری زندگی. من از سن ده سالگی که تحت تأثیر آنامالای سوامیگال بودم، این روش را در پیش گرفتم. آنهنگام من حتی نمی‌دانستم که این خود یک تکنیک مراقبه است.

برای من اینگونه آغاز شد: » آنامالای سوامیگال در این موقعیت چگونه عمل خواهد کرد؟« وقتی بچه بودم، بارها در خانه‌مان دیده بودم که برادران و یا دیگر اعضای خانواده‌ام برای گرفتن سهمشان از چیزی با هم دعوا کرده‌اند و من با خود فکر می‌کردم اگر آنامالای سوامیگال در این وضعیت بود چگونه رفتار می‌کرد؟ او حتی به آن فکر هم نمی‌کرد! پس فراموشش کن. بگذار آنها سهم من را بردارند.

ارتباط با استاد در واقع این چیزی است که من می‌نامم. ارتباط با استاد فقط انجام مراسم و عبادت و یا گل آوردن و یا هرازگاهی ستایش کردن او نیست. نه! رابطه‌ای زمانی شکل می‌گیرد که شما کاملا تحت تأثیر استاد باشید. هر گاه اتفاقی برایتان می‌افتد، قبیل ترس و یا نا امیدی یا حرص و خشم، فقط با خود فکر کنید: » استاد در این موقعیت چگونه رفتار می‌کند؟«، و می‌بینید که آن مشکل به سادگی ناپدید می‌شود.

بارها و بارها به مردم گفته‌ام، که فقط احساس قوی با استاد داشته باشید، کافی نیست. این فقط یک رابطه‌ی معمولی نیست. در یک رابطه معمولی، شما هیچوقت سعی نمی‌کنید که استاد را بفهمید و تحت تأثیر او قرار بگیرید. تنها کمی احساساتتان درگیر می‌شود. حتی نمی‌توانم این حالت را ارتباط بنامم. این یک تعامل عادی و معمولی است.

احساس ارتباط و اتصال به استاد به معنی زندگی کردن با او است. وقتی استاد را زندگی می‌کنید، احساس می‌کنید که به شدت به او وصل هستید. تنها در آن هنگام است که رشد می‌کنید. تنها در آن هنگام است که چیزی در شما اتفاق می‌افتد. این حالتی است که در بسیاری از ماها به دلیل داشتن روابط بسیار رخ نداده است. افراد بسیاری فضای درون‌تان را اشغال کرده‌اند و افراد بسیاری فضای درون الهام بخشتان بوده‌اند یا شما را تحت تأثیر خود قرار داده‌اند یا قهرمان شما بوده‌اند. خود را فقط با استاد پر کنید و آنگاه خواهید دید که مشکلاتتان به سادگی حل می‌شود.

این جلوه‌ی زیبا و عمیق از اولین تجربه به من چیزی کمک کرد اولویت حقیقت بخشید که من نمی‌توانستم با هیچ چیزی از بالاترین، روشنگری راضی بمانم. میل به روشنگر شدن آنقدر در من زیاد بود که تنها این سؤال در درونم موج می‌زد که چگونه؟

شوق دانستن حقیقت برای من انگیزه مراسم عبادات، مراقبه‌ها و هر تکنیکی که مرا به سوی روشنگری هدایت می‌کرد را انجام دهم. هر تکنیکی که من از دوران کودکی‌ام سعی کردم با اعتماد کامل و شدت بود. عبادت روزمره‌ی من به عنوان یک نوجوان، من از خواب ساعت 4 صبح بیدار می‌شدم، حمام آب سرد می‌گرفتم و پوجا برای دوی انجام می‌دادم.

همان چیزی بود که به من این شوق شدید به عنوان یک پرس جوان، شجاعت تصمیم‌گیری برای ترک خانه و انجام مراقبه‌های سنگین در سفر معنوی‌ام، انجام می‌دادم مانند 10000 بار ذکر مانتراها )سرودهای مقدس( در روز، زندگی ریاضتمندانه و ساده من در طول سفر معنوی‌ام و سفر کردن در طول و عرض کشورم را به من داد. وقتی کسی را به یاد می‌آورید، صفت خاصی به ذهنتان خطور می‌کند. می‌توانم بگویم، اگر یک صفت ویژه در زندگی من وجود داشته باشد که واقعا با آن شناخته می‌شوم، آن، اشتیاق است.

مسیح گفت: »بخواهید تا به شما داده شود. بجویید تا بیابید«.

بیایید بایستیم و از خودما بپرسیم، چند نفر از ما می‌دانند که چگونه بپرسند؟ گاهی اوقات به خاطر غرورمان، گاهی به دلیل سردرگیمان، و گاهی به خاطر تنبلیممان، گرفتار جهل می‌شویم. ما خودمان نمی‌دانیم که چه می‌خواهیم.

اجازه ندهیم اثرات محرکه و هویت‌های دروغینی که داریم عشق ناب الهی را درک کنیم. ما با هستی بسیار مهربانی که از ما محافظت می‌کند و هر آنچه که بخواهیم، به ما می‌دهد، مبارزه می‌کنیم. اگر بتوانیم به وحدت درون برسیم و خالصانه و با عشق هر چه تمام، بخواهیم، هوش درخواست آنچه که واقعا دنبالش هستیم را داریم و واقعا به ما داده خواهد شد.

در هر کاری که انجام می‌دهید، مشتاقانه جهد کنید. چه در حال غذا خوردن، آواز خواندن، رقصیدن، دعا کردن یا کار کردن، کاملا در آن عمل، در آن لحظه غرق شوید.

اشتیاق با جهد روشنگری است. در حال حاضر، یک قسمت از وجودتان شورمند است، در حالیکه قسمت‌های دیگری از وجودتان تنبل است. ٪100 شورمند بودن، روشنگری است.

چیزی که برای روشنگری زندگی نیاز دارید اشتیاق و جهد شدید است، شمشیری است که می‌توانید با آن ذهن را بشکنید.

این دقیقا مثل بیدار شدن از رؤیا است. اول چیزی که نیاز دارید، اراده است، فکر اینکه باید از خواب بیدار شوید. پس حالا باید ایده‌ی سعی برای بیداری از خواب داشته باشید.

بدانید که اگر با آن شوری که برای ثروت، روابط و غیره تلاش می‌کنید، فقط با کمی از آن در جهت دستیابی به روشنگری تلاش کنید، بیدار خواهید شد. مشتاقانه و مصمم با خود نیت کنید: »از این زندگی که آنرا زندگی می‌نامم، بیدار خواهم شد«. وقتی برای خود نیت می‌کنید و در جهت خودتان حرکت می‌کنید، آن اراده نامیده می‌شود. وقتی قصدی خلق می‌کنید و آنرا به خداوند می‌سپارید دعا نامیده می‌شود.

اشتیاق و جهد اراده‌ای قوی برای بیدار شدن است. روشنگری زندگی اراده‌ای قوی برای شکوفایی شما و سعادت ابدی است. تنها فاصله‌ای که بین روشنگری وجود دارد، همان شوق و جهد شما است.

هر چیزی که به ذهنتان رسید، از خود بپرسید: » اگر استاد بود چگونه رفتار می‌کرد؟« همان کار را انجام دهید.

نکته‌ی دیگر این که مطمئن باشید وقتی شما مانند من رفتار می‌کنید، آنچه که من دارم را نیز خواهید داشت. این قول و تعهدی است که هستی به شما می‌دهد. به همین دلیل است که ترس از دست دادن ندارم. اگر من آنرا نداشته باشم، چیزی که شایسته‌اش هستم را جذب می‌کنم.

به همین ترتیب، وقتی شما مانند یک استاد زندگی می‌کنید، هر آنچه که شایسته‌اش را دارید، جذبتان می‌کنید و همیشه با شما باقی خواهد ماند.

ف شجاع است یمگوید: کیس که بهاندازهی کا� گ یمکند؟ من هم بههمان طریق »استاد چگونه زند� گ یمکنم«. اگر ذهنتان سؤال دیگری را تکرار زند� کند: »چه کیس یمداند که استاد چگونه عمل یمپ کند؟«، ب�سید: »استاد چگونه بهاین سؤال پاسخ یمدهد؟«، او بهرا تح� ذهن خود را ساکت ن . ن کار را انجام بده، همی� یمکند. پس، همی�

زی است که باید انجام دهید. ت وق� این تما ی م آن چ� ز با خود حمل این یک حقیقت را دریابید، من را ی ن�

یمکنید. استاد را باخود دارید! تولدی دوباره یمیابید. نگرا ت ن سخ�ها نباشید. بدترین ت سخ� که یمتواند اتفاق بیفتد چیست؟ مرگ. به یاد بیاورید، »استاد ی� جسمش را ترک خواهد چگونه یمیم�د؟ او به زیبا ن !«. ن کار را انجام یمدهم. همی� کرد. پس من همهمی� گ یمکند؟ چگونه این فکر کنید که »او چگونه زند� گ را ترک خواهد کرد؟«، همانکار را انجام دهید. زند� ن ، حقیقت را به در واقع، احساس ارتبایط این ی چن� من آموخت و من را زنده، مشتاق و سایع و رسشار از انرژی کرد.

این پیام را در ذهن خود داشته باشید: »استاد چگونه رفتار خواهد کرد؟«، هر مشکیل را یمتوان زی در دنیای درون با این تکنیک حل کرد. ه ی ر چ� یمتواند حل شود، زیرا پاراماهمسا فردی است که ن فردی را تمام تجربیات را دیده است. تنها ی چن� یمتوان پاراماهمسا نامید. ا ض گر بع� از تجربیات را کسب نکرده باشد، ه تس� او را وایمدارد تا آن تجربه ً را به دست آورد، و بنابراین او پاراماهمسا یمشود. ً بنابراین هر آنچه که اکنون به تویمگذرد، یا قبال تجربه کردهاید، و یا هنوز تجربه نکردهاید، من قبال زی نیست که من آنرا تجربه نکرده باشم!

اگر در آتش طلب نیمسوزید، شورمندانه دعا کنید تا در شما روی دهد. و خواهید دید که اتفاق یمافتد. به یاد بیاورید که چگوب نه � بص�انه و مشتاقا پ نه در � ی�که به شما شادی یمبخشد یمدوید. فرض یچ�زها کنید من االن بگویم که هر کیس که شورمندانه دعا کند، یک جایزه ده میلیون دالری دریافت یمکند، گ خود را نشان یمدهید، اینطور شما جهد و شور زند� زی وجود دارد نیست؟ فقط چون فکر یمکنی ی د چ� که شما را خوشحال یمکند شورمند هستید. با پویل گتان اضافه کند. زی به زند� که یمدانید یمتوا ی ند چ� گتان اضافه یمکند. زی به زند� ز ی چ� ی روشنگری ن�

ً برای مشتاق شدن نسبت به روشنگری یمتوانید ی� که قبال با ایجاد شوی ر و عالقه نسبت به چ�زها آرزوی آن را داشتی شد �وع کنید. بهعنوان مثال، اگر شما خواهان سالمت یا ثروت هستید، برای آن مشتاقانه طلب کنید. این اشتیاق یکپارچه خواهد شد و به ناشناختهها، به روشنگری سوق پیدا خواهد کرد. عالوه بر این، آرزوهای محقق نشده شما در آتش شور یمسوزد.

هر آنچه را که شکوفا تجربه یمکنید مشتاقانه ف است تا شما را بخواهید. شورمندانه آرزو کردن کا� ت ی بخ� کند. و احساس تحق� ق که تجربه یمکنید، به تجربه کردهاید، است. ً مراتب بیش� ت از آنچه که قبال 1 که توسط ی� از شیوا سوتراس در اینجا تکنیک زیبا استاد روشنگر شیوا ِ به دوی همراه او منتقل شده است را یمخوانیم.

شیوا یمگوید: »به ذات خودت که مانند پرتوهای نوری که از مرکز به مرکز ستون فقراتتان باال یمرود نگاه کنید، تا زنده بودن واقیع در شما طلوع کند«. اهمیت این تکنیک را درک کنید. من این متد را بهعنوان مرحلهی سوم در »مراقبهی سعادت

گ « یا تکنیک � ن � تادیان اضافه کردهام. زند�

خودتان را همانطور که هستید بهصورت نوری که چاکرا به چاکرا حرکت یمکند، تصور کنید. شما همچنان که از مرکزی به مرکز باالتر و باالتری گ و شور، افزایش یمیابد. اشتیاق و یمروید، زند� ز باالتر و باالتر خواهد رفت. طلبتا ین ن�

وجود خود را بهصورت نوی ر شدیدی در نظر بگ�ید که از یک مرکز انرژی به مرکز انرژی دیگری، از چاکرای ریشهای یا موالدهارا تا مرکز وجود سوادیشتانا، و از سوادیشتانا به چاکرای مانیپوراکا در قسمت ناف، و یغ�ه در حرکت است.

ممکن است با خود فکر کنید که چگونه تجسم یمتواند به ورای تجسمهدایت شود. این درست

ب� مانند این است که شما همیشه یمتوانی بد �انتخا را انتخاب کنید! شما همیشه یمتوانید رف� ت ن به ورای تجسم را تجسم کنید. سپس ناگهان متوجه خواهید شد که دارید از تجسمخود بهعنوان یک سکوی پریدن استفاده یمکنید تا در فرا آگا ییه ش�جه بزنید.

در اینجا تکنیک بسیار قدرتمندی از شیوا سوتراس را یمخوانیم. موعظه یا سوترای او ازین قرار است:

ی�که دیگر نیستید در خ بأل �نهایت غرق شوید، جا حرکت فراتر از حواس به آگایه شیوا.

1 نامیده یمشود. از این تکنیک شانمویک مودرا ی� که ماندن در این حالت برای مدت آنجا ن نشسته و طوال� ن دشوار است، یمتوانی ی د روی زم� دستانتان را روی صندیل تکیه دهید تا راحت باشید. یمتوانید یک صندیل را در مقابل خود قرار دهید و از آن بهعنوان تکیهگایه برای دست خود استفاده ن ، یمتوانید روی یک صندیل بنشینید کنید. هم یچن� و از صندیل روبهروی خود بهعنوان تکیهگاه استفاده کنید. بهاین ترتیب دچار شانه درد نخواهید شد.

این تکنیک درها را بهروی حواستان یمبندد. این ً تجربهی تکنیک فقط باید توسط افرادی که قبال مراقبه داشتهاند، انجام شود. مانند تمام مراقبههای دیگر، چهارزانو و راحت بنشینید و پشت، گردن و رستان در یک خط عمودی قرا ی ر بگ�د.

توق� در حالت شانمویک مودرا هستید، جریان انرژی از طریق هفت حفرهی صورت )دو گوش، دو چشم، ن� و یک دهان( به سمت دنیا یی ب�ون مسدود دو بی شده و به سمت درون بریمگردد. دستان شما بسیار قدرتمند است. مراکز انرژی دستانتان بهقدری قوی است که یمتواند جریان انرژی را متوقف کند، و آنرا به یک پرتو متمرکز انرژی تبدیل کند و به سمت

چاکرای آژنا یا چشم سوم هدایت کند. ً نفس ما بهطور نامنظیم وارد و خارج یمشود. معموال ن� توسط انگشتان دست خود، با بس� ت ن حفرهی بی یمتوانید جریان هوا را کاهش دهید و آنرا متعادل کنید.

شانمویک مودرا در وهلهی اول، جریان انرژی به یب�ون را متوقف یمکند.

در وهلهی دوم، حواس را به درون متمرکز یمکنیم. و در مرحلهی سوم، ما آنها را در چشم سوم متمرکز یمکنیم.

اگر عینک یمزنید، آنرا از چشمتان بردارید. انگشتان خود را بهصورت زیر قرار دهید: شست خود را روی سوراخهای گوش فشار دهید تا زما� ن که صدای »همممممم« بشنوید. انگشتان سبابهی خود را بهآرایم روی چشمان خود ن� قرار بگذارید. انگشتان وسط را روی دو طرف بی ن� دهید. انگشت حلقه را بهآرایم زیر سوراخهای بی بگذارید. و انگشت کوچک را روی لبها. به مدت 21 دقیقه، مراحل زیر را دنبال کنید.

ن� را برای لحظهای ببندید. جریان پرانا را کاهش راه بی دهید. ت وق� ذهنتان آرا ی م بگ�د، جریان پرانا کاهش یمیابد. در وضعیت شانمویک مودرا قرا ی ر بگ�ید و به آرایم و عمق هر چه تمامتر دم و بازدم انجام دهید. دهانتان را محکم ببندید. تجسم کنید که هر دو کرهی چشمتان به سنگ تبدیل شده و آنها را حرکت ندهید.

هوشیاری خود را شدت ببخشید. اس� ت س ایجاد نکنید. سیع کنید با هوشیاری عمیق نفوذ کنید. فشار ایجاد نکنید، تنها هوشیار باشید. جوری ی� دارید به چشم سوم شورمندانه تجسم کنید که گو خود داخل یمشوید. بهقدری عمیق تجسم کنید، که ی� دارید با مته به چشم سوم خود وارد یمشوید. گو آرام بمانید. به آرایم چشمان خود را باز کنید.

این مهماست که در شانموکیه مودرا احساس را تح� کنید. انرژی فوق العادهای را در چشم سوم تان ایجاد شده خواهید دید، خالقیت الهاماتتان را بیدار یمکند. ت وق� احساس را تح� کنید، خواهید دید که در حال ورود به انرژیهای عمیقتر و یا آگایههای باالتر هستید.

صحبت از معصومیت پس از صحبت در مورد پرشوری و جهد، ممکن است عجیب بهنظر برسد. اما در واقع، شما نیمتوانید در انجام کاری شورمند باشید مگر اینکه در انجام سا ی یر چ�زها معصوم ب �گنایه که من از آن صحبت یمکنم ممکن باشید. ن� شما زی که در فرهنگ لغت ذه است با ی چ� بهعنوان معصومیت تعریف یمشود متفاوت باشد. زی که من از آن صحبت یمکنمب، �گنایه یک یچ� کودک است. کودک در مورد هر کاری که انجام یمدهد، شورمند است. بزرگساالن این قدرت را از دست دادهاند، امایمتوان آنرا دوباره به دست آورد.

از ما خواسته یمشود که خوب، پاک و معصوم ً ً دائما باشیم. معصومیت به ما تحمیل شده است. دائما از طریق جامعه و اخالقگرایان به ما القاء یمشود زی اشتباه است، ز ی ی درست و چه چ� ی که چه چ� زی زی ناپاک ا ی ست، چه چ� زی پا ی ک و چه چ� ی چه چ� زی معصوم و زی بد ا ی ست، چه چ� خوی ب و چه چ� ً به ما القاء زی منحرف است. خوب و بد دائما ی چه چ� زی را که خوب است یمشود. ما مجبور هستیمی چ� یا آنچه که جامعه خوب یمپندارد را انجام دهیم.

گ هیچ ربیط بهآنچه که جامعه باور دارد، اما زند� ندارد. آنچه جامعه بهآن اعتقاد دارد، متفاوت ی� هست که یمگوید: گ است. گفتهی زیبا از زند� ت »وق� فکر یمکنید، بهطور عمویم فکر یمکنید. گ یمکنید، نیمتوانید آنرا تعمیم اما زما� ن که زند� ب� زی است که در بازاریا دهید«. این مانند هما ی ن چ� ز یمگویند: »در سطح جهان فکر کن، اما در سطح ین� محیل عمل کن«.

ی� گ موقعیتها ش�ایط را نیمتوان عمویم کرد. در زند� وجود دارد که تعمیمدیه کارگر نیست، که شما نیمتوانید طبق دستورالعملهای کیل تصمیمی بگ�ید زی را انجام دهید و چه کاری را انجام ی که چه چ� ندهید. تمام تفکراتتان دربارهی اخالقیات، درست

ً هیچ ارتبایط بههم و نادرست، ممکن است عمال نداشته باشد. کیس از من پرسید: »سوامی ج�، چرا ف از قمار در نوشتههای هندو باستان ما حر� نیست؟ فقط در حماسهها دربارهی قمار صحبت شده است«.

من بهآنها یمگویم که در آن زمان قماری وجود نداشت، پس چطور انتظار دارید که دربارهی آن ً در هیچکدام از متون صحبت شده باشد؟ طبیعتا مقدس هندو، قمار یا مواد مخدر ممنوع)حرام( اعالم نشده است، زیرا در آن زمان این مشکالت وجود نداشت. ت وق� حرف از اخالقیات به میان گ دارد. ً بهآن وضعیت بست� ز کامال یمآید، هم ی ه چ� اخ ب الق نس� است، نه وجودی.

معصومیت بهمعنای پایک فضای درون است، که تحتت یأث� افکار یا خاطرات حک شده قرار نگرفته باشد. ت ح� اگر احساسات خود را مانند خشم، طمع و شهوت بروز ندهید، و آنها در فضای درو� ن شما وجود داشته باشند، شما فردی کامل و معصوم نیستید. تنها ممکن است از لحاظ اجتمایع پاک ن . از سوی دیگر اگر خشم، شهوت و باشید، همی� طمع خود را بروز دهید، فضای درونتان تحتت یأث� گتان مانند یک کودک معصوم و قرا ی ر نگ�د و زند� ب�گناه باشد، آنوقت شما موجودی پاک هستید. ً شمایمتوانید ببینید که کودکان هم عصبا� ن یمشوند. ز حریص هستند. شخصیت آنها عمدتا کودکا ین ن� ن دلیل بر مبنای حرص و طمع شکل یمیگ�د. بههمی� است که آنهااز مفهوم«مال من« بسیار آگاه هستند. اسباب بازی را از کودیک ی بگ�ید. او طوری رفتار خواهد گاش را از او گرفتهاید. داد و فریاد کرد انگار که زند� یمکند. این بهاین دلیل است که تمام شخصیت او بر اساس »مال من« شکل گرفته است. کودکان حرص و خشم دارند، اما نیمتوان آنرا ناپاک نامید. ز که ممکن است ناپاک این بهاین دلیل است که ه یرچ� درنظر گرفته شود، فضای درو� ن آنها را تحتت یأث� قرار نیمدهد. آنها یمنشینند و با اسباب بازیهای

خود بازی یمکنند و بعد از چند ساعت آنها را پرتاب زی یمکنند و یمروند. آنها ی چ� را باخود حمل نیمکنند. فضای درو� ن شان پاک و زیبا است. شما نیمتوانید آنها را دزد بخوانی ت د، ح� اگر زی را برداشته باشند، چون فکر نیمکنند که آنها ی چ� زی متعلق به کیس است، انسان نیمتواند از توق� ی چ� ی� کیس است ئ� دارا آن استفاده کند. این فکر که شی در آنها وجود ندارد. معصومیت، پایک است. معصومیت بهمعنای پایک فضای درون است

ً با فضای درو� ن در ارتباط معصومیت مستقیما است و بههیچ وجه به جها ین ب�ون مرتبط نیست. ب� بهاین ی� برای دستیا در احکام شیوا، تکنیکها گ شیوا را همانطور معصومیت وجود دارد. اگر زند� که در داستانهای اسا یط�ی هندو توصیف شده است، دنبال کنید، نیمتوانید هیچگونه معصومیت ت� اجتمایع یا ت سن� را در او ببینید. اما معصومی گ یمکند ی� که او زند� ناب و غا� ئ در او هست. جا ً به خلوص و گ یمکند مستقیما یا شیوهای که او زند� معصومیت او مرتبط است. شیوا در یک گورستان گ یمکند که در آن اجساد سوزانده و دفن زند� گ یمشوند، و توسط ارواح و اشباح احاطه شده است. کلمهی شیوا در سانسکریت به ن مع� فرخند� گ ب �سبب، انرژی ایجاد سعادت در هر کجا که باشد، از فضای درو� ن ب�سبب است. این فرخند� معصوم او نشأت یمیگ�د.

ی�، نوشتههای مقدس بهنام اوپانیشادها در سنت ودا وجود دارد. کلمه اوپانیشاد در سانسکریت به آموزههای استاد به شاگردانش اشاره دارد. 108 ن وجود دارد. آنها جوهرهی علم اوپانیشاد این ی چن� ی� 1 روشنگری هستند که توسط استادان بزرگ ودا نگاشته شده است. ییک از اینها، چاندوگیا اوپانیشاد ی� را توصیف یمکند: است که داستان زیبا

پرسی بهنام ساتیاکاما نزد استادی برای کسب

روشنگری یمرود. استاد چهار صد گاو بهاو یمدهد و یمگوید: »این گاوها را بردار. به جنگل برو و مراقب آنها باش. ت وق� تعدادشان به گ هزار رأس رسید، آنها را نزد من بازگردان.« ساتیاکاما به جنگل یمرود و با گاوها زند� یمکند، و منتظر بیش� ت شدن تعداد گاوها یمماند. سالها نشست و با کیس صحبت نکرد، و فقط با گاوها بود. طویل نکشید که و در انزوای کامل، کمکمهویت جها ین ب�و� ن زبان انسا� ن را فراموش کرد. در سکوت عمیق، خود را از دست داد. تا ت وق� که تعداد گاوها به هزار رأس رسید، او بهکیل شمارش کردن را فراموش کرده بود. او با ی� به انتظار نشسته بود. احساس وجد زیبا در نهایت گاوی بهسمت او یمآید و یمگوید: »قربان، ما اکنون هزار رأس شدهایم. یمتوانیم نزد استاد بازگردیم«. ً ؟ بسیار خوب«. او جواب یمدهد: »واقعا ساتایاکاما در وجد و خلسه فرو رفته است. او راه برگشت را فراموش کرده است. گاوها خود راه را پیدا یمکنند. در راه برگشت، حیوانات، پرندگا ت ن و ح� آتش که برای درست کردن ،2 به غذا روشن کرده، او را به ماهیت برهمن حقیقت غا� ئ هدایت یمکند. هنگایمکه ساتیاکاما نزد استاد باز یمگردد، استاد بهاو نگاه یمکند و لبخند یمزند. او یمگوید: »ساتیاکاما تو مانند کیس که حقیقت رایمداند، نورا� ن شدهای. چه کیس آنرا به تو آموخت؟« او توضیح داد که چگونه حقیقت را از طریق حیوانات و پرندگان فهمیده است و از استاد خواست تا حقیقت را به زبان خود بهاو بگوید. ً حقیقت را استاد گفت: »توخود قبال دریافتهای« و بهاو برکت داد.

Part 8: Living Enlightenment (Gospel of THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM)_Farsi_part_8.md

داستان بهما یمگوید که فقط با بودن، فقط با گوشدادن زی که طبیعت یمگوید، ی به چ� ساتیاکاما حقیقت را دریافت و روشنگر شد. کودکان حرص و خشم ندارند. فضای ن شان پاک و درو� زیباست

ساتیاکاما از استاد برای روشنگری کمک یمخواست و استاد از او خواست تا تعداد گاوها را افزایش دهد! بسیاری از شما یمپرسید، گاو چه ربیط به روشنگری ی� دارد؟ خوشبختانه ساتیاکاما آدم خییل عقلگرا نبود. او تحصیالت آکادمیک نداشت. بنابراین این سؤال را پ ن�سید! او ساده، معصوم و فروتن و مستعد ایجاد تحول بود. او منط� ق نداشت که بخواهد از آن استفاده کند.

بدانید، تا زما� ن که منطق خود را کنار نگذارید یا از منطقتان خسته نشوید، آمادهی تحول نیستید. گ به شما کمک کند. ت منطق ح� نیمتواند در درک زند� ت منطق ح� نیمتواند در خوانش ذهنتان بهشما کمک کند. چگونه یمتواند بهشما کمک کند تا تغیی� کنید؟ مردم از من یمپرسند: »سوامی ج�، چرا شما ضد منطق هستید؟«. من ضد منطق نیستم. من فقط بهشما یمگویم که تمام رنجهای شما بهدلیل منطق بدون هوش است. از صبح تا شب، منطق شما در حال ایجاد سیاستهای بسیاری در درون شمااست. زی جز نظرات متفاوت سیا ی ست چیست؟ چ� دربارهی یک موضو ی ع نیست، غ� از این است؟ حال ذهن خود را ت ی حت نظر بگ�ید. دربارهی یک ز دیگری یمگوید و ز ی و شب چ� موضو ی ع، صبح یک چ� این سبب ایجاد دو رایه در ذهن یمشود. ذهن شما بهخودیخود یک دو رایه دشوار است.

مردم یمگویند که در همهی سازمانهای معنوی، سیاستهای زیادی وجود دارد. من از آنهایمپرسم: »منظورتان چیست؟«.

کیس که این ادعا رایمکند خود دارای سیاست است!

برای سیاست داش� ت ن ، نیازی به دو نفر بودن نیست. ف است، ف است. یک فرد دارای منطق کا� ز ییک هم کا� ز یمگوی ی د و شب چ� زیرا صبح منطق ا ی و یک چ� ن شما و خودتان دیگری یمگوید! در واقع مبا ی رزه ب� سیاست است! درست یمگویم؟ پس چرا یمگویید ز سیاست دارند؟ ت که ح� سازمانهای معنویی ن� اگر تصمیما� ت را که صبح یمیگ�ید در کنار تصمیما� ت که شب یمیگ�ید قرار دهید، خواهید دید که یک سیاستمدار در درون شما وجود دارد!

منطق اجازه نیمدهد شما ساده و معصوم باشید و نیمگذارد که تحول بهرا تح� در شما رخ دهد. باید بر منطق غلبه کرد تا تحول صوی رت گ�د. تنها زما� ن که منط� ق نباشد، معصومیت هست. معصومیت فضا را برای بروز تحول آماده یمکند.

خوشبختانه ساتیاکاما منطق نداشت. شاگردی برای روشنگر شدن نزد استادی رفت و استاد به او میگوید: »بسیار خوب، این گاوها را ببر، به جنگل برو و آنجا بمان تا تعدادشان به هزار برسد و سپس بازگرد!«.

اگر جویندهی امروزی به جای آن شاگرد بود، میگفت: » فکر میکنم استاد قصد دارد از من سوء استفاده کند تا به هدفش برسد. او به من هزار رأس گاو میدهد که اینکار را انجام دهم. معصومیت در منطق گم میشود! به همین دلیل است که امروزه هیچ جویندهای به این دستاورد نمیرسد. تکنیکهای شگفتا انگیز

شدن اهمیت نداد. تنها یک یا دو هزارتا او به هزارتا معصومیت و پذیرش او سبب شد تا روشنگری در او روی دهد! هنگامی که شما به طور کامل پذیرفتید، به ذهن نیاز ندارید. شما تنها موقعی که دچار درگیری و مبارزه هستید، به ذهن نیاز دارید. در همین لحظه خود را در جهان بیرون و جهان درون بپذیرید، روشنگر خواهید شد.

ساتیاکاما برای چندین سال، آنچه را که استاد گفته بود را کامل پذیرفت. چه چیزی جز روشنگری میتواند برای او اتفاق بیفتد؟

ممکن است با خود بیاندیشید که چگونه یک گاو را رقم میزند؟ مشکل ما با فضای این است که ما حتی برای دانش معنوی هم با فضای ذهن عقلانی برخورد میکنیم. به دلیل همین است که ما دائماً میپرسیم »چگونه«. عقل عقلانی است که ما دائما همیشه سؤال میپرسد. معصومیت یکراست آن چیزی را که استاد میگوید انجام میدهد. این تفاوت این دو است.

شیوا در سوترای شیوا میگوید: »حقیقت غایی را درک کنید، حواس خود را خاموش کنید و آزاد شوید«. چرا او از این جمله استفاده میکند که » حواس خود را خاموش کنید«؟ چگونه میتوانید بفهمید که در چیزی کاملاً غرق شدهاید؟ حواستان کار نخواهند کرد. نمیبینید و نمیشنوید. اینگونه میتوانید بفهمید. اگر حواستان همچنان کار میکند، پس هنوز غرق نشدهاید.

شیوا میگوید: »حقیقت غایی را درک کنید، حواس خود را خاموش کنید و آزاد شوید«. وقتی حواستان کار میکند، ممکن است فکر کنید که دارید گوش میدهید، اما ممکن است واقعاً گوش نکنید. ممکن است ظاهراً عضو حس کار کند، اما انرژی که آن حس را فعال میکند، نه. شنیدن با گوش دادن تفاوت دارد. اگر فقط بشنوید، عقل همچنان دست به کار است. اگر گوش دهید، غرق میشوید. پس دیگر عقل در کار نیست. تلنگر زده میشود. شما از خود کاملاً ذوب میشوید و کاملاً معصوم و فانی در استادتان میشوید. مانند ساتایاکاما کاملاً گشوده میشوید. آنگاه تنها یک کلمه از استاد کافی است تا شما را روشنگر کند!

منظور نظر او این است که در حالت کاملاً معصوم و گشوده، آغازگری، همان روشنگری است. تنها کافی است. آغازگری خود نوعی تکنیک است. او میگوید: »وقتی استاد حقیقت را بیان میکند فقط گوش دهید و روشنگر شوید«.

چگونه گوش دادن به روشنگری منجر میشود؟ چرا این اتفاق برای ساتیاکاما افتاد اما برای ما نمی افتد؟ اول از همه، او معصوم بود و بنابراین برای دریافت دستور استاد هوش لازم را داشت.

دوم اینکه، او به اندازهی کافی شجاع بود.

او به استاد اعتماد کامل داشت. معصومیت همیشه با اعتماد همراه است.

من از شما نمیخواهم که هزار گاو تحویل بدهید! من از شما میخواهم با همان معصومیت همان ساتایاکاما نزد من بیایید. مجبور نیستید دقیقا کاری را ساتایاکاما انجام داده انجام دهید. اما شما باید مانند ساتایاکاما باشید. اگر وجود شما مانند او باشد، ممکن است تحول در شما رخ دهد. تنها در این هنگام است که تحول نور میتواند رخ دهد.

کلمه اوپانیشاد به این معنی است »نشستن به پای استاد« استادان بزرگ است. در Bharat باستان سنت گوروکول و شاگردان رواج داشت. کودکان از سن هفتسالگی نزد استاد گذاشته میشدند و با تکیه به آگاهی تربیت میشدند. استادان تجسم زنده حقایق کتاب مقدس هستند. رسم نشأت پندار، گفتار و کردارشان، حقیقت غایی است. شاگردان تنها با زندگی در کنار استاد حقیقت را جذب میکنند.

استاد روشنگر Hindu سوایم رسییوکتشوا ری میگوید: »نشستن با استاد تنها حضور فیزیکی در کنار او نیست، بلکه نگه داشتن او در قلب خود، و هماهنگ بودن با اصول او و خود اوست.« این روش کل اوپانیشاد است. استاد انرژی فرا آگاه است. هنگامی که با او هماهنگ میشوید، در واقع با این

انرژی همفرکانس میشوید. شما فقط با معصومیت و گشوده بودن میتوانید هماهنگ شوید. معصومیت فضا را برای بروز تحول آماده میکند.

گشوده بودن خالی بودن است. نگذارید که دانش درون شما را پر کند. دانش تنها یک ابزار است، نه جوهرهی شما. هرگونه دانش را با عنوان »این نه«، »این نه«، رد کنید. وقتی میگویم رد کنید، منظورم این است که هیچ دانشی میانهای به غیر از حقیقت غایی نیست. زیرا زمانی که هر چیزی که دائماً در شما بروز میکند را رها کنید، دیگر هیچ راه دیگری برای رفتن ندارید. شما دوباره به خودتان باز میگردید و در آنجا حقیقت غایی را پیدا خواهید کرد. در آن هنگام شما آماده پر شدن با حقیقت هستید. سپس شما خود میتوانید اوپانیشاد را رقم بزنید.

آدی شانکارا، عارف بزرگ Hindu، شاتاکام زیبای ین�روانا را زمانی خواند که تنها هشت سال داشت:

من نه نفرت و نه عشق، من نه طمع دارم و نه وهم، نه غرور دارم و نه حسادت، من واقعا هیچ وظیفهای برای انجام دادن ندارم، و به همین طور هیچ ثروتی برای به دست آوردن، من هیچ هوسی برای لذت بردن ندارم، من برای آزادی در بند نیستم، ذات من آگاهی و سعادت محض است، من شیوا هستم.

این کمال سعادتمندانه خالی بود. این یک چنین ایثاری و در سن چنین کم! اگر بچه ها را تماشا کنید، میبینید که چشمهایشان بزرگ است. آنها از درون همیشه پر از شگفتی و تازه گی خالی هستند. آنها هیچ نظری در مورد چیزی ندارند. آنها آماده دریافت هستند. آمادگی در چشمانشان منعکس است. آیا تا به حال انسان

بزرگسالی را با چنین چشمانی دیدهاید؟ همچنان که ما بزرگ میشویم، چشمانمان درخشش خود را از دست میدهند، زیرا ما با دانستن مان وقتی استاد حقیقت را بیان میکند فقط گوش بسپارید و روشنگر شوید.

آنها را کدر و ملول میکنیم. ما ممکن است چیزهای زیادی بدانیم، اما این دانستن نباید به هیچ وجه ما را دچار ملال کند. ما باید همیشه روح خود را خالی نگه داریم.

اگر فقط بدون هیچ اظهار نظری، بدون هیچ توضییحی به زندگی نگاه کنید، مانند یک فنجان چای خالی میشوید که چای دم کرده میتواند در شما ریخته شود. شما دریافت میکنید زیرا چیزی ندارید، زیرا خالی هستید. بنابراین هرگز اشتیاق خود را از دست نمیدهید.

شما مثل یک کودک، بی گناه و تازه هستید. هرگز احساس ملال نمیکنید. مانند یک کودک معصوم و با طراوت میشوید.

دختر کوچکی چیزی روی یک کاغذ مینوشت. پدرش از او پرسید که آن چیست. او گفت: » نامه مینویسم«. پدر پرسید: »به چه کسی؟«. او پاسخ داد: »به خودم«. پدر پرسید: » نامه در مورد چیست؟«. دختر گفت: »از کجا بدانم؟ هنوز آن را دریافت نکردهام«.

تازگی و طراوت بسیاری در پشت معصومیت نهفته است. با معصومیت زندگی هر لحظه به رازی آشکار میشود. زندگی یک رمز و راز بدل میشود. این حقیقت است. زندگی در حال ظهور است. ذهن است که نقش برایش مینویسد. ذهن همیشه میخواهد که زندگی اش طبق شرایط خاص او پیش برود. اما معصومیت زندگی را با شرایط خود میپذیرد. با ذهن، زندگی برای به اشتراک گذاشتن رمز و راز خود با زندگی دروازه ای پیدا نمیکند. با معصومیت، از زندگی استقبال میشود.

اگر با بچه ها قایم باشک بازی میکنید، خواهید دید که آنها در آخرین جایی که شما پنهان شدهاید، قایم میشوند! نه تنها یکبار بلکه بارها این اتفاق تکرار میشود! چه طوری چنین چیزی ممکن است؟ دلیل آن این است: آنها با معصومیت پیش میروند. آنها هیچ نظری در سر(ذهن) خود ندارند. آنها از قلب خود تبعیت میکنند. آنها به شما اعتماد زیادی دارند، به قدری که در جایی که شما قبلاً مخفی شدهاید، قایم میشوند و حتی شک هم نمیکنند که شاید شما آنجا را بگردید!این زیبااست. این در روانشناسی کودک، آزمایش سادهای برای تعیین آگاهی فکری کودکان انجام میشود. یک خانه به کودک نشان داده میشود. مشاور، عروسک پدر و مادر را برداشته و به کودک میگوید که آنها برای کار یا خرید بیرون رفتهاند. از کودک خواسته خواهد شد تا این موضوع را تأیید کند. سپس حواس کودک را به سمت دیگری پرت میکنند و عروسکهای پدر و مادر را دوباره در خانهی عروسکی قرار میدهند بهگونه ای که کودک بتواند آنها را ببیند. حال از کودک میپرسند پدر و مادر عروسک کجاهستند و مشاهدات بسیار جالبی در پاسخهایشان گزارش میشود.

کودکان تا 4 سال معموالً میگویند که مادر و پدر در محل کار و یا خرید هستند، حتی با اینکه توانستند به وضوح آنها را در خانهی عروسکی ببینند. فقط کودکان در سن پنج سالگی مثالً باالتر چیزی را که میبیند با واقعیت تطبیق میدهد. تا آنموقع، کودک فقط آنچه را که به او گفته میشود باور میکند.

این زیبا یی معصومیت است. معصومیت اعتماد میکند. معصومیت نگران مورد سوء استفاده قرار گرفتن را ندارد. اکنون دانشمندان علوم اعصاب

به توجیهی برای این امر دست پیدا کردهاند. آنها میگویند که تقریباً تا سن پنج یا شش سالگی الگوهای امواج مغزی کودک در حالت تتا و دلتا هستند. اینها حاالت تأثیرپذیر ذهن هستند که در آن میخوابیم و خواب میبینیم. آنها میگویند که در آن ما بگیریم. امواج مغزی در حالت آلفا که در سن دوازده سالگی قرار میگیرند، همچنان تأثیرپذیر هستند. به همین دلیل است که بچه ها بیشتر آنچه را که بزرگترها به آنها میگویند باور میکنند. آنها با معصومیت خود اعتماد میکنند.

اگر به چشمان کودکان نگاه کنید، میبینید که آنها در سعادت هستند. به همین دلیل است که آنها شفاف و خالی هستند. همچنان که بزرگ میشوید، چشمان شما از دانش پر میشوند. آنگاه ممکن است نگاه کنید، اما بینش در کار نیست، زیرا شما با نظرات، قضاوتها و اعتقادات میبینید که قبلاً با چشمان شما فیلتر شده و ابری است. شما از فیلتر اعتقادات و خاطرات گذشته خود مینگرید. شما چیز جدیدی یاد نمیگیرید، زیرا آنچه که میبینید فقط تکرار خاطرات گذشته شما است.

از سوی دیگر، هنگامی که با چشمان خالی بنگرید، هرآنچه که میبینید عمیق شده و بینش جدید ایجاد میکند. زندگی تبدیل به یک رمز و راز ابدی میشود. ماهیت سؤال شما تغییر میکند. ماهیت سؤال ژرفای معصومیت سوال کننده را آشکار میکند.

سه راه برای پرسیدن سؤال وجود دارد. میتوان از روی معصومیت پرسید، یا میتوان از روی دانستن پرسید. تا با دانش خود فخر بفروشید، و سوم اینکه میتوان جهت تأیید آنچه که میدانید درست است پرسید. وقتی از روی معصومیت سؤال میپرسید، کاملاً برای دریافت پاسخ آماده هستید. وقتی از روی دانسته های خود سوال میکنید، شما

جواب را از دست میدهید. وقتی برای دریافت تأیید، سؤال میپرسید، در مقابل پاسخ مقاومت نشان میدهید. هیچ دانشی میانهای به غیر از حقیقت غایی نیست

داستان کوتاه:

عموما استادان بودا مشاورهی فردی را در اتاق جداگانه انجام میدهند. وقتی استاد و شاگرد باهم هستند، هیچکس وارد اتاق نمیشود. استادی بودا از مصاحبت با بازرگانان و خبرنگاران و همچنین شاگردانش رس ذوق میآمد. و خب یک کوزه گر بیسوادی که همیشه میآمد و از او سؤاالت احمقانه میپرسید. سپس چایش را میخورد و میرفت. یک روز که کوزهگر آنجا بود، استاد میخواست به یکی از شاگردان خود مشاورهی فردی بدهد، و از کوزهگر خواست تا از اتاق بیرون برود. کوزهگر پرسید: »من میفهمم که شما بودای زنده هستید. حتی بوداهای سنتی هم هرگز مانع تجمع مردم در مقابلشان نمیشوند. پس چرا مانع من میشوید؟«. استاد مجبور شد بیرون بیاید تا شاگردش را ببیند.

سؤال کوزهگر از روی دانستههایش بود. او لحظهای از آموختن غافل شد. اگر گشودگی وجود داشته باشد، یا گیری محقق میشود. ضم یا گیری در معصومیت رخ میدهد. دانش کوزهگر مانع جذب و درک آموزههای استاد شد. کودکان هر چیزی و هر کسی که در اطرافشان باشد را مانند اسفنج جذب میکنند و هیچ چیزی مانع انجام این کار در آنها نمیشود. به همین دلیل است که در سن هفت سالگی سنت ودا پسریده میشوند. راز اصیل یا گیری، عملکردن بر اساس معصومیت است.

مشکل اینجا است که کسانی که خالی نیستند هرگز متوجه نمیشوند که خالی نیستند. شما نمیتوانید به آنها بگوئید که پر هستند. آنها این موضوع را نه میفهمند و نه میپذیرند. اما انسان معصوم میگوید: »به دلیل دانستن از دستش دادم. من واقعا نمیدانم. اکنون مشتاقم که بدانم«. وقتی این فضا فراهم شود، یا گیری ادامه مییابد. در این فضا ت وجود ندارد. مقاومتی در کار نیست و هیچ شناختی پذیرش محض است.

ج� کریشنامورتی، فیلسوف بزرگ، میگوید: »تنها زمانی میتوان از دانش، آزادی کسب کرد که فهمیده شود دانش چیست.«

لحظهی عموماً دانش تلاشی است که ما سعی میکنیم آنرا با تور دانش به دام انداخته و به دست آوریم. تلاش ما برای کسب دانش است. اما این امر هرگز محقق نمیشود! هرگز نمیتوان ناشناخته را با شناخته ها به دام انداخت. ناشناختهها را تنها میتوان با تسلیم شدن به آن شناخت. تسلیم شدن همان چیزی است که هوش نامیده میشود! هوش، همان زمان حال را کشف کرده و آنرا به شادی تسلیم میکند. این شادی، شادی معصومیت است.

از سوی دیگر، دانش راز لحظهی حال را انکار میکند. دانش تالش میکند که هر لحظه آنرا اثبات کند در حالیکه زمان حال هرگز قابل اثبات نیست. بنابراین شما پیوسته با چیزی که »ترس از ناشناختهها« نامیده میشود، سروکار دارید. با تالش برای اثبات زمان حال است که ترس از ناشناختهها در وجودمان ریشه میدواند. در غیر اینصورت، شما اصالً نخواهید داشت! شما به خوبی میدانید که زمان حال یک راز است!

شما به نحوی سعی میکنید که با دانسته هایتان از » ناشناخته ها« فرار کنید. برای نفس، عدم شناخت

نز لهی هیچ است. نفس نمیتواند هیچ بودن را تحمل کند. اما معصومیت، هیچ نبودن و لذت بردن از حال است! زمان حال هدیهای باز نشده است. اما دانش از روی هیجان، آنرا لمس میکند تا بتواند محتویات آنرا تشخیص دهد. وقتی دانش به این منتهی میرسد که راهها هنوز کشف نشده است، دیگر مانع فرآیند دانش غایی میشود و مانند ابزاری عمل میکند که به هنگام نیاز به کار نمیآید و منکر رازهای زندگی است. وقتی متوجه شویم که دانش رازهای زندگی را انکار میکند، وقتی متوجه شویم که ما دانش را فقط

به دلیل ترس از ناشناختهها کسب میکنیم، به این هوشمندی میرسیم که باید خودمان را تسلیم زندگی کنیم و اینجا است که معصومیت متولد میشود. مشکل این جا است که جامعه رفتهرفته مجموعهای از باورها را به هر کودکی که متولد میشود، القاء میکند. باور چیست؟

باور چیزی نیست جز برداشت فردی و مستقل از چیزی.

هیچ نیازی نیست که باورها را به کودک تزریق کنیم. کودک میتواند آزاد باشد تا برداشت خود را داشته باشد.

ج� کریشنامورتی میگوید: »دانش هم سنت است و هم غریزه.« منظور او از این حرف چیست؟ فرض کنید که در یک خانواده Hindu به دنیا آمدهاید. بنابراین، دانش که شما کسب میکنید برگرفته از سنت Hindu محض است. واکنشها و اقدامات شما شامل اعتقادات و ایدئولوژی سنت Hindu خواهد بود. هم در سطح خودآگاه و هم ناخودآگاه، شما با شرایط آن محیط میشوید.

واکنش ناخودآگاه »غریزه« شما است. تجربهی زیاد از هر چیزی در اطرافتان، فقط از طریق غریزه رخ میدهد، نه آنطور که هست. به همین دلیل شما نمیتوانید چیزی را بفهمید. شما فقط میتوانید آنرا از طریق دانش خود بدانید. به همین دلیل است که میگویند، دانش مانع دانستن است. ما ممکن است چیزهای زیادی بدانیم، اما این دانستن نباید به هیچ وجه ما را دچار ملال کند

هنگامی که دانش در حالت تعادل است که فایدهای برای

تجربه وجود ندارد، جامعیت دارد. محدوده تنها بازتاب برای پخش دانش وجود دارد. همه‌ی خبرها از دانش گذشته و یا خبر از نتیجهی گذشته است. شما عطر گل را میشناسید. شما در حال حاضر صدای امواج را میشناسید. طلوع خورشید را به عنوان تجربه میشناسید. در ابتدا، در زمان کودکی، اینها واقعا بودهاند. اما همانطور که ما رشد میکنیم، این تجربیات شروع به تبدیل شدن به سنتهای دنیوی میکنند.

زی نیست و هر لحظه، تازه است. هر چیزی را دانست. از کجا میدانید که بنابراین می شوی د چ مه اتفاقی میافتد؟ اگر این موضوع لحظه ای دیگر درک شود، تمام دانسته ها رنگ میبازند. آنگاه تنها قو میماند و خرد همان هوش معصوم است خرد با که میگذارد که تجربه ای بدون مانع شدن دانسته ها به وقوع بپیوندد. آنگاه اکتشافات بزرگ مربوط به خویشتن و موضوعات پیرامون آن و رازها دو را به هم ربط میدهد، اتفاق میافتد.

ج� کریشنامور� ت یمگوید که اعتقاد، احتماالت ت� خاص بسیاری را رد یمکند و شما را به سوی فعالی ی� گ سوق یمدهد، زیرا ذهن هم پ یشه در � فعالیتها است که از اعتقاد ن شا یمشود. ما تمام زند� خود را بر اساس اعتقاداتمان پایهگذاری یمکنیم. بدین سبب، ما غرق در فعالیت هایمان هستیم، اما اقدایم نیمکنیم. فعالیت مستلزم تغذیه شدن از اعتقادات است و نیمتواند متوقف شود. اگر متوقف شود، ذهن افسرده یمشود. اما اقدامات به هنگام نیاز اتفاق یم افتند و بعد متوقف یمشوند.

فعالیت از اعتقاد رسچشمه یمیگ�د. اقدام از روی درک صورت یمیگ�د. فعالیت گ یمشود در باعث خست� حایلکه اقدام، ایجاد انرژی و الهام یمکند. آنچه شما نیاز ت وق� از روی معصومیت سؤال ً برای یمپرسید، کامال دریافت پاسخ آماده هستید دارید اقدام است نه فعالیت.

زی است و نه حقیقت. اعتقاد تنها درک شما ا ی ز چ� ت�، چهار فرد مختلف با اعتقادات در هر موقعی مختلف، یمتوانند به چهار نتیجه مختلف برسند. در اعتقاد، واقعیت مطل� ق وجود ندارد. اعتقاد رصفا ادرایک فردی است. اما معصومیت درک را باز یمکند ن است. به دنبال نتی ی جه گ�ی ی� آن در همی� و زیبا ز نیم بندد. نیست و درها را به روی هیچ ی چ�

به این تصویر نگاه کنید. چه یمبینید؟ پی�ز� ن را یمبینید.

ن� پی�زن ن یمتوانید زن جوا� ن را ببینید! بی هم یچن� سمت چپ، گونه زن جوان است و دهان پی�زن، یقه لباس زن جوان و. چشم چپ پی�زن، گوش چپ زن جوان را تشکیل یمدهد. تفا یس� ب �شماری برای زی وجود دارد. تکیه نکردن بر روی ت ی فس�ی ه ی ر چ� خاص، اساس و جوهره معصومیت است. آنگاه، روح زنده یمماند. ناشناخته یمتواند تنها با تسلیم شدن بهآن شناخته شود.

ن بازی پاراماهمسا یوگآناندا یمگوید: ی »روز، زم� شیطان است.« در روز، ما مدام کلمات را به خورد ذهن خود یمدهیم. در واقع اگر دقت کنید متوجه یمشوید که کلمات جلوی یا یدگ�ی را یمیگ�ند. بهعنوان مثال، االن شما در مقابل من نشسته اید، خییل از شماها حرفهای من را نیمفهمید چون من به یک زبان خا جر� با شما صحبت یمکنم. شما احساس نارا تح� یمکنید ویل شما خوش شانسترین آدم این جمع هستید! شما نیمتوانید بهواسطهی زی بیاموزید. من فقط صحبت کلمات از من ی چ� یمکنمتا شما را ساکت کنم، اگر صحبت نکنید، در درون خودتا شن �وع به صحبتکردن یمکنید، بنابراین من صحبت یمکنماما شما فقط از طریق سکوت یمتوانی ی د چ�زهای زیادی از من بیاموزید. در سکوت، معصومیت هست و در کلمات، عقل. عقل هرگز حقیقت را دریافت نیمکند. تنها معصومیت است که یمتواند حقیقت را درک کند.

ف است در اینجا معصومانه بنشیند تا فقط کا� ن کلمات من به درک غا� ئ برسید. در فاصله یی ب� آموزهای عمیق نهفته است. استاد، شعر محض است، شعر ه تس�. بیانات او رسشار از ه تس� است. استاد صحبت یمکند چون شما یمخواهید که بشنوید و هنگایمکه که صحبت یمکند سکوت ی� وجود دارد که آموزههای نها� ن در آن پنهان زیبا شدهاند. اگرخود را پذیرا و در معرض آن قرار دهید، یمتوانید ت یأث� آنرا حس کنید. سکوت، پیل است بر ن کلمات. فاصله یی ب�

سکوت فضای شکل یگ�ی یا یدگ�ی تازه است. در سکوت شما پذیرا هستید و در آن لحظات است که من یمتوانم بهرا تح� شما را متحول کنم و با این تحول، معصومیت کامل را دوباره بهدست خواهید آورد. اعتقاد، ادرایک فردی است

ن دو رس برقرار یمشود. زی ا ی ست که ب� ارتبا ی ط چ� ارتباط شما را به دام ت ی فس� اشتباه از گفتههای ن دو قلب شکل من یماندازد. با اینحال، هم ی دیل ب� یمیگ�د. در ارتباط، شما با تدافعات عقیل خود پیش زی را ً ی چ� یمروید. در صور� ت که در همدیل، مستقیما تجربه یمکنید. با ارتباط، شما آرزوی خود را نسبت زی که ورای کلمات است، برآورده یمسازید. ی به چ� زی ز را با خود دارم. این هما ی ن چ� ً ی آن چ� و من دقیقا است که شما بهآن نیاز دارید.

کل فرآیند مراقبه شامل برقراری ارتباط روحا� ن و یاف� ت ن سکوت در درون خودتان است. سکوت درو� ن هیچگاه با استفاده از ذهن)فکر( یا تجربه ت� است قابل لمس نیست. سکوت درو� ن معصومی ن دلیل است که که به دنبالش هستید و بههمی� ی� در هیمالیا یا در جنگل مردم تمایل دارند که بهتنها بنشینند. آنها امیدوارند سکوت درو� ن را از طریق سکویت ب�و� ن پیدا ت کنند و وق� این اتفاق بیفتد، شما یمتوانید با تمام موجودات ه تس� همدیل کنید زی که از این سکوت رخ دهد همواره در و ه ی ر آن چ� مطابقت با ه تس� خواهد بود.

\begin{array}{c} \text{a.s.} \mathcal{S}{\mathcal{L}}\varphi{\mathcal{L}} \varphi_{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \ \text{a.s.} \mathcal{L}{\mathcal{L}}\varphi{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \ \text{a.s.} \mathcal{L}{\mathcal{L}}\varphi{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \ \text{a.s.} \mathcal{L}{\mathcal{L}}\varphi{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \ \text{a.s.} \mathcal{L}{\mathcal{L}}\varphi{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \ \text{a.s.} \mathcal{L}{\mathcal{L}}\varphi{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \land \omega \varphi_{\mathcal{L}} \ \text{a.s.} \mathcal{L}{\mathcal{L}}\varphi{\mathcal{L}} \varphi_{\mathcal{L}} \varphi_{\mathcal{L}} \end{array}

سکوت درو� ن منطقه گنج است که پیدا کردن آن کار

استاد است. بنابراین دفعهی بعد، از اینکه نیمتوانید حرفهای من را بفهمید ناراحت نشوید. معصوم تکیه نکردن بر روی است

بمانید و با سکوت کلمات ادغام شوید و آنوقت یا یدگ�ی و عدم یا یدگ�ی آنگونه که باید اتفاق خواهد افتاد. در سکوت نه طمع بهشت، نه ترس جهنم، نه حسادت به دیگران، نه طلب عشق و نه هیچ نگرا� ن وجود ندارد. سکوت ی� با معصومیت همرا با استاد است. پس از همنوا آن ارتباط مستقیم برقرار یمشود.

معصومیت، رایحهای دلپذیر است، در حایلکه دانش یک فیل� ت قوی است. رایحه معصومیت تمام دنیا را بهسمت شمایمکشد و فیل� ت دانش مانع آمدن خی ییل چ�زها بهسمت شما یمشود. ت وق� ی درگ� دانش گ و عجله هستید یمشوید همیشه دچار دستپاچ� گ چون دانشهای زیادی برای کسب کردن وجود دارد. هنگایمکه با معصومیت همراه هستید، بهساد� از لحظات خود لذت یمبرید. اگر افراد معصوم را ببینید متوجه خواهید شد، که انگار هدف خایص گ از بودن در لحظه با تمام ندارند. آنها بهساد� گ لذت یمبرند. با معصومیت لحظه وجود و بهساد� رایمفهمید و با دانش آنها را از دست یمدهید. دانش تنها هدف را یمشناسد، در حایلکه معصومیت ی�ها بی �هدف بودن را یمشناسد. زیبا

گ درک لحظهها اگر دانش خود را کنار بگذارید، آماد� و حقیقت را دارید. زمان حال حقیقت را در خود دارد. مشکل این است که امروزه در آموزش و گ با هوش بودن را پرورش فقط دانش و چگون� ش برای معصوم بودن در کار آموزش یمدهند و آموز نیست. در کدام یک از دانشگاههای ما معصومیت آموزش داده یمشود؟

گ

ش وارد شد و شش پرس جوا� ن به یک مایهفرو عدد مایه قزلآال خواست. مایهفروش با شوق و اشتیا شق �وع به انتخابکردن مایه کرد و در حایلکه مشغول بستهبندی آنها بود پرس ً آنها را بستهبندی نکنید. ً فعال گفت: »لطفا امکانش هست قبل از این که بستهبندی کنید ییکییک آنها را برای من پرتاب کنید و من آنها را جداجدا ی بگ�م؟«. مایهفروش گفت: »البته، این کار را یمکنم، اما برای چه؟«. پرس جواب داد: »اینطوت ری، وق� به خانه یمرسم حداقل یمتوانم بگویم که شش مایه قزلآال گرفتم«.

امروزه فشار زیادی برای باهوش بودن روی ما است. کودکان معصومیت خود را به ش �یط شدن که با نام »چگونه با هوش باشیم« به خوردشان گ داده یمشود، یمبازند. با گذشت زمان، مانند این ز فقط برای زرن� ت پرس بچه، ح� از معصومی یت ن� کردن استفاده یمشود!

ن بار و با افتخار به پدری، پرس خود را برای ا یول� همکاران خود معر� ف کرد. همهی همکارانش دور پرسبچه ایستاده بودند که پدر گفت: »پرس، ی� چند سالت است؟« چرا بهآنها نیمگو کودک به رسعت گفت: ت »وق� در خانه هستم، هفت سا ت له و وق� که در اتوبوس هستم، پنج ساله«.

کودکان امروزی اینگونه تربیت یمشوند. آنها ز ، منافع را ببینند. طوری تربیت یمشوند تا در هم ی ه چ� ب� آموزش و پرورش شما را با ی م�زان سودمندیتان ارزیا یمکند. اماارزش شما به سودمندیتان نیست. وجود ب� کرد و فقط عقل است آدم را هرگز نیمتوان ارزیا ی� یک ب�اش کرد و خود ذهن به تنها که یمتوان ارزیا

افسانه است! جامعه یک افسانه در شما شکل یمدهد که همان ذهن است و آنرا ب� شما قرار معیاری برای ارزیا ن دلیل است یمدهد. و بههمی� که امروزه دانش بسیار محبوب شده است.

ن کوتاه: داستا�

یمکردند. چهار دوست در یک شهر زند� آنها زمان زیادی را با هم گذراندند. سه نفر از آنها خییل باسواد بودند و نفر چهارم بهاندازهی آنها با سواد نبود اما دانا بود. یک روز تصمیم گرفتند به رس یزم�نهای دیگر سفر کنند و علم و دانش خودشان را به دیگران ارائه کرده و درآمدی کسب کنند. دوست چهارم یچ� ز ی برای گف� ت ن نداشت اما ابراز تمایل کرد که آنها را همرایه کند. دوست اویل گفت: »توی چ� ز زیادی نیمدا� ن و اگر با ما همراه شوی با اینض که �ور� ت ندارد اما ما دوست دوم گفت: »بله، درست است. به� ت مجبور یمشویمپول خود را با تو قسمت کنیم«. است که بما� ن «. دوست سوم، مهربانتر بود و گفت: »ما تمام این سالها با هم بزرگ شدیم و االن درست نیست که برگردد و باید با ما بیاید«. بنابراین چهار نفری سفرشان را آغاز کردند. آنها از یک جنگل انبوه عبور کردند. حیوانات ش زیادی را دیدند و لحظات بسیار وح هیجانا ی نگ� ز ی را تجربه کردند. ناگهان یک روز، به انبویه از استخوان حیوانات رسیدند. ب� ییک از آنها گفت: » فکر یمکنماین راه خو برای آزمایشکردن دانشمان است. بگذارید این حیوان را زنده کنیم«. دو نفر دیگر موافقت کردند، اما نفر چهارم گفت: »احساس یمکنماینها استخوان یک حیوان بسیار بزرگ است، بنابراین ما نباید

ن کاری را انجام دهیم«. یچن� سه نفر دیگر خندید و او را ترسوخطاب کردند و گفتند: »اگر علم و دانش ما را دا تش�، از ی� نیمترسیدی. ساکت باش و ما ن ی چ�زها یچن� را تماشا کن«. سه نفری آزمایش را پیش بردند. ییکاز آنهااستخوانها را مانند یک حیوان کامل کنار هم چید. سپس وردی خواند و آب مقدس را بر روی آن پاشید و استخوانها ناگهان شکل یک اسکلت را بهخود گرفتند. آنها از قدرت دانش خودشان شگفت زده شدند. نفر دوم جلو آمد، وردی دیگر خواند و آب بیش� ت ی روی آن پاشید. اسکلت ناگهان با عضالت، گوشت، خون و موپوشیده شد. یک یش� بود و فقط جان نداشت. آنها از کار خودشا ی ن متح� شدند. نفر سوم گ یمبخشد. جلو آمد و گفت که بهآن زند� نفر چهارم هشدار دیگری بهآنها داد اما بهاو ت� باال رفت و خندیدند. او آرام آرام از درخ تماشا کرد. نفر سوی م به بدن ش� جان بخشی ی د و ش� زنده شد. ش ، بهسمت هر سه نفر پیش یش� با غر رفت، آنها به باال نگاه کردند تا ببینند دوست چهارمشان کجا رفته است. او در جای ا نم� باالی درخت نشسته بود و تمام وقایع را تماشا یمکرد. ی ش� در زمان کوتایه کار همهشان را ساخت.

ً به هوش منجر دانش یک ابزار است و مستقیما نیمشود. فقط یک ابزار است و تا زما� ن خوب است ی� که ما از آن بهعنوان یک ابزار قدرتمند در جا که الزم است استفاده کنیم. با آن یمتوان کارهای زی انجام داد. اشتباه ما این است که تمام شگفتا ی نگ� گ خود را بهدست دانش یمسپاریم. از سوی دیگر، زند� ما را به هوش محض یمرساند. ً معصومیت مستقیما

$$\omega \omega \varphi \text{ çün } \varphi \text{ :}$$

\begin{array}{c} \circ \quad \circ^{\omega} \circ^{\omega} \circ^{\omega} \ \circ \quad \circ^{\omega} \circ^{\omega} \circ^{\omega} \circ^{\omega} \ \circ^{\omega} \circ^{\omega} \circ^{\omega} \circ^{\omega} \circ^{\omega} \ \circ^{\omega} \circ^{\omega} \circ^{\omega} \circ^{\omega} \end{array}

بود که ریش بلندی داشت و پشتش را به تنهی درخت تکیه داده بود و پاهایش را دراز کرده ن دو کشور واقع شده بود. درخ ی ت در مرز ب� بود. مسافری که داشت از کشوری به کشور دیگر یمرفت ا ی ز آن مس� یمگذشت، پی�مرد را دید و گفت: »خوب تغیی� قیافه دادهای! این کار جواب نیمدهد. من هم چند روز پیش ن طور ی که یک زنج� طال دزدیده بودم، همی� تغیی� قیافه داده بودم اما نگهبان من را گشت ی و زنج� را پیدا کرد و شالقم زد. بگذار ببینیم چطور یمتوا� ن با این تغیی� چهره، از مجازات فرا ن ر ک�".

سپس مردی سوار بر اسب آمد. او جاسویس بود که قصد ورود به کشور را داشت. باالی رس پی�مرد ایستاد و با خودش فکر کرد: »چه کیس یمداند که ا ی نگ� ز ه این مرد از اینجا دراز کشیدن چیست؟ ممکن است او هم مثل من ی� که شغلش یک جاسوس باشد«. از آنجا جاسویس بوت د و وق� برای تلفکردن نداشت با عجله از آنجا دور شد.

یک ساعت بعد، مردی تلوتلوخوران سمت پی�مرد آمد. مست بود و به پی�مرد یمخندید و ش وب زدی؟ با صدای بلند پرسید: »چقدر م ش وب خوردم ن ! من یک جام کامل م منوی بب� و هنوزم رس پا هستم و ایستادم هرچند االن ن شده است«. این حس یمکنمرس ی م کیم سنگ� را گفت و از آنجا رفت. طویل نکشید که شب شد و همهجا آرام شد. مرد چهاریم که از آنجا یمگذشت نزدیک

پی�مرد آمد و برای مد� ت طوال� ن به پی�مرد نگاه کرد، نزدیک او رفت و خم شد و گفت: »من چقدر خوش شانسم که افتخار دیدار شما رو داشتم«. او یک برگ بزرگ برداشت و پی�مرد رو ش ا� ت که روی بدن با آن باد زد تا پشه و دیگر ح او بود را دور کند. پی�مرد تارک دنیا از خلسهای که در آن بود خارج شد و چشمانش را باز کرد و مردی را دید که او را باد یمزد و لبخند یمزد. مرد جوان پرسید: »آه، ای روح بزرگ، خوشحال یمشوم از اینکه دعوت مرا بپذیری و شب را در خانهی من که در این حوایل ا پ ست س� نی ک�«. پی�مرد زاهد گفت: »اگر این خواست خدا است، قبول یمکنم«. و بهدنبال مرد رایه خانهاش شد.

معصومیت ابعادی را در بر یمیگ�د که هوش قادر به درک آن نیست. معصومیت ممکن است از واقعیت غافل شود، اما حقیقت را درک یمکند و یمفهمد. هوی ش درگ� واقعیت است. ت وق� هوش با معصومیت ترکیب یمشود، ترکیب نادری از هوش و معصومیت حاصل یمشود. کنار گذاش� ت ن دانش بهخاطر معصومیت، هوش است. منظور من این نیست که باید دست از کسب دانش بردارید. ف است بدانید که دانش نیمتواند جایگزین فقط کا� معصومیت شود.

اگر روستاییا� ن تحصیل نکرده را ببینید، متوجه خواهید شد که آنها دارای هوش ناب هستند! و ُفتید ت� ی گ� یما ن دلیل ا ت ست وق� در وضعی بههمی� ی� خییل ماهرانه وارد عمل یمبینید که یک روستا یمشود و بهشما کمک یمکند. این از ظرفیتهای هوش معصومانه است.

درک موضوعات پیچیده، کا ت ر سخ� نیست. فقط مجبورید یه مقدار بیش� ت از ذهن کار بکشید. فقط ف است از دید مخالف و تحلییل ن ! فقط کا� همی�

بهموضوع نگاه کنید. بهعنوان مثال، ممکن است برای شخیص درک دانش هوانوردی مشکل نباشد، اما درک کوانهای 1 سادهی ذن چطور؟ کوانهای ی� است. ت� از آموزههای سادهی ذن بودا ذن قسم آنها بهاینکه کجا هستید یا چکار یمکنید کاری زی که شما را یمسازد رسوکار ندارند، بلکه با ی چ� دارند. هدف آنها ایجاد بیداری در سطح وجود ز دیگر. ن کار دارند و نه هیچ ی چ� است و فقط با همی� ً راه حل آنها به شما ایده نیمدهند. آنها مستقیما وجودی را ارائه یمدهند، ویل درک آنها بهدلیل گ و رسراست بودن آن دشوار است. ساد�

امروزه همهی دانشگاهها بر روی ارتقاء و بهبود ی�های عقیل افراد کار یمکنند. آنها بهمایمآموزند توانا چگونه برای جامعه مفیدتر، سودمندتر و مؤثرتر باشیم. هیچ ایرادی ندارد که مؤثر و سودمند باشیم، اشتباه اینجا است که در این فرآیند معصومیت و پذیرا بودن را فراموش یمکنیم. ما فراموش یمکنیم گ که چگونه باید آغوش خود را بهروی کیهان و ه تس� بگشاییم. ما فراموش یمکنیم که چگونه در هماهن� گ با با کیهان حرکت کنیم، که چگونه در هماهن� برنامهی نظام عالمه تس�، که منبع تمام بهرهوریها است، بهرهور باشیم. و اینها همه بهاین دلیل اتفاق یمافتد که ما گرفتار "انجام دادن" و "داش� ت ن " هستیم و "بودن" را فراموش کردهایم.

داش� ت ن . در حال حا ض�، ما از انجام دادن به داش� ت ن سه حالت مهم وجود دارد: بودن، انجام دادن و حرکت یمکنیم. ما بهطور مداوم کارها رو "انجام" یمدهیم، یاد یمیگ�یم و آموختههای خود را در کارهای مفید بهکار یمبریم. بعد از آن ما "آنچه" را یمخواهیم داریم: پول، روابط، آسایش. بعد از آن یمخواهیمی چ�زهای به� ت یا بیش� ت ی داشته باشیم، بنابراین همچنان به انجام دادن ادامه یمدهیم. ما ن انجام دادن و داش� ت ن هستیم. در این هم ی یشه ب� روند، بودن فراموش یمشود. آرامش واقیع فقط

Koans -1

ن دلیل، در حالت بودن امکانپذیر است. بههمی� هر چقدر که کار یمکنیم و بهدست یمآوریم، باز همچنان بهدنبال آرامش هستیم. این احساس ن شا از " ندای وجود" است.

اگر ما حالت بودن را تقویت کنیم و باعث شویم که انجام دادنها فقط در جهت افزایش کیفیت بودن ما باشد، دیگر نیاز نیست برای داشتن تالش زیادی کنیم. داشتن خود به‌عنوان نویع محصول فرعی حاصل میشود. این راز هستی است. اما دانشگاهها اینرا برای جامعه سودمندی تلقی نمیکنند و این مشکل همه‌ی سودمندی واقعی هر فرد را بالقوه میسازد، نهتنها برای جامعه، بلکه برای کل جهان هستی. ما همیشه باید به فکر کل باشیم.

در دانشگاههای باستانی Bharat مانند تاکشیال و نالندا آمادهسازی دانشآموزان همیشه در سطح بودن، بوده است. آموزههای دنیای بیرون، در قالب پیامدهای طبیعی آن، خودبهخود بروز یمکند. Bharat همواره بر پرورش معصومیت وجودی تمرکز نموده است که قدرت داشته است، زیرا تنها همین وجودی منجر میشود. تا وقتی وجود دارای قدرت زیاد باشد، به هر چیز میتوان دست یافت.

THE SUPREME PONTIFF OF HINDUISM BHAGAWAN SRI NITHYANANDA PARAMASHIVAM هدف از آموزههای معنوی را توصیف یمکند. او یمگوید، تریلیونها سلول در بدن وجود دارد. هر سلول مانند یک موجود هوشمند است. هر سلول دارای مادهای است که حاوی اطلاعات و هوش برای رشد کامل بدن و مغز است. این هوش نهفته باید بیدار شود تا ذهن بهسمت رنج نرود و در سعادت بماند.

او ادامه یمدهد که آموزههای معنوی، سلولها را با جذب یمکند و از پی گ در اطراف مغز و ستون فقرات، فرستادن جریان زندگی به تکامل فرد اطمینان حاصل یمکند. با استفاده از این کشش لایه، هر سلول به یک مغز زنده تبدیل یمشود و آمادهی درک و فهمیدن هر ذره از دانش است. با این ن مغز بیدار، ظرفیت ذهنی هر فرد چند برابر شده و تمام انواع دانشها به راحتی درک خواهند شد! این یک نتیجه ی معنوی است.

اسکندر، پاتوم پاتور یونان، سه چهارم جهان را فتح کرده و برای تسخیر آسیا بهآنجا سفر کرد. او در حاشیه رود سند مستقر شد تا هند را فتح کند. اسکندر و ارتشش از آنجا عبور یمکردند، زاهد در حال عبادت بود و برای ادای احترام به او از جای بر نخواست. اسکندر احساس کرده که تحقییر شده است و فریاد زد: "چهطور جرأت یمنکنی بهمن احترام نگذاری!". شمشیرش را از غالف در آورد تا رسش را از تنش جدا کند. زاهد به او نگاه کرد و خندید. اسکندر تعجب کرد و پرسید: "من یمخواهم بکشمت آنوقت تویمخندی!" زاهد گفت: "در حتم از اینی که چه چیزی را یمخوایه بکش؟ من هرگز کشته نخواهم شد. من جاودانه و ابدی هستم. این روح نه با سالح بریده یمشود، نه با آتش سوزانده یمشود، نه با آب خیس یمشود و نه با باد خشک یمشود". او این گفتهها را از باگاواد گیتا نقل کرد. اسکندر شمشیرش را انداخت و به گفتههای زاهد درود فرستاد و گفت: "Bharat دارای مردمان است که از مرگ هرایس ندارند. من درود خود را تقدیم این کشور بزرگ یمکنم".

^-1 DNA اسید Deoxyribonucleic، سازه ای از تمام موجودات زنده حاوی کد ژنتیک است

ً

اسکندر که اکنون مرد داناتری شده بود، از خاک Bharat عقب نشینی کرد.

ی دانش آموزه های دانشگاههای قدیم، امکان شکوفا برتر و اعتماد بهنفس را در افراد ایجاد کرده و از معصومیت آنها محافظت یمکردند. آنگاه هر شاگردی حکیم بار یمآمد. حکیم دانش وسیع نسبت به جهان بیرون و معصومیت ناب جهان درون دارد.

1 یمگوید: بودا در داماپادا ت خدایا ن ز به قدیسان غبطه یمخورند، حواسشان مانند بس تربیت شده از آنها تبعیت یمکند، آنها رها از غرور هستند، شکیبا هستند، و مانند آستانهی ما نند زم� در استوار، آنها مانند دریاچه عاری از گل، پاک هستند، و از چرخهی تولد و مرگ رها هستند، پرهیزگاران یمتوانند هر کاری را در جهان بیرون انجام دهند.

2 ، یادگیری در در سیستم آموزش قدیم گوروکول ُفتد. هوش خالق مبتنی بر آگاهی عمیق است. مستقیما به بودن پرداخته یمشد و انجام دادن و داشتن در کل ماهیت متفاوت داشتند.

ن کوتاه: داستان

پرس کوچیک بود که گرفته و بی حوصله بهنظر یمرسید. روزی پدرش او را به مدرسه ی که همهی بچههای سانسکریت روستا آنجا درس یمخواندند برد. او به مالقات معلم رفت و گفت: "پرس من اجازه دانش آموز شود نیست. لطفا

-2 Gurukul مؤسسهی آموزشی

دهید که در ردیف آخر کالس بنشیند تا صرفا در جوی قرار بگیرد که تحت هدایت الهه ساراسواتی 3 است. من یمدانم شما مهربان و دلسوز هستید. لطفا اگر او را راهنمایی کنید، خیلی برایش خوب یمشود". معلم به راحتی موافقت کرد. پرسک به مدرسه رفت. او هر روز قبل از صبحانه یمشد و کالس را میگردید و جارو یمی کرد و میز اینکه بچهها به کالس بیایند، در کالس حاضر بود و صندیل چو معلم را تنظیمیمکرد و در گوشهای مینشست تا با دقت بیشتر ی به کالس گوش دهد. هیچ کس انتظار نداشت که او از کالس چیزی یاد بگیرد. روزی عاجزانه از معلم درخواست کرد و گفت: "آقا، پس آن راهنما بود به من بدهید چه شد؟ ِک آنها را فرا خواهم گرفت؟". معلم گفت: "همین حال! همینه، خودشه: Brahmasmi Aham( من همانم(. این را با صدای رسا یا آهسته پیوسته باخود زمزمه کن". پرسک با قاطعیت و عالقه، این عبارت را یاد گرفت بدون آنکه حتی معنی آنرا بپرسد. معلمهم به خودش زحمت گفتن معنی آنرا نداد و نیازی هم بهانجام اینکار نیمدید. پرسک "آه ِر َ هماسیم" را مرتبا در خانه تکراریمکرد. پدرش از او پرسید: "آیا معنی این عبارت را یمدانی؟". پرس متعجب شد! پرسید و گفت: "معنی؟". هرگز به ذهنش خطور نکرده بود که این عبارت ممکن است معنی داشته باشند. پدر گفت: "معنای این عبارت یمشود: "من هستم". برهمن روز بعد پرس به خانه عمویش رفت و ادامه داد:

^-3 Saraswati الههی هندو یادگیری

ِر َ هما ن سیم، یعنی پدر برهمن است". َم ب "آه عمویش این را شنید و گفت: "معنی این عبارت این نیست! معنی آن یعنی من برهمن هستم". پرس تعجب کرد اما سکوت کرد. در راه بازگشت به خانه همچنان تکرار یمکرد: "آه ِر َ هما ن سیم، یعنی عمو برهمن است". ب روحا ن روستا که از کنار او عبور کرد شنید که او این عبارت را زمزمه یمکند. او را نگه داشت و گفت: نا "پرس، معناش این نیست که عمو برهمن است، یعنی من برهمن هستم". پرس شگفت زده شد که چطور ممکن است دو کلمه این همه معنی داشته باشد، پدر، عمو و روحا ن روستا هم برهمن هستند. رسش گیج رفت و روی تکه سنگ در آن نزدیکی نشست و شروع به تکرار کردن آن کلمات کرد و سعی کرد از خود کلمات معنی واقعی شان را بپرسد. خورشید غروب کرد و هوا تاریک شد و ماه و ستارگان شروع به درخشش کردند. پرس ِر َ هماسیم ادامه داد تا همچنان به تکرار آه ن معنی واقعی اش را دریابد. ی در ذهنش طلوع هنگام سپیده دم، دانش نهایی کرد که خود او ن برهمن است! نه تنها پدرش، عمو و روحا ن روستا، بلکه خود او و تمام افراد دیگر برهمن بودند. او به رویح درک یافته تبدیل شد.

هنگامیکه پرس فهمید جاهل است و نیمفهمد، یک فرآیندی کیمیاگرانه در وجودش آغاز شد. تا وقتی نیمدانید که نیمدانید، نامش جهل است. و زمانی که یمدانید که نیمدانید، معصومیت است و بعد از آن فهمیدن آغاز یمشود. اما دانستن ، احساس دانا باید برریس شود. دانستن متفاوت از دانش است. دانستن نوعی معصومیت است. دریک است که به بخش از تجربه شما تبدیل شده است. دانش که هنوز حس و تجربه نکردهاید متعلق به شما نیست

ت است و تنها مجموعهای از کلمات است که در رستان انباشته شده است.

ً در حال مطالعه باشد و ممکن است فردی دائما خود را رسگرم کند. اگر قصدش فقط خواندن کتاب باشد، روشنگری نباشد، یمتواند رسگریم خو رسگریم متفاوت از روشنگری است و فقط بهاین دلیل که با چند کتاب خوب رسگرم شده است، بهاین معنا نیست که او به روشنگری رسیده است. ی که منطق شما را تقویت یمکنند، این کتابها احساس را بهشما یمدهد که یمدانید و مشکل از ن جا شروع یمشود.

ز به یک تجربه بهگونهای عمل کنید تا همه چیز عمیق در شما تبدیل شود. و پس از آن، شما یک ب وزن است و هرگز ن خواهد آورد و مانع از یادگیری بیشتر فرد ساده خواهید بود. سادگی شما را پاییین نخواهد شد و فقط به شکوفا شدن معصومیت کمک یمکند.

کیس که معصومیت را درک یمت کند ممکن است قادر به بیان آن نباشد چونکه دریک فرای کلمات است و ممکن است در چشمان قابل دیدن باشد.

چشمان آدم پنجرهای بسوی روح آنها ست. دلیل است که وقتی به چشمان عارفان نگاه یمنکید، نگاه شبیه به اقیانوس در آن خوایه دید. ی را پراکنده یمکنند که قابل بیانکردن آنها نیست. سعی در توصیف آن مانند تالش برای خاراندن پا بیرون از کفش است.

کیس نیمتواند مدرنیته را مقصر فقدان معصومیت بداند. کریشنا یمگوید: "من زمان هستم". تا وقتی کریشنا این جمله را یمگوید، شما باید متوجه شوید است. جزئی از بازی لایه زندگی مدرنیته است باید مدرنیزاسیون را به درست درک کند و ن برای اساس و بنیان رشد آنرا بهعنوان جایگزین اصیل قرار ندهد.

وجود گ تجربه یمکنید. در غیراینصورت، زندگی تجربهای در رس )منطق( آدم تبدیل یمشود. وجود گ است. شعر است، رسن ث است و شعر، زندگی

بش ز ن همسرش را دید که باالی تخت بچهشان ایستاده است. همانطور که او ایستاده بود و به کودک در گهواره نگاه یمکرد، زن در چهرهی همسرش ب از احساسات مختلف از حس ترکی خیلی چیزهای دیگر دید. اعتقاد، حت شک، تردید، شگف و بهآرایم بهسمتش رفت، دستانش را دور او حلقه کرد و گفت: "یک پ برای افکارت". همسرش جواب داد: "عجیب است. نیمتوانم تصور کنم که چهطورکیس یمتوا ی ند چنین را فقط با 45 دالر بسازد! ".

بارس)منطق( نیمتوانید آسیبپذیر باشید! تا وقتی هم که آسیبپذیر نیستید، پشت دیوار بزرگ خانهی هنوز آغاز نشده است. زندگی خود یمنشینید. زندگی با آسیبپذیری همراه است.

اگر آسیبپذیر باشید، از راه متفاوت ، از راه شادی به حقیقت نزدیک یمشوید، زیرا لحظهی خود را از هستی دریافت یمکنید. هستی یمتواند مستقیما بهشما ببخشد زیرا شما آسیبپذیر هستید و آمادهی خود را دریافت آن هستید! هستی هم اصول اخلاقی دارد. استادان روشنگر اخالقیات خود را دارند. تا وقتی آسیبپذیر باشید، آنها یمتوانند به شما ببارند. دیوار نباشد، دشوار یمشود. اما تا وقتی که دیواری در بین اخلاقیات بهآنها اجازه ورود و نفوذ نیمدهد. بنابراین آنها منتظر شکست دیوار یممانند.

هنگامیکه شما آسیبپذیر یمشوید، به هستی "بله" یمگویید. هستی بزرگ راز و معلم ابدی است. هنگامیکه بهآن بله یمگویید، انرژی شما شروع به حرکت در جهت جدیدی یمکند. از رس به قلب حرکت یمکند و شما شروع به دریافت

• توقی معصوم هستید، زیرا نسبت به هر چیزی هستی یمخواهد بهشما یاد دهد آسیبپذیر هستید. اگر محصور باشید، دیواری اطراف خود ایجاد کردهاید. دیوار نه اجازه یمدهد هوای تازهای بهشما برسد و نه اجازه یمدهد که بیرون بروید و به هوای تازه برسید. آسیبپذیری خرابکردن دیوار و اجازهدادن به نسیم خ ِنک در حاِل وزش برای لمس کردن وجود است.

ز برای آسیبپذیری بهمعنای اجازهدادن به همه چیز لمس وجودتان است. زمانی که آسیبپذیر هستید، تمام کیهان بهسمت شما یمآید.